အခန်း - (၃၄)
အာရွန်သည် ခန်းမအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး သူစကားပြောရမည့်သူ နှစ်ဦးကို တွေ့သည်အထိ အခန်းအနှံ့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့ဆီသို့ စတင်လှုပ်ရှားမည့်အချိန်မှာပင် သူ တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။
သခင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေးက... အဲဒီညက စတန်းမိသားစုရဲ့ စုံညီပွဲတော်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆင်နေတယ် ဟု အာရွန် တွေးမိသည်။ မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ခါက ပိုဆိုးတယ်။ အများကြီး ပိုဆိုးတယ်
သူ့ခြေထောက်တွေက နေရာမှာတင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ သခင်လေးနောက်ကို လိုက်သွားသင့်သလား။ အခုချက်ချင်းပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးသင့်သလား
သူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်မီမှာပင် ဆမ်၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေသော ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်ကို သတိထားမိသွားကြသည်။ သူသည် ကိုယ်ဟန်အနေအထား အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ တိကျသေသပ်လှသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံမှာ မှောင်မှောက်နေသော နာရေးဝတ်စုံများကြားတွင်ပင် တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
"ခွင့်ပြုပါဦး" ဆမ်၏ ဖခင်က အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "မောင်ရင်က... အဲဒီလူလား။ အခမ်းအနားပြီးရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ စကားလာပြောလိမ့်မယ်လို့ ကလေးလေးတစ်ယောက်က ပြောသွားလို့ပါ"
ထိုစကားကြောင့် အာရွန်၏ အတွေးအာရုံများ ပြန်လည် စုစည်းမိသွားသည်။ သူသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ထားသည့် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။
ဒါဟာ သခင်လေးက ကျွန်တော့်ကို တကယ် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ပထမဆုံးအကြိမ် ယုံယုံကြည်ကြည် အပ်နှံလိုက်တာပဲ။ သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် ငါ အဖြစ်မခံဘူး
သူသည် သူတို့ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်"
အာရွန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဆမ်၏ မိဘများကို ခန်းမအနောက်ဘက်ရှိ အားနေသော စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ စားစရာများကို သိမ်းဆည်းပြီးပြီဖြစ်၍ ထိုနေရာမှာ သန့်ရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အာရွန်က တစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဆမ်၏ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့က သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယနေ့အတွက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ အရိပ်ထင်နေဆဲပင်။
"အဲဒီကလေးလေးနဲ့ မောင်ရင်က ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ" ဆမ်၏ မိခင်က သတိထားသော်လည်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မက်စ် လားခင်ဗျာ" အာရွန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့... အဲဒါနဲ့ သက်ဆိုင်မှု မရှိပါဘူး" သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် သေသပ်စွာ တင်လိုက်သည်။ "အခုလို ခက်ခဲတဲ့နေ့မျိုးမှာ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိချင်နေကြမယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်"
အာရွန်၏ အပြောအဆိုမှာ ညင်သာပြီး အတိုင်းအတာ ရှိလှရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မမျှော်လင့်ထားဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေသည်။ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော စိတ်ခံစားမှု မုန်တိုင်းများကြားတွင် အာရွန်၏ တည်ရှိမှုက ထူးဆန်းစွာပင် အားကိုးရာ ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ဆမ်၏ ဖခင်က သူ၏ ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "မက်စ် ဆိုတဲ့ ကလေးက မောင်ရင်ပြောတာကို နားထောင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသွားတယ်။ အရေးကြီးတာ ပြောစရာရှိတယ်တဲ့။ သူက ကလေးကောင်းလေး တစ်ယောက်ပုံပဲ"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ကလေးကောင်းပါ" အာရွန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရင်း ဆိုသည်။ "အဲဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော် ကြားသိရပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင် လိုင်စင် ပိတ်သိမ်းခံလိုက်ရတာမျိုးပေါ့။ အခု ခင်ဗျားတို့ ဆိုင်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့... ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းကိုပါ ရောင်းဖို့ ပြင်နေကြတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဟုတ်ပါသလား"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဆမ်၏ မိခင်က တိုးတိုးလေး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "ဒါပေမဲ့... အခုလို အဖြစ်အပျက်တွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဘာကိုမှ မစီစဉ်နိုင်သေးပါဘူး"
