အခန်း - (၁၀)
နောက်ဆုံးတွင် မက်စ် သည် ဥယျာဉ်ကျယ်ကြီးထဲ၌ ကျင်းပနေသည့် မွေးနေ့ပွဲဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စားပွဲဝိုင်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ခင်းကျင်းထားပြီး စားဖွယ်စုံ၊ မုန့်မျိုးစုံနှင့် အချိုပွဲများမှာ စားပွဲတိုင်းတွင် အပြည့်ရှိနေသည်။ စားပွဲထိုးများသည် ငွေရောင်ဗန်းများဖြင့် အမြည်းစာများကို လူအုပ်ကြားထဲတွင် လှပစွာ လှည့်လည်ကျွေးမွေးနေကြသည်။
သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ထိုင်မနေကြပေ။ လူတိုင်းက စကားပြောခြင်း၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရောနှောဆက်ဆံခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းအဆက်အသွယ်များ ပြုလုပ်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
မက်စ်သည် စားပွဲတစ်ခုအနားတွင် ရပ်ရင်း အရသာအလွန်ရှိလှသည့် ဘလူးဘယ်ရီ ကပ်ကိတ် အချို့ကို မြည်းစမ်းရင်း ပွဲခင်းကို အသာအယာ အကဲခတ်နေသည်။ အာရွန် ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ဘေးနားမှာ ကပ်လျက်ရှိနေဆဲပါ။
"စီးပွားရေးကတ်တွေ အပြန်အလှန်လဲနေတာ မြင်ရလွန်းလို့ ဒါက မွေးနေ့ပွဲလား ဒါမှမဟုတ် စီးပွားရေး ဆွေးနွေးပွဲလားဆိုတာတောင် ငါ ဝေခွဲမရတော့ဘူး" မက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာမှာ စတန်းမိသားစုရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရဖို့ မျှော်လင့်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲလေ" အာရွန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီးအချို့လည်း ဒီပွဲကို တက်ရောက်နေကြတယ်။ အဖိုးဖြစ်သူ ပြောခဲ့သလို ဒါဟာ အဆက်အသွယ်ကောင်းတွေ ရနိုင်တဲ့နေရာဆိုတာ လုံးဝ မမှားပါဘူး"
မက်စ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ တီဗွီသတင်းတွေထဲမှာ မြင်ဖူးနေကျ နာမည်ကြီး စီအီးအို မျက်နှာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးအသုံးအဆောင် ပစ္စည်းထုတ်လုပ်ငန်းကနေ အရက်အဖျော်ယမကာ လုