အခန်း - (၃၈)
"စတန်းမိသားစု လား" အက်ဘီက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ "ငါကတော့ IDGF မိသားစုကပဲ"
ဒွန်တို က ထိုအမည်ကို နားမလည်ဘဲ မျက်ခုံးပင့်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကမူ ရယ်သံကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ စင်ဒီကတော့ ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် ပေါက်သွားလေသည်။
"ဟယ်... စတန်းမိသားစုလား။ ဟိုနာမည်ကြီး စတန်းမိသားစုပေါ့လေ။ ဝါး..." စင်ဒီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာသည်။
လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် အက်ဘီက ထိုသို့သော အမျိုးသားမျိုး လက်တွေ့ဘဝတွင် မရှိနိုင်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် စင်ဒီ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုသို့သောသူက သူမရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေရုံသာမက တန်ဖိုးကြီး အိတ်များကိုလည်း ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ဝယ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဖက်ရှင်ဘလော့ဂ်များနှင့် ဘောဘတ်စ် သူဌေးစာရင်းများကို အမြဲဖတ်လေ့ရှိသောကြောင့် စင်ဒီသည် စတန်းမိသားစုအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိထားသည်။
"နေပါဦး... ဒါဆို ရှင့်မှာ အဲဒီလောက်အထိ တကယ်ချမ်းသာတာပေါ့လေ" စင်ဒီက အိတ်ကို စင်ပေါ်မှ လှမ်းယူရင်း မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါကို ကျွန်မအတွက် တကယ်ကြီး ဝယ်ပေးမှာလား။ ဒီအတိုင်းကြီးလား"
"ဒါပေါ့... ငါ မတွန့်တိုပါဘူး" ဒွန်တိုက နံရံကို အေးအေးဆေးဆေး မှီထားရင်း ချောမောစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဝတ်ထားသော အင်္ကျီအကြပ်ကြောင့် လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ ထင်းနေ၏။
အက်ဘီကတော့ သူ့ကို မျက်နှာသေဖြင့်သာ ကြည့်နေမိသည်။ 'ဒီလူက ဒီထက်ပိုကြပ်တဲ့ အင်္ကျီကိုများ ရှာမတွေ့တော့ဘူးလား' ဟု သူမ စိတ်ထဲက တွေးနေမိသည်။
"ဘာမှ ပြန်ပေးဖို့လည်း မမျှော်လင့်ပါဘူး" ဒွန်တိုက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လေး ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်မဆိုးဘူးပေါ့"
အနီးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူ၏ သူငယ်ချင်းများကလည်း တခိခိ ရယ်နေကြသည်။
"မယုံနိုင်စရာပဲ... အမြဲတမ်းပါပဲကွာ" တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိတာနဲ့ မိန်းကလေးတွေက ဖုန်းနံပါတ်တွေ တန်းပေးကြတာပဲ"
"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ခွန်အားလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အလျင်အမြန်လည်း မဟုတ်ဘူး" နောက်တစ်ယောက်က ပြုံးစိစိဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ "သူ့ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်နဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ပဲ"
"စင်ဒီ... တော်ပြီ၊ သွားရအောင်" အက်ဘီက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။ "နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တယ်မလား၊ ဒီလိုလူမျိုးတွေက သာမန်လူတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ မတွဲဘူးဆိုတာ။ သူတို့က အနုပညာရှင်တွေ၊ အင်ဖလူရန်စာ တွေနဲ့ သူဌေးအချင်းချင်းပဲ တွဲကြတာ။ တန်ဖိုးကြီးဆိုင်က အမျိုးသမီးဝတ် ဌာနမှာ အချိန်ဖြုန်းရင်း သူစိမ်းတွေကို လိုက်ငေါ့နေတဲ့သူက အချစ်စစ်နဲ့ လုပ်နေတယ်လို့ နင် တကယ်ထင်နေတာလား။ လာပါ... သတိဝင်စမ်းပါ"
စင်ဒီက မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အက်ဘီ ပြောမှပဲ သတိထားမိတော့သည်။ သူတို့ ရောက်နေသည့် နေရာမှာ လက်ကိုင်အိတ်များ၊ ဒေါက်ဖိနပ်များနှင့် ဖက်ရှင်ဂါဝန်များ ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ သူက တခြားတစ်ယောက်ယောက်အတွက် ဝယ်ပေးဖို့ မဟုတ်လျှင် ဤနေရာတွင် ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ထို့ပြင် သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် ဤနေရာတွင် ရပ်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
"နင်တို့က ဘေးကနေ ဝင်ပါရမှာလား" ဒွန်တိုက စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အကြည့်များက အက်ဘီကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေ၏။
"ဪ... ငါ နားလည်သွားပြီ" ဒွန်တိုက မခန့်လေးစား လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက နင့်ကို မငေါ့ဘဲ နင့်သူငယ်ချင်းကိုပဲ ငေါ့လို့ နင်က မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာပေါ့။ နင် ဘယ်လောက်တောင် မနာလို ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပြဖို့အတွက်နဲ့ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားစရာ မလိုပါဘူး"
ထိုစကားကြောင့် အက်ဘီ၏ မျက်နှာတွင် ရှိနေသော ဒေါသများက စင်ဒီ၏ မျက်နှာထံသို့ ချက်ချင်း ကူးစက်သွားလေသည်။
"ဘာပြောတယ်" စင်ဒီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့သူငယ်ချင်းက နင့်ကို မနာလိုဖြစ်စရာ မလိုဘူး! လူတိုင်းက နင့်ကို အလိုအလျောက် သဘောကျနေမယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ နင်ကိုယ်နင် ဘယ်သူများ မှတ်နေလဲ"
ကြည့်ရသည်မှာ စင်ဒီသည် ဒွန်တို၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။ အက်ဘီ သိနေခဲ့သည်၊ ဤသို့သော လူမျိုးများရှိသည့် နေရာတွင် ပြဿနာမှာ အမြဲပါလာစမြဲပင်။
ဒါကလည်း အက်ဘီက စင်ဒီကို ချစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ စင်ဒီသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အက်ဘီဘက်က အမြဲရပ်တည်ပေးတတ်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို မလေးမစား လုပ်လာလျှင် လက်မနှေးဘဲ ရင်ဆိုင်ပေးမည့် သူငယ်ချင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
"ဝါး... ကြည့်ရတာ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မိန်းကလေး တွေပဲ" ဒွန်တိုက ခေါင်းခါရင်း ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို နင်တို့အပေါ် မဖြုန်းမိတာ ကံကောင်းသွားတယ်။ ပိုက်ဆံတွေကို မီးရှို့လိုက်တာကမှ ပိုတန်ဦးမယ်"
မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ထိုအုပ်စုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆိုင်တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် အက်ဘီက သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။
သူမက ခြေစုံရပ်ကာ ဒွန်တို၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"အေးပါ... ဟုတ်ပါပြီ။ အဖေပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျောင်းသားလေးတွေ ရှေ့မှာ ထုတ်ကြွားပြီး ကိုယ်တိုင်မရှာတဲ့ ငွေနဲ့ ပစ္စည်းဝယ်ပေးပြီး အထင်ကြီးခံချင်နေတဲ့ လူကြီးပေါ့။ ငြင်းပယ်ခံရတာကို ဘယ်လိုလက်ခံရမလဲဆိုတာ သင်ယူထားဦး... လူနုတ်ထွက်ကြီးရဲ့"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် စင်ဒီနှင့်အတူ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဟားဟား!" စင်ဒီက လမ်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တကယ် အားရဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ စတန်းမိသားစုဆိုတာလည်း အဖေတွေဆီက ပိုက်ဆံမဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ အဖိုးရဲ့ ပိုက်ဆံကို ဖြုန်းနေကြတဲ့ ကပ်ပါးရပ်ပါးတွေပါ" စင်ဒီသည် ထိုအမျိုးသားများ ကြားစေရန် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ရယ်မောကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်လေးများမှာမူ ထိုမျှလောက် စိတ်မချမ်းသာကြပေ။
"ဟား... သူငယ်ချင်း" ဒွန်တို၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ရယ်ရင်းပြောသည်။ "ဒါကတော့ ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အရှက်ရဆုံး အငြင်းခံရမှုပဲဟေ့"
"ဟုတ်ပါ့၊ သူကတော့ သေချာပေါက် ရပြီလို့ ထင်နေတာ!" နောက်တစ်ယောက်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဝင်ပြောသည်။
သူတို့က ရယ်နေကြသော်လည်း ဒွန်တို၏ မေးရိုးများမှာ တင်းမာနေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အရှက်ရခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။
"ဒီ ဖာသည်မတွေကတော့" ဒွန်တိုက အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါက စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးတာကို၊ သူတို့ကို တစ်ခုခု ဝယ်ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းတာကို ငါက အရှက်ခွဲခံရတယ် ဟုတ်လား"
ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော ဒွန်တိုသည် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ဦးထံ ခေါ်လိုက်သည်။ နှစ်ချက်မျှ မြည်ပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ ဖုန်းကိုင်လိုက်၏။
"ငါ့အတွက် လူနှစ်ယောက်လောက်ကို ပညာပေးပေးစမ်းပါဦး"
ထိုအတောအတွင်း မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ဈေးဝယ်အိတ်များကို ကိုင်ရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံခဲ့ရပြီးနောက် အိမ်ပြန်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူအုပ်စုတစ်စုက သူတို့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး စွပ်ဦးထုပ် များကို မျက်နှာအထိ ဆွဲချထားကာ ပွယောင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
အက်ဘီက ဗီဇအရ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်တွင်လည်း လူသုံးယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်များ လေးလံသွားတော့သည်။
ထိုလူများအားလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ လာခဲ့စမ်း" လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ လည်ပင်းဘေးတွင် လွယ်ထားသော အိတ်ငယ်လေးထဲမှ ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
"အော်တာဟစ်တာတို့၊ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာတို့ လုပ်ရင်တော့ ဒါနဲ့တွေ့မယ်။ ငါတို့ မင်းတို့ကို လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာထက် ဒါက ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်နော်၊ ယုံလိုက်စမ်းပါ"
