အခန်း - (၁၁)

မက်စ်သည် နောက်သို့ပင် လှည့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ပါ။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရရုံနှင့်တင် လုံလောက်နေပြီ။ သူသည် ထိုသူကို ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်း ထဲက တစ်ယောက်အဖြစ်သာမက "ကျားပေါက်များ" ထဲက တစ်ယောက်အဖြစ်ပါ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"ကျားပေါက်များ" ဆိုသည်မှာ မက်စ်ဆီးမတ်စ် တစ်ယောက် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ရှိခဲ့ကြသူများကို ပေးထားသည့် အမည်ပြောင် ဖြစ်သည်။

ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းကြီး ကျယ်ပြန့်လာပြီး မြေအောက်လောက၏ သြဇာအာဏာတွေ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လာသောအခါ မက်စ်အနေဖြင့် နယ်မြေအသီးသီးကို စီမံခန့်ခွဲရန် ခိုင်မာသော ခေါင်းဆောင်များ လိုအပ်လာသည်။ လူတွေက သူ့ကို ကြောက်ရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ သူ့လက်အောက်က လူတွေကိုပါ ကြောက်ရွံ့နေရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အတွင်းစည်းထဲက လူတွေကို "ကျားပေါက်များ" ဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ အောက်ခြေဘဝကတည်းက သူနှင့်အတူ ဂိုဏ်းကို အတူတူ တည်ထောင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူ သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြနိုင်၍ ပါဝင်လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ "ကျားပေါက်" တစ်ယောက်ချင်းစီသည် တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသလို သြဇာအာဏာလည်း အလွန်ကြီးမားကြသူများ ဖြစ်သည်။

'ဒါပေမဲ့ ဒီကျားပေါက်တွေထဲက တစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုပွဲမျိုးကို ရောက်နေရတာလဲ' ဟု မက်စ် တွေးနေမိသည်။ 'ငါသိသလောက်တော့ ငါတို့နဲ့ စတန်းမိသားစုကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ်ကိစ္စ အဝဝကို ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျားပေါက်တွေက ငါ့ဆီကိုပဲ တိုက်ရိုက် အစီရင်ခံခဲ့ကြတာလေ'

'ငါမရှိတော့တဲ့ ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားပြီလဲ။ ခေါင်းဆောင်အသစ်ကရော ချက်ချင်း တက်လာပြီလား'

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မက်စ်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအသံနှင့် မျက်နှာကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ထိုသူမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူ အတိအကျ သိလိုက်ရသည်။

ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် စကားပြောနေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးရှိရာတွင် တစ်ဦးမှာ စီးပွားရေးသမား ပီပီသသ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ကျန်တစ်ဦးမှာမူ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနှင့် အထဲမှ အင်္ကျီအဖြူ၏ အပေါ်ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ထားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဒုတိယမြောက် အမျိုးသားမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သေးသွယ်ပြီး မေးစေ့တွင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိသည်။ သူ၏ ဆံပင်ကို ရှေ့သို့ ထောင်ထားသည့် ပုံစံမှာ သူ ထိပ်ပြောင်နေသည်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း မက်စ်က ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"ပိန်ကလိမ် ကေးတေး..." ဟု မက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေက ဒီရေလို တိုးဝင်လာသည်။

ထိုစဉ်က မက်စ်သည် လူလားမြောက်သည့် အရွယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကေးတေးသည် ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ သူနှင့်အတူ ပထမဆုံး လိုက်ပါခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်း၏ အုတ်မြစ်ကို ချခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မက်စ် အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့ရသည့် လူအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

'ငါသာ သူငယ်ချင်းဆိုတာကို ပြောလိုက်ရင်... ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုနဲ့ သက်သေပြလိုက်ရင် သူ ငါ့ကို ယုံမှာပဲ မဟုတ်လား'

'သူ ငါ့ကို ရူးနေတယ်လို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းကို ပြန်ပြီး တည်ထောင်လို့ ရကောင်းရနိုင်တယ်။ ငါ့လက်ထဲက ဒီငွေအမြောက်အမြားနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လောက်အထိ ခရီးရောက်နိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး'

