အခန်း - (၁၉)

နေ့တာ၏ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာများ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မက်စ်မှာမူ အတော်လေး ပျင်းရိငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မှတ်မိထားသည့် ကျောင်းစာသင်ချိန်များထက်ပင် ပို၍ ပျင်းစရာကောင်းနေသည်။

သူ့အတိတ်တုန်းကတော့ ကောင်းမွန်သည့် မှတ်ဉာဏ်များကိုပဲ ဆွဲကိုင်ထားခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများနှင့် အသိပညာများအရ ဤသင်ခန်းစာအများစုမှာ မည်မျှအထိ အသုံးမဝင်ကြောင်း သိနေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဖော်မြူလာတိုင်း၊ ခေတ်မမီတော့သည့် သမိုင်းအချက်အလက်တိုင်း တစ်ခုမှ သူ၏ လက်တွေ့ဘဝတွင် အသုံးမဝင်ခဲ့ဖူးပါ။ ယခု ကျောင်းခန်းထဲတွင် ပြန်ထိုင်နေရသည့်အခါ အရာအားလုံးက ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသလို ခံစားရသည်။

အထူးသဖြင့် လူအများ တစ်သက်လုံး မမြင်ဖူးနိုင်သည့် ငွေကြေးပမာဏကို လက်ဖျားခါရုံဖြင့် သုံးနိုင်သည့် ဤ မက်စ်စတန်း အတွက်မူ

ဒါတွေအားလုံးက အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းသက်သက်ဟု ထင်မြင်စေသည်။ ထို့ကြောင့် မက်စ်သည် သူ၏ အာရုံကို တစ်ခြားနေရာသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

'ကျောင်းစာတွေကို မေ့ထားလိုက်တော့။ ငါ အာရုံစိုက်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော အရာက မက်စ်စတန်း အစစ်အမှန်ရဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ပဲ။'

'သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးနေရတဲ့အတွက်၊ သူ့ဘဝကို ရယူထားရတဲ့အတွက် ဒါက ငါ သူ့အတွက် အနည်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အရာပဲ။ သူ့မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားရင်... သူ ပိတ်မိနေတဲ့ အရှုပ်အထုပ်တွေကို ရှင်းပေးနိုင်ရင်... အဲဒီအခါကျမှ ငါ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ရမလဲဆိုတာ သိမှာ။ ပြီးတော့ ငါ မက်စ်စတန်းအဖြစ် ဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲဆိုတာ သေချာသွားတဲ့အခါ... ဖြူစင်တဲ့ ကျား ဂိုဏ်းကို ဘယ်လို အမြစ်ပြတ်အောင် ဖြိုချရမလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ ဆက်ပြီး စဉ်းစားမယ်။'

သို့သော် နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည့်အခါ မက်စ် နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုကို သတိထားမိလာသည်။

သင်ခန်းစာတွေက ပျင်းစရာကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ဆူညံလွန်းနေသည်။ အကြောင်းမှာ အတန်းတိုင်းတွင် ပြဿနာရှာသူများကြောင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးက ဘာလဲဆိုလျှင် မက်စ်နှင့် ဆမ် တို့ နှစ်ယောက်တည်းကသာ အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထား ခံနေရခြင်းပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့နာမည်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခေါ်လိုက်၊ ဆရာမျက်ကွယ်တွင် သူတို့ဆီ ပစ္စည်းများဖြင့် လှမ်းပစ်လိုက်၊ သို့မဟုတ်ပါက အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် သိပ်မသိသာသော်လည်း မရပ်မနား လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြေအနေမှာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းနေကြောင်းကို မက်စ် စတင် မြင်လာရပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်မနက်ခင်းလုံး ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အတန်းတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ အပြောင်းတွင် မက်စ်ကို ခြေထိုးလဲရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြသည်။ သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်လည်း တစ်ခါမက မိတ္တူတွဲအပ်များ တင်ထားကြသည်။ စာအုပ်များကိုလည်း စားပွဲပေါ်မှ ရိုက်ချပြီး နင်းချေတတ်ကြသေးသည်။

ဒါက သိသိသာသာကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်နေသူမှာ သုံးယောက်တည်း ကို နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်အရိပ်များဖြစ်သော ဂျိုး နှင့် မိုး တို့ ဖြစ်သည်။

'ငါ ကျိန်ပြောရဲတယ်၊ ဒီသုံးယောက်က နာမည်တွေ ကာရန်တူနေလို့ ဂိုဏ်းဖွဲ့ထားတာလား။ ဒါက ပါဝါရိန်းဂျား ရဲ့ ဈေးပေါတဲ့ ဗားရှင်းလား' ဟု မက်စ်က ခါးခါးသီးသီး တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသုံးယောက်ထဲတွင် ကို ၏ နာမည်တစ်ခုတည်းသာ စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

'ဒါပေမဲ့လည်း... ဒီနှစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာဆိုတော့ သူတို့က ကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်မှုထက် ပိုတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိနေတာပဲ။'

နောက်ဆုံးတွင် တတိယပတ်ပြီးနောက် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည် ၎င်းမှာ နေ့လယ်စာ စားချိန် ဖြစ်သည်။ မက်စ်က လွယ်အိတ်ကို ဆွဲကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ဆမ်ကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လုပ်သည်။ ဆမ် ဘေးမှာ ရှိနေခြင်းကို သူ ဝမ်းသာမိသည်။ ထိုလူကပါ အနိုင်ကျင့်ခံနေရခြင်းမှာ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤရှုပ်ထွေးလှသော ကစားပွဲကို မည်သို့ကစားရမည်ကို သိသည့်သူ တစ်ယောက် မက်စ်ဘေးမှာ ရှိနေခြင်းက တစ်ခုခုကို အတုယူရန် အဆင်ပြေစေသည်။

သို့သော် ကို နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ဦး ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ

"ဟေး... မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ အာရုံစိုက်စမ်း!" ကိုက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆမ်က ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး မက်စ်ကလည်း မေးရိုးကို တင်းထားရင်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်သည်။

ကို က ထိုနေရာကို သူပိုင်သလိုမျိုး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီမနက်က တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စနစ်တကျ နှုတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတယ်ဆိုတော့" သူက မက်စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည် "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မင်းတို့နေရာ မင်းတို့ သိသွားအောင် ပြန်သတိပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်။"

သူ၏ အပြုံးက ပိုကျယ်လာသည်။

"ဒါကြောင့် ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစေခံတွေ လုပ်ရမယ်။ ထမင်းစားဆောင်ကို သွား၊ ငါတို့အတွက် ထမင်းသွားယူ၊ ပြီးတော့ အကောင်းဆုံးနေရာကိုလည်း ရအောင်ယူထား။ ကြားလား?"

'သူတို့အတွက် ထမင်းသွားယူပေးရမယ် ဟုတ်လား' မက်စ်၏ မေးရိုးများ ပို၍ တင်းကျပ်သွားသည်။ 'ဒီခေတ်က လူမိုက်ကလေးတွေက ငါ့ခေတ်က ကောင်တွေထက် ပိုဆိုးနေပါလား။'

"မြန်မြန်သွားစမ်း!" ကို က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သတိပေးချက်မရှိဘဲ သူသည် ဆမ်၏ ဗိုက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထည့်လိုက်သည်။ လူကောင်ကြီးသော ဆမ်မှာ ဗိုက်ကို ဖိလျက် ကွေးညွတ်သွားပြီး အတန်းထဲမှ အလူးအလဲ ထွက်သွားရသည်။ မက်စ်လည်း သူ့နောက်မှ ခပ်မြန်မြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အမြန်သွားသဖြင့် ထမင်းစားဆောင်သို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း အတန်းနှင့် နီးသည့် အခြားကျောင်းသားများမှာ တန်းစီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မက်စ်သည် ဆမ်၏ ဘေးတွင် တန်းစီလိုက်ပြီး အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူ ကျောင်းတက်ခဲ့စဉ်ကထက် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျောင်းသားများမှာ ၎င်းတို့၏ ဖုန်းများကို အနီးကပ်ဆက်သွယ်မှု ဖတ်စက် ပေါ်တွင် တင်လိုက်ယုံဖြင့် ငွေပေးချေမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး အစားအသောက်များကို ယူဆောင်သွားကြသည်။

"...သူ ငါတို့ကို ပိုက်ဆံ မပေးလိုက်ဘူး" ဟု မက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆမ်က သက်ပြင်းချသည်။ "ပေးမှာ မဟုတ်တာ သေချာတာပေါ့။"

"ဒါက သူပြောတဲ့ အပြစ်ပေးတာပဲ။ အစားအသောက် သွားယူရုံတင် မဟုတ်ဘူး ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ဝယ်ကျွေးရတာ။"

မက်စ်သည် လက်သီးကို အနည်းငယ် ဆုပ်ထားမိပြီး လှည့်ပြန်ကာ ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။

"သူက မင်းကို ငါတို့ကို နေ့တိုင်း ဒီလို ခိုင်းနေတာလား?" ဟု သူက အေးဆေးသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဆမ်က သူ့ကို ဘေးတစောင်း လှမ်းကြည့်သည်။ "မင်း ဆေးရုံတက်တုန်းက ခေါင်းကို အရမ်း အဆောင့်ခံလိုက်ရလို့လား?"

သူက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ရယ်လိုက်သည် ထိုထူးဆန်းသည့် ရယ်သံမှာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထား ခံရစေသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

"သူ ခဏခဏ ခိုင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နေ့တိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကတော့ ငါတို့အတွက် 'ကံကောင်း' တဲ့ နေ့ပေါ့ကွာ။"

ဆမ်က အားနာသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ငါ အားနာပေမဲ့ မေးပါရစေ... ဒီနေ့ တတိယမြောက် ထမင်းအုပ်အတွက် မင်းပဲ စိုက်ပေးလို့ ရမလား။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ ပြန်ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ ငါ့မှာ မုန့်ဖိုး သိပ်မကျန်တော့လို့ပါ။"

သူတို့အတွက် ထမင်းဘူး စုစုပေါင်း ငါးဘူး လိုအပ်သည် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် နှစ်အုပ်နှင့် ကို တို့ သုံးယောက်အတွက် သုံးအုပ် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကောင်တာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ဆမ်က ထမင်းဘူး နှစ်ဘူး ယူလိုက်သည်။ သူ ဖုန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မက်စ်က လှမ်းတားလိုက်ပြီး သူ၏ ဖုန်းကို အနီးကပ်ဆက်သွယ်မှု ဖတ်စက် ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

နှစ်ကြိမ်။

"ဒါကို ငါပဲ ပေးလိုက်မယ်။ စိတ်မပူနဲ့" ဟု မက်စ်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ နောက်ထပ် သုံးဘူး ယူကာ ထပ်မံ ပေးချေလိုက်ပြန်သည်။

ဆမ်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ သူ၏ ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးကို သုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

မက်စ်သည် ဆမ်၏ မျက်ရည်များကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဟေး... လာပါ" ဟု သူက အကြည့်လွှဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဝမ်းနည်းမပြနဲ့။ ဒါက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်လို့ လုပ်ပေးတာ။ တကယ်ပါ၊ ဒါကို အကြီးအကျယ် စဉ်းစားမနေနဲ့။"

သို့သော်လည်း ဤအပြုအမူက ထိုလူ့အတွက် တစ်ခုခု အဓိပ္ပာယ်ရှိနေကြောင်း မက်စ် သိနေသည်။

သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ဆမ်အတွက်မူ ဤအပြုအမူလေးက ရင်ထဲကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

အစားအသောက် ငါးဘူးလုံး ရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် စားပွဲတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ဟိုဘက်ဒီဘက် ကူးကာ ထမင်းဘူးများကို ချလိုက်သည် တစ်ဖက်တွင် သုံးဘူးနှင့် တစ်ဖက်တွင် နှစ်ဘူး ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကို နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆမ်သည် ချက်ချင်းပင် စားပွဲဘေးတွင် လက်ကို ဘေးချလျက် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။ မက်စ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လိုက်လုပ်လိုက်သည်။

ကို ၊ ဂျိုး နှင့် မိုး တို့ သုံးယောက်မှာ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံစံဖြင့် ရယ်မောရင်း လျှောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့်လာပြီး ထမင်းဘူးများကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဆုလာဘ်တစ်ခုရသလိုမျိုး အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။

မက်စ်သည် ဆမ်၏ အမူအရာအတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထမင်းအုပ်များကို မထိရသေးဘဲ ထိုသူများ စားနေသည်ကို ကြည့်နေရသည်။

"ဟင်း... ငါ ဗိုက်ဆာနေတုန်းပဲ" ဟု ကို က ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း ပြောသည်။ သူက စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေး... မင်းတို့ ဒါကို ငါစားလိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား?"

သူသည် အဖြေကို စောင့်မနေပါ။

ကို က လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မထိရသေးသည့် ထမင်းဘူး နှစ်ဘူးလုံးကိို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက" ဆမ်က အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူ တကယ် ပြောချင်သည့် စကားများကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

ယင်းအစား အခြားတစ်မျိုး ပြောကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ မင်း အဲဒါကို စားလိုက်ရင်... ငါတို့ ဘာစားရမှာလဲ။ ငါတို့မှာ ထပ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး။"

သူ့အသံက အနည်းငယ် တုန်နေသည် ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပျက်လို့ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးထက် မက်စ် ပေးဆောင်ထားသည့် အစားအသောက်များကို ကို ယူသွားမှာကို ဆမ် မလိုလားကြောင်း မက်စ် သိသာနေသည်။

တကယ်လို့ ဒါက သူ့ပိုက်ဆံသာ ဆိုလျှင် ဆမ်က ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားကောင်း လွှတ်ထားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ... အခြေအနေက တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကို က မျက်လုံးတစ်ချက် လှန်လိုက်ပြီး ခနဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဝက်ကလေးရဲ့? မင်းက ဝနေပြီပဲ၊ တော်လောက်ပြီပေါ့။ ငါက မင်းကို ကူညီပေးနေတာပါ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်။"

ဆမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ မငြင်းခုံတော့ပါ။ မတိုက်ခိုက်တော့ပါ။ တိတ်ဆိတ်သွားရုံသာ။

"တောက်!" ကို က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဇွန်းကို ပစ်ချလိုက်သည်။ "မင်းကြောင့် ငါ ထမင်းစားချင်စိတ်တောင် ကုန်သွားပြီ။"

သူသည် ထမင်းဘူးကို တစ်ချက် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်မှ လျှောကျသွားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျသွားပြီး အစားအသောက်များမှာ ကြွေပြားများပေါ်တွင် ပျံ့ကျဲသွားတော့သည်။

"တကယ်လို့ မင်း အဲဒီလောက်တောင် ဗိုက်ဆာနေတယ်ဆိုရင်" ကို က လှောင်ပြောင်လိုက်သည် "ဘာလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ဝက်တစ်ကောင်လို ကုန်းမစားတာလဲ?"

သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ဦးကလည်း လိုက်ရယ်ကြသည်။ ထို့နောက် စားလက်စ အစားအသောက်များနှင့် ရှုပ်ပွနေသည့် အနေအထားကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ထမင်းစားဆောင်ထဲမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားကြတော့သည်။

ဆမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်သုတ်ပုဝါတစ်ထည်ဖြင့် ဖိတ်ကျနေသည့် အစားအသောက်များကို စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။ ရှက်လို့တင် မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို အောင့်အည်းထားရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်နေသည်။

မက်စ်သည် ဆမ်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့" သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အစားအစာကို မင်း စားလို့ရတယ်။"

ဆမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒါတွေအားလုံးအတွက် မင်းပဲ ပိုက်ဆံပေးထားတာလေ။ မင်းကျတော့ရော? မင်း ဘာစားမှာလဲ?"

မက်စ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြသည့် ထိုသုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့" သူက လက်ကို ခါထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ထမင်းစားဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။"

သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေသည် တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။

"ငါ သွားပြီး ရှင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်လေ။"