အခန်း - (၁၂)
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချဒ် အတွက် ကမ္ဘာကြီးသည် သေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အခြားဧည့်သည်များ၏ ဒူးဆစ်အဆင့်အထိ နိမ့်ကျသွားပြီး မျက်နှာ၏ ညာဘက်အခြမ်းတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုဝေဒနာက ထုံကျင်ကျင်နှင့် ပူလောင်လျက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် လျှာပေါ်တွင် သံဓာတ်အရသာ ခပ်သဲ့သဲ့ကို ရလိုက်သည်။
သူသည် တုန်ရီနေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး မက်စ် ၏ လက်သီးချက် ကျရောက်ခဲ့သော နေရာကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နာကျင်မှု၊ တုန်လှုပ်မှု... ဒါတွေအားလုံး။
ဒါဟာ သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အထိုးခံရဖူးခြင်းပင်။
"ငါ... ငါ့မျက်မှန်... ငါ့နေကာမျက်မှန် ဘယ်မှာလဲ" ချဒ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ကယောင်ကတမ်းဖြင့် ရှာဖွေနေပြီးမှ မျက်မှန်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူသည် အရှက်ရနေသည်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မျက်မှန်ကို အမြန်ကောက်တပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မက်စ်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ... ငါ နားမလည်ဘူး။ မက်စ်က တကယ်ကြီး ငါ့ကို ထိုးလိုက်တာလား'
မက်စ်ကတော့ လဲကျနေသူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးနေသည်။
"ငါ သူ့ကို ထိုးလိုက်တာ ပြင်းလွန်းလို့ သူ့ဦးနှောက်က ပြန်စ သွားတာလား" သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်က သူ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့တဲ့ ပုံစံပဲ"
မက်စ်၏ လက်သီးနှင့် ချဒ်၏ မျက်နှာ ထိတွေ့သွားသည့် အချိန်မှာပင် လူအုပ်ကြားထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်သံများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ဧည့်သည်အချို့က ထိုထိုးချက်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ကြသဖြင့် ပွဲတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းမှာ လဲကျနေသော ချဒ်ကို ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။
ကြည့်နေသူနှစ်ဦးအနက် နှစ်ဦးလုံးမှာ ချဒ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိကြသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ပွဲလမ်းများတွင် ပုံမှန်တက်ရောက်လေ့ရှိသူဖြစ်ပြီး စကားများလွန်းသဖြင့် လူတိုင်းက သူ့ကို သိအောင် လုပ်ထားသူဖြစ်သည်။
"ဒါ စတန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက် မဟုတ်လား။ အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"အေး။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားများရာကနေ ဖြစ်ပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲ။ ဟိုဘက်က တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ"
"ငါလည်း မသေချာဘူး။ ကြည့်ရတာ ငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးတယ်အထက်တန်းကျောင်းသား အရွယ်လောက်ပဲ။ ပြီးတော့ သူ့အဝတ်အစားတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"စောစောက ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ မင်းမမြင်လိုက်ဘူးလား"
ဒီအခြေအနေမှာ မက်စ်စတန်း က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိသူ သိပ်မရှိကြပါ။ အငယ်ဆုံး အမွေဆက်ခံသူဖြစ်သဖြင့် သူသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ စတန်းမိသားစု၏ လုပ်ငန်းကို သူ ဆက်ခံလိမ့်မည်ဟုလည်း မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြသလို၊ အတွင်းစည်းထဲက လူတွေကလွဲရင် ကျန်သည့်သူတွေက အမွေဆက်ခံသူတွေကြားက လျှို့ဝှက်ပြိုင်ပွဲအကြောင်းကိုလည်း မသိကြပါ။
"ဟိုကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ သိလား" ကေးတေး က ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အာ... ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါတယ်ခင်ဗျာ" ဘေးနားရှိ စီးပွားရေးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားက ပြန်ဖြေသည်။ "သူက မက်စ်စတန်းပါမိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံး အဖွဲ့ဝင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့"
"ဒါဆို... မိသားစုတွင်း ပဋိပက္ခပေါ့။ အဲ့ဒါကို ပွဲအလယ်ခေါင်မှာ လုပ်နေတာလား" ကေးတေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"
ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"ငါ ထင်တာတော့လေ" ကေးတေးက ဆက်ပြောသည်။ "အခြေအနေက အခုထက် ပိုဆိုးလာတော့မယ်ထင်တယ်"
"ငါ့သားလေး! ငါ့သားလေးကို နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ!" ကာရန် က လူအုပ်ကြားထဲမှ အော်ဟစ်ကာ ထွက်လာသည်။
ကာရန်သည် ဧည့်သည်များကြားတွင် လူသိများသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စတန်းမိသားစု၏ အကြီးတန်း အမွေဆက်ခံသူတစ်ဦးအဖြစ် သူမတွင် နာမည်ကျော်ကြားမှု ရှိသည်။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင်ဖက်ရှင်လုပ်ငန်းအချို့ကို တည်ထောင်ထားသူဖြစ်ပြီး ပွဲတက်နေသူ အများအပြားနှင့်လည်း လက်တွဲလုပ်ကိုင်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ချဒ်ဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး ဖူးယောင်နေသော ပါးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
"နင် ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိလို့ ငါ့သားကို လက်နဲ့ ထိရဲတာလဲ!" ကာရန်က မက်စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် မက်စ်ရှိရာသို့ လျှောက်လာပြီး လက်ကို ရွယ်လိုက်သည်။
ဖြောင်း!
ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော ဥယျာဉ်ထဲတွင် ပါးရိုက်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
'ဒါကတော့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားသားပဲ' မက်စ်က အေးအေးဆေးဆေး တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအတွေး မဆုံးခင်မှာပင်
ဖြောင်း!
