အခန်း - (၂၃)

"ကဲ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တော့"

ဂျိုးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မလိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးကို မင်းကို ခြေဗလာနဲ့ လမ်းလျှောက်ခိုင်းပစ်မယ်"

ဤအရာအားလုံး ဖြစ်ပျက်နေရသည်မှာ အမှားတစ်ခုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ မက်စ်က စကားစောစောစီးစီး ထွက်ပြောမိသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သည်အသုံးမကျသည့် ကောင်တွေနောက်ကို လိုက်သွားပြီး သူတို့နှင့် ရောနှောနေထိုင်ရင်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းစာကြည့်တိုက် သို့မဟုတ် ဆရာနားနေဆောင်များကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုပြီး စာရင်းထဲရှိ အခြားအမည်များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူသည် သည်အခြေအနေထဲတွင် ပိတ်မိနေလေပြီ။

မက်စ်သည် သူ၏အမှားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ဂျိုး၏နောက်သို့ လိုလိုလားလားပင် လိုက်ပါသွားသည်။

သူ ဘယ်လိုပဲ ဝိုင်းဝန်းနှိပ်စက်ဖို့ ကြံစည်ထားပါစေ... ငါ ခံယူလိုက်မယ် ဟု မက်စ်က တွေးလိုက်သည်။ မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီးမှ ငါ့အလုပ်တွေကို ပြန်စရမယ်

ဂျိုးက ကိုဂျီဟွန်းနှင့် မိုး၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူတို့သုံးဦးသည် မောက်မာသည့် အပြုံးများကို အချင်းချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် အခြားနှစ်ယောက်သည်လည်း ထိုင်နေရာမှ ထကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ဟေ့လူ... ပထမအချိန်မစခင် ဆီးသွားလိုက်ဦးမှပဲ" ကိုဂျီဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အကြောဆန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခု ဖြစ်တော့မယ့် ကိစ္စကို မကြည့်ရတာ နှမြောဖို့ကောင်းပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်နောက်ကျလို့ မဖြစ်တော့ဘူးကွ" မိုးကလည်း သူ့နောက်က လိုက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဂျိုးက မက်စ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့် ဘက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ရယ်မောနေကြသော်လည်း စာသင်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဆမ်မှာမူ ခုံတွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲနေပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်သည်းကို ကိုက်နေမိသည်။

ဒုက္ခပဲ... ဒုက္ခပဲ... ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး! ဆမ် တစ်ယောက်ထဲတွင် ပျာယာခတ်နေသည်။ သူတို့က အပြင်ကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုမှတော့ သူတို့လုပ်မယ့်ကိစ္စကို ဆရာတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားကျောင်းသားတွေကို အမြင်မခံချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဆရာကလည်း အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူး... ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ပြောလို့မရဘူး

ဆမ်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်သည်းကို ကိုက်နေပြီး ခုံပေါ်သို့ မှိုင်ချလိုက်ကာ နာရီကိုပဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။ မက်စ်တစ်ယောက် အခုအချိန်မှာ ဘာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရမလဲဆိုသည်ကို တွေးတောရင်း စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူက ဆေးရုံက ဆင်းလာတာ မကြာသေးဘူး။ ကျန်းမာရေးက ကောင်းဦးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့တွေ အရှိန်လွန်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အရင်ကထက် ပိုဆိုးသွားရင်ကော? ဆမ်သည် မျက်စိကို မှိတ်ထားပြီး စားပွဲပေါ်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ ကြားထဲက ပါဝင်ပတ်သက်လိုက်ရင်... သူတို့က ငါ့ဘဝကို ပိုပြီး ဒုက္ခပေးကြမှာ။ အခုတောင် အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးနေတာကို... ဒါတွေက ငါ့ကျမှ ဘာလို့ အမြဲဖြစ်နေရတာလဲ?

