အခန်း - (၃၉)

ဆမ်၏ ဈာပနအပြီး နောက်တစ်နေ့ဖြစ်သည့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ကျောင်းပြန်တက်ချိန်၌ ကြုံလာရမည့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း မက်စ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူသည် ဒေါသကို ဦးစားပေးမိပြီး မိုး ကို သူစီစဉ်ထားသည်ထက် စောစီးစွာ တိုက်ခိုက်မိခဲ့သည်။ မိုးအနေနှင့် တခြားသူများကို ပြန်မပြောရဲလောက်အောင် သူလုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်မှာ သေချာသလောက်ရှိသော်လည်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်သည့် အခွင့်အရေးကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးသာ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိသွားပါက အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကြောင့် ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်လာနိုင်လေသည်။

မူလက သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ မူလ မက်စ်စတန်း သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးများကို တစ်ခါမျှ မထိမတို့ဘဲ ထားခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ ထိုမျှလောက် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် အနိုင်ကျင့်ခံရမှုများကို အလွယ်တကူ ရပ်တန့်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လူငှားခြင်း၊ ငွေပေး၍ နှုတ်ပိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျောင်းပြောင်းခြင်းတို့ကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ထိုအရာတစ်ခုကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

ထိုအကြောင်းရင်းကို မက်စ်အနေနှင့် အခုထိ အဖြေရှာမရသေးပေ။

ထို့အပြင် သူသည် စာရင်းထဲမှ နာမည်နှစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိရသေးသည်။ ပထမတစ်ယောက်မှာ သူတို့အတန်း၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားပြီး မက်စ်နှင့် ဆမ်တို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည့် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှု အားလုံးနီးပါး၏ လက်သည်ဖြစ်သော ကို ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ တစ်ကျောင်းလုံးရှိ လူမိုက်များ၏ ထိပ်သီးဟု သိရသော ဒစ်ပတာ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမိန့်ပေးသူဖြစ်ပြီး ကိုကဲ့သို့သောသူပင်လျှင် သူ၏လက်အောက်ခံသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ် ပြဿနာမှာ ဤကျောင်းသည် သာမန်အစိုးရကျောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အခြားနေရာများထက် လူယုတ်မာများ ပို၍ ပေါများနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အတန်းထဲတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်များ ဖြစ်နေချိန်၌ပင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝင်ရောက်မတားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတန်းထဲရှိ ယောက်ျားလေး အားလုံးနီးပါးမှာ လူမိုက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ကို့ကိုသာ နားထောင်ကြသည်။ အချို့က သူ့ကို သူငယ်ချင်းလို ဆက်ဆံကြပြီး အချို့ကတော့ သူလုပ်သမျှနောက်ကသာ လိုက်ကြသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုလူသုံးယောက်ကသာ ထိုနေရာကို စိုးမိုးထားသယောင် လုပ်နေကြသော်လည်း ကျန်ရှိနေသည့်သူများမှာလည်း အပြစ်ကင်းစင်ကြသူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ထိုအပြုအမူများကို ကြည့်နေရုံသာမက အလိုတူအလိုပါ လုပ်ဆောင်နေကြသဖြင့် အပြစ်ရှိသူများပင် ဖြစ်လေသည်။

'ဂျိုး နဲ့ ပို့ခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကတစ်ဆင့် ငါ ဒါတွေကို အတော်များများ သိခဲ့ရတာပဲ' ဟု မက်စ်က သူသံသယရှိနေသည်များကို အတည်ပြုရင်း တွေးလိုက်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ပြောရလျှင် မက်စ်အနေနှင့် ဒစ်ပတာ သို့မဟုတ် ကို့ကို လူသိရှင်ကြား တုံ့ပြန်လိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးကို စစ်ကြေညာလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

အတိတ်ကဆိုလျှင် သူသည် ကျောင်းသားတစ်ရာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခု ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင်မူ ထိုသို့လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

'ငါ့မှာ အရင်ကလို 'ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်း' ရဲ့ ထောက်ခံမှုသာ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးက ပိုလွယ်ကူသွားမှာပဲ...' ဟု မက်စ် တွေးမိသည်။ 'ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ ဖြေရှင်းတဲ့နည်းလမ်းလည်း ရှိတာပဲ။ ပိတ်ရက်တွေမှာတော့ အာရွန်ဟတ် က ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲဥစ္စာ'

၎င်းမှာ သူ့ထံမှ တိုက်ရိုက်အကူအညီ မတောင်းဘဲ သူ့ကို ပါဝင်လာအောင် လုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ကျောင်းသားအချို့က သူ့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက အာရွန်အနေနှင့် ဝင်ပါရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူ၏ အလုပ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ... မနက်ဖြန်သည် ကျောင်းတက်ရမည့်နေ့ ဖြစ်နေပြီး အရာအားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြင်းပင်။

မက်စ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားနေရပြီး တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ရန် ယားယံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့လာရမည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စတီဗင် ထံ မက်ဆေ့ချ်ပို့ကာ အားကစားခန်းမ ကို ဖွင့်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

မနေ့က သူ အနားယူခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့တော့ သူ လှုပ်ရှားရမည်။

သူ လမ်းလျှောက်လာစဉ်တွင်လည်း အတွေးများက တဝဲဝဲလည်နေ၏။

'ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကို့ကို တစ်ယောက်တည်း ခွဲထုတ်ရမလဲ။ ဒစ်ပတာ မသိအောင် သူ့ကို ဘယ်လို အပြတ်ရှင်းရမလဲ' ဟု မက်စ် စဉ်းစားနေမိသည်။ 'ဂျိုးကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး သူ့ကို ငါ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်လို့ ရမလား'

