အခန်း - (၂၆)

ဆမ်သည် မက်ဆီးမတ်စ်ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ သူ့ထံသို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာ အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရပေ။ သူတို့တတွေ မက်ဆီးမတ်စ်ကို ကျောင်းပြန်မတက်နိုင်လောက်အောင်အထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဝိုင်းဝန်းနှိပ်စက်လိုက်ကြမည်ကို သူ အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့မိသည်။

'အက်ဘီနဲ့ စကားပြောခဲ့တာ ထိရောက်မှု ရှိ၊ မရှိတော့ ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အကျိုးမထူးခဲ့ရင်တောင် သူ အဆင်ပြေနေတာကို မြင်ရရုံနဲ့တင် တော်ပါပြီ' ဟု ဆမ်က တွေးတောရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဟိုဝက်က ဘာတွေ သဘောကျပြီး ပြုံးနေတာလဲ"

ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ချိန် ပြီးဆုံးကြောင်း ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်နှင့် ကို ဂျီဟွန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝက်သားရဖို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု မိုးက ရယ်မောရင်း ထောက်ခံသည်။ "နေပါဦး... သူကိုယ်တိုင်က ဝက်ဆိုတော့ အဲဒါက လူသားစားတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား"

ထိုလူစုသည် တဝါးဝါး ရယ်မောကြလေသည်။ သို့သော် တစ်ယောက်သောသူမှာမူ မက်ဆီးမတ်စ်ကို ခိုးကြည့်နေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။

နားလည်ချိန် ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ သရော်လှောင်ပြောင်မှုများမှာ နေ့စဉ်အချိန်ဇယား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပမာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။ ကို ဂျီဟွန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့က ခိုင်းသမျှကို ဆမ်နှင့် မက်ဆီးမတ်စ်တို့သည် မလုပ်ချင်သော်လည်း လိုက်လုပ်ပေးခဲ့ရသည်။ သူတို့ကိုယ်စား တခြားကျောင်းသားများကို သွားရောက်နှောက်ယှက်ခိုင်းသည့်တိုင် ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ဆမ်ကို အတန်းထဲရှိ မိန်းကလေးအတော်များများကို လိုက်လံပိုးပန်းခိုင်းပြီး ငြင်းပယ်ခံရသည့် မြင်ကွင်းနှင့် ရွံရှာစက်ဆုပ်သည့် အမူအရာများကို ဖုန်းဖြင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကာ ယုတ်ညံ့သော ကစားပွဲတစ်ခုလို သဘောထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့အတွက်တော့ ဆမ်နှင့် မက်ဆီးမတ်စ်မှာ အတန်းဖော်များ မဟုတ်ကြဘဲ ဖျော်ဖြေရေးပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လှောင်ပြောင်သရော်မှုများဖြင့် အားမရတော့သည့်အခါ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်မှုများ စတင်လာတော့သည်။

ထိုလူစုသည် ဆမ်၊ မက်ဆီးမတ်စ်တို့နှင့်အတူ 'ဆွဲ၊ ကတ်၊ တူ' ကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် စည်းကမ်းချက်တစ်ခုမှာ ရှုံးသည့်သူက နိုင်သည့်သူ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အခြားမည်သည့် စည်းကမ်းမှ မရှိသလို မကစားဘဲ နေခွင့်လည်း မရှိပေ။

အကယ်၍ ဆမ် သို့မဟုတ် မက်ဆီးမတ်စ်တို့ နိုင်သွားခဲ့လျှင် သူတို့၏ ရိုက်ချက်များမှာ ပါးပေါ်သို့ ထိရုံမျှသာ ခပ်ဖွဖွလေး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည့်အခါတွင်မူ ပါးရိုက်ချက်များမှာ အားအပြည့်ဖြင့် ကျရောက်လာတတ်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ မက်ဆီးမတ်စ် အပြစ်ပေးခံရသည့် အလှည့်တိုင်းတွင် ဂျိုးကသာ ရိုက်ရမည့်သူအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'တောက်... ကို ဂျီဟွန်း... မင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား' ဟု ဂျိုးက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။ 'မင်းက ငါ့ကို ဒီမိစ္ဆာကောင်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့အောင် ခဏခဏ လုပ်နေတယ်... အခု သူက ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးထားတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီလေ! ဒါတွေကို ရပ်လိုက်လို့ မရဘူးလား!?'