ဆမ်၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး စားပွဲပေါ်တွင် တုန်ရင်နေစဉ် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မက်စ်သည် ကန်တင်းတွင် ရပ်နေပြီး လူတိုင်းအတွက် အစားအသောက်ဖိုးကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပေးချေခဲ့ပုံ၊ သူ့ကို တကယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို၊ တကယ်ဂရုစိုက်ပေးသူတစ်ယောက်လို စကားပြောခဲ့ပုံများကို မြင်ယောင်လာသည်။

သူက အဲဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့လို့ ပြောခဲ့တယ်... သူပဲ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ငါကလည်း အဲဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ

ဆမ်သည် ထိုင်ခုံကို နောက်သို့တွန်းကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ... ငါ အနည်းဆုံးတော့ ဒါကို လုပ်ရမယ်" ဟု သူကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူသည် စာသင်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားပြီး လမ်းလျှောက်လမ်းတစ်လျှောက် အပြေးလွှား ရှာဖွေတော့သည်။ ကူညီနိုင်မည့် ဆရာ သို့မဟုတ် လူကြီးတစ်ယောက်ယောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်ထိတော့... မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကိုဂျီဟွန်းနှင့် မိုးတို့သည် အိမ်သာမှ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြသည်။

"ဟေ့... အခုနက ပြေးထွက်သွားတာ ဆမ် မဟုတ်လား? သူ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ပြေးနေသလိုပဲ" မိုးက ပုခုံးကျော်ကာ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အေးလေ" ကိုဂျီဟွန်းက မောက်မာသည့် အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ နောက်ဆုံးမှာ အိမ်ကိုပြေးပြီး ကျောင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ရှင်းရမယ့် အသုံးမကျတဲ့ကောင် တစ်ယောက် လျော့သွားတာပေါ့ကွ"

"မင်း ထင်တာတော့ သူက ဆရာတွေကို သွားတိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား?" မိုးက စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ဝင်နေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကိုဂျီဟွန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မိုက်မိုက်မဲမဲတွေ မပြောစမ်းနဲ့။ သူ တစ်ခါ လုပ်ဖူးတာ မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား? အဲဒီတုန်းက သူ တော်တော်လေး အရိုက်ခံလိုက်ရလို့ စကားတောင် မပြောရဲတော့တာလေ။ သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြိုးစားရဲတော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ လုပ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါတို့ သတိပေးထားပြီးသားပဲ"

ထိုအချိန်မှာပင် ဆမ်သည် လမ်းလျှောက်လမ်းများတစ်လျှောက် အပြေးလွှား သွားနေပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း မြန်ဆန်နေသည်။ ဆရာအချို့ကို သူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့်... သူတို့အနားသို့ ရောက်သည့်အခါတိုင်း သူ၏ ခြေထောက်များက တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

ငါ ဘာလို့ ဘာမှ မပြောနိုင်ရတာလဲ...? ဘာလို့ စကားလုံးတွေ ထွက်မလာရတာလဲ?

သူ့လက်များက ဘေးတွင် တုန်ရင်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည်လည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အစွမ်းကုန် တင်းမာနေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မည့်သူတစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အက်ဘီ!" ဆမ်က သူမဆီသို့ ပြေးသွားရင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။

အက်ဘီက လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။ "အို... ဟေး ဆမ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? နင် ကြည့်ရတာ နေဦး၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?"

ဆမ်က မောဟိုက်နေရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မက်စ်... မက်စ် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ထင်တယ်"

ဂျိုး၏နောက်သို့ လိုက်သွားရင်း သူတို့သည် အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေကြောင်း မက်စ် မကြာမီ သိလိုက်ရသည်။ ကျောင်းသားအများစုမှာ စာသင်ခန်းများသို့ ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမအချိန် တက်ရန် လူနာမည်ခေါ်မည့် ခေါင်းလောင်းသံမှာ အချိန်မရွေး မြည်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် မက်စ်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်စရာမှာ အတန်းနောက်ကျခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဂျိုးက သူ့ကို တူရိယာပစ္စည်းများ သိုလှောင်သည့် အဆောက်အဦးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ပင်မကျောင်းဆောင်နှင့် သီးခြားခွဲထားသည့် အဆောက်အဦးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ တူရိယာများ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းကိရိယာများကို ယူဆောင်ရန် သို့မဟုတ် ပြန်ထားရန် လိုအပ်မှသာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်စမ်း!" ဂျိုးက အထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မက်စ်က ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် သတိပေးချက်မရှိဘဲ မက်စ်၏ ကျောကုန်းသို့ အားပါသော ကန်ချက်တစ်ခု ရောက်လာသည်။ မက်စ်သည် အခန်းထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဝင်သွားရသည်။ သူတို့နောက်တွင် တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပိတ်သွားလေသည်။

"မင်းက အခုထိ မာန်တက်နေတုန်းပဲပေါ့ ဟုတ်လား? ငါတို့ပြောတာကို နားမထောင်သေးဘူးပေါ့?" ဂျိုးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူသည် မက်စ်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆောင့်ဆွဲလိုက်ကာ ပါးကို အားပါးတရ ရိုက်လိုက်သည်။ ရိုက်ချက်ကြောင့် မက်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဘေးသို့ လဲကျသွားသည်။

ဂျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ဆမ်လို လူမျိုးတွေ ရှိနေတာကို ငါတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ တော်တော် သနားစရာကောင်းတဲ့ကောင်တွေ။ ငါ ထင်တာတော့ ဒါက လူတိုင်းပြောနေကြတဲ့ အစာကွင်းဆက်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ငါတို့က အပေါ်ဆုံးမှာ ရှိနေတာလေ"

မင်းကိုယ်မင်း အပေါ်ဆုံးမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား? မက်စ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းရင်း တွေးလိုက်သည်။ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက်တောင် သေးငယ်နေလို့... အဲဒီလိုမျိုး ယုံကြည်နေရတာလဲ?

မက်စ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် လဲလျောင်းနေပြီး သူတကယ် ထိခိုက်သည်ထက် ပို၍ နာကျင်နေဟန် ဆောင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ရှူကို ခပ်မှန်မှန်ထားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဂျိုးက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ခြေထောက်ကို နောက်သို့ လွှဲကာ မက်စ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ နေရာကို မင်း မှတ်မိနေအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကိုဂျီဟွန်းက ငါ့ကို မှာထားတယ်ကွ!" ဂျိုးက အော်ဟစ်ကာ နောက်ထပ် တစ်ချက်ကိုလည်း အားပါပါ ကန်လိုက်ပြန်သည်။

သည်းခံလိုက်စမ်း မက်စ်... သည်းခံလိုက်။ မှတ်ထားပါ ဒါက တကယ့် မက်စ်စတန်း အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရတဲ့ အရာတွေပဲ။ သူက မင်းရဲ့ အင်အားတစ်ဝက်ပဲ ရှိခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူမှာ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းလည်း မရှိခဲ့ဘူး ဟု မက်စ်က မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်သတိပေးနေသည်။

ဂျိုးသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေအိတ်ကိုပါ ချွတ်ပြီး မက်စ်၏ ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးကြီးဖြင့် သူ၏ ခြေဗလာကို မြှောက်ကာ မက်စ်၏ မျက်နှာနားသို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

"မှတ်ထား... မင်းနဲ့ ဆမ်က ငါတို့ရဲ့ ကျွန်တွေပဲ" ဂျိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ခိုင်းတာကို လုပ်စမ်း... ကဲ၊ အခု ဒါကို စုပ်စမ်း"

သူသည် တဟားဟား ရယ်မောရင်း သူ၏ ခြေထောက်ကို မက်စ်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းကာ ခြေချောင်းလေးများကို ရွံစရာကောင်းအောင် လှုပ်ပြနေသည်။

"ကဲလေ... စုပ်စမ်း! စုပ်စမ်းပါဆို၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျွန်ပဲ!" သူက ယခင်ထက် ပိုကျယ်လောင်စွာ ထပ်၍ အော်လိုက်သည်။

မက်စ်သည် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကို ချိုးနှိမ်ထားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂျိုး၏ ရယ်မောသံသည် ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "တောက်... မင်းကတော့ သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးပဲ!"

သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို လွှဲကာ မက်စ်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ကန်ရန် အရှိန်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုကန်ချက်သည် မက်စ်၏ မျက်နှာသို့ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

မက်စ်၏ လက်သည် မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂျိုး၏ ခြေထောက်ကို လေထဲတွင် ဖမ်းဆီးလိုက်ကာ ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။

"ဘာ?" ဂျိုးက အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ လက်လျှော့လိုက်ပြီ" မက်စ်က ခေါင်းမဖော်သေးဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဂျိုးက သူ နောက်ဆုံးတော့ အနိုင်ရပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟားဟား... အခုမှပဲ မင်း စုပ်တော့မှာ"

"ငါ... ဟန်ဆောင်နေရတာကို လက်လျှော့လိုက်ပြီလို့ ပြောတာ" မက်စ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး သေမင်းတမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လာရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။ သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုမျက်နှာဖုံး ပြုတ်ကျသွားလေပြီ။ သူသည် စိတ်ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။