ထိုအကြောင်းကို ပြောရရုံနှင့်ပင် သူတို့ ရင်ထဲတွင် လေးလံစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုပ်ငန်းမရှိလျှင် သူတို့ ဘယ်လို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရမည်နည်း။ ၎င်းမှာ ညနက်သန်းခေါင်တွင် လူကို ခြောက်လှန့်တတ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ သားဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် သားလေးကိုသာ ပြန်ရမည်ဆိုပါက မည်မျှပင် အကြွေးတင်ပါစေ ခံနိုင်ရည် ရှိနေကြသည်။ သားလေး၏ မျက်နှာကိုသာ ပြန်မြင်ရမည်ဆိုလျှင် ဆိုင်ကို အကြိမ်တစ်ရာမက ပိတ်ပစ်ရန်လည်း သူတို့ ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအတွေးများက သူတို့ရင်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ရစ်ပတ်နေစဉ် ဆမ်၏ ဖခင်သည် သူ၏ သားဖြစ်သူကို နောက်ဆုံး ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
"ကျွန်တော် ပြောပြမယ့် သတင်းက" အာရွန်က ညင်သာစွာ စတင်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အနာတွေကို ကုသပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့... လေးလံနေတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကိုတော့ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေမှာပါ"
သူသည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် သူတို့ဆီသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
"ပိတ်သိမ်းခံထားရတဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင် လိုင်စင်ကို ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့ပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းကို ပိတ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး" အာရွန်က ပြောလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ "နောက်ထပ်လည်း ရှိပါသေးတယ်"
သူသည် နောက်ထပ် စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို စနစ်တကျ ထပ်တင်လိုက်သည်။
"ဒါကတော့ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ငန်းရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းကို ဝယ်ယူဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်ပါ။"
"တစ်ရာခိုင်နှုန်း...?" ဆမ်၏ ဖခင်က မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
နာရေးရက်မျိုးမှာ ဘယ်သူကမှ ဥပဒေကြောင်းအရ စာချုပ်စာတမ်းတွေကို မဖတ်ချင်ကြသော်လည်း၊ အခြေအနေက အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းနေသဖြင့် သူသည် စာရွက်ကို ကောက်ယူကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဖတ်ကြည့်မိသည်။
ထိုအခါ စာရွက်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းတစ်ခုက အချက်ပြမီးနီကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ မျက်စိထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"ဒါ... နောက်ပြောင်နေတာလားဗျာ!!" ဆမ်၏ ဖခင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုနေ့မျိုးမှာ ကျွန်တော်တို့ကို လာပြီး စနောက်နေတာလား"
"ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်" အာရွန်က ထိုဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုကို မတုန်မလှုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ဒါ နောက်ပြောင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဒီစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တာနဲ့ ငွေတွေကို အခုချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးမှာပါ"
ဆမ်၏ မိခင်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး စာချုပ်ကို အသာအယာ ဆွဲယူကာ ဖတ်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက စာသားများကို လိုက်ဖတ်ရင်း... ထိုဂဏန်းကို မြင်သွားသည်။
"တစ်... နှစ်... သုံး... လေး... ခြောက်... သုည ခြောက်လုံး..." သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"
သူမ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ "ရှင်တို့က... ဝမ်းမီလီယံ ပေးမယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်မတို့ လုပ်ငန်းရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းတည်းအတွက်နဲ့လား"
"ဒါ ဘယ်လိုမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး" ဆမ်၏ ဖခင်ကလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ဖြည့်ပြောသည်။ "ဒါ လိမ်လည်မှု တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်သူက ဒီလိုမျိုး လုပ်မှာလဲ"
"ခင်ဗျားတို့ ယုံကြည်ရတဲ့ ဘယ်ရှေ့နေနဲ့မဆို ဒီစာချုပ်ကို စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်" အာရွန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "အဲဒီအတွက် ကုန်ကျစရိတ် မှန်သမျှကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ဘက်က ကျခံပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ချစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဘာလှည့်ကွက်မှ မရှိပါဘူး"