အက်ဘီ၏ ရင်ခုန်သံမှာ နားထဲတွင်ပင် ကြားနေရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ပူထူလာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေသော်လည်း သူမ ဘေးနားရှိ စင်ဒီမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို ပို၍ ခံစားနေရသည်။
"မပူနဲ့... ငါတို့ အဆင်ပြေမှာပါ... အဆင်ပြေမှာပါ..." အက်ဘီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားမှာ စင်ဒီကို ချော့ခြင်းလား သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးခြင်းလား ဆိုသည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်ပေ။
တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ရှေ့မှ သုံးယောက်၊ နောက်မှ သုံးယောက်ဖြင့် သူတို့ကို ဝိုင်းပတ်ထားလေသည်။
ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အလမ်း လုံးဝမရှိပေ။
သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာစဉ် နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အား!" လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!" နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်လာပြီးနောက် 'ဝုန်း' ခနဲ ပြုတ်ကျသံ ထွက်လာသည်။
စင်ဒီ၊ အက်ဘီနှင့် ရှေ့မှ တိုက်ခိုက်မည့်သူ သုံးဦးစလုံး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်တည်းရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူတို့နောက်က လိုက်လာသည့် လူသုံးယောက်ကို လဲကျအောင် လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်မှာ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူရိပ်က သူတို့ကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
"ဘာလဲဟ၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ ကောင်လေး" ရှေ့မှ လူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူရိပ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူတို့သုံးယောက်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားရာ အက်ဘီနှင့် စင်ဒီကိုပင် မေ့သွားကြသည်။
ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်သူက ဓားကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုလူရိပ်က တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဓားကို ပုတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာတည့်တည့်ကို အားပါသော လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ထိုလူမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားတော့သည်။
ဒုတိယလူက ထိုလူရိပ်ကို လုံးထွေးသတ်ပုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသူက သူ့ကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဖြောင်း' ခနဲ အသံထွက်အောင် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
လူငါးယောက် လဲကျသွားသောအခါ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ ခဏမျှ ကြောင်ကြည့်နေပြီးနောက် လမ်းကြားထဲမှ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားတော့။ အခုချက်ချင်း!" ထိုသူစိမ်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဘီနှင့် စင်ဒီတို့မှာ ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ သူတို့သည် ထိုသူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကာ လမ်းကြားထဲမှ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်သောအခါမှ လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရပ်ကာ အမောဖြေနိုင်တော့သည်။
"တကယ်... သီသီလေးပဲ" စင်ဒီက ဒူးပေါ်လက်တင်ကာ အမောတကော ပြောရှာသည်။ "ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို ဘာလို့ လာတိုက်ခိုက်ရတာလဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး" အက်ဘီ၏ လေသံမှာ တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်ပြီးမှတော့ ငါ နောက်ထပ် အပြင်မထွက်တော့ဘူး" သူမက လမ်းမဘက်သို့ ပြန်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ကို ကူညီခဲ့တဲ့သူကလေ"
စင်ဒီက အမောဖြေရင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။
"နေပါဦး... ငါတို့ သူ့ဘေးက ဖြတ်ပြေးတုန်းက သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ သူက ငါတို့ကျောင်းက တစ်ယောက်ယောက် ထင်တယ်လေ။ ဂျေးဝုဒ် ဆိုလား၊ အဲဒီနာမည်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒစ်ပတာ နဲ့ အမြဲတူတူသွားနေတဲ့ လူမိုက်လေးလေ"
အက်ဘီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ငါတို့ကို... ကျောင်းက လူမိုက်တစ်ယောက်က ကယ်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"
ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ စဉ်းစားကြည့်လေလေ ဤမြို့ကြီးက ပို၍ နားလည်ရခက်လေလေ ဖြစ်နေသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မနက်ဖြန် သူ့ကိုတွေ့ရင်တော့" စင်ဒီက အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်သုံးသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသင့်တယ်နော်။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားပြီထင်တယ်"