အခန်း - (၁၅)

အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝဆိုသည်မှာ မက်စ်အတွက်တော့ ကြည့်သည့်အမြင်ပေါ်မူတည်ပြီး ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးအချိန် သို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးအချိန်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အဆိုးဘက်ကစပြောရလျှင် သူသည် စာထိုင်ဖတ်နိုင်သည့် အမျိုးအစားထဲတွင် လုံးဝမပါဝင်ခဲ့ပေ။ စာအုပ်တွေလား၊ မှတ်စုတွေလား၊ ပျင်းစရာကောင်းသည့် အချက်အလက်စာပိုဒ်ရှည်ကြီးတွေလား။ ဘာတစ်ခုမှ သူ့ခေါင်းထဲ မဝင်ခဲ့ပါ။

သို့သော် သူ့အား အကြိုက်ဆုံး ကာတွန်းစာအုပ်များ သို့မဟုတ် တီဗွီအစီအစဉ်များအကြောင်း မေးကြည့်လျှင်မူ တစ်ချက်ကလေးမှ မလွဲစေဘဲ အသေးစိတ်အကုန် ပြန်ပြောပြနိုင်သည်။

အကယ်၍သာ ထိုသို့သော အာရုံစူးစိုက်မှုမျိုးကို ကျောင်းစာတွင် အသုံးချခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ချွေးတစ်ပေါက်ပင် မထွက်ဘဲ အတန်းထဲ၌ အတော်ဆုံးကျောင်းသား ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် (၁၀) နှစ်ကျော်က အထက်တန်းကို မနည်းအောင်မြင်ခဲ့သည့် သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စာမေးပွဲများကို အလွယ်တကူ ဖြေဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။

ကောင်းသည့် အမှတ်တရများကတော့

အဲဒါတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ လက်သီးတွေနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်။

အရင်တုန်းက မက်စ်သည် နာမည်ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျောင်းစတက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် သူ့အတန်းထဲ၌ အမိုက်ဆုံးဆိုသည့်ကောင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့အတန်းတစ်ပြင်လုံးတွင် အသန်ဆုံးသူကို နိုင်ခဲ့ပြန်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အဆင့်အတန်းအမြင့်ဆုံး 'ထိပ်သီး' ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မက်ဆီးမတ်စ် ဆိုသည့် အမည်ကို မသိသော ကျောင်းသားဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နယ်မြေအတွင်းရှိ အခြားကျောင်းများမှ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကိုပါ စိန်ခေါ်လာခဲ့ပြီး အဆုံးသတ်တွင်တော့ တစ်မြို့လုံး၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ထိပ်သီးခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မက်စ်သည် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် လူအယောက်ငါးဆယ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်ပြီး အနိုင်ရခဲ့သည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် ရှိခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရူးသွပ်စရာဟု ထင်ရသော်လည်း

ထိုပုံပြင်မှာ တစ်မြို့လုံးသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အဲဒါတွေက ကောလာဟလတွေ မဟုတ်ပါဘူး ဟု မက်စ်က ပြုံးစစဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတာကတော့ ပိုကောင်းပါတယ်... ငါ ဆေးရုံမှာ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ တက်လိုက်ရတာကိုး

သူ့ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးနေ့ရက်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျောင်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ ကျောင်းပြင်ပမှ အခိုက်အတန့်များ၊ သူနှင့်တွေ့ခဲ့သည့် လူများ၊ သူတည်ထောင်ခဲ့သည့် အဖွဲ့သားများ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ရရှိခဲ့သည့် ကျော်ကြားမှုများသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ကျောင်းတက်ရသည့်ဘဝတွင် သူ လွမ်းဆွတ်နေရမည့်အရာ သိပ်မရှိလှပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း အရာအားလုံးကို အစကနေ ပြန်စရမည်ဟူသောအချက်က သူ့ကို ပို၍ စိတ်ပျက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကြောင့်ပဲ ငါ ဂိုဏ်းစတားလောကထဲ ရောက်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီကနေ ဘာဖြစ်သွားလဲ? အသက်ငါးဆယ်တောင် မပြည့်ခင် သေခဲ့ရတယ်

