အခန်း - (၁၈)

ကျောင်းဝတ်စုံလဲပြီးနောက် မက်စ်သည် ဖုန်းထဲရှိ လမ်းညွှန်မြေပုံအတိုင်း ကျောင်းဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ပါက ၁၅ မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သဖြင့် သူ့အတွက်မူ နီးနီးနားနားပင် ဖြစ်သည်။ တက္ကစီခေါ်စီး၍ ရသော်လည်း သူသည် ထိုအချိန်အတောအတွင်း စဉ်းစားစရာရှိသည်များကို စဉ်းစားချင်သဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သိရှိခဲ့ရသမျှနှင့် အခုလေးတင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည့် အရာများကြောင့် ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

'ဒါဆို သူက ကျောင်းမှာ နာမည်အတုနဲ့ နေနေတာပေါ့' ဟု မက်စ်က တွေးလိုက်သည်။ 'ပြောရရင် မျိုးရိုးအမည်ကို အတုသုံးထားတာပဲ။ ဆိုလိုတာက သူ စတန်း မိသားစုဝင်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်ဘူးပေါ့။'

'ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။ တကယ်လို့ သူ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ မဟုတ်လား။ လူတွေက သူ့ကို ရှောင်ကြဉ်ကြမယ့်အပြင် ဖားကြမှာတောင် သေချာတယ်။ စတန်းမိသားစုဆိုတာ ကမ္ဘာ့တစ်ဝက်လောက်ကို ပိုင်ထားတဲ့သူတွေလေ။'

'ဦးနှောက်ရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဒီလောက်အထိ ဩဇာအာဏာရှိတဲ့သူနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့သူကို ရန်စဖို့ နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားကြမှာပဲ။'

သူ့အမျိုးတွေဆီကနေ အချက်အလက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာကိုတော့ သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူအများစုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှေ့တန်းရောက်ရန်အတွက် ဘာကိုမဆို အသုံးချမည့်သူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူ့အဘိုးနှင့် ပတ်သက်လျှင်ကော? ဟုတ်သည်။ ဒန်းနစ်စတန်း ကဲ့သို့ လူမျိုးအတွက်မူ ဒုက္ခရောက်နေခြင်းသည် အားနည်းချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည် ထိုအချက်မှာ စတန်းမိသားစုအမည်ကို ခံယူရန် မထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။

'ဒါပေမဲ့... ဘာလို့ ပိုက်ဆံကို အသုံးမချရတာလဲ။ အတင်းအကျပ် မနေရဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ နေထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။'

မက်စ် ပိုတွေးလေလေ၊ ပို၍ စိတ်ပျက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူက တကူးတက ပုံသွင်းထားသည့် ဆံပင်ပုံစံ မပျက်သွားစေရန် သတိထားရင်း ခေါင်းကိုသာ ခဏခဏ ကုတ်နေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် သူ ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ဘေးတိုက်ဆွဲဖွင့်ရသည့် ကျောင်းတံခါးကြီး ရှိနေသည်။ လိမ္မော်ရောင် နံရံများက ကျောင်းဝင်းကို ဝန်းရံထားပြီး၊ ၎င်းနောက်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးမှာ ကျောင်းဆောင်ကြီးဆီသို့ သွယ်တန်းနေသည်။

ထို့နောက် ကျောင်းဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ

မက်စ်သည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။

'ငါ တကယ်ကို အံ့ဩနေတာကို ရပ်ဖို့ လိုပြီ' ဟု သူ သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။ 'ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေတာပဲ...'

'စတန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်က ဘာလို့ အစိုးရကျောင်း ကို တက်နေရတာလဲ။'

ထိုအတွေးထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပါဝင်ပါ။ မက်စ်ကိုယ်တိုင်လည်း အစိုးရကျောင်း တက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စတန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ဆိုလျှင်မူ? ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ပုဂ္ဂလိကကျောင်းများဆိုသည်မှာ ကောင်းမွန်သည့် အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းများအတွက်သာမကဘဲ၊ လူမှုရေးအဆက်အသွယ်များ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းများအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးလောကတွင် ထိုအရာများက အလွန်ပင် အရေးပါသည်။

သူ့အဘိုးက ကျောင်းလခ ပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင်ပင်၊ မက်စ်၌ ကျောင်းလခ ပေးဆောင်ရန် လုံလောက်သော ငွေကြေးများ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့ဆီရှိသည့် မုန့်ဖိုးများနှင့်တင် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘဲ အေးဆေး ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

'ဒါတွေအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး' ဟု မက်စ်က မေးရိုးကို တင်းထားရင်း တွေးလိုက်သည်။ 'ဒီကလေး လုပ်ခဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုတိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်။ သူက အလိုရှိလို့ ဒါတွေကို လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။'

'အခုတော့ ငါ တကယ် သိချင်လာပြီ သူ့ဘဝမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ အဲဒါတွေကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာလဲ။'

အတွင်းဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ် မက်စ်သည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် သူ၏ အတန်းမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိမှန်း မသိကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး မရင်းနှီးသည့် စင်္ကြံလမ်းကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

'အာရွန်ကို မက်စေ့ချ် ပို့ခဲ့သင့်တာပဲ' ဟု သူ နှာခေါင်းမှ လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆရာတစ်ဦးက စင်္ကြံလမ်းတွင် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေသော မက်စ်ကို မြင်သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းအပ်နှံခြင်းများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုဆရာက သူ့ကို မှန်ကန်သည့် အတန်းဆီသို့ အမြန် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

သူ အတန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသားဆရာက သူ့ကို အနားသို့ လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပါဦး" ဟု ဆရာက ပြောသည်။

ထို့နောက် ဆရာက အတန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ။ တိတ်တိတ်နေကြစမ်း။"

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း... တစ်မျိုးတော့ ပြောရမည်။

ဆူညံသံများ လျော့သွားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ရှင်းလင်းနေသည် ဤကျောင်းသားများသည် ရှေ့မှ ဆရာကို သိပ်ပြီး လေးစားကြသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

မက်စ်က အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။

ကျောင်း၏ တည်နေရာအရ လူမိုက်ကလေး အချို့ရှိမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အခု မြင်နေရသည်မှာမူ အဆင့်အတန်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းဝတ်စုံကို စနစ်တကျ ဝတ်ထားသည့် ကျောင်းသား တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ နက်တိုင်များမှာ ပျောက်နေသည် သို့မဟုတ် ရင်ဘတ်အထိ တွဲလောင်းကျနေသည်။ အင်္ကျီများကိုလည်း ဘောင်းဘီထဲ ထည့်မထားကြပေ။ မိန်းကလေးများမှာမူ စကတ်များကို တိုနိုင်သမျှ တိုအောင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

တကယ် စာလာသင်သည့် ပုံပေါက်နေသော ကျောင်းသားမှာ သုံး၊ လေးယောက်ခန့်သာ ရှိသည်။

ကျန်သည့်သူများမှာမူ

လူမိုက်ကလေးများသာ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ မက်စ် မျှော်လင့်ထားသည့် နေရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

'ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေဦးမယ် ထင်တယ်' ဟု သူက လက်ပိုက်လျက် တွေးလိုက်သည်။

"အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မက်စ်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက နေမကောင်းလို့ ကျောင်းပျက်နေတာ" ဟု ဆရာက ကြေညာလိုက်သည်။ "သူ အခုထိ ကျန်းမာရေးက ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မကောင်းသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အားလုံးက သူ့အပေါ်မှာ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?"

အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားများမှာ ပျင်းရိစွာဖြင့် အသံအနည်းငယ် ထွက်လာကြသော်လည်း တက်ကြွသည့် အမူအရာတော့ မရှိပေ။ သို့သော် မည်သူကမှ ကန့်ကွက်ခြင်းလည်း မရှိကြပါ။

"မက်စ်၊ မင်းရဲ့ ထိုင်ခုံကို သွားလို့ရပြီ နောက်ဆုံးတန်း၊ ညာဘက်အစွန်ဆုံး၊ ဆမ် ရဲ့ ဘေးမှာပေါ့" ဟု ဆရာက ပြောရင်း တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ "သင်ခန်းစာ မစခင် ငါ ယူစရာလေးတွေ ရှိသေးလို့။"

မက်စ်သည် အတန်းထဲမှ လမ်းကြားအတိုင်း လျှောက်သွားစဉ် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ကျောင်းသားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အချို့သော မျက်နှာများမှာ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ အမူအရာဖြင့် ပြုံးနေကြသည်။ သူ ဖြတ်သွားစဉ် တိုးတိုးလေး ရယ်မောသံများကိုလည်း သူ ကြားလိုက်ရသည်။

'အခြေအနေက ဒီလိုကိုး' ဟု မက်စ်က တွေးလိုက်သည်။ 'အခုတော့ ဘာမှ မပြောကြသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ စောင့်ကြည့်နေကြတာပဲ။'

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အခန်းနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဆမ်၏ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုလူမှာ အခြားကျောင်းသားများထက် ပို၍ ထွားကျိုင်းသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တင်းပြီး၊ ဆံပင်ကို အတိုညှပ်ထားကာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နွေးထွေးသည့် အပြုံးမျိုး ရှိသည်။

"မက်စ်၊ မင်း ပြန်လာတာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာတယ်" ဟု ဆမ်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း" မက်စ်က အပြုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြန်လာရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆမ်က အခြားသူများထက် ပို၍ ရိုးသားသည့် လေသံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

'ဒါဆို... သူ့မှာ သူငယ်ချင်းတော့ ရှိသားပဲ' ဟု မက်စ်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ 'ဒီလူက အနိုင်ကျင့်မယ့်သူနဲ့ မတူဘူး။ လူကောင်ကြီးသလောက် စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့ အမျိုးအစား ဖြစ်မှာပါ။'

သူ ဘာမှ မပြောရသေးမီ အခြားအသံတစ်ခုက အခန်းထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေး... မက်စ် မင်း ငါ့ကို နှုတ်မဆက်တော့ဘူးလား?"

မက်စ် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာလေးထောင့်ကျကျ၊ ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် နှာတံစင်းစင်းရှိသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက သူ့ထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ခြေလှမ်းများမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွက်ချက်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

'သူ့နောက်က ကျောင်းသားတွေက အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်' ဟု မက်စ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ 'သူက ဒီအတန်းထဲမှာ ဆရာကြီးလား ဘာလားပေါ့။'

ထိုလူသည် မောက်မာပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးသည့် အသွင်အပြင် ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

'ကောင်းပြီ... ကျောင်းပြန်တက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ။ ပါးပါးနပ်နပ် နေရမယ်' ဟု မက်စ်က သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။ 'လောလောဆယ်တော့ ဘာမှ မလုပ်သေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။'

သတိပေးချက်မရှိဘဲ ထိုကျောင်းသားသည် ဆမ်၏ စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မက်စ်၏ ခေါင်းကို ခပ်သာသာလေး စတင် ရိုက်တော့သည်။

"ဒီ ဆံပင်ပုံစံက ဘာကြီးလဲ" ဟု သူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီနေ့ ငါ့ကို နှုတ်မဆက်တာလား?"

သူက မက်စ်အနားသို့ ပိုတိုးကပ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးကို ငါ ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်မပေးထားသေးတဲ့ ပုံပဲ။"

ထို့နောက် ဝုန်းခနဲ။

သူသည် စာအုပ်ဖြင့် မက်စ်၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်။

ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီအတိုင်း ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

"ငါ ထင်တာကတော့..." (ဝုန်း)

"မင်းကို..." (ဝုန်း)

"သင်ခန်းစာ မှတ်မိအောင် လုပ်ပေးဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်" (ဝုန်း)

ထို့နောက်တွင်မှ သူသည် စာအုပ်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး မက်စ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"မှတ်ထား၊ မင်း နေ့တိုင်း ကျောင်းလာတဲ့အခါ 'မင်္ဂလာပါ မာစတာ ကို' လို့ နှုတ်ဆက်ရမယ်။"

မက်စ်၏ မေးရိုးများ တင်းကျပ်သွားသည်။

မာစတာ ကို (ကို ဂျီဟွန်း)။

သူ့ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။

ဒါဟာ ဗီဒီယိုထဲမှာ ပါတဲ့ နာမည်တွေထဲက တစ်ခုပဲ... မက်စ်ကို ဒီလောက်အထိ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်။

'ဒီတော့ ဒီကောင်က စာရင်းထဲမှာ ပါတာပေါ့။ မက်စ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုကို ငါ တွေ့လိုက်ပြီ။'

သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှ မဖော်ပြသော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင်မူ မှတ်သားထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

'ဟုတ်ပြီ... မင်းကို ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်နေမယ်။'

'အမှန်တရားကို သိဖို့ဆိုရင်... လောလောဆယ်တော့ အလိုက်သင့် နေရမှာပဲ။'

မက်စ်သည် အံကြိတ်ထားရင်း စကားလုံးများကို အတင်းညှစ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ... မာစတာ ကို။"

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရခြင်းကပင် သူ့ဗိုက်ထဲတွင် ရစ်တက်လာသလို ခံစားရစေသည်။

"ဒါမှပေါ့" ဟု ကို ဂျီဟွန်းက ကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တယ် မက်စ် တကယ်လို့ ဒီကျောင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကို ဂျီဟွန်းသည် သူပိုင်သည့် နေရာကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မက်စ်သည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေမိသော်လည်း၊ မေးရိုးများ တင်းကျပ်နေပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူကုန်သည်။

'ငါ အလိုက်သင့် နေရမယ်' ဟု သူ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်သတိပေးလိုက်သည်။ 'စာရင်းထဲမှာ နာမည်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ မက်စ်ရဲ့ ဘဝက ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်စီးသွားရတာလဲဆိုတာ ငါ သိဖို့ လိုတယ်။'

သို့သော်လည်း စိတ်အေးအေးထားရန် သူ့ကိုယ်သူ မည်မျှပင် ပြောနေပါစေ...

သူ့ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို မည်မျှအထိ ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည်ကိုမူ သူ မသေချာတော့ပေ။ ဖြူစင်တဲ့ ကျား ဟု လူသိများသည့် သူတစ်ယောက်အတွက် ယခုကဲ့သို့ အဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ လုံးဝ မရင်းနှီးသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။