အခန်း - (၁၄)

မွေးနေ့ပွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် မက်စ်တစ်ယောက် သူတို့လာစဉ်က စီးခဲ့သည့် ကားထဲသို့ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အာရွန်က ကားမောင်းသူနေရာတွင် ထိုင်ကာ သူတို့ကို နော့တင်ဟီးလ် မြို့ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေသည်။ ထိုမြို့အမည်သည် မက်စ်အတွက် လတ်တလော အမှတ်ရစရာတချို့ကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။

ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းက မန်ကာစီးတီး မှာ အခြေစိုက်တာ ဟု မက်စ်က တွေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံး မလွဲချော်ခင် ငါနောက်ဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ အရောင်းအဝယ်က... ဒီ နော့တင်ဟီးလ် မှာပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အခုလည်း ဒီကလေး မက်စ်က ဒီမှာပဲ နေနေပြန်တယ်

ဒါ ကံကြမ္မာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သရော်စာလားတော့ မသိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အစသစ် ပြန်စဖို့တော့ မဆိုးတဲ့နေရာပဲ

ဒီနေ့ဟာ အင်မတန် ရှည်လျားလှသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာများ၊ တင်းမာမှုများနှင့် သူတစ်ခါမှ ရင်မဆိုင်ဖူးသည့် အရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေက ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းရတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ မက်စ်က ဆင်ခြင်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက အမှန်တရားနဲ့ အဝေးကြီးမှန်း သိလိုက်ရပြီ။ ငါသာ ဒီကလေးအရွယ်တုန်းကဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးပြဿနာက စားဖို့ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရည်းစားရဖို့ပဲ ရှိတာ

ဒီကလေးမှာတော့ ပိုက်ဆံအတွက် ပူစရာမလိုပေမဲ့... ဖြေရှင်းရမယ့် ပြဿနာတွေကတော့ အပုံလိုက်ပဲ

သို့သော်လည်း ချမ်းသာသော လူကုံထံသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်ရှိလာခြင်း၏ ဆိုးကျိုးတွေကို ခံစားပြီးနောက်တွင်တော့ အကျိုးခံစားခွင့် အခွင့်အရေးအချို့ကိုလည်း ရရှိသင့်သည်ဟု မက်စ်က ယူဆထားသည်။

ကားလေး ရပ်သွားသောအခါ မက်စ်က ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းခြင်းပင်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ဆေးမှုတ်ထားသော စာတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး လမ်းဘေးတွင်လည်း အမှိုက်များမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ၊ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ ပစ်ထားသည့်အလား ပုံနေသည်။ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများလည်း မရှိပေ။ အထပ်မြင့် သုံးထပ်ထက် မပိုသော တိုက်ပန်းလေးများသာ ရှိသည်။

အဆောက်အအုံများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပူးကပ်နေပြီး ကြားထဲတွင် နေရာလွတ်ပင် မရှိသလောက်ပင်။ နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ်နှင့် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသည်။

"ခင်ဗျား အိမ်သာသွားချင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလား" မက်စ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး သခင်လေး" အာရွန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ။ ဒါ သခင်လေးရဲ့ တိုက်ခန်း ပါ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး သခင်လေး နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့"

မက်စ် မျက်တောင်ခတ်မိသွားသည်။ "ဒါ... ဒါက ငါနေတဲ့နေရာလား"

သူ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလိုနေရာမျိုးမို့လို့ သူက ပြဿနာရှာချင်နေတာ မဟုတ်ပါ။ အမှန်တော့ ဒီနေရာက သူ့ဘဝဟောင်းကို ပြန်သတိရစေသည်။ အင်ပါယာကို မတည်ဆောက်ခင်က မက်စ်သည်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်ပင် ကြီးပြင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နေရာကိုယ်နှိုက်က မဟုတ်ပေ။

ဘီလီယံနှင့်ချီသော ပိုက်ဆံတွေကို လက်ဖျားခတ်ခိုင်းနိုင်သည့် စတန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက်က... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နေထိုင်နေသည်ဟူသောအချက်ကသာ သူ့ကို အံ့ဩစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အာရွန်က လမ်းပြကာ မက်စ်ကို ဒုတိယထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူတို့သည် အခြားတံခါး ငါးချပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လမ်းဆုံးရှိ နောက်ဆုံးတံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

အာရွန်က သော့ထုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး မက်စ်ဆီသို့ သော့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းအတိုင်းပင် မှိုင်းညို့နေပြီး အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမီတာ (၃၀) ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လူကြီးတစ်ယောက်စာပင် မနည်းအိပ်ရမည့် ခုတင်တစ်လုံး၊ တီဗွီအသေးတစ်လုံးနှင့် ဈေးပေါပုံရသည့် စားပွဲတစ်လုံး။ မီးဖိုချောင်မှာလည်း ထောင့်လေးတစ်ခုစာသာ ရှိပြီး လှည့်ပတ်ဖို့သာ နေရာရှိသော်လည်း တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အိမ်သာကလည်း မလှမ်းမကမ်းမှာပင်။

သို့သော်လည်း မက်စ် ဝန်ခံရမည်မှာ တစ်ခုရှိသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အခန်းဖော်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကပင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ မေးခွန်းတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီကလေးက တကယ်ပဲ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ မက်စ်က အခန်းကျဉ်းလေးကို အကဲခတ်ရင်း တွေးမိသည်။ တစ်နှစ်ကို ဝမ်ဘီလီယံလောက် သုံးခွင့်ရှိနေတာတောင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တိုက်ခန်း တစ်ကိုခုတောင် မပြောင်းခဲ့ဘူးလား

ဒီကောင့်အကြောင်း ငါပိုသိလာလေလေ၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးချင်စိတ် ပေါက်လာလေလေပဲ

" တိုက်ခန်းရဲ့ အငှားခကိုတော့ သခင်လေးရဲ့ မုန့်ဖိုးအကောင့်ထဲကနေ နှုတ်ယူပါတယ်" အာရွန်က သူ့နောက်က လိုက်ဝင်လာရင်း ရှင်းပြသည်။ "နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေ၊ ဘေလ်တွေနဲ့ တခြားလိုအပ်တာတွေကိုတော့ အလိုအလျောက် ပေးချေအောင် လုပ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သခင်လေးရဲ့ စုစုပေါင်း ရန်ပုံငွေကတော့ ဒါတွေကြောင့် လျော့မသွားပါဘူး"

"နေဦး၊ ငါ့ရဲ့ မုန့်ဖိုးက ဘယ်လောက်တောင် ရှိလို့လဲ" မက်စ်က မေးရင်း ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်ခါမှ မဖွင့်ဖူးသေးသော ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိန်းဂဏန်းများက... တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုခု လွဲနေသလိုပင်။

"မုန့်ဖိုးစနစ်က သုံးမကုန်တဲ့ ငွေတွေကို အလိုအလျောက် ပြန်သိမ်းသွားအောင် လုပ်ထားတာပါ" အာရွန်က ထပ်ပြောသည်။ "ဒါကြောင့် လက်ကျန်ငွေက လတိုင်း အသစ်ပြန်ဖြစ်နေမှာပါ။ စုဆောင်းထားလို့ မရပါဘူး"

အခုမှ အရာအားလုံးက ရှင်းသွားတော့သည်။ မက်စ် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ။

သူ့ရဲ့ လစဉ် မုန့်ဖိုးက ဒေါ်လာ နှစ်သောင်း ဖြစ်သည်။

"နှစ်သောင်းတောင် ရတာကို... သူက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ငှားနေတယ်ပေါ့လေ?" မက်စ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ငါက ဒီလိုနေရာမှာ ငှားနေတာ။ ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ရူးပေါက်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကလေးရဲ့ ရွေးချယ်မှုတိုင်းက သူ့ကို ပိုပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်စေသည်။ ဘာတစ်ခုမှ ယုတ္တိမရှိပေ။ တစ်ခုမှလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲနှင့် ဒီဘဝကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘဝလို ရှင်သန်ရမည်နည်း။

မကြာခင်မှာတော့ သူဟာ မက်စ်အစစ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တစ်ယောက်ယောက်က သတိထားမိသွားတော့မှာ အသေအချာပင်။

"သခင်လေးရဲ့ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက် ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့တာပါ" အာရွန်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။ "အဲဒါက မနှစ်ကမှ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက သခင်လေး အသက် (၁၆) နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဖိုးဖြစ်သူက ရွေးချယ်စရာ ပေးခဲ့ပေမဲ့ သခင်လေးက တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ရွေးခဲ့တာပါ"

"ဘာကြောင့် အဲဒီလို ရွေးခဲ့သလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်ကို ပြောခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်တော့ သခင်လေး မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားတာက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သခင်လေး ဘဝအသစ်ကို ပိုကောင်းအောင် ရှင်သန်နိုင်ပြီလေ"

အာရွန်က လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အင်း... သူ မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့တာပဲ မက်စ်က ခဏမျှ ရင်ထဲ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားရင်း တွေးလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါသိတာပေါ့

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီနေ့အတွက် တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးပါပြီ" အာရွန်က ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး။ မနက်ဖြန်မှာ သခင်လေး ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

မက်စ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူ့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အာရွန်က တစ်နေကုန် သူ့နောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သောကြောင့် သူ့ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်သွားမလားဟု မက်စ်က ထင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခုထိ မက်စ်တွေ့ခဲ့သမျှ လူတွေထဲမှာတော့ အာရွန်သည် သူ အယုံကြည်ရဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မက်စ်က ဆိုသည်။ "အဲ... ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့ ထပ်တွေ့ရမလဲ။ မနက်ဖြန် မနက်လား"

"ဪ အဲဒါ ပြောဖို့မေ့နေတာ" အာရွန်က ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်က သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ကဆိုရင် သခင်လေးကို ညဘက်တွေမှာပါ တိုက်ခန်း အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်ကြည့်ပေးတဲ့ တခြားသူတွေ ရှိပါသေးတယ်"

သူက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့... သခင်လေးက ဝန်ထမ်းအားလုံးကို ဖြုတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။ သခင်လေးက ဘယ်သူ့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကိုမှ မလိုချင်ဘူးတဲ့လေ။ ကျွန်တော်က အဲဒီအမိန့်ကို နာခံခဲ့ပေမဲ့ ကတိတစ်ခုတော့ တောင်းခဲ့ပါတယ်"

အာရွန်က ခါးကို မတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ ပိတ်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သခင်လေးကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်က ဒီမှာပဲ ပြီးဆုံးပါပြီ"

သူက အသာအယာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သခင်လေး တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဖုန်းတစ်ချက်ပဲ ဆက်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

သူက အိတ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး"ဪ၊ နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်"

သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပို့လိုက်သည်။ မက်စ်၏ ဖုန်းထဲတွင် အသိပေးချက်တစ်ခု တက်လာခဲ့သည်။

'နောက်ယောင်ခံလိုက်သူ' ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

မက်စ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကောင်းပြီလေ... အနည်းဆုံးတော့ ဒီကလေးမှာ ဟာသဉာဏ်ရှိသားပဲ။ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည် အဲတာက အချိန်ဇယားတစ်ခုပင်။

"ဒါကို သေချာလိုက်နာပေးပါ" အာရွန်က ဆိုသည်။ "မနက်ဖြန် ကျောင်းမှာ သခင်လေး ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်"

မက်စ် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

"အင်း... အေးပါ" သူက တုန်တုန်ရီရီ အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ငါ မေ့နေတာ... ဒီကလေးက (၁၇) နှစ်ပဲ ရှိသေးတာပဲ။ အဲဒါဆိုရင်တော့...

ငါ အထက်တန်းကျောင်း ပြန်တက်ရတော့မှာပေါ့