အခန်း -(၂)

မက်ဆီးမတ်စ်နှင့် သူ၏မိသားစုသည် အဆုံးမရှိသော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများဖြင့် ကျိန်စာတိုက်ခြင်း ခံထားရသည်ဆိုပါက စတန်းမိသားစု မှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ရှိနေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အဆမတန် ကံကောင်းလွန်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အစဉ်အလာမှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားခဲ့ပြီး သဘာဝစမ်းရေတွင်းလေး တစ်ခုရှိသည့် သာမန်မြေကွက်ငယ်လေးတစ်ကွက် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရာမှ သမိုင်းကြောင်း စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာက ထိုမြေကွက်နှင့် အဖိုးတန်စမ်းရေတွင်းကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုထံ ရောင်းချခဲ့ရာတွင် ကနဦးရရှိသည့် ငွေအမြောက်အမြားအပြင် ရောင်းချရသည့် ရေတစ်ပုလင်းချင်းစီတိုင်းမှ တစ်သက်တာ မူပိုင်ခွင့်ကြေး ကိုပါ ရရှိမည့် စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအမြတ်အစွန်းများလှသည့် သဘောတူညီချက်ကြောင့် 'စတန်းစမ်းရေမွှေး' တံဆိပ်သည် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် လူသိများထင်ရှားသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုမှာ သူတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။

စမ်းရေတွင်းမှ ရရှိသည့် မဟာအတိုင်းအဆမရှိသော ဓနဥစ္စာများကို အသုံးချကာ စတန်းမိသားစုသည် နည်းပညာလောကထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်ခဲ့ပြီး အလားအလာရှိသော အခုမှစတဲ့ လုပ်ငန်းငယ်လေးများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ လက်ဖျားဆွဲသမျှ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတိုင်းလိုလိုသည် အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို အဆပေါင်းများစွာ စဉ်ဆက်မပြတ် တိုးပွားစေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် စတန်းမိသားစုသည် အလားအလာကောင်းသော လုပ်ငန်းသစ်များကို ရှာဖွေပံ့ပိုးရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများသည် တစ်ချက်မှ မလွဲချော်ခဲ့ဘဲ ရရှိလာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည်လည်း နှစ်စဉ်နှင့်အမျှ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့၏ သြဇာအာဏာသည် နည်းပညာလောကထက် ကျော်လွန်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဂိမ်းကုမ္ပဏီများ၊ ဆေးရုံများ၊ ဆေးဝါးလုပ်ငန်းများ၊ အသက်အာမခံကုမ္ပဏီများနှင့် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းများ စသဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ရနိုင်မည့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို စတန်းမိသားစု၏ ရှယ်ယာများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ စတန်းမိသားစုသည် နိုင်ငံအတွင်း အချမ်းသာဆုံး မိသားစုတစ်ခုသာမကဘဲ အမြတ်အစွန်းရနိုင်မည့် လုပ်ငန်းကဏ္ဍတိုင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့် အာဏာအရှိဆုံး မိသားစုလည်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အင်ပါယာသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ဈေးကွက်များ၊ နိုင်ငံရေးနှင့် ပြည်သူလူထု၏ သဘောထားအမြင်များအပေါ်အထိ လွှမ်းမိုးထားနိုင်ကြသည်။

ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေရင်း မက်ဆီးမတ်စ်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတို့ ဗာရဝေ ဖြစ်နေမိသည်။

'မဖြစ်နိုင်တာ... အဲဒီစတန်းမိသားစုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ စတန်းဆိုတဲ့ နာမည်က အများကြီးရှိတာပဲ မဟုတ်လား'

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူ နိုးနေခဲ့သည်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။ အင်အားအသစ်များကြောင့် လက်ချောင်းလေးများ တုန်ခါနေပြီး အချိန်မရွေး မျက်လုံးဖွင့်နိုင်သည်ကို သိနေသော်လည်း သူ့ကို 'မက်စ်စတန်း' ဟု ခေါ်ဆိုနေကြသည့် စိမ်းသက်သော အသံများကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အသံများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကာ အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ လှပဆန်းသစ်သော လှိုင်းတွန့်ပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဖြူဖွေးသန့်စင်သော နံရံများက သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။ ဘေးနားရှိ အစားအစာ လင်ဗန်းများပင်လျှင် မစ်ရှလင်ကြယ်ပွင့်ရ စားသောက်ဆိုင်မှ ဟင်းလျာများကဲ့သို့ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားသည်။

'တကယ်ပဲ... အခန်းကောင်းကောင်းမှာ နေရင် ရောဂါက ပိုမြန်မြန် ပျောက်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ သူဌေးတွေ ပိုက်ဆံဖြုန်းကြတာ ဆန်းပါ့' မက်ဆီးမတ်စ်က စိတ်ထဲကနေ ခနဲ့လိုက်မိသည်။

သူသည် အားယူကာ ခြေထောက်များကို ခုတင်ပေါ်မှ လွှဲချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဉ် ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားများက အားနည်းကာ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။ အားအင်ချည်းနဲ့နေသည့် တိုင်အောင် သူ ချက်ချင်းလုပ်ရမည့် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူနာခန်းအကောင်းစားကြီးထဲတွင် သီးသန့်ရေချိုးခန်း ပါဝင်နေသဖြင့် သူ ပထမဆုံး သွားရမည့်နေရာသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သူ အထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်ပြီး ဆီးအိမ်ထဲမှ အညစ်အကြေးများကို စွန့်ထုတ်လိုက်နိုင်မှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဟူး..." သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး "ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ခံစားချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်သွားပြီ"

ထိုကိစ္စပြီးနောက် နောက်ထပ် အရေးကြီးသည့် အလုပ်တစ်ခုဆီသို့ အမြန်ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ မှန်ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ကတုန်ကရင်ဖြင့် မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်မိသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် မိမိပါးပြင်ကို အသာအယာ ဆွဲဆိတ်ကြည့်လိုက်မှသာ သူ အကြောက်ဆုံးအရာကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တော့သည်။

'ဒါက အစစ်အမှန်ပဲ။ လုံးဝ ငြင်းကွယ်လို့မရတဲ့ အစစ်အမှန်ကြီးပဲ။ ငါ သူများခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်နေတာပဲ။'

သံသယအားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ မှင်တက်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော နာကျင်မှုများကို ထောက်ပြရလျှင်မူ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခု လုံးဝမဟုတ်ပေ။

'ဒါက ဘယ်လိုများ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာလား။ အဲဒီရေကန်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ မှော်မီးအိမ် ရှိနေလို့လား။'

လူဝင်စားခြင်း ဆိုသည့် အယူအဆက သူ့ဦးနှောက်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုအရာက မိခင်ဖြစ်သူဘက်မှ ဆွေးမျိုးများ ပြောလေ့ရှိ၍ ခပ်ဝါးဝါး သိထားဖူးသည့် အရာဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လူဝင်စားသည်ဆိုပါက အခြားသတ္တဝါအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သို့မဟုတ် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ မပါဘဲ ဘဝသစ်စရခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မက်ဆီးမတ်စ်မှာမူ အရာအားလုံးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ ယခင်ဘဝကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည့် ရက်စက်လှသော သစ္စာဖောက်မှုကိုပါ သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခု မှန်ထဲကနေ သူ့ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်နှာမှာမူ အသက် ၁၈ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော စိမ်းသက်သည့် ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုကောင်လေးတွင် ထင်ရှားသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၊ ချွန်ထက်သော မေးရိုး၊ မြင့်သော ပါးရိုးနှင့် အချိုးအစားကျနသည့် နှာတံတို့ ရှိနေပြီး ပေါ်လွင်လွန်းခြင်း သို့မဟုတ် သိမ်မွေ့လွန်းခြင်း မရှိဘဲ အနေတော် ဖြစ်သည်။ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ကြားကပင် မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ၏ ရုပ်ရည်အသစ်ကို သဘောကျမိသွားသည်။

သို့သော် အားနည်းချက်များလည်း ရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပိန်လွန်းလှသည်၊ အဆမတန် ပိန်လွန်းနေသည်။ အရပ်က ခြောက်ပေနီးပါး ရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်က ၆၅ ကီလိုဂရမ်မျှသာ ရှိပုံရသည်။

'တကယ့်ကို အရေပြားနဲ့ အရိုးပဲ ကျန်တော့တာပဲ' သူက စည်းကမ်းကြီးစွာ ဝေဖန်လိုက်မိသည်။

သူ၏ ဆံပင်ကလည်း သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။ ထူထဲပြီး ချောမွေ့ကာ မျက်ခုံးအထိ ကျနေသော်လည်း အုန်းမှုတ်ခွက်ပုံစံကို အူကြောင်ကြောင် ညှပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မက်ဆီးမတ်စ်ကမူ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ အနောက်သို့ လှန်တင်ပြီး မျက်နှာဘေးတွင် ဆံနွယ်အနည်းငယ် ချထားသည့် ပိုမိုရင့်ကျက်သော ပုံစံကိုသာ နှစ်သက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် အပေးဆုံးအရာမှာ ဆံပင်အရောင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းက တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် အနီရောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒီကလေးရဲ့ ဆံပင်က ဘာလို့များ တောက်တောက်လွင်လွင် အနီရောင် ဖြစ်နေရတာလဲ" သူက မယုံနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ဒါက ငါဝတ်ထားတဲ့ ကံကောင်းစေမယ့် အနီရောင်ဘောင်းဘီနဲ့ ဆက်စပ်နေလို့လား။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ အသက်ရှင်ပြီး ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်လာရတာလား။"

သူသည် ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်ရန် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း မိမိ ကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေတစ်ခုလုံး၏ ဆန်းကြယ်မှုကိုမူ ငြင်းပယ်၍မရပေ။

မိမိကိုယ်မိမိ ဆက်လက်လေ့လာကြည့်ရာမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ဆေးရုံဝတ်စုံအဖြူကို အသာအယာ ဟက်ကြည့်လိုက်စဉ် မက်ဆီးမတ်စ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်လျှောက်တွင် ညိုမည်းစွဲနေသည့် ဒဏ်ရာအများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ဖွဖွလေး ဖိကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"အား... ကျိန်စာသင့်စမ်း၊ နာလိုက်တာ" သူက ညည်းညူလိုက်မိသည်။

ညိုမည်းစွဲနေသည့် ဒဏ်ရာများသည် အရွယ်အစားနှင့် အရောင်အသွေး အမျိုးမျိုး ရှိနေကြပြီး ၎င်းက တမင်တကာ အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခံထားရသည့် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မျက်နှာ သို့မဟုတ် လက်ဖျံကဲ့သို့သော အလွယ်တကူ မြင်နိုင်သည့် နေရာများကို ရှောင်ကွင်းပြီး အဝတ်အစားအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည့် နေရာများကိုသာ ရွေးချယ်နှိပ်စက်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီပြဿနာတော့ ရှိကြတာပဲ" မက်ဆီးမတ်စ်က ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားများကို စိတ်ထဲကနေ ပြတ်ပြတ်သားသား မောင်းထုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ အခုလောလောဆယ် ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတယ်။"

သူသည် သန္နိဋ္ဌာန်ချကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက် တည့်တည့်တွင် စမတ်ကျလှသည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံအပြည့်အစုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို တစ်ဖက်သတ် သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသည့် လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူက မိမိ၏ ပါးလွှာသော မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း မက်ဆီးမတ်စ်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို..." ထိုလူက တည်ငြိမ်သော်လည်း အနည်းငယ် ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံဖြင့် စကားစလာသည် "မင်းက လူတွေ အားလုံး ထွက်သွားတဲ့အထိ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။"

လုံးဝ အငိုက်မိသွားသဖြင့် မက်ဆီးမတ်စ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အခြေအနေ၊ လက်ရှိရက်စွဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် အရင်ဆုံး စုံစမ်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ့ကို အသေအချာ သိကျွမ်းနေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ထိပ်တိုက်တိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲ... ဟို" မက်ဆီးမတ်စ်က ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးရန်အတွက် ဦးနှောက်ကို အသည်းအသန် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေလို့ပါ!"

ထိုလူက မယုံကြည်သလို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေတာ ဟုတ်လား" ဟု အထင်မကြီးဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

မက်ဆီးမတ်စ်က သူ အလောတကြီး ရွေးချယ်လိုက်သည့် ဆင်ခြေကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေတာ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ တကယ့်ကို ကြောက်နေတာ။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး၊ ငါ့ကို ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး!"

ထိုလူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်မှန်ကို ပြန်လည်ပင့်တင်လိုက်သည်။ "မင်း ပြောတာ အမှန်ဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို ပြဿနာပဲ" သူက မလိုလားအပ်ဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည် "တကယ့်ကို ဒုက္ခများမယ့် ကိစ္စပဲ။"

သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရင်း မိမိကိုယ်မိမိ တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က အာရွန်ဟတ် လို့ ခေါ်တယ်" သူက မိမိကိုယ်မိမိ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။ "ငါက မင်းရဲ့ သီးသန့်သက်တော်စောင့်အဖြစ် လုပ်သက် နှစ်အတော်ကြာ ရှိခဲ့ပြီ၊ လိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်း မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့။"

'သီးသန့် သက်တော်စောင့် ဟုတ်လား။' မက်ဆီးမတ်စ်၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ သီးသန့်သက်တော်စောင့် လိုအပ်ရတာလဲ။

"မင်း တကယ်ပဲ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ် ဆိုရင်တော့..." အာရွန်က မက်ဆီးမတ်စ်၏ အတွေးများကို ရိပ်မိပုံရပြီး ဆက်ပြောသည် "မင်းလို လူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် အကာအကွယ် လိုအပ်နေရတာလဲဆိုတာ မင်း သိချင်နေလိမ့်မယ်။"

မက်ဆီးမတ်စ်က အဖြေကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း မိမိ၏ မသိနားမလည်မှုကို အလွယ်တကူ အရိပ်အယောင် မပြမိစေရန် သတိထားရင်း ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့..." အာရွန်က နှေးနှေးနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည် "မင်းက စတန်းမိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံး အမွေဆက်ခံသူ 'မက်စ်စတန်း' ဖြစ်နေလို့ပဲ။"

အာရွန်၏ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မက်ဆီးမတ်စ်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုန်းဗုန်းလဲမတတ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သံသယများက အတည်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

'ငါ ထင်တာ မှန်နေတာပဲ' သူသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ အံ့ဩမှင်တက်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ 'ဒါက တကယ့်ကို အဲဒီ စတန်းမိသားစုကြီးပဲ။'