အခန်း - (၃၀)
ကို ဂျီဟွန်း၊ ဂျိုး နှင့် မိုး တို့သည် ကျောင်းပြင်ပရှိ ‘ခိုအောင်းရာ’ ဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ကျောင်းသားအချို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေကြသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒစ်ပတာ က အစည်းအဝေးခေါ်သည့်အခါမျိုးတွင် ဤ ‘ခိုအောင်းရာ’ မှာ လူအပြည့် ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်းဆိုလျှင် ကျောင်းရှိ လူမိုက်အားလုံး ဤနေရာတွင် စုဝေးရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်ကပင် ဤတွေ့ဆုံမှုကို ပို၍ ထူးခြား လေးနက်နေစေသည်။
လူအုပ်ကြီးရှိမည့်အစား ဒစ်ပတာသည် သူ့ဘေးတွင် လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရပ်နေသည်။ တစ်ယောက်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကြိုင်းသူဖြစ်ပြီး ကြွက်သားအဖုအထစ်များဖြင့် မဟုတ်သော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တင်းခိုင်မာလှသည်။ ဘေးဖက်ဆံပင်များကို အနိမ့်စား ညှပ်ထားပြီး ထိပ်တွင် ဆံပင်အနည်းငယ် ပွယောင်းယောင်း ထားထားသည်။ ကို ဂျီဟွန်းသည် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်ရှိန်သတ်သွားတော့သည်။
ဂျေးဝုဒ်။
တစ်ကျောင်းလုံးတွင် အသန်မာဆုံး ကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ယခင်က ကျောင်း၏ ခေါင်းဆောင်နေရာအတွက် ရွေးချယ်စဉ်က ဂျေးဝုဒ် နှင့် ဒစ်ပတာ တို့မှာ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းသားများမှာလည်း အုပ်စုကွဲခဲ့ကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦး တကယ်တမ်း မတိုက်ခိုက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒစ်ပတာကသာ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ယောက်မှာမူ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြင့် ဆံပင်ကို အစိမ်းရောင်ဆိုးထားပြီး မျက်နှာအောက်ပိုင်းကို နှာခေါင်းစည်း ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူကတော့ စနိုက်ဒ် ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့အမည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ သူ၏ ထူးခြားသော ရုပ်သွင်ကြောင့်သာမက၊ ပြိုင်ဘက်ကျောင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဓားဖြင့်ထိုးခဲ့ဖူးသည်ဟူသော ကောလာဟလများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အန္တရာယ်များသူ၊ ခန့်မှန်းရခက်သူအဖြစ် ကျော်ကြားသည်။
ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဒစ်ပတာ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်မှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သတင်းစကားတစ်ခုကို ပေးနေခြင်းပင်
ဤတွေ့ဆုံမှုသည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အရေးကြီးသည်ဟူသော အချက်ပင်။
ဒစ်ပတာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အသာအယာ ခဲထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲသို့ ခပ်နက်နက် နှိုက်ထားသည်။ သူ၏ ထက်မြက်ကျယ်ပြန့်သော မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်မှုက မည်သူ့ကိုမဆို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်ပြီး အနောက်သို့ အပြောင်ဖီးထားသော ဆံပင်ကြောင့် ပေါ်လွင်နေသည့် နဖူးပြင်က သူ့ကို ပို၍ပင် ခန့်ညားထည်ဝါစေသည်။
သူသည် ကျောင်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လူမိုက်အားလုံး၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ထိပ်သီးဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို သူကသာ စီမံခန့်ခွဲသူဖြစ်ရာ ကို ဂျီဟွန်းပင်လျှင် သူ့အမိန့်ကို နာခံရသည်။
"မင်းတို့တတွေတော့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်ကုန်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု ဒစ်ပတာက ခပ်နိမ့်နိမ့်နှင့် ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ တကယ်မယုံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ ပစ်မှတ်တောင် မထားတဲ့ ကောင်ကို မင်းတို့ ဘယ်လိုများ သေအောင် လုပ်လိုက်ကြတာလဲ"
ကို ဂျီဟွန်းသည် ဒစ်ပတာ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ သူ့ခြေဖဝါးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ငါ့ကိုကြည့်စမ်း" ဟု ဒစ်ပတာက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ကို ဂျီဟွန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရပြီး ဒစ်ပတာ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။
"ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ အကုန်သိတယ်" ဟု ဒစ်ပတာက ဆက်ပြောသည်။ "မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ သဲကွင်းလေးထဲမှာ ဘုရင်လုပ်ပြီး ပျော်လွန်းနေကြတာကိုး။ အခုတော့ ကြည့်ဦး၊ မင်းတို့ ဖျက်ဆီးထားတာတွေကို ငါက လိုက်ရှင်းပေးနေရပြီ"
သူသည် စီးကရက်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်သည်။
"ကံကောင်းတာကတော့... လောလောဆယ် အခြေအနေတွေကို ငါ ချောမွေ့အောင် လုပ်ထားပေးတယ်။ အကြံပေးချက်အချို့လည်း ရထားတယ်။ မင်းတို့ အဲဒီကောင်လေးကို ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောရလိမ့်မယ်"
သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"အမှန်အတိုင်းလား?" ဟု ကို ဂျီဟွန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်မေးသည်။
"မင်းတို့ အတန်းဖော်တွေဆီက ထွက်ဆိုချက်တွေက အရမ်းများနေပြီ။ မင်းတို့ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မြင်တဲ့ကလေးတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိုက်မိုက်မဲမဲတော့ မလုပ်နဲ့၊ အခြေအနေကို လျှော့ပြောကြ။ ဒါက သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်သလိုမျိုး ပြော။ နားလည်လား?" ဒစ်ပတာ၏ အသံမှာ သံမဏိကို ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် စူးရှလှသည်။
"မင်းတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တရနေသလိုမျိုး ပြလိုက်။ အခြေအနေက ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံဖမ်း" ဟု ဒစ်ပတာက စီးကရက်ပြာများကို ခါချရင်း ပြောသည်။ "မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးက ကလေးတွေပဲ။ ပြီးတော့ ဆမ်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို သေကြောင်းကြံစည်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာဆိုတော့ မင်းတို့အပေါ် အပြစ်တင်ဖို့က သူတို့အတွက် ခက်လိမ့်မယ်။"
"အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင်မှ? မင်းတို့က သတိပေးခံရရုံလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။"
သူသည် စိတ်ကုန်နေဟူသော အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။
"ငါ အထူးတလည် ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ ရဲတွေရှိနေတုန်းတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး နေကြ။ သူတို့ ပြန်သွားပြီဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ခါမှာ ပစ်မှတ်အမှန်ကို သေချာကိုင်တွယ်ကြ။ အမှား ထပ်မရှိစေနဲ့။ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း အတိအကျလုပ်။"
အခုလို အခြေအနေမျိုးတွင်တော့ ဒစ်ပတာကဲ့သို့ အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူတစ်ဦး ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည့်အတွက် ထိုသုံးယောက်မှာ ကျေးဇူးတင်နေမိကြသည်။
ထိုသုံးယောက်မှာ အတန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်တော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရဲများ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး ကျောင်းသားများကို တစ်ဦးချင်းစီ ခေါ်ယူကာ ထွက်ဆိုချက်များ ရယူနေသည်။
စစ်ဆေးမှုကို အမည်ရှေ့စာလုံး အစဉ်လိုက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ရာ မက်ဆီးမတ်စ်၏ အမည်မှာ စာရင်း၏ အောက်ဆုံးနားတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ ဟိုသုံးယောက် တစ်ယောက်ချင်းစီ ခေါ်ယူခံရသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တွေးတောနေမိသည်။
'ငါ အရင်က ကျောင်းတက်ခဲ့တုန်းက မှတ်မိတယ်... ဒီလို အနိုင်ကျင့်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆရာတွေ သိသွားရင် ဘာမှ ပိုကောင်းမလာဘူး' ဟု မက်ဆီးမတ်စ် တွေးမိသည်။ 'အရာအားလုံးက ဆယ်ဆလောက် ပိုဆိုးသွားတတ်တာ'
'ငါ ကျောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတဲ့အခါမှပဲ ဒါတွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က သွားကြိတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။ 'အဲဒီတုန်းက ငါ ဒါမျိုးတွေကို အကုန်ရပ်ပစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်တာ ဆမ် ဆိုတာကို ဆရာတွေ သိသွားရင်တော့... တောက်၊ မကောင်းတော့ဘူး။ ငါ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာကိုတင် ငါ့ကိုယ်ငါ တကယ် အားနာနေရပြီ'
"မက် စမစ်!"
ဆရာ့၏ ခေါ်သံက သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူ့အလှည့် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ထွက်လာသည့်အခါ ဆရာက ရှေ့မှဦးဆောင်၍ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် အခန်းလွတ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအခန်းသို့ မရောက်မီ အခြားအခန်းတစ်ခုမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကို ဂျီဟွန်း ဖြစ်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သို့သော် ကို ဂျီဟွန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသေးသည်။
မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ကိုလည်း သေသပ်စွာ ဖီးလိမ်းထားကာ သူ၏ ဖိနပ်များမှာလည်း ပြောင်လက်နေသည်။ သူ၏ အကျီအိတ်တွင် ရွှေရောင် နာမည်ကတ်ပြားတစ်ခုကို ချိတ်ထားသည်။
မက်ဆီးမတ်စ် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်ရာ
'အိုဒင် ဥပဒေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်း' လား?
သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် အချက်အလက်များကို အမြန်ရှာဖွေလိုက်သည်။
'မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒါက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အကြီးဆုံး ဥပဒေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ လူတိုင်း သိကြတယ်။ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တွေ ပြဿနာတက်တဲ့အခါ အများပြည်သူ မသိအောင် ဖြေရှင်းပေးတဲ့ လူမျိုးတွေပဲ။ အနုပညာရှင်တွေတင် မကဘူး၊ ငါသိတဲ့ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းအချို့တောင် အိုဒင် လို ကုမ္ပဏီမျိုးတွေကို သုံးပြီး ပြဿနာတွေကို ဖျောက်ပစ်ကြတာ။ ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းတုန်းကလည်း ငါတို့ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို သုံးခဲ့ဖူးတယ်'
သူ၏ အကြည့်က ကို ဂျီဟွန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ကို ဂျီဟွန်းကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုး ဖြဲနားနား ပြုံးနေဆဲပင်။
'ဒီကလေးတွေက ဘယ်လို အကာအကွယ်မျိုး ရထားတာလဲ'
'သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်ခတွေက သာမန် အစိုးရကျောင်းက ကလေးတွေ ပေးနိုင်တဲ့ ပမာဏမျိုး မဟုတ်ဘူး' ဟု မက်ဆီးမတ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးမိသည်။ 'အခုတော့ အရာအားလုံးက ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာပြီ... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ်'
နိုင်ငံ၏ အကျော်ကြားဆုံး ဥပဒေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်းတစ်ခုမှ ရှေ့နေတစ်ဦး ရောက်ရှိနေခြင်းက မက်ဆီးမတ်စ် သံသယဖြစ်နေသည်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သလိုပင်။ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်နေသူသည် အမှန်တကယ် အင်အားရှိသူ ဖြစ်ရမည်။ ဤကဲ့သို့သော ဥပဒေကြောင်းအရ အကာအကွယ်မျိုး ရှိနေလျှင် ကို ဂျီဟွန်းတို့ အဖွဲ့မှာ သူတို့လုပ်ခဲ့သမျှအတွက် အပြစ်ပေးခံရမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို အတင်းအကျပ် အရေးမယူမချင်းပေါ့။
သို့သော် ထိုအချက်ထက် ပိုသည်မှာ မက်ဆီးမတ်စ်အတွက် တစ်စုံတစ်ခုကို အခိုင်အမာ အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
'သူတို့မှာ တာဝန်ရှိတယ်။ ငါ အခုတော့ သေချာသွားပြီ'
မက်ဆီးမတ်စ်သည် စစ်ဆေးမေးမြန်းမည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အခန်းတွင်း အပြင်အဆင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကင်မရာတစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်ခု၊ ရဲအရာရှိတစ်ဦး နှင့် ကျောင်းကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဆရာတစ်ဦးတို့ ရှိနေကြသည်။
သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ရဲအရာရှိက စတင်စကားပြောပြီး သူ၏ ရပိုင်ခွင့်များနှင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
မေးခွန်းများမှာ အခြေခံအချက်အလက်များဖြစ်သော နာမည်၊ အသက်၊ အတန်း စသည်တို့မှ စတင်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ လေသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မက်ဆီးမတ်စ်၊ တခြားကျောင်းသားတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အရ မင်းက ဆမ်နဲ့အတူ အတန်းထဲမှာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတယ်လို့ သိရတယ်။ ဒါ အမှန်ပဲလား။ အကယ်၍ အမှန်ဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုမျိုးတွေ လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား"
မက်ဆီးမတ်စ်က ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေအားလုံးကို ခြုံငုံသုံးသပ်ပြီး ဘာပြောရမည်ကို သေချာစဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။
"သူတို့ကို အသက်မပြည့်သေးသူတွေအဖြစ်ပဲ တရားစွဲမှာ မဟုတ်လား" မက်ဆီးမတ်စ်က ရဲအရာရှိကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခု မေးပါရစေ။ ဆမ် ရဲ့ သေဆုံးမှုကို သေကြောင်းကြံစည်မှုအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တာလား။ သူတို့မှာ အပြစ်ရှိကြောင်း ညွှန်ပြတဲ့ အထောက်အထား တစ်ခုခု ဆမ် ချန်ထားခဲ့တာ မရှိဘူးလား။ ပြီးတော့... ကျွန်တော် ပြောလိုက်ရင်ရော ရလဒ်က တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားမှာမို့လို့လား"
ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။
"အမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ ငါတို့ ပြောပြလို့ မရဘူး မက်ဆီးမတ်စ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းပေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာတော့ ပြောနိုင်တယ်။ ငါတို့ အခြေအနေကို ပိုနားလည်လေလေ၊ ဒီလိုမျိုးတွေ ထပ်မဖြစ်အောင် ပိုပြီး တားဆီးနိုင်လေလေပဲ"
မက်ဆီးမတ်စ်က ပြန်မဖြေတော့ဘဲ ထိုင်နေရာမှ တည်ငြိမ်စွာ ထလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဆီးထားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ကျန်တဲ့ မေးခွန်းတွေအတွက်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေက 'ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး' လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ"
မက်ဆီးမတ်စ်သည် နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ သူ့ကို လှမ်းခေါ်နေသော ဆရာ့အသံကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ့အတန်းကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းချိုးတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်ပြီး ယောကျ်ားလေး အိမ်သာတံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဂျိုးက စောင့်နေသည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပြီး မက်ဆီးမတ်စ် ဝင်လာသည်နှင့် တံခါးဝဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ ရတယ်" ဟု ဂျိုးက တုန်တုန်ယင်ယင် အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့... ငါတို့ ဒီလောက်အထိ ခဏခဏ တွေ့နေကြတာ မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ် သိရဲ့လား"
"ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို ဒီမှာ လာတွေ့ဖို့ ငါ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်တာပေါ့" မက်ဆီးမတ်စ်၏ လေသံမှာ ထက်မြက်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။ သူသည် သည်းခံနေမည့်သူ မဟုတ်သလို၊ ကစားပွဲများအတွက်လည်း အချိန်မရှိပေ။ "ငါ မင်းကို လုပ်ခဲ့တာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆမ် က ဆရာ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်ဆိုတာကို မင်းနဲ့ ကို ဂျီဟွန်းတို့ သိသွားကြတာလား"
"အော်... အဲဒါလား" ဂျိုးက နေရခက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကိုတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကို ဂျီဟွန်း က ရိပ်မိနေတယ်။ ဆမ် က ဆရာ့ကို သွားတိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူပြောပြီး... ဆမ် ကို လက်စားပြန်ချချင်နေတာ"
"ပြီးတော့ရော...?" မက်ဆီးမတ်စ်က အသံကို နှိမ့်သော်လည်း ဖိအားပေးကာ မေးလိုက်သည်။