သူ့၏ တိုက်ခန်းလေး ထဲတွင် မက်စ်သည် ဝတ်စရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ဗီရိုထဲ၌ မွှေနှောက်နေမိသည်။ ပွဲတက်တုန်းက ဝတ်ခဲ့သည့် ဝတ်စုံက တရားဝင်လွန်းနေသောကြောင့် သူသည် လူမသိသူမသိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်မည့် တစ်ခုခုကို လိုအပ်နေသည်။

အဝတ်အစား လဲနေစဉ်တွင် ရေချိုးခန်းမှန်ထဲ၌ သူ့ကိုယ်သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်လုံးများက အရေပြားပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာအမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်ပြီး... ဒီခန္ဓာကိုယ်သစ်၏ နုနယ်ချည့်နဲ့မှုကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

မင်းကတော့ တစ်နေ့ကုန် စာကြည့်တိုက်မှာပဲ အချိန်ကုန်မယ့်ပုံစံပဲ ဟု မက်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်၊ မင်း အားကစား မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အကယ်၍ မင်းက ကျောင်းမှာ စာတော်တဲ့သူ ဖြစ်နေပြီး အခု ငါက အတန်းတိုင်းမှာ စာမေးပွဲကျနေရင်... ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ကုန်မလဲ

တွေးတောနေမိသမျှက မက်စ်ကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်စေကာ သူ့ဆံပင်တွေကိုပင် သူ ဆွဲနှုတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

အရင်ဘဝတုန်းကတော့ ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးလာတိုင်း သူလုပ်လေ့ရှိသည့် အဖြေတစ်ခုရှိသည် အဲ့ဒါကတော့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခြင်းပင်။

သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်က သန်မာသောစိတ်ဓာတ်ကို ဖြစ်စေသည်။ ထိုနည်းဖြင့်သာ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကတော့

ဒီခန္ဓာကိုယ်က အင်မတန် အားနည်းလွန်းသည်။

ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျဉ်းမြောင်းသော တိုက်ခန်းထဲ တွင် ပိတ်လှောင်နေရသည်ကို ငြီးငွေ့လာသဖြင့် မက်စ်သည် ဗီရိုထဲတွင် ကျန်နေသေးသည့် အားကစားဝတ်စုံအပွများကို ကောက်ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် လမ်းမများပေါ်၌ မီးရောင်မှိန်မှိန်သာ ရှိသည်။ အချိန်မှာ ည (၉) နာရီခန့်ဖြစ်ပြီး သူ့စံနှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် သိပ်မနောက်ကျသေးပေ။

သို့သော်လည်း... သူ သတိထားရမည်။

မနက်ဖြန် သူ ကျောင်းတက်ရမည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ့စိတ်ထဲ၌ အခြေအနေများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဟု သူ တွေးသည်။ အခု ငါ့မှာ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းထဲက ဘယ်သူက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ငါ သိဖို့လိုတယ်

ငါက... ဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးပြီး တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုကို ငှားလိုက်ရမလား။ အဖြေတွေရဖို့ လက်မရွံ့လူမိုက်တွေကို ခေါ်လိုက်ရမလား

သူ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒီနုနယ်တဲ့ပုံစံနှင့် သူက ကြမ်းတမ်းသည့် နယ်မြေတစ်ခုထဲကို လျှောက်သွားပြီး ဩဇာသုံးဖို့ ကြိုးစားမည်

ပြီးလျှင် တံခါးဝတောင် မရောက်ခင်မှာတင် လုယက်ခံရခြင်း၊ အရိုက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ထိုထက်ဆိုးသည့်အရာများ ကြုံရခြင်းမျိုးပေါ့။

အာရွန်က တစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မည်၊ သို့သော် အဲဒါက သံသယဖြစ်စရာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မြေအောက်လောကမှာ ပိုက်ဆံက အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ ဟု မက်စ်က တွေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် မသန်မာရင်တော့ အသုံးချခံဘဝနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။ ပိုက်ဆံက အရာအားလုံးကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး

ထိုအတွေးကပင် သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချစေခဲ့သည်။

ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မြေပုံ ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည် အားကစားရုံ။

ဒီနားမှာ ဒါတစ်ခုပဲ ရှိတာပဲ ဟု သူ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ဒါက ကြံ့ခိုင်ရေးစင်တာ မဟုတ်ဘဲ ဝတ်စုံပြည့် လက်ဝှေ့ရုံ ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးတွေမှာ ငါလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေတော့ အလုံအလောက် ရှိမှာပါ

ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေရောက်အောင် ပြန်လုပ်ရမယ်။ ဒီကိစ္စတွေအားလုံးထဲမှာ ကောင်းကွက်တစ်ခု ရှိတာက... ငါ့ရဲ့ လူပျိုဘဝကို ပြန်ရလိုက်တာပဲ။ အချိန်ကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချရမယ်

ထိုအားကစားရုံမှာ သူ့တိုက်ခန်းမှ ၁၀ မိနစ်ခန့်သာ လမ်းလျှောက်ရသော နေရာတွင် ရှိပြီး အက်ပ် ထဲတွင် ဖော်ပြထားချက်အရ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သည်။

မြို့ကြီးများရှိ အားကစားရုံအများစုမှာ ၂၄ နာရီ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်ထိ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းမျိုး ရှိတတ်သဖြင့် ၎င်းမှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

မက်စ် လမ်းလျှောက်လာစဉ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အင်မတန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။

ဤနေရာသည် မြို့၏ စည်ကားသော သို့မဟုတ် လူကုံထံရပ်ကွက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ လူနည်းသည်၊ မီးရောင်မှိန်သည်၊ "ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွား" ဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုးသာ ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားကစားရုံရှိရမည့် လမ်းသွယ်ထဲသို့ သူ ချိုးဝင်လိုက်ရာ

အမျိုးသားတစ်ဦးက သံပတ်တီး တံခါး သို့မဟုတ် သံလိပ်တံခါးကို ဆွဲချနေသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်လိုက်ရသည်။

အားကစားရုံ ပိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မက်စ်သည် သံလိပ်တံခါး ဝုန်းခနဲ ကျသွားသည့်အချိန်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံပေါ်မှ မှေးမှိန်နေသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"စထရောင်း လက်ဝှေ့အားကစားရုံ"

သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

"ဟေး ကျွန်တော်က ပြဿနာရှာချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး" မက်စ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အခုပဲ ပိတ်လိုက်တာလား။ မြေပုံထဲမှာတော့ ညသန်းခေါင်ထိ ဖွင့်တယ်လို့ ပြောထားလို့ပါ။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက် လိုသေးတယ် မဟုတ်လား"

သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသားမှာ သန်မာထွားကျိုင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည် ပုခုံးကျယ်ကျယ်၊ လက်မောင်းကြီးကြီးနှင့် နှစ်ရှည်လများ လေ့ကျင့်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြာရောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး... ရှိသမျှထဲတွင် တစ်စုံတည်းသော ဝတ်စုံလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဖုတ်ဖုတ်ဖတ်ဖတ်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားရာ လမ်းမှာသာ တွေ့လျှင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တစ်ဦးဟုပင် မက်စ် ထင်မိပေလိမ့်မည်။

"ကံမကောင်းတာပဲ ကောင်လေး" ထိုလူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး... ငါ ဒီနေရာကို ပိတ်လိုက်ပြီ"

"ပိတ်လိုက်ပြီ?" မက်စ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနား နှစ်မိုင်ပတ်လည်မှာ ဒါ တစ်ခုတည်းသော အားကစားရုံလေ! အခု ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရတော့မှာလဲ"

ထိုလူက မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လမ်းမကြီးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒီလမ်းတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူ တွေ့လို့လား။ လေ့ကျင့်ဖို့ တန်းစီစောင့်နေတဲ့ ဖောက်သည်တွေကော ရှိလား" သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ပေးရမယ့် ဘေလ်တွေ ရှိတယ်။ ပစ္စည်းကိရိယာ ထိန်းသိမ်းခ၊ အိမ်လစာ၊ စားစရိတ်... ဒါတွေအကုန်ပဲ။ စိတ်ကောင်းရှိရုံနဲ့တော့ ဒီနေရာကို ဆက်ဖွင့်ထားလို့ မရဘူး။ ပိုက်ဆံမရရင်တော့ ပိတ်ရမှာပဲ"

သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီမှာ အားကစားရုံ လာဖွင့်တာ ငါ ရူးနေလို့ပဲလို့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ အခုတော့ သူတို့ပြောတာ မှန်သွားပြီပေါ့"

လောလောဆယ်တွင် မက်စ်သည် အာရွန်ဆီကဖြစ်စေ၊ စတန်းမိသားစုဆီကဖြစ်စေ အာရုံစိုက်ခံရမည့်အရာမျိုးကို မလုပ်နိုင်သေးပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများ မလုပ်ရခြင်းပင်။

အမှန်တကယ်တော့ သူသာ အားကစားပစ္စည်းတွေကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်သလို၊ အဆောက်အအုံကို ငှားခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူခြင်းမျိုးကိုပင် စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက သံသယဖြစ်စရာ မေးခွန်းများ ထွက်လာစေလိမ့်မည်။ ဒန်းနစ်စတန်းက သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမည့်အဖြစ်မျိုးကို သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

အဲဒါဆို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ မက်စ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ပုခုံးများ တွဲကျလျက် အရှုံးပေးသည့်အမူအရာဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။ မက်စ်က အဆောက်အအုံရှေ့ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ တံခါးနားတွင် ကပ်ထားသည့် ကျူအာ ကိုဒ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည် ၎င်းမှာ သင်တန်းကြေး ပေးချေသည့် လင့်ခ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ စကင်န်ဖတ်လိုက်သောအခါ 'ဘိ' ခနဲ အသံလေး ထွက်လာသည်။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို ဆက်ဖွင့်ထားဖို့ တစ်လကို ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ" မက်စ်က မေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် လျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး မက်စ်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။

အထက်တန်းကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်ပါလား ဟု သူက မက်စ်ကို အကဲခတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ကျောင်းက လူမိုက်တွေကို ပြန်ချချင်လို့ ဒါမှမဟုတ် ကောင်မလေးတွေကို ကြွားချင်လို့ သန်မာချင်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို လက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ကလေးကို မျှော်လင့်ချက်အမှားတွေ မပေးချင်တော့ပေ ဒီနေရာကို သူ စဖွင့်တုန်းက ခံစားချက်မျိုးကို ပြန်သတိရသွားသည်။

"ဒါက မသက်သာဘူးကွ" သူက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောသည်။ "အိမ်လစာ၊ အာမခံ၊ ထိန်းသိမ်းစရိတ်၊ အထွေထွေ အကုန်ပဲ။ ငါလည်း မသိဘူး... မင်း တစ်လကို တစ်သောင်းလောက် ပေးနိုင်ရင်တော့ ငါ ဆက်ဖွင့်ထားပေးနိုင်မလားပဲ"

၎င်းမှာ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည့် ကိန်းဂဏန်းသာ ဖြစ်သည်တမင်တကာ သိပ်များအောင် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ ထိုကလေးက "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ အမှန်တော့ မပြောစေချင်သည်က ပိုမှန်သည်။

သူသည် ဒီအားကစားရုံကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖွင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် သူလို ကလေးတွေကို ကူညီပေးနိုင်ဖို့၊ သူတို့ အာရုံစိုက်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခု၊ ကြီးပြင်းနိုင်မည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်စေဖို့ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်က ဘေလ်တွေကို မပေးဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ လှည့်ထွက်သွားမည်အလုပ်တွင် သူ့ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။

ဒင်!

သူ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ

သူ ကြောင်အသွားသည်။ အသိပေးချက်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သင်သည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀,၀၀၀ လက်ခံရရှိပါသည်။