မက်စ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းမိပြီးမှ စကားတစ်ခွန်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒီမြို့ကို အုပ်ချုပ်နေတာက ဂိုဏ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငွေပဲ"

'ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ' မက်စ်၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ 'ငါ့ကို ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သစ္စာဖောက်ခဲ့လို့ အခုလို ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ'

ထိုစဉ်က သူ၏ စိတ်မှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့၍ သစ္စာဖောက်၏ မျက်နှာနှင့် အသံကို သေချာ မမှတ်မိခဲ့ပေ။ မည်သူမဆို ဖြစ်နိုင်သည်။ ကေးတေးသည် သူနှင့် အနီးကပ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သလို ကျန်သည့် ကျားပေါက်တွေ အားလုံးကလည်း သူ့အနားမှာ ရှိနေခဲ့ကြသူတွေချည်းပါပဲ။

သူတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

'ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးလို့ မဖြစ်သေးဘူး။ ငါ့ကို ဘယ်သူ ရောင်းစားခဲ့သလဲဆိုတာကို အရင် သိအောင် လုပ်ရမယ်'

ကေးတေး တစ်ယောက် ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်းကပင် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

မက်စ်သည် ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အခုအချိန်မှာတော့ ထိုသူတွေနားမှာ ကပ်နေလို့ မဖြစ်သေးပေ။ သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်တစ်ခုမှာ ဒေါသကြီးခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရပြီး ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားလျှင် သူသည် ကေးတေး၏ ခေါင်းကို စားပွဲနှင့် ဆောင့်ပြီး အဖြေတောင်းမိသွားနိုင်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် လာတိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ အင်္ကျီအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ထိမိသွားသဖြင့် မက်စ်မှာ နာကျင်လွန်း၍ အံကြိတ်ကာ တွန့်သွားရသည်။

"အား!" ဟု မက်စ်က မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ထိုအသံကြောင့် အနားရှိ ဧည့်သည်များက ဘာဖြစ်သလဲဟု လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"စိတ်လျှော့ပါကွာ။ သိပ်ပြီး ချဲ့ကားမနေနဲ့" ဟု ခပ်လှောင်လှောင် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ "ငါ မတော်တဆလေးပဲ တိုက်မိတာပါ"

ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။

ချဒ် ပါပဲ။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူသည် သစ်သီးယို များ သုတ်လိမ်းထားသော မုန့် တစ်ခုဖြင့် မက်စ်၏ အင်္ကျီကို ပွတ်ဆွဲသွားသဖြင့် အဝတ်အစားများမှာ ပို၍ပင် ကြည့်မကောင်းတော့ပေ။

'တကယ်ကြီးလား။ ကပ်စေးကပ်နေတဲ့ သစ်သီးယိုတွေနဲ့လား'

မက်စ်က အင်္ကျီစကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းများမှာလည်း သစ်သီးယိုများဖြင့် ကပ်စေးသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။

"ငါ့ကို လူဆိုးဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလား" ချဒ်က အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်တာပါ။ ဒါကို ပြဿနာကြီးအောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား"

သူက မက်စ်နားသို့ အနည်းငယ် တိုးလာပြီး "အထူးသဖြင့် အဖိုးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ၊ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရှေ့မှာလေ။ ပြီးတော့... မင်း အဝတ်အစား သွားလဲသင့်ပြီနော်။ မင်းပုံစံက ကြည့်မကောင်းဘူး"

မက်စ်က နှာခေါင်းကနေ လေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်း ရှူထုတ်ရင်း စိတ်ကို ထိန်းနေရသည်။

သူ့ဘဝမှာ ဒီလောက်အထိ အစော်ကားခံရပြီး မတုံ့ပြန်ဘဲ နေခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကို သူ မမှတ်မိတော့ပါ။

သူ၏ အကြည့်များက ချဒ် တစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ၏ အကြည့်များ၊ အနားရှိ မိသားစုဝင်တွေ၏ ရယ်မောသံတွေကိုတောင် သူ မကြားတော့ပေ။

'ဒါကတော့ ရှင်းနေပြီ။ ချဒ်က ဒါတွေကို တမင်တကာ လုပ်နေတာ။ ငါက သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ပဲ'

'မူလ မက်စ်က တစ်ခါမှ ပြန်မချခဲ့ဘူးလား။ ငါက ဒီလိုပုံစံမျိုးကိုပဲ ဆက်ပြီး သရုပ်ဆောင်နေရမှာလား။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါ ဒီကောင့်နားမှာ နောက်ထပ် ငါးမိနစ်တောင် ဆက်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'

ကံကောင်းသည်မှာ အာရွန်က ကြားထဲက ဝင်ပါလာသည်။ သူက မက်စ်ကို "စိတ်လျှော့လိုက်ပါ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မက်စ်က အံကြိတ်ကာ နှာခေါင်းမှ လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းပြီ... အခုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။

သူသည် စံအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤနေရာမှ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားချင်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ရှန်ပိန်ခွက်များ တင်ထားသော ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စားပွဲထိုးတစ်ဦး သူတို့နားမှ ဖြတ်သွားသည်။

ထိုခဏမှာပင် ချဒ်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုး၏ ဖနောင့်ကို တမင်တကာ တက်နင်းလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး သူကိုင်ထားသော ဗန်းကြီးမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်ပိန်အပြည့် ထည့်ထားသော ဖန်ခွက် ခြောက်ခွက်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မက်စ်၏ ကျောဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျလာတော့သည်။

အေးစက်စက် အရည်တွေက မက်စ်ကို ထိပ်ဆုံးကနေ ခြေဖျားအထိ စိုရွှဲသွားစေသည်။ သူ၏ ဆံပင်တွေကနေ အရည်တွေ စီးကျလာပြီး ဝတ်စုံမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်သွားတော့သည်။

ဧည့်သည်များထံမှ အံ့ဩသံများနှင့်အတူ ရယ်မောသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား! ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းအောင် လုပ်လိုက်ဦးလို့ ပြောတာက ဒီလိုပုံစံမျိုးကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးကွ" ဟု ချဒ်က တဟားဟား ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ရယ်မောသံများက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

မက်စ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ထိုအပြုံးအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်နေသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

'မင်းလိုကောင်မျိုးကတော့... တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ အထိုးခံရဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး'

သူက လက်သီးကို လွှဲလိုက်သည်။ မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှသော လက်သီးမှာ ချဒ်၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

ချဒ်မှာ ကြောင်အသွားပြီး မျက်တောင်ပင် မခတ်နိုင်ခင်မှာပင်... ထိုလက်သီးမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လေထဲမှာ ဖမ်းဆွဲထားသူမှာ အာရွန် ဖြစ်သည်။

"ဒါမျိုး လုပ်တာက ခင်ဗျားအတွက် မကောင်းဘူး" ဟု အာရွန်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ ဒါကို တားတာပါ"

"မင်း... မင်း ငါ့ကို ထိုးဖို့ ကြိုးစားတာလား" ချဒ်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ရူးသွားပြီလား။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းပုံစံက ရူးနေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ တူနေပြီ"

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်" မက်စ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရင်း လက်မှ တင်းအားကို လျှော့ချလိုက်သည်။

အာရွန်က အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်ပြီးနောက် မက်စ်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ မက်စ်၏ လက်ကောက်ဝတ် လွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အခြားတစ်ဖက်သော လက်သီးဖြင့် ချဒ်၏ မျက်နှာဘေးကို အားကုန် လွှဲထိုးလိုက်တော့သည်။

ထိုထိုးချက်ကြောင့် ချဒ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ကျသွားသည်။

မက်စ်သည် လဲကျနေသော ချဒ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း...

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကာကွယ်မှုတော့ ငါ့အတွက် မလိုဘူး" ဟု ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်လေသည်။