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂျိုးက 'ကတ်' ထုတ်လိုက်သည်။

မက်ဆီးမတ်စ်က 'စက္ကူ' ထုတ်သည်။

ကို ဂျီဟွန်းနှင့် မိုးတို့က နေ့တစ်နေ့၏ အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ တဟားဟား အော်ဟစ်အားပေးနေကြသော်လည်း ဂျိုးကတော့ ရင်ထဲတွင် ငိုယိုကာ အသနားခံနေမိသည်။

အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့် ဂျိုးသည် ရှေ့သို့တိုးကာ မက်ဆီးမတ်စ်၏ ပါးကို ရိုက်လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အစစ်အမှန်နှင့် တူစေရန် အရှိန်အနည်းငယ် ထည့်ထားသော်လည်း အားတော့ အများကြီး မပါပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို ကြိုတင်တွေးပူရင်း မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ ရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းဆင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤအချိန်သည် မက်ဆီးမတ်စ်နှင့် ဆမ်တို့အတွက် တစ်နေ့တာ၏ အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

'ဒီနေ့တော့ တိုးတက်မှု အတော်လေး ရခဲ့တယ်' ကျောင်းရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်း မက်ဆီးမတ်စ်က တွေးနေမိသည်။ 'ပတ်သက်နေတဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်အကြောင်းလည်း သိလိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ဒစ်ပတာ ဆိုတဲ့ကောင်က ကို ဂျီဟွန်းကို အမိန့်ပေးနေတာဆိုရင် ဒစ်ပတာ့နောက်ကွယ်မှာလည်း တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေဦးမှာပဲ'

သို့သော်လည်း အကြီးမားဆုံး ပဟေဠိမှာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

'ငါ တကယ်နားမလည်တာက မက်ဆီးမတ်စ်မှာ ဒီလောက် ပိုက်ဆံရှိနေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒါတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အသုံးမပြုခဲ့တာလဲ။ သူ လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခံစားနေခဲ့တာလဲ'

ထုံးစံအတိုင်း မက်ဆီးမတ်စ်သည် နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်ကို မဆုံးဖြတ်မီ စိတ်ကြည်လင်သွားစေရန် အားကစားခန်းမ ဂျင်မ် ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆမ်သည် အိမ်သို့ တန်းပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တစ်နေ့တာမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။

သူသည် လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်ဝင်လိုက်သည်နှင့် ညစာစားပွဲများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည့် ရင်းနှီးပြီးသား ဆူညံသံများကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရသည်။

"ဝိုင်းအမှတ် (၅) အတွက် မှာထားတာတွေ ရပြီ!" မီးဖိုချောင်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ဖြူအချို့ ပါဝင်နေသော ဆံနွယ်များကို အနောက်တွင် စည်းနှောင်ထားသည်။

"သိတယ် သိတယ် မိန်းမရေ! အဲဒါလေး မင်းပဲ သွားချပေးလိုက်ပါလား။ ငါက ပို့ဆောင်ဖို့အတွက် ခေါက်ဆွဲတွေကို အပြီးသတ်နေလို့!" ခေါင်းတွင် ပုဝါစည်းထားပြီး နဖူးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသော လူကြီးတစ်ယောက်က ပြန်အော်သည်။

ဆမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မိဘနှစ်ပါးစလုံး စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

"ပြန်လာပြီလား! အတော်ပဲ!" ဟု သူ့အမေက လှမ်းခေါ်သည်။

ဆမ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ လွယ်အိတ်ကို ချလိုက်ကာ သူတို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကျဉ်းကျပ်လှသော စားပွဲဝိုင်းများကြားမှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကူညီရန် အပြေးဝင်သွားသည်။

"ဆမ်!" သူ့အမေက အော်ပြောသည်။ "မင်း အင်္ကျီက ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းသူငယ်ချင်းတွေ နောက်ပြန်တာလား။ အဲလို အလုပ်မခံပါနဲ့လို့ အမေ ပြောထားတယ်မလား... နောက်တစ်ထည် ဝယ်ဖို့က ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ"

"သိပါတယ် အမေရဲ့၊ သိပါတယ်..." ဆမ်က အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားရင်း အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အင်္ကျီ သွားလဲလိုက်ဦးမယ်"

ဆမ်၏ မိဘများမှာ အသားကင်၊ မုန့်ပဲသရေစာနှင့် ဘီယာ ရောင်းချသည့် စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်လေးပင် ဖြစ်သည်။ စားပွဲဝိုင်း လေးဝိုင်းသာရှိသည့် ဆိုင်လေးမှာ လူစည်ကားသည့် နေ့များတွင်ပင် ပြည့်လျှံသွားလေ့ မရှိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖောက်သည် တစ်ယောက်မှ မလာဘဲ ကြာရှည်နေတတ်သည့် အချိန်များလည်း ရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ မညည်းညူခဲ့ကြပေ။

သူတို့ ချစ်မြတ်နိုးသည့်၊ သူတို့ အမြဲတမ်း အိမ်မက်မက်ခဲ့သည့် အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရင်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်သည်ကိုပင် ကျေနပ်နေကြသည်။ မလွယ်ကူသော်လည်း သူတို့ ဂုဏ်ယူကြသည်။

မကြာမီ ဆမ်သည် ရိုးရှင်းသော အိမ်ရှေ့စညှပ် အေပရွန် တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ကာ အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာသည်။ ဘယ်သူမှ ခိုင်းစရာမလိုဘဲ စားပွဲတစ်ခုကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ အစားအသောက်များကို သယ်ယူကာ ဖောက်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးလေသည်။

သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဆမ်၏ မိဘများ ပြုံးနေကြသော်လည်း ထိုအပြုံးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် အားနာစိတ်များ ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့၏သား ကူညီပေးသည်ကို ကျေးဇူးတင်သော်လည်း၊ ဆမ်သည် အနားယူရမည့်၊ စာကျက်ရမည့် သို့မဟုတ် သာမန် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးလို အချိန်ဖြုန်းရမည့်အစား အလုပ်ရှုပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ဝင်ရောက်ကူညီနေရသည်ကို သူတို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရသည်။

အလုပ်သမား ငှားရန် ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မရှိသလို၊ တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီခန့်သာ လာလုပ်မည့်သူကို ရှာရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာမှာ ဆမ်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို စာကျက်ခြင်းနှင့် သူ၏ အိမ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်စေချင်ကြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ သာမန် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးလို အချိန်ဖြုန်းစေချင်သည်။ ဆမ်ကတော့ ကူညီရတာ ပြဿနာမရှိကြောင်းနှင့် မိသားစု စီးပွားရေးတွင် ပါဝင်ရသည်ကို သဘောကျကြောင်း အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် ပြောစေကာမူ မိဘများမှာတော့ ရင်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသွားသည်။ ညစာစားသည့် လူအုပ်ကြီး ကျသွားလေပြီ။ အခြားညများကဲ့သို့ပင် ဆိုင်မှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဆိုင်ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဖောက်သည် တစ်ယောက်စ၊ နှစ်ယောက်စသာ လာတော့သည်။

"ဒါနဲ့... ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" သူ့အမေက စားပွဲခုံကို သုတ်ရင်း ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ပုံမှန်ပါပဲ" ဆမ်က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး။ ကျောင်းက ကိစ္စတွေပါပဲ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာလေးတွေပေါ့"

သူ့အမေက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ သူသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေသလိုပင်။ သူမ ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကောင်လေး သုံးယောက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို... ဒီကို ပထမဆုံး လာတာလားရှင်" ဆမ်၏အမေက ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျ၊ အမှန်တော့ ဆမ်က ဒီဆိုင်အကြောင်း ပြောပြလို့ လာခဲ့တာ" ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်က ဖြဲနားနား ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် စက္ကန့်ပိုင်းမှာပင် ဆမ်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ကျောင်းဆင်းသွားပြီ ဖြစ်၍ ဤအချိန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်၊ လွတ်မြောက်ရာ အချိန် ဖြစ်သင့်သည်။ နှိပ်စက်မှုများ၊ အရှက်ခွဲမှုများကို မေ့ဖျောက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး အသက်ရှူနိုင်မည့် အချိန် ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆိုးရွားလှသော အမှန်တရားကို အတည်ပြုလိုက်ရသည်။

ဆိုင်အဝင်ဝတွင် ထုံးစံအတိုင်း မောက်မာသော အပြုံးကြီးဖြင့် ရပ်နေသူမှာ...

ကို ဂျီဟွန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။