အခန်း - (၂၁)
ကျန်ရှိတဲ့ တစ်နေ့တာလုံးကတော့ ပြောရရင် တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာကြီးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မက်ဆီးမတ်စ်အတွက်ကတော့ အနည်းဆုံးတော့ သည်းခံနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပါသေးတယ်။
ကန်တင်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့်လည်း ပါနိုင်တာပေါ့။ အဲဒီလောက်အထိ ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်ပြီး အရှက်ကွဲခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်တဲ့အရာတွေက သိပ်မပြောပလောက်တော့သလို ခံစားရတာမျိုးပါ။
နာမည်ဖျက် ခေါ်ဝေါ်တာတွေ၊ စင်္ကြံလမ်းမှာ ပခုံးနဲ့ တိုက်သွားတာတွေ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆဲဆိုတာတွေ... အားလုံးက ရောထွေးနေတော့တာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ မက်ဆီးမတ်စ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုက ဖယ်ထုတ်လို့မရအောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
ငါ့အတွက်ကတော့ ဒါက တစ်ရက်တည်းပါ။ တစ်ရက်တည်းတင်တောင် အင်အားတွေ ဒီလောက် ကုန်ခမ်းနေပြီ။
တကယ့် မက်ဆီးမတ်စ်အတွက်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ပိုဆိုးလိုက်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဆမ်တို့လို ကောင်လေးတွေအတွက်ကော... သူတို့က ဒီလိုဘဝမျိုးကို နေ့တိုင်း ထပ်တလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေရတာလေ။ သူတို့ ဘယ်လိုတောင် ရှေ့ဆက်နေကြတာလဲ။
သူ့ရဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကို သူ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိပါတယ်။ ကြမ်းတမ်းခက်ထရော်နိုင်ခဲ့တာတော့ အမှန်ပါပဲ။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တတ်သူ၊ အမိန့်မနာခံသူ၊ လိုအပ်ရင် ပြဿနာရှာတတ်သူ တစ်ယောက်ပေါ့...။
ဒါပေမဲ့ သူဟာ လူတွေကို အပျော်သက်သက်တော့ ဘယ်တော့မှ မနှိပ်စက်ခဲ့ပါဘူး။ အခု ဒီကလေးတွေ လုပ်နေသလိုမျိုးပေါ့။ သူတို့အတွက်တော့ ဒါက အရှက်ရစရာ မဟုတ်သလို သူတို့ မကျော်ရဲတဲ့ စည်းဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။
သူတို့က ရက်စက်မှုကို ဝါသနာတစ်ခုလို သဘောထားနေကြတာပဲ။
နောက်ဆုံး ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာတဲ့အခါမှာတော့ မက်ဆီးမတ်စ်ဟာ အိမ်ပြန်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ သူက လွယ်အိတ်ကို ပခုံးမှာ လွယ်လိုက်ပြီး ကျောင်းဂိတ်ပေါက်ဆီကို ထွက်လာခဲ့ရာ အဲဒီမှာ ဆမ်က စောင့်နေနှင့်ပါပြီ။
"ဟေး" ဆမ်က အမောတကော ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ဟိုလေ... အားလုံးအတွက်ပါ။ ထမင်းဖိုးကိုတော့ ငါ ပြန်ပေးပါ့မယ်။"
မက်ဆီးမတ်စ်က လက်ခါပြလိုက်သည်။ "တကယ်ပါ၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ငါ အဲဒီပိုက်ဆံကို မလိုပါဘူး။"
ဆမ်က တစ်ခုခု ပြန်ပြောချင်ပုံရပေမဲ့ ပြုံးပဲ ပြုံးလိုက်ပါတော့တယ်။
"အင်းလေ... ငါ ပိုက်ဆံနဲ့ ပြန်မပေးနိုင်ရင်တောင် မင်းအတွက် လက်သီးစာ အစားဝင်ခံပေးတာမျိုး လုပ်ပေးရမှာပေါ့။"
အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက လမ်းအတိုင်း ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်။
မက်ဆီးမတ်စ်က သူ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
"သူက ကလေးကောင်းလေးပါ" ဟု ဆမ်အကြောင်းကို တွေးပြီး မက်ဆီးမတ်စ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ဆိုရင်... သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မကာကွယ်နိုင်သရွေ့ အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားခံနေရမှာပဲ။ သူ ဂျင်မ် ကို နည်းနည်းပါးပါး သွားရင် မဆိုးဘူး။ အဲဒါဆို ယုံကြည်မှုလည်း ပိုရှိလာနိုင်တာပေါ့။"
အဲဒီအတွေးက မက်ဆီးမတ်စ်ကို သူ နောက်ထပ်သွားရမယ့် နေရာဆီ သတိရသွားစေသည်။ဂျင်မ် ပေါ့။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်ချင်ရင်တော့ သူ မပြတ်မကွက် ကြိုးစားရမှာပါ။ ပျက်ကွက်လို့ မဖြစ်သလို ဆင်ခြေပေးလို့လည်း မရပါဘူး။
သူ့မှာက လူမှုရေး ပတ်သက်မှုတွေလည်း မရှိသလို သူငယ်ချင်းဆိုတာလည်း တကယ်တမ်း မရှိတာကြောင့် ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ တန်းသွားဖို့က ပိုအဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။
ဒါ့အပြင် အရင်က သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ ရှိခဲ့ရင်တောင် အခုချိန်မှာ သူတို့နဲ့ တွေ့တာက သူ ဖြေရခက်မယ့် မေးခွန်းတွေကိုသာ ပိုထွက်လာစေမှာပါ။
ဂျင်မ်ဖွင့်၊ မဖွင့် သိရအောင် သူ စတီဗင်ဆီကို မက်ဆေ့ခ်ျ အမြန်ပို့လိုက်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ စတီဗင်ကဂျင်မ် အရှေ့မှာ စောင့်နေပြီး ဖုန်းထဲက တစ်ခုခုကို ကြည့်နေပါတယ်။ မက်ဆီးမတ်စ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်စိမှေးလိုက်ကာ
"နေပါဦး... ခင်ဗျား ဆံပင်ညှပ်လိုက်တာလား။ မုတ်ဆိတ်တွေလည်း မရှိတော့ပါလား။"
စတီဗင်က သူ၏ ချောမွေ့သွားသော မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အေးလေ... ငါ့ကိုယ်ငါ နည်းနည်း ပြန်ပြင်ဆင်သင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ။"
ပြီးတော့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။ "ငါသာ သတိမထားရင် အရင်လို ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."
မက်ဆီးမတ်စ် သူ့ကို ထပ်မမေးတော့ပါဘူး။ ဂျင်မ် ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဒီလူ ဘယ်လောက် စိုးရိမ်နေသလဲဆိုတာ သူ သိပြီးသားပါ။
"ကျွန်တော် ဒီမှာ အဝတ်အစားတစ်စုံ ထားခဲ့မယ်" မက်ဆီးမတ်စ်က သူ့ကို ကျော်ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အဆောင်ခတွေ၊ ဘေလ်တွေ ပေးနိုင်အောင်ပဲ လုပ်ပါ။ ဒီနေရာလေး ဖွင့်ထားနိုင်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ အဲဒါဆို ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။"
စတီဗင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
မနေ့ကလိုပဲ မက်ဆီးမတ်စ်က ဂျင်မ် ထဲကို ရောက်သွားပြီး အလေးမတဲ့နေရာကို ပြန်သွားပါတယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ တခြား ကြွက်သားအုပ်စုတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်နေတာပါ။ သူ၏ လေ့ကျင့်ခန်းတွေက စနစ်ကျပြီး ရည်ရွယ်ချက် ရှိလှသည်။ အကြိမ်တိုင်းက ထိရောက်မှု ရှိနေ၏။
ထိုအတောအတွင်း စတီဗင်က ကောင်တာမှာ လက်ပိုက်ပြီး ရပ်နေရင်း ဖုန်းကြည့်နေဟန် ဆောင်ကာ ဒီဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးကို မျက်စိတစ်ဆုံးကနေ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဒီကလေးအကြောင်း ငါ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး ဟု စတီဗင် တွေးနေမိသည်။ ပထမတော့ ငါ ဂျာအေးခံလိုက်ရပြီ ထင်တာ။ ပိုက်ဆံ ဝင်၊ မဝင် သေချာမသိသေးခင်မှာပဲ အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ ဆံပင်သွားညှပ်ပြီး စွန့်စားလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ... ပိုက်ဆံက တကယ် ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
သူက အချက်အလက် အနည်းငယ် ရှာကြည့်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့ပါသေးသည်။
ဖုန်းနံပါတ်ကို ရိုက်ရှာတော့လည်း ဘာမှ မပေါ်ဘူး။ 'ဆံပင်နီနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်' လို့ ရိုက်ရှာတော့လည်း ဘာမှ မတွေ့ပြန်ဘူး။ အဲဒီလို ရှာလို့ ဘာမှထွက်လာမှာ မဟုတ်မှန်း သိပေမဲ့လည်း စမ်းကြည့်မိတာပါ။
ငွေရေးကြေးရေး အခြေအနေ ကောင်းလာပေမဲ့လည်း စတီဗင်ကတော့ ပိုပြီး မျှော်လင့်မိနေတုန်းပါပဲ။ ဒီ ဂျင်မ် က ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာကိုပေါ့။
လက်ဝှေ့အိတ်တွေကို ထိုးနှက်သံတွေ၊ ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေ၊ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ချွေးနံ့တွေ လွှမ်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုအဖြစ် သူ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။ ဆယ်ကျော်သက်တွေ အများကြီး လာပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ကာ သန်မာလာကြမယ့် ပုံရိပ်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တိတ်ဆိတ်လို့၊ ခြောက်ကပ်လို့။ သူနဲ့ မက်ဆီးမတ်စ် နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိသည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်က လက်ဝှေ့လက်အိတ် တစ်စုံကို ယူလိုက်ပြီး အလေးမတဲ့ လက်ဝှေ့အိတ်ကြီး တစ်ခုဆီကို လျှောက်သွားတာပါ။
ဟင်? သူ မနေ့က ဒါမျိုး မလုပ်ပါလား စတီဗင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရင်ခုန်သံ မြန်လာသည်။
မက်ဆီးမတ်စ်က အပူပေးတဲ့ အနေနဲ့ လက်သီးချက် အနည်းငယ် ပစ်သွင်းလိုက်ပြီး စည်းချက်စတင် ရှာနေတာကို သူ သေချာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
စတီဗင် အံ့သြသွားတာက ဒီကလေးဟာ မဆိုးဘူးပဲ။ လုံးဝကို မဆိုးတာ။
ထူးဆန်းတယ်... သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကြွက်သားဆိုတာလည်း မရှိသလောက်ပဲ၊ သူ့ဘဝမှာ အားကစား တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံလည်း မပေါက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လက်သီးချက်တွေကတော့...
မက်ဆီးမတ်စ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ဒါက လက်သီးကို လျှောက်ထိုးနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မက်ဆီးမတ်စ်က လက်ဝှေ့အိတ်ကြီးပေါ်ကို စနစ်ကျတဲ့ လက်သီးချက် အတွဲအစပ် တွေနဲ့ ထိုးနှက်နေတာကို စတီဗင် ဆက်ကြည့်နေမိသည်။ သူက လက်သီးကို ရမ်းထိုးနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်ချက်တွေ၊ အဖြောင့်ထိုးချက်တွေ၊ ဝိုက်လက်သီးတွေ နဲ့ ပင့်လက်သီးတွေ ကိုပါ ရောနှောပြီး ရှေ့မှာ တကယ့်ပြိုင်ဘက် ရှိနေသလိုမျိုး ဟိုဘက်ဒီဘက် ရှောင်တိမ်းကာ ထိုးနှက်နေတာပါ။
ပြီးတော့ အရှိန်အဟုန်က အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ မက်ဆီးမတ်စ်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။
အဲဒါ သုံးမိနစ်လောက် ရှိမယ် ဟု စတီဗင် တွေးလိုက်သည်။ သူက တကယ့် လက်ဝှေ့ပွဲ တစ်ချီ လိုမျိုး အချိန်မှတ်ပြီး လုပ်နေတာလား။
မက်ဆီးမတ်စ်က အနောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး တစ်မိနစ်လောက် အနားယူကာ လက်ဝှေ့အိတ်ဆီကို ပြန်သွားပြန်သည်။ အရှိန်က အရင်အတိုင်း၊ အာရုံစိုက်မှုကလည်း အရင်အတိုင်းပင်။
အေး... ငါ အခုတော့ သေချာသွားပြီ။ အလေးမတာရော၊ လက်သီးချက် အတွဲအစပ်တွေရော၊ အချိန်ကို ထိန်းတာရော သူ ဒါကို အရင်က လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်ခါနှစ်ခါတင် မကဘူး။ ဒါကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်လာတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရသလိုပဲ။ သူ့မှာ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်... တကယ့်ကို ဝါရင့်တဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ နည်းစနစ်ကတော့ လုံးဝ ပြည့်စုံမနေသေးဘူး၊ ခွန်အားကလည်း ထပ်မြှင့်ဖို့ လိုသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ဒီကလေးရဲ့ နောက်ကြောင်းက ဘာများပါလိမ့်။
မက်ဆီးမတ်စ် နောက်တစ်ခါ ပြန်နားတဲ့အချိန်မှာတော့ စတီဗင် ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ပါဘူး။ သူ ကောင်တာအနောက်ကနေ ထွက်လာလိုက်သည်။
"ဟေး... မင်း အရင်က လက်ဝှေ့ ထိုးခဲ့ဖူးလား" စတီဗင်က မေးလိုက်သည်။
မက်ဆီးမတ်စ်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "ဟိုနားဒီနားမှာတော့ နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ဖူးတာပေါ့" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။ "ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်မှာ တခြားသူတွေထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိတယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။"
စတီဗင်ကတော့ ကြောင်ပြီး ကြည့်နေမိသည်။ မက်ဆီးမတ်စ် လှုပ်ရှားပုံတွေနဲ့ သူ ပြောနေတဲ့ စကားတွေက သူ့ရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို မကိုက်ညီတာပါ။
အဲဒီနောက် မက်ဆီးမတ်စ်က ပခုံးတွေကို လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း သူ့ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
"လက်ဝှေ့ လေ့ကျင့်တဲ့ လက်သီးခံပြား တွေကို ကိုင်ပေးနိုင်မလား" သူက မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ တွေးစရာတွေ များနေလို့။ အဲဒါတွေကို ထိုးထုတ်ပစ်ချင်လို့ပါ။"
စတီဗင်ကတော့ လုံးဝ ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် လက်သီးခံပေးရတာက လက်သီးချက်တွေကို ဖမ်းယူရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်မှု တော်တော်လိုတာပါ။ ဒီလို လူမျိုးကို လေ့ကျင့်ပေးတာ၊ တွေ လုပ်တာ၊ အချိန်ကိုက် တုံ့ပြန်တာတွေက စတီဗင် ဂျင်မ် စဖွင့်တုန်းက တကယ်လုပ်ချင်ခဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုးပါ။
သူက လက်သီးခံပြားတွေကို လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက် အထိနာစေမယ့် နေရာမျိုးတွေမှာ သေချာ ချိန်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ် လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တိုင်း စတီဗင်က လက်သီးချက်ကို ဆီးကြိုတဲ့အနေနဲ့ အနည်းငယ် ရှေ့တိုးပေးလိုက်ရာ လက်သီးချက်တိုင်းက 'ဖြောင်း' ခနဲ မြည်ပြီး ထိထိမိမိ ရှိလှသည်။
သူတို့ ဆက်တိုက် လုပ်နေကြပြီး စတီဗင်ကို အထင်ကြီးဆုံး ဖြစ်စေတာက မက်ဆီးမတ်စ်ရဲ့ နည်းစနစ်တင် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ် ပါ။ မက်ဆီးမတ်စ်က သူ မောပန်းနေပြီဆိုတာ သိသာနေရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်ပြီး တွန်းအားပေးနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထူးခြားဆုံးက ဘာလဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အကြည့်တွေပါပဲ လက်ဝှေ့အိတ်ထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ပြန်တိုက်ခိုက်နေသလိုမျိုး။
သူတို့ လေ့ကျင့်ခန်း အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့အခါ စတီဗင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး အရှိန်ကြောင့် မောနေဆဲပင်။
"မင်းမှာ ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ဆိုရင် မင်း အဝေးကြီးအထိ သွားနိုင်တယ် ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်!" စတီဗင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အတည်ပြောတာ! မင်းကို ငါ ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်!"
"ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံ ဟုတ်လား" မက်ဆီးမတ်စ်က လက်အိတ်တွေကို ချွတ်ရင်း အမောတကော ပြန်ပြောသည်။ "နေပါစေဗျာ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို စိတ်မဝင်စားဘူး။"
အဲဒီစကားကြောင့် စတီဗင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အိပ်မက်တွေအားလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" စတီဗင်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦး ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဂုဏ်သိက္ခာပဲလေ! မင်းရဲ့ နာမည်က သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်မှာ။ လူတွေက မင်းကို ထာဝရ မှတ်မိနေကြမှာ။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး! တစ်သက်လုံး ထိုင်စားလို့ရတယ်!"
မက်ဆီးမတ်စ်အတွက်တော့ အဲဒီအရာတွေ ကျော်ကြားမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပိုက်ဆံ တစ်ခုမှ အရေးမပါပါဘူး။ သူ့မှာ လုံလောက်တဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ ရှိပြီးသားပါ။ သူ့ဘဝက ဘေးအန္တရာယ်တွေ ဝိုင်းနေပြီး အသက်ကတောင် ဆံခြည်မျှင်တစ်မျှင်မှာ ဆွဲနေတာပါ။ သူက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်မလိုချင်တော့ပါဘူး။ သူ တကယ် လိုချင်တာက အမှန်တရားကို သိဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ" စတီဗင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ "ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပါရမီကို ဘာလို့ ဒီတိုင်းကြီး အလဟဿ အဖြစ်ခံနိုင်တာလဲ။ မင်းရဲ့ နည်းစနစ်က လုံးဝ မပြည့်စုံသေးရင်တောင် လက်သီးထိုးတဲ့အခါ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုပုံက... မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနိုင်တာ မယုံနိုင်စရာပဲ။"
မက်ဆီးမတ်စ် ဒီလို စကားမျိုး ကြားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံး မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်က သူနဲ့ ချခဲ့ဖူးတဲ့သူ အများစုကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ပြောဖူးကြတာပါ များသောအားဖြင့်တော့ သူတို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတဲ့အချိန်မှာပေါ့။
"ကျွန်တော်က တစ်ခုခု ဖြစ်ချင်လို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" မက်ဆီးမတ်စ်က ဂျင်မ် ထဲက ထွက်ဖို့ ပြင်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကြည့်ပါ... ကျွန်တော် ဘာမှ အများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု အကူအညီ လိုရင် ခေါ်ဖို့ ဖုန်းကိုပဲ အနားမှာ ထားပေးပါ။"
"တောက်! တောက်!" စတီဗင်က စိတ်ပျက်လွန်းလို့ တောက်ခေါက်လိုက်ပြီး လည်ထွက်သွားကာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ လက်ဝှေ့အိတ်ကြီး တစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်သည်။ လက်ဝှေ့အိတ်ကြီးက သံကြိုးတွေ တဂျောက်ဂျောက် မြည်သွားအောင်အထိ လွင့်ထွက်သွားသည်။
မက်ဆီးမတ်စ်က ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ခတ်သံကို ကြားတော့ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် လက်ဝှေ့အိတ်ကြီး ရူးသွပ်မတတ် လွှဲနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒါက တော်တော်ပြင်းတဲ့ ကန်ချက်ပါပဲ သာမန်လူတွေထက် အများကြီး ပိုအားပါတာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခု ရလာသည်။
"ဘယ်လောက်လဲ" မက်ဆီးမတ်စ်က မေးလိုက်သည်။
စတီဗင်က အံ့သြသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်လဲ... ဆိုတာက? မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံ ပေးပြီးသားပဲလေ။ ဘာကို မေးတာလဲ ချန်ပီယံဆုအတွက် ကြေးကိုလား။ မင်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားသွားပြီလား။" သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။
ဒါပေမဲ့ မက်ဆီးမတ်စ်ကတော့ မပြုံးပါဘူး။ သူက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက တည်ကြည်နေသည်။
"မဟုတ်ဘူး" မက်ဆီးမတ်စ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျား ရှင်းပေးဖို့ဆိုရင်... ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ။"