အခန်း - (၂၇)
"အာ... ဆမ်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာလား" ဆမ်၏အမေက ဆိုင်ထဲဝင်လာသော ကောင်လေးသုံးယောက်ကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူတို့ဝတ်ထားသည်မှာ သူမသားနှင့် ကျောင်းယူနီဖောင်းချင်း တူနေသည်ကို သူမ ချက်ချင်းသတိထားမိသွား၏။
"အော်... သိပြီ၊ ဆမ်ရဲ့ ကျောင်းကသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်မှာပေါ့! သူက တစ်ခါမှ သူငယ်ချင်းတွေကို အိမ်ခေါ်မလာဖူးတော့ အန်တီ တကယ်အံ့သြသွားတာပဲ။ ကဲ... လာကြ၊ လာကြ၊ ထိုင်ကြပါဦး!" သူမက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောဆိုရင်း စားပွဲဝိုင်းလေးတစ်ခုဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။
သူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမုန်းဆုံးလူများသည် ယခုအခါ သူ့အိမ်ထဲသို့ ရောက်နေကြပြီး၊ သူ့မိဘများနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ဝေးသောနေရာတွင် ထိုင်နေကြလေပြီ။
သို့သော်လည်း... သူ ဘာမှတုံ့ပြန်၍ မရပေ။ ပြဿနာရှာခြင်း သို့မဟုတ် မိဘများ သံသယဝင်အောင် လုပ်ခြင်းမျိုး သူ မဖြစ်စေချင်ပါ။ သူ့အမေက သူတို့ကို မည်မျှပင် ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မည်မျှပင် ရိုးရိုးသားသား ဝမ်းသာနေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်နေရသည်မှာ ဆမ်၏ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေတော့သည်။
"ဆမ်၊ သွားလေ... သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ သွားထိုင်လေ" ဟု အမေဖြစ်သူက တိုက်တွန်းသည်။ "အမေ သူငယ်ချင်းတွေအတွက် စားစရာတစ်ခုခု သွားယူပေးလိုက်ဦးမယ်!"
ထို့နောက် သူမသည် လေထုထဲရှိ တင်းမာမှုများကို လုံးဝသတိမပြုမိဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ ဆမ်၊ လာထိုင်ပါ၊ ရှက်မနေပါနဲ့" ဟု ကို ဂျီဟွန်းက ထိုပုံစံပျက်ယွင်းနေသော အပြုံးကြီးဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအပြုံးမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ လုံးဝကွယ်ပျောက်မသွားခဲ့ပေ။
အခြေအနေကို ပို၍ဆိုးရွားမသွားစေလိုသဖြင့် ဆမ်သည် မတတ်သာဘဲ ကို ဂျီဟွန်း၏ ဘေးချင်းကပ်လျက် စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဂျိုးနှင့် မိုးကတော့ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း ခိုးရယ်နေကြ၏။
ကို ဂျီဟွန်းက ဆမ်၏ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ကာ ရင်းနှီးသလို လုပ်ပြသည်။
"ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေ မင်းအိမ်မှာ လာဆုံကြတာပေါ့။ ဒါမျိုးကို စောစောကတည်းက လုပ်ခဲ့သင့်တာ" ဟု ပြောရင်း ဆမ်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲကပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆမ်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အသံတိုးတက်ဖြင့်... "ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ... မင်း သတိမထားဘူးဆိုရင် ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်လို့"
ကို ဂျီဟွန်းက လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဆမ်၏အမေက အသားကင်များနှင့် မုန့်များအပြည့် တင်ထားသော လင်ဗန်းကို သယ်လာသည်။ သူ့အဖေကလည်း အနောက်မှလိုက်လာပြီး အအေးအချို့ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စားပွဲပေါ် ချပေးသည်။
"စိတ်ကြိုက်သာ နေကြပါကွယ်" ဟု ဆမ်၏အမေက နွေးထွေးစွာ ပြောသည်။ "သူ သူငယ်ချင်းတွေကို အိမ်ခေါ်လာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့၊ အားမနာဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေကြပါနော်"
"ပိုက်ဆံအတွက်လည်း လုံးဝမစဉ်းစားနဲ့ဦး" ဟု ဖခင်ဖြစ်သူက ထပ်လောင်းပြောသည်။ "ဒါက ဦးလေးတို့က ကျွေးတာ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဝေးသို့ ထွက်သွားကြရာ ထိုကောင်လေးများမှာ မဆိုင်းမတွဘဲ အစားအသောက်များကို စတင်စားသောက်ကြတော့သည်။
ဆမ်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ထိုင်နေရင်း သူတို့တတွေ ရှက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ အားလုံးကို ဝါးမျိုနေကြသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။
သူ့မိသားစုမှာ ဆိုင်လေးကို လည်ပတ်နိုင်ရန် နေ့စဉ် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ သူ့မိဘများကတော့ သူတို့ကို အခမဲ့ ကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များကဲ့သို့ ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း... ကို ဂျီဟွန်းနှင့် သူ့အပေါင်းအပါများသည် ကျောင်းအင်္ကျီကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်၊ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ခွဲခဲ့ကြသည်၊ ယခုလည်း သူ့မိသားစု၏ လုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြပြန်သည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲ?
သူ့ကို ဘာကြောင့် အေးအေးဆေးဆေး မနေခိုင်းကြတာလဲ?
