အခန်း - (၂၂)
စတီဗင်သည် သူကြားလိုက်ရသည့်စကားကို မယုံနိုင်သဖြင့် နားထဲသို့ လက်သန်းထည့်ကာ လှည့်ယားလိုက်မိသည်။ မိမိနားကြားများ မှားလေသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွား၏။
"နေပါဦး... မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို 'ရှင်းပေးဖို့' ငါ့ကို တကယ်ပဲ ခိုင်းနေတာလား"
မက်ဆီးမတ်စ်ကတော့ မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ပါ။ သူသည် စတီဗင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အဖြေတစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"ဟေး... ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတဲ့အခါ သတိထားဦးမှပေါ့" စတီဗင်က ဂျင်မ် ထဲမှာ လူရှိ၊ မရှိကို အလိုလိုသိစိတ်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီလိုပြောလိုက်တာက တစ်ဖက်လူကို..." သူက အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်ပြီး "သတ်ခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပဲလေ"
ထိုစကားကြောင့် မက်ဆီးမတ်စ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သာမန်ရယ်မောခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဂျင်မ် တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားအောင် အားရပါးရ ရယ်မောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် စိတ်မနှံ့သူတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့၏။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး" ရယ်သံများ စဲသွားသောအခါ မက်ဆီးမတ်စ်က ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်က သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး ပညာပေးစေချင်တာပါ။ ဟိုနားဒီနား ဒဏ်ရာလေးတွေရအောင်... ကျွန်တော့်ကျောင်းက လူတစ်ယောက်ကိုပေါ့"
စတီဗင်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။ "မင်းက ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်ကို သွားရိုက်ခိုင်းနေတာလား"
သူ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ မက်ဆီးမတ်စ်၏ အရည်အချင်းအရဆိုလျှင် ဤတောင်းဆိုချက်က အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ဒီကလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်းကာကွယ်နိုင်သည့်သူပင်။ သို့သော် စတီဗင်က ခန့်မှန်းကြည့်မိသည်။ မက်ဆီးမတ်စ်သည် ကျောင်းတွင် အနိုင်ကျင့်ခံနေရသဖြင့် ဤနည်းဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေလို့လဲ။
"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ငါ ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်" စတီဗင်က နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါကာ ငြင်းလိုက်သည်။ "ငါ လုံးဝမသိတဲ့သူ၊ ဘာရန်ငြိုးမှလည်း မရှိတဲ့သူကို သွားရိုက်ဖို့ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... သူက ဆယ်ကျော်သက်လေးပဲ ရှိဦးမှာလေ။ ၁၇ နှစ်သားလေးကို ငါ အဲဒီလို မလုပ်ရက်ပါဘူး"
မက်ဆီးမတ်စ်က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ စိတ်လည်းမပျက်သလို၊ အံ့သြခြင်းလည်း မရှိဘဲ သူလိုချင်သည့် အဖြေကို ရသွားသည့်ပုံစံမျိုးပင်။ တကယ်တော့ သူက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်သာ။ စတီဗင်ကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို သိချင်ရုံသာဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မက်ဆီးမတ်စ်သည် ယနေ့အတွက်သာမက အနာဂတ်အတွက်ပါ ကြိုတင်တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သူသည် 'ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်း' အကြောင်းကို တွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် အခြေခံမှစ၍ တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ထိုအင်ပါယာကြီးကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရန်မှာ တစ်ယောက်တည်းနှင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြီးတော့ မက်ဆီးမတ်စ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှုများ တည်ဆောက်ရန် အချိန်လည်း သိပ်မရှိတော့ပါ။
ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ခုကို စမ်းသပ်ချင်နေသည်။
ပိုက်ဆံက ငါ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ခရီးရောက်စေနိုင်မလဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...
လောကကြီးကို ပိုက်ဆံကပဲ အုပ်ချုပ်တာလို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။
အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ သစ္စာဖောက်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။
ထိုအတွေးများနှင့်အတူ မက်ဆီးမတ်စ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
စတီဗင်က သူ့ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။ တစ်ခါ... နှစ်ခါ... သုံးခါ။ လူအသီးသီးနှင့် ကုမ္ပဏီအသီးသီးမှ ပေးစာများက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆက်တိုက်ပေါ်လာသည်။
ခင်ဗျားရဲ့ ချေးငွေ သတ်မှတ်ရက် ကျော်လွန်နေပါပြီ။
ခင်ဗျားရဲ့ ကြွေးမြီတွေကို အကြွေးတောင်းခံတဲ့ဌာနဆီ လွှဲပြောင်းလိုက်ပါပြီ။
အခုချက်ချင်း ပြန်မဆပ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ။
စတီဗင်သည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ ထို့နောက် ဂျင်မ် တံခါးမှ ထွက်ခွာတော့မည့် မက်ဆီးမတ်စ်ထံသို့ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့!" စတီဗင်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက ပမာဏအပေါ်မှာလည်း မူတည်တာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံးမှာ တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ရှိတာပဲလေ"
မက်ဆီးမတ်စ်က အနောက်သို့ လှည့်ပင်မကြည့်ပါ။ သူ ဆက်လျှောက်သွားနေရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
'ဒါပေါ့... တန်ဖိုးဆိုတာ ရှိတာပဲ။'
စတီဗင်ကတော့ ခြောက်ကပ်နေသည့် သူ၏ဂျင်မ် အလယ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"...နေပါဦး၊ သူက ဈေးတောင် မကမ်းလှမ်းတော့ဘူးလား။ ငါ့ကို ကလိစရာအဖြစ် သုံးသွားတာလား။"
မက်ဆီးမတ်စ် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မက်စ်စတန်း၏ ဘဝအကြောင်း သူ စုဆောင်းထားသည့် အချက်အလက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည်။ အခြေအနေတွေက ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်လာရသလဲဆိုတာကို နားလည်နိုင်ရန် ပတ်သက်မှုများ၊ အဆက်အစပ်များကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။
အခုဆို လူအချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ ထဲထဲဝင်ဝင် မသိရသေးပေ။
အခုထိတော့ စာရင်းထဲက တစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာတွေ့သေးတယ်။
ငါ တစ်ခုခု စလုပ်လိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံးက ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်ကုန်တော့မှာ။ ငါ တစ်ခုခု မလုပ်ခင်မှာ နောက်ထပ် နာမည်တွေ ထပ်ရှာဖို့ လိုသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က လာမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အထိ သန်မာလာဖို့ လိုတယ်။
နောက်တစ်နေ့ ရောက်သောအခါ မက်ဆီးမတ်စ်သည် မက်စ်စတန်း၏ ဘဝကို ချောက်ချားစေသည့် ထိုကျောင်းတော်ကြီးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။
အတန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် သူ၏ အကြည့်တို့က ဆမ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
သူ့ကို အတန်း၏ အနောက်ဘက်ဆုံးသို့ ထပ်မံ အပို့ခံထားရပြန်ပြီ။
ဂျိုးနှင့် မိုးတို့က အမြဲတမ်းသုံး မင်အမည်းရောင် မာကာများဖြင့် ဆမ်၏ အဖြူရောင် ကျောင်းဝတ်စုံပေါ်တွင် လျှောက်ရေးနေကြသည်။ သူတို့က လိင်အင်္ဂါပုံစံများကို လျှောက်ဆွဲနေကြပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။
ကိုင်လ်ဒန်းကတော့ အဲဒါကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေပုံရသည်။ သူက စားပွဲမှာ ထိုင်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောနေ၏။
"ဟား! တကယ့်ကို ကင်းဗတ်စ တစ်ခုပဲ။ ပြောရရင် မင်းရဲ့ အင်္ကျီတန်ဖိုးက အခုဆို ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် တက်သွားပြီ" ဟု ကိုင်လ်ဒန်းက လှောင်ပြောင်သည်။
ဆမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာသည်။ သူ အော်မငိုသော်လည်း ဤလုပ်ရပ်က သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ နာကျင်စေသလဲဆိုတာ သိသာလှသည်။ ကျောင်းဝတ်စုံ အသစ်တစ်စုံ ဝယ်ရန်မှာ သူရော သူ့မိသားစုပါ မတတ်နိုင်မှန်း သူ သိနေသည်။
"အလို... ဝက်ကလေးက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား" ကိုင်လ်ဒန်းက ရန်စသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ ဆိုဒ်နဲ့ တော်တဲ့ အင်္ကျီတွေ မရှိတော့လို့လား"
ထို့နောက် သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အတန်းထဲသို့ အခုလေးတင် ဝင်လာသည့် မက်ဆီးမတ်စ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။
"ဂျိုး၊ ငါတို့အတွက် ကင်းဗတ်စ အသစ်တစ်ခု ထပ်လိုမယ် ထင်တယ်၊ မင်းရော မထင်ဘူးလား" ကိုင်လ်ဒန်းက ပြုံးလိုက်သည်။
ဂျိုးက တုံ့ဆိုင်းမနေပါ။ သူသည် မက်ဆီးမတ်စ်ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း မက်ဆီးမတ်စ်၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မက်ဆီးမတ်စ်က ထိုလက်ကို မစဉ်းစားဘဲ ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို မထိနဲ့" မက်ဆီးမတ်စ်က ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောလိုက်သည်။
ဂျိုးက ကြောင်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဘာလဲဟ။ မင်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောတာလား။ ပြီးတော့ ငါ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်တယ် ဟုတ်လား"
တောက်! မက်ဆီးမတ်စ် တွေးလိုက်သည်။ ငါ အလိုလိုသိစိတ်နဲ့ လုပ်မိသွားပြီ... ငါ အခုမှ ဝင်လာတာကို အမှားလုပ်မိသွားပြီ။ အရင်တုန်းက ငါ လုပ်နေကျအတိုင်း လုပ်မိတာပဲ။ မဖြစ်ဘူး အခု လူတွေအရှေ့မှာ ငါ ဘာမှ လုပ်လို့ မဖြစ်သေးဘူး။
"မင်း ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူးလား!" ဂျိုးက အော်ဟစ်ရင်း မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဗိုက်ကို အားပါပါ ကန်လိုက်သည်။
ထိုကန်ချက်ကြောင့် မက်ဆီးမတ်စ် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ဂျိုးက ချက်ချင်းဆိုသလို မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မလိုက်ပြီး အတန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
"ကိုင်လ်ဒန်း ပြောတာ မင်း မကြားဘူးလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ ကျွန်တွေပဲ။ ငါတို့ကို အာခံလို့ မရဘူး!"
ထို့နောက် သူက ဆွဲကိုင်ထားသည်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မက်ဆီးမတ်စ်ကို အခန်းတစ်ဖက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနောက်ဘက် နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။
မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ၏ ဝတ်စုံပေါ်မှ ဖုန်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဆမ်၏ ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်ပြန်သည်။
"အဲဒါ ဘာလဲဟ" ကိုင်လ်ဒန်းက သူ၏ နေရာမှနေ၍ အတန်းအနောက်ဘက်သို့ မျက်စိမှေးကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "မင်း မျက်နှာက ဘယ်လို အမူအရာကြီးလဲ"
အခုချိန်မှာ မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆဲလ်တိုင်းက တုံ့ပြန်ရန် အော်ဟစ်နေသော်လည်း အခု အစီအစဉ်မရှိဘဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်ပါက အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်မှန်း သူ သိသည်။ သို့သော် သူ၏ ဒေါသများကတော့ ထိုလူသုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။
"ကြည့်ရတာ အာခံချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ တွေ့ပြီထင်တယ်" ကိုင်လ်ဒန်းက လှောင်ပြောင်သည်။ "ငါတို့ ဆမ်ကို နည်းနည်း လျှော့ပေးထားတာ ကြာပြီပဲ။ မင်းက မင်းရဲ့ နေရာကို မေ့သွားပုံရတယ်။ ဂျိုး သူ့ကို ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခုနဲ့ သတိပေးလိုက်ပါဦး။ ငရဲကို ရောက်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားအောင်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပညာပေးလိုက်စမ်း။"