ဂျိုးက ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် သိသိသာသာကို စိုးရိမ်နေပြီး မက်ဆီးမတ်စ်၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ပတ်တီးစီးထားသော လက်ချောင်းမှာလည်း ယခင်က မက်ဆီးမတ်စ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က နာကျင်မှုများကို သတိပေးနေသလိုပင်။
"မင်းတို့။ ဘာ။ လုပ်။ ခဲ့။ လဲ?" မက်ဆီးမတ်စ်က ပို၍ ပြတ်သားစွာ ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ၊ ငါ အကုန်ပြောပြမယ်" ဂျိုးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့အကြံ မဟုတ်ဘူးနော်၊ သိတယ်မလား? မင်းပဲ ငါ့ကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်နေပါလို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ မှတ်မိလား"
ထို့နောက် ဂျိုးသည် အရာအားလုံးကို စတင် ပြောပြတော့သည်။ ဆမ်၏ မိသားစု စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့ပုံ၊ ကို ဂျီဟွန်းက အရာအားလုံးကို ဦးဆောင်ခဲ့ပုံ၊ သူတို့က ဖောက်သည်တွေလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ပုံ နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရဲများ ရောက်လာပုံတို့ကို အသေးစိတ် ပြောပြလေသည်။ နောင်တနှင့် ကြောက်စိတ်များ ရောပြွမ်းနေသော စကားလုံးများမှာ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မက်ဆီးမတ်စ်သည် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ရပ်နေမိသည်။ သူ ဒေါသထွက်ချင်မိသည်။ ဒေါသထွက်သင့်သည်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တငွေ့ငွေ့ ခံစားနေရသည်မှာ ဒေါသ မဟုတ်ပေ။
မက်ဆီးမတ်စ် ခံစားနေရသည်မှာ ထိုအရာထက် ပို၍ ဆိုးရွားသော နောင်တ ပင် ဖြစ်သည်။
ဒါ သူတို့ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤအရာအားလုံး ဖြစ်လာအောင် စတင်ခဲ့သူ ဖြစ်နေသည်။ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များ၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များက ကလေးတစ်ယောက်၏ သေဆုံးမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။ သူ့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သော ကလေးတစ်ယောက်။
မက်ဆီးမတ်စ်သည် နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့ဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ရဲကို သွားပြောမလို့လား" ဂျိုးက ထိတ်လန့်တကြား အော်မေးသည်။ "ရဲတွေက အကုန်သိပြီးသားပါ။ ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ ဒစ်ပတာ က ငါတို့အတွက် ရှေ့နေတွေ ရှာပေးထားတယ်၊ ရဲတွေကလည်း အစကတည်းက ငါတို့ဘက်က မပါဘူး။ သူတို့လည်း တိုင်ကြားချက်အကြောင်း သိပြီးသားပဲ"
မက်ဆီးမတ်စ်က ဂျိုး၏ စကားများကို ပြန်မပြောတော့ပေ။ ဒစ်ပတာ၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်း အပါအဝင် မည်သည့်အရာကမှ သူ့ကို မအံ့သြစေတော့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ သံသယဖြစ်နေသည်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒစ်ပတာ၏ နာမည်က စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်နေခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။
"ငါကတော့ ဆမ် လုပ်သင့်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ပေးမလို့ပဲ" မက်ဆီးမတ်စ်က ဖုန်းကို ဖွင့်ရင်း တိုးတက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဖုန်းနံပါတ်စာရင်းထဲမှ အမည်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး နှိပ်လိုက်သည်'နောက်ယောင်ခံလိုက်သူ'။
ဖုန်းဝင်သံ နှစ်ချက်မျှ မြည်ပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ ကိုင်လိုက်သည်။
"အို... ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ အကူအညီ လိုလို့လား" တစ်ဖက်မှ အာရွန်ဟတ်၏ တည်ငြိမ်၍ လေးနက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်နော်၊ ကျွန်တော် ဘာပဲတောင်းဆိုတောင်းဆို လုပ်ပေးမယ်လို့" မက်ဆီးမတ်စ်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း အေးစက်လှသည်။ "ခင်ဗျား တတ်နိုင်သရွေ့ပေါ့... အခု ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေပြီ။ အခုချက်ချင်းပဲ။"