"ဟေး၊ ဒီစားစရာတွေက တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု မိုးက လက်ချောင်းများကို လျက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုးတွေ အမြဲစားနေရရင် မင်း ဝက်ဖြစ်လာတာလည်း မဆန်းပါဘူး"
"ဟုတ်ပ၊ ဟုတ်ပ" ဟု ကို ဂျီဟွန်းက တဟားဟား ရယ်သည်။ "စားစရာတွေက ဒီလောက်ကောင်းနေတော့ ငါတို့ နေ့တိုင်း လာသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ မင်းမိဘတွေကလည်း ငါတို့ကို ကြိုဆိုပါတယ်လို့ ပြောတာပဲ မဟုတ်လား"
"နေ့တိုင်း ဟုတ်လား?" ဆမ်၏ အသံများ တုန်ရီနေသည်။
သူ့မိဘများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အပြုံးများ ပျက်ပြားသွားမည့်အရေးကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။ အကယ်၍ ဤကောင်လေးများသာ နေ့တိုင်း လာနေမည်ဆိုလျှင် သူ့မိဘများမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအတွေးကြောင့် ဆမ်၏ဗိုက်ထဲတွင် ရစ်နာလာသလို ခံစားရသည်။ သူ ဒါကို ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ပေ။
"တောင်းပန်ပါတယ်" နောက်ဆုံးတွင် ဆမ်က အသံတိုးတက်ဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး... ထပ်မလာပါနဲ့တော့။ တောင်းပန်ပါတယ်..."
ကို ဂျီဟွန်းက အသားကင်ကို ကိုက်ရန် ပြင်နေရင်း ဆမ်၏ စကားသံကြောင့် တန့်သွားသည်။
"ငါတို့ရဲ့ 'ကျွန်' က အခု တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်နေတာလား?" ကို ဂျီဟွန်းက အသားကင်တံကို လင်ဗန်းပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က မင်းဆီကို အခုလို လာလည်ပေးတာကိုတင် မင်းက ကျေးဇူးတင်သင့်တာ"
ကို ဂျီဟွန်း ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်နှင့် မိုးနှင့် ဂျိုးတို့မှာ အစားစားနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ကဲ..." ကို ဂျီဟွန်းက သူ့ဘောင်းဘီကို ခါလိုက်ရင်း... "ဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာလည်တာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အမှတ်တရ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်တာဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကို ဂျီဟွန်း၏ အေးအေးဆေးဆေး အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆမ်၏ ရင်ခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်လာတော့မတတ် ပြင်းထန်လာသည်။
"ဦးလေးခင်ဗျာ" ကို ဂျီဟွန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး ကျွေးမွေးထားတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆမ်နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတာလည်း ဖြစ်၊ ပျော်လည်း ပျော်နေကြတာဆိုတော့..."
ကို ဂျီဟွန်းက ဘေးနားရှိ ရေခဲသေတ္တာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုပုလင်းမှာ သာမန်ပုလင်း မဟုတ်ဘဲ အယ်လ်ကိုဟော ပါဝင်သည့် သောက်စရာ ဖြစ်နေသည်။
"ဦးလေးတို့အတွက် အခက်အခဲ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်လည်း နားလည်ပါတယ်" ဟု ကို ဂျီဟွန်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ထပ်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့... ဒီနေ့က တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့နေ့မို့လို့၊ ကျွန်တော်တို့ အောင်ပွဲခံချင်လို့ပါ"
ဆမ်၏အမေမှာ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့အားလုံးသည် (၁၇) နှစ်သာ ရှိသေးပြီး၊ အရက်သောက်ရန် သတ်မှတ်ထားသော အသက်မှာ (၁၈) နှစ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
"နေပါစေ နန်စီရယ်" ဟု ဆမ်၏အဖေက မီးဖိုချောင်ထဲမှ လှမ်းပြောသည်။ "ငါတောင် (၁၄) နှစ်သားကတည်းက သောက်ခဲ့တာပဲ။ ကလေးတွေဆိုတာ သူတို့မိဘတွေ မကြည့်တဲ့အချိန် ပါတီတွေမှာ တစ်ခွက်နှစ်ခွက် ခိုးသောက်ကြတာပဲ။ အခုတော့ ငါတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင်ဆိုတော့ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်လို့ရတာပေါ့။ အပြင်မှာ ဘာတွေလုပ်နေမှန်း မသိရတာထက်စာရင် ဒီမှာတင် သောက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"
ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဆမ်၏အမေမှာ တွေဝေသွားပြီးမှ... ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
"ဦးလေးတို့က အကောင်းဆုံးပဲ!" ဟု ကို ဂျီဟွန်းက ပြောရင်း ဖန်ပုလင်း သုံးလုံးကို ထပ်ယူကာ စားပွဲဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကို ဂျီဟွန်းက ပုလင်းများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆမ်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်လူများ အားလုံး စတင် သောက်ကြတော့သည်။
'သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ' ဟု ဆမ်က တွေးနေမိသည်။ 'သူ တကယ်ပဲ နောက်ထပ် မလာတော့ဖို့ ကြံစည်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် အခမဲ့ရသမျှကို အကုန်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? အဲလိုဆိုရင်တော့... တော်သေးတာပေါ့။ ဒီတစ်ရက်တော့ ငါ သည်းခံလိုက်မယ်'
ထိုလူစုမှာ ကို ဂျီဟွန်း၏ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံများ၊ ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးရင်း ရယ်မောသောက်စားကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဆမ်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး ပျော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သောက်စရာများ ကုန်ခါနီးတွင် ကို ဂျီဟွန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။
"အား... ငါ လေကောင်းလေသန့် လိုအပ်ပြီ။ မျက်နှာတွေတောင် နီနေပြီပဲ။ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့ကြ" ဟု ပြောကာ ဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
အပြင်ရောက်သည်နှင့် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နားတွင် ကပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်ဖက်မှ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၏။
"ဟဲလို၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် နေရာတစ်ခုအကြောင်း တိုင်ကြားချင်လို့ပါ။ အဲဒီဆိုင်မှာ အသက်မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးတွေကို အရက်ရောင်းပေးနေလို့ပါ"