သို့သော် ထိုအတွေးဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ဖြစ်သွားသည်။ ကိုသည် ဆမ်အပေါ် မည်သို့ ပြုမူခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ဂျိုး၏ ပြောပြချက်အရ အရာအားလုံးနီးပါးမှာ ကို့၏ အကြံအစည်များသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို မျှားခေါ်ခြင်း၊ ငွေဖြင့် မြှူဆွယ်ခြင်း... ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် မက်စ်မှာ ရွံရှာလှိုက်တက်လာမိသည်။

"သခင်လေး... ဒါ တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့ နေရာလား" အာရွန်က အားကစားခန်းမ ရှေ့တွင် ရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သံပတ်တီး တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အေးစက်စက် အပြင်အဆင်ကိုသာ မြင်နေရသည်။

"ဟုတ်တယ်" မက်စ်က အတိုချုံးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဘာမေးခွန်းမှ မမေးပါဘူးလို့ မင်း ပြောထားတယ်လေ"

ယနေ့မှာ တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အာရွန်သည် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ ယခုနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

စတီဗင်သည် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော အနီရောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုကောင်လေး၏ ဘေးတွင် တခြားတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"ဪ... လူတစ်ယောက် ပါလာတာလား" စတီဗင်က မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဖေနဲ့လည်း မတူဘူး... အစ်ကိုနဲ့လည်း မတူဘူး။ ဖောက်သည်အသစ်လား"

"အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ" မက်စ်က သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ ပါလာတာ"

စတီဗင်က သံပတ်တီးတံခါးကို အမြန်ပင် ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် နောက်ဘက်တွင် ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။

မက်စ်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူ၏ ပုံမှန်နေရာသို့ တန်းသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သူ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် စတီဗင်နှင့် အာရွန်တို့မှာ ရှေ့ကောင်တာနားတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အနေခက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

'ဒါကတော့ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ' ဟု စတီဗင်က ဘေးတိုက်ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။ 'ငါက ဘာလို့ ရှက်နေရတာလဲ။ ဒါ ငါ့ရဲ့ ဂျင်မ် ပဲဥစ္စာ'

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံး၏ အကြည့်များမှာ မက်စ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အာရွန်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကောင်လေးအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေလေသည်။

မက်စ်သည် လက်ကို ပတ်တီးဖြင့် ပတ်ကာ လေးလံသော သဲအိတ်တစ်ခုဆီသို့ သွားပြီး လက်သီးချက်များကို စတင်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပြတ်သားပြီး ထိရောက်သော လက်သီးချက်များနောက်တွင် အတွဲလိုက် တိုက်ခိုက်မှုများက ပါဝင်လာသည်။

ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အာရွန် သိလိုက်သည်။ မက်စ်သည် ဤပညာတွင် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ယခင်က ဤသို့သော အရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်စေ သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်။

"ဟေ့... အဲဒါနဲ့ နေပါဦး... ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူလား" စတီဗင်က နောက်ဆုံးတွင်တော့ လည်ပင်းကို ပွတ်ရင်း သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ရပ်နေတဲ့ ပုံစံအရဆိုရင်... ခင်ဗျားက ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်လား"

"ကျွန်တော် အဲဒါကို ပြောပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး" အာရွန်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

စတီဗင်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။

'ဒါက ဘာလို အဖြေမျိုးလဲ' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ 'ခင်ဗျားက အဲဒီလို ပြောလိုက်တာနဲ့တင် "ငါက ကိုယ်ရံတော်ပဲ" လို့ အော်ပြောလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲလေ'

သူသည် မက်စ်ကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သဲအိတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်တစ်ခု ထပ်မံကျရောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 'အဲဒီလောက် ချမ်းသာတဲ့ ကောင်လေးဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက် ပါလာတာက ဖြစ်သင့်ပါတယ်လေ။ ဒီလူကပဲ မက်စ်ကို လက်သီးထိုးတတ်အောင် သင်ပေးထားတာ ဖြစ်မှာပါ'

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအချိန်၌ပင် အာရွန်ကလည်း ဆန့်ကျင်ဘက် အတွေးမျိုးကို တွေးနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ကောင်တာနောက်ဘက် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓာတ်ပုံများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ ဆုတံဆိပ်များ၊ ဖလားများ၊ ပြီးနောက် ကြိုးဝိုင်းအတွင်းရှိ စတီဗင်၏ ပုံများ။ ဤသူသည် ကြေးစားနပန်းသမား သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားအဖြစ် သမိုင်းကြောင်းရှိခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

'မက်စ် ဒီကို လာနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ မသိဘူး...' အာရွန်က လက်မှိုက်လျက် တွေးနေမိသည်။ 'ဒီလူကပဲ မက်စ်ကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့'

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လုံးဝကို လွဲမှားစွာ တွေးနေကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အတွေးများက မှန်ကန်သည်ဟု ကိုယ်စီ ယုံကြည်နေကြလေသည်။

လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း မက်စ်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ အမျိုးသားနှစ်ဦးရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

မက်စ်အနေနှင့် လေ့ကျင့်ခန်း အဆုံးသတ်ရန် စောလွန်းနေသေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သူ ဘာအတွက် လာသနည်းဟု သိချင်နေကြသည်။

သို့သော် နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးမှာ သူတို့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်..." မက်စ်က သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိကြလား"