အခန်း - (၂၄)

ဂျိုး၏ မရပ်မနား ရန်စနှောင့်ယှက်မှုတစ်လျှောက်လုံးတွင် မက်စ်သည် စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ဒီနေ့တစ်ရက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကျော်လိုက်စမ်း။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ပဲ ရှင်သန်စမ်း။ ဒါဟာ မက်စ်စတန်းရဲ့ ဘဝအသစ်ပဲ၊ သူတောင် ဒါတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ရင် ငါလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ် ဟုသာ စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဂျိုးက နောက်ဆုံးစည်းကို ကျော်နင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုစိတ်ကူးများအားလုံး လွင့်စင်သွားရတော့သည်။

မက်စ် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပြီ။ ဒေါသများ၊ အရှက်ရမှုများနှင့် သူမျိုသိပ်ထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ ဂျိုး၏ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

မက်စ်က အားဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ဂျိုးသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျခင် အသည်းအသန် ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ တောက်တီးတောက်တဲ့!" ဂျိုးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မက်စ်သည် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ ဂျိုး၏ လက်ချက်ကြောင့် ပေါက်သွားသော နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်တို့သည် အေးစက်ကာ စူးရှနေသည်။

"မင်းကို ငါက ကြောက်နေမယ်လို့ ထင်လို့လား?" မက်စ်က တိုးသော်လည်း တည်ငြိမ်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ကျောရိုးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က မင်းလိုကောင်ကို ကြောက်လိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား?"

"မင်း အခွင့်အရေးရတုန်းက နားထောင်ခဲ့သင့်တာ" ဂျိုး၏ အသံမှာ ဒေါသကြောင့် ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ "ကိုဂျီဟွန်းသာဆိုရင် ဒါထက် ပိုဆိုးမှာ... ငါက မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး လွှတ်ပေးမလို့ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့? မင်း ဘဝကူးတော့မှာပဲ!"

ဂျိုးသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး မက်စ်၏ မျက်နှာကို အားကုန် လွှဲထိုးလိုက်သည်။

မက်စ်သည် လက်ကိုပင် မြှောက်မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ အသာလေး ရှောင်လိုက်ရာ ဂျိုး၏ ရမ်းသန်းထိုးချက် နှစ်ချက်စလုံး လွဲချော်သွားသည်။ အရှိန်လွန်ကာ ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်သွားသည့် ဂျိုး၏ အနားသို့ မက်စ်က တိုးကပ်သွားသည်။ သူသည် ဂျိုး၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အတိအကျ ဖမ်းဆုပ်ကာ အောက်သို့ ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ ဒူးဖြင့် ဂျိုး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အားပါပါ တိုက်လိုက်သည်။

ဂျိုး၏ အဆုတ်ထဲမှ လေများ အတင်းအဓမ္မ ပန်းထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများ စင်ထွက်သွားသည်။ သူသည် အသက်ရှူရန် ကြိုးစားသော်လည်း အောက်ဆီဂျင် တစ်စက်မှ ဝင်မလာသလို ခံစားနေရသည်။ ထိုသို့ ထိတ်လန့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မက်စ်၏ လက်သီးက ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

လက်သီးတစ်ချက်သည် ဂျိုး၏ မေးရိုးတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားပြီး ခေါင်းမှာ နောက်သို့ လန်သွားရသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် သူ၏ ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုလုံးသို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျကာ မူးဝေသွားတော့သည်။

"အားးးး!" ဂျိုးက နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း!" မက်စ်က ဟောက်လိုက်ပြီး ဂျိုး၏ ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကို အားပါပါ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အားးးး!"

ဖြောင်း!

နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်။

ဂျိုး၏ အော်သံ ထွက်လာတိုင်း ပြင်းထန်သည့် ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုက တုံ့ပြန်လျက်ရှိသည်။ တစ်ခါပြီးတစ်ခါ ရိုက်နှက်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဂျိုးသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး အသံတိတ်သွားတော့သည်။

မက်စ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဂျိုး၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလို ဟန်ဆောင်နေရတာကို တော်တော် စိတ်ကုန်နေပြီ" မက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? စိတ်မနှံ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်ကိုမှ စွဲလမ်းနေတဲ့ ရောဂါထူးရှိနေတာလား?"

သူသည် တုန်ရင်နေသော ဂျိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ထပ်စဉ်းစားကြည့်လေ... ငါ မင်းကို လုပ်လိုက်တာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်လို့ ခံစားနေရလေပဲ"

ဂျိုးသည် ဗီဇအရ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ရှေ့က ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ချက်ကြောင့် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ မူးနောက်နေပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးကာ ခြေထောက်များမှာလည်း ပျော့ခွေနေသည်။ ပါးပြင်မှာလည်း စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနှင့် နာကျင်နေကာ တဖြည်းဖြည်း ရောင်ကိုင်းလာသည်။

မက်စ်သည် သူ့ကို အေးစက်ပြီး မညှာတာသော အမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"အခုတော့ မင်းအဖြစ်ကို ကြည့်ဦး" မက်စ်က သူ၏ လက်သီးဆစ်များကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ"

ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက်တွင် အက်ဘီသည် သိပ္ပံဆရာတစ်ဦးနှင့်အတူ ခပ်သွက်သွက် လမ်းလျှောက်လာသည်။

"မယုံနိုင်စရာပဲ" ဆရာဖြစ်သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်သည်။ "ပထမအချိန်ကို ကျော်ပြီးတော့ ဒီလိုမျိုးတွေ လျှောက်လုပ်နေကြတာလား? တကယ့်ကို နောက်မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် စိုးရိမ်မိတယ်"

သူတို့ ခြေလှမ်းကို သွက်လိုက်ကြသည်။ ပထမအချိန် တက်ရန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူမှာ ယခုအချိန်တွင် အတန်းမရှိပေ။ သို့သော် အက်ဘီမှာမူ အတန်းနောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ အဲဒီကို သွားတာ သေချာလား?" ဆရာက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ တူရိယာ သိုလှောင်ခန်းဆီကိုပါ" အက်ဘီက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အခုနလေးတင် ဆမ်က သူမထံသို့ ပျာယာခတ်ကာ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှူမဝသလို၊ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်ရည်ပင် ဝဲနေကာ သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပုံနှင့် သူ စိုးရိမ်နေသည့် အရာများကို ပြောပြရာတွင် အက်ဘီက ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားသည်။ ဆမ်သည် ရှက်တတ်ပြီး အနေအေးသူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ကြံပြောမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

သူမ တစ်ခုကိုလည်း သဘောပေါက်ထားသည်။ အကယ်၍ သူမ ကိုယ်တိုင် သွားတားမည်ဆိုလျှင် ထူးခြားမည်မဟုတ်ပေ။ သည်ကျောင်းတွင် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အခြေအနေကို ဆိုးရွားစေလိမ့်မည်။

အက်ဘီသည် သည်ကျောင်းတွင် ဘာမှမဟုတ်သည့် ကျောင်းသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သြဇာလည်းမရှိ၊ နာမည်ကျော်ကြားသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဆမ်နှင့် မတူသည်မှာ သူမ လုပ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဆရာထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားတိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူက ချက်ချင်း လိုက်လာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကိုတော့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သည်ကျောင်းက ဆရာအများစုမှာ ပြဿနာက သူတို့မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်မလာမချင်း မျက်ကွယ်ပြုထားတတ်ကြသည်။ စာသင်ခန်းထဲတွင် မဟုတ်လျှင် သို့မဟုတ် ကျောင်းချိန်အတွင်း မဟုတ်လျှင် ၎င်းမှာ သူတို့တာဝန်မဟုတ်ဟု ယူဆထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဆမ်ကတော့ သူတို့ကို များသောအားဖြင့် တူရိယာ သိုလှောင်ခန်းဆီ ခေါ်သွားတတ်တယ်လို့ ပြောတာပဲ အက်ဘီက တွေးလိုက်သည်။ သူကတော့ သေချာပေါက် ပြောနေတာပဲ...

ဆရာသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိကာ သော့ဖွင့်ပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင်မူ အခန်းမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။

"ဘာ...?" အက်ဘီ အမြန်ဝင်ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းအနှံ့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်သည်။ အခန်းမှာ ကျဉ်းကျပ်နေပြီး တူရိယာများနှင့် ကုလားထိုင်အဟောင်းများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ မက်စ် သို့မဟုတ် ဂျိုး၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။

ဆရာဖြစ်သူက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အက်ဘီ" သူ၏ အသံမှာ စိတ်ပျက်နေဟန် ပေါက်နေသည်။ "ဒါ ပထမအချိန်လေ။ နင် ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာလား? တစ်ယောက်ယောက် ဒီထဲဝင်သွားတာကို တကယ်မြင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ပြောလို့ လာပြောတာလား?"

အက်ဘီ၏ အမူအရာက အဖြေကို ပြောပြနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးချင်း မဆုံဝံ့ဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် လိမ်ညာရာတွင် အလွန်ညံ့ဖျင်းသူ ဖြစ်သည်။

"ချက်ချင်း အတန်းထဲ ပြန်သွားကြစို့" ဆရာက ပြောရင်း ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။ "ပထမအချိန် လစ်ဟင်းခဲ့တာကို ငါ အပြစ်မပေးတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ပါ"

အက်ဘီသည် ပြဿနာ ထပ်မတက်အောင် ဆရာ့နောက်မှ လိုက်သွားသော်လည်း သူမသည် နောက်သို့ ခဏခဏ ပြန်လှည့်ကြည့်မိနေသည်။

ဆမ်က ငါ့ကို လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး... ဒါဆို မက်စ် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? သူ ဘယ်မှာလဲ?

တူရိယာ သိုလှောင်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာ၊ အဟောင်းအစုတ်များသဖွယ် ပုံထားသည့် စန္ဒရားကြီးများ၏ နောက်ကွယ်မှ မက်စ်သည် ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ဂျိုး၏ ပါးစပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှင်းသွားသည်အထိ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဂျိုး၏ ကျောကုန်းကို အားပါပါ ကန်ချလိုက်ရာ ဂျိုးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားသည်။ ဂျိုးက ညည်းညူရင်း ပြန်ထရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် မက်စ်က ဂျိုး၏အပေါ်မှ ခွစီးကာ မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိထားလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?!" ဂျိုးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သည်။ "ဒါက ရူးစရာကြီးပဲ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲမလို့လား? မင်းက ဘယ်သူလဲ?! ငါသိတဲ့ မက်စ် တကယ်ကော ဟုတ်ရဲ့လား?!"

"မင်းသိတဲ့ မက်စ် ဟုတ်လား?" မက်စ်က ဂျိုး၏ လက်ကို အတင်းဆွဲယူကာ ဂျိုး၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ထောင်ပြရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသိတဲ့ မက်စ်က သေသွားပြီ။ အဲဒါ ဘာလို့လဲဆိုတာကို ငါ အဖြေရှာနေတာ"

မက်စ်က ရှေ့သို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်နေသည်။

"အခု မင်းက မေးခွန်းမေးရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မေးရမှာ။ မင်း လိမ်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းအတွက်..." သူက ဂျိုး၏ လက်ချောင်းများကို ဖြဲထုတ်ကာ ဆုပ်ကိုင်မှုကို တင်းလိုက်သည်။ "ငါ ဒါတွေထဲက တစ်ခုကို ချိုးပစ်မယ်"

ဂျိုး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။ "ဒါက ရူးစရာကြီးပဲ!" သူက စကားမပီမသဖြင့် အော်သည်။ "မင်း မင်း အဲဒီလို မလုပ်လောက်ပါဘူး!"

"ငါ လုပ်မှာ" မက်စ်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကနေ စကြစို့။ မင်းနဲ့ တခြားလူတွေက ငါ့ကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားနေကြတာလဲ?"