အခန်းထဲတွင် မှင်သက်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြားတွင်ပင် ဤကမ်းလှမ်းချက်၏ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းမှုက လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။
"ဒါပေမဲ့... ဘာကြောင့်လဲ" ဆမ်၏ ဖခင်က နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဘာကြောင့် ဒီလို လုပ်ပေးရတာလဲ။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ဒီလောကမှာ အလကားရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူးလေ"
အာရွန်သည် နေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်သည်။ စကားပြောဆိုမှုမှာ ပြီးဆုံးပြီ ဖြစ်သည်။ ပြောသင့်သည်များကို ပြောပြီးပြီ။ ဒီထက်ပိုပြောလျှင် သူတို့က ပြန်လည် သံသယဝင်လာပြီး ဒါဟာ တကယ်ဖြစ်ဖို့ ခဲယဉ်းတဲ့ လိမ်လည်မှုတစ်ခုလို့ပဲ ထင်သွားကြလိမ့်မည်။
"ခင်ဗျား ပြောတာ မမှားပါဘူး" အာရွန်က ညင်သာစွာ ဆိုသည်။ "ဒီလို လုပ်ရပ်တွေရဲ့ အနောက်မှာ အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့... ဒါဟာ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကြောင့် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဆမ်၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်လာကြသည်။
"ဒါကို လုပ်ရတာက... ဆမ် ကြောင့်ပါ။"
"ဆမ် ကြောင့် ဟုတ်လား" မိခင်ဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"ကျွန်တော် အများကြီးတော့ ပြောလို့မရဘူး" အာရွန်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကမ်းလှမ်းချက်တွေ၊ အကူအညီတွေ အားလုံးအတွက် တာဝန်ရှိတဲ့သူက... သူသာ ဒီထက် စောစော လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးနေခဲ့တာပါ။ ဆမ် တစ်ယောက်တည်း အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ သူ ရှိမနေခဲ့မိတာကို သူ နောင်တရနေပါတယ်"
သူ၏ စကားလုံးများက လေထုထဲတွင် လေးလံစွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
"ဒါကြောင့် အခု" အာရွန်က ဆက်ပြောသည်၊ သူ၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း ခိုင်မာနေသည်။ "သူ လုပ်နိုင်တာကို သူ လုပ်နေတာပါ။ ဆမ်ရဲ့ မိသားစုကို အကာအကွယ်ပေးဖို့နဲ့ ဆမ်အတွက် မှန်ကန်ရာကို လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားဟာ... လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လို့ပါ။ သူသာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ရင် ဒါတွေ ဘယ်အရာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
ထိုရှင်းပြချက်က သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ အနာဟောင်းများကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ အာရွန်သည် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ လိပ်စာကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ တစ်ခုခု လိုအပ်လာရင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်ပါ။ ကျန်တာတွေကို ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"
ထိုသို့ပြောပြီး သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း
"နေပါဦး!" ဆမ်၏ ဖခင်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အာရွန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆမ်၏ ဖခင်က မျက်ရည်များကို သုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒါတွေ အားလုံးကို လုပ်ပေးတဲ့သူက... အစောပိုင်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ တွေ့သွားတဲ့ အဲဒီကလေးလားဗျာ" သူက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးသည်။
သူ့ဘေးတွင် ဆမ်၏ မိခင်မှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ လာရောက် ဂါရဝပြုသွားသည့် အတန်းဖော် ကလေးလေးက အစိုးရကျောင်း တက်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက ဘယ်လိုမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ သူ ဘယ်လို လုပ်နိုင်မှာလဲ။
သို့သော် ဆမ်၏ ဖခင်ကတော့ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ ဒါဟာ သေချာပေါက် သူပဲ ဖြစ်ရမည်။ အကြောင်းမှာ ဤတွေ့ဆုံပွဲ ဖြစ်လာရန်အတွက် ထိုကလေးကပင် သူတို့ကို နားထောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
အာရွန်သည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သိနားလည်သည့် အပြုံးလေးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ ယုံကြည်ချင်ရာကိုပဲ... ဆက်ပြီး ယုံကြည်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောကာ တံခါးဆီသို့ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။
"သူ့ကို ပြောပေးပါ" ဆမ်၏ ဖခင်က အသံများ တုန်ရီလျက် လှမ်းပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောတယ်လို့... ပြီးတော့ ဒါဟာ သူ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်ပါလို့..."
အာရွန်သည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုစကားများ၏ လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
မက်စ်... မင်း ဘာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ။ ဘာကြောင့် ဒါတွေအားလုံးကို ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