သူမက ကျန်သည့်ပါးတစ်ဖက်ကို ထပ်မံ ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။
"နင်က ဒီမိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေတာကိုက ကံကောင်းနေတာ။ ချဒ်က နင့်အတွက် ဘာတွေ လုပ်ပေးခဲ့သလဲ... နင့်မိဘတွေ ဆုံးတုန်းက သူပဲ နင့်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာလေ... အခု နင်က ငါတို့ကို ဒီလို ကျေးဇူးဆပ်တာလား"
သူမ၏ အသံက ဒေါသကြောင့် ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။
"နင့်ကို မြင်ရတာ ငါ ရွံတယ်။ ရွံတယ်! ရွံတယ်!"
သူမသည် တတိယအကြိမ်မြောက် လက်ကို ထပ်မံ ရွယ်လိုက်ပြန်သည်။
'မင်းအတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ' မက်စ် တွေးလိုက်သည်။ 'ငါလာတဲ့ လောကမှာတော့ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကို တန်းတူပဲ ဆက်ဆံတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို အထင်သေးမိလို့ မြေအောက်လောကမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့သူတွေကို ငါ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်'
ကာရန်၏ လက် လေထဲသို့ မြောက်တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မက်စ်ကလည်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကြားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
အာရွန် ပင် ဖြစ်သည်။
"အာရွန်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့လမ်းကို ဘာလို့ ပိတ်တာလဲ။ ဖယ်စမ်း!" ကာရန်က စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သည်။
"သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ" အာရွန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခု အဲ့ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတာပါ"
"မင်း မဖယ်ရင် မင်းကိုပါ ငါ ရိုက်မှာနော်! ငါ သတိပေးနေတယ်!" သူမက ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်နေသည်။
သို့သော် အာရွန်က တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်။ သူသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေဆဲပါ။
ကာရန်က မက်စ်ကို ရိုက်သကဲ့သို့ပင် အာရွန်၏ မျက်နှာကို အားကုန် သုံး၍ ရိုက်ချလိုက်သည်။
အာရွန်၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းသွားသော်လည်း သူသည် နေရာမှ မရွေ့ပေ။
"နင်လို ခွေးကောင်!" ကာရန်က အော်သည်။ "နင်က ဒီမိသားစုဝင်တောင် မဟုတ်ဘူး ငါတို့က ငှားထားတာ! ဖယ်စမ်း! ဖယ်!"
သူမသည် ရူးသွပ်သွားသလိုမျိုး အာရွန်ကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ရိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ရှည်လျားပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများက အာရွန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခြစ်ရာများ ထင်ကျန်ရစ်စေသည်။
အစင်းရာများ ပေါ်လာပြီးနောက် အာရွန်၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဖယ်ပေးစမ်း" မက်စ်က အာရွန်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် အာရွန်က မက်စ်နှင့် ကာရန်ကြား တွင် ပို၍ ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်ရပ်လိုက်ပြန်သည်။
"ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ" သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောသည်။ "သခင်လေးကို ကာကွယ်ဖို့က ကျွန်တော့်အလုပ်ပါ။ သခင်လေး ဒဏ်ရာမရအောင် လုပ်ဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲ... အခုနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် တာဝန်ပျက်ကွက်ခဲ့တာတွေ များနေပြီ"
သူသည် မျက်နှာကို ရှေ့တည့်တည့်သို့ ထားကာ မတုန်မလှုပ် ရပ်နေဆဲပင်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စတန်းမိသားစုရဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ။ သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ"
ကာရင်၏ ရိုက်ချက်များက ဆက်ရှိနေဆဲပါ။ အာရွန်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖူးယောင်လာပြီး ညာဘက်မျက်လုံးမှာလည်း ညိုမည်းလာသဖြင့် အနည်းငယ် ပိတ်သွားသည်။
သို့သော်လည်း သူ ရပ်မြဲအတိုင်း ရပ်နေဆဲပင်။
'ဒါက ရူးသွပ်မှုပဲ' မက်စ် တွေးလိုက်သည်။ 'ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြတာလဲ။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ဝင်မတားကြတာလဲ'
သူသည် ချဒ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချဒ်ကတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးရင်း "ဒါ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ" ဟု အသံမထွက်ဘဲ ပါးစပ်ဖြင့် ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
'ဒီနွားမသား မိသားစုတွေ' မက်စ်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတွေ တောက်လောင်လာသည်။ 'သူတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ၊ ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ သစ္စာရှိမှုတွေ... အာရွန်... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သစ္စာရှိနေရတာလဲ။ ဖယ်ပေးစမ်းပါ! ငါ သူမကို ပြန်ထိုးခွင့်ပေးစမ်းပါ!'
ကာရန်၏ လက်မှာလည်း ရိုက်လွန်း၍ နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။ အာရွန်ကတော့ အထိနာနေပြီဖြစ်သော်လည်း မတုံ့ပြန်ဘဲ ခံနေဆဲပါ။
"နင်လို ငတုံး! နင်လို ငတုံးကောင်!" ကာရင်က ဒေါသကြောင့် အသံများ တုန်ရီလျက် အော်ဟစ်နေသည်။
သူမသည် အနားရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦးထံမှ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို အတင်းလုယူလိုက်သည်။
"နင်က တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ချင်တာလား? ဒီမှာ... လူတိုင်းရှေ့မှာလား!" သူမက တုတ်ကို မြှောက်ကာ မက်စ်ရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။
'တော်ပြီ! ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး!'
မက်စ်က အာရွန်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ဤကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် အဆုံးသတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်
"ဒါက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!"
ထိုအသံသည် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုမျိုး ဟိန်းထွက်သွားပြီး လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုနေရာတွင် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားနိုင်သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ရပ်နေသူမှာ ဒန်းနစ်စတန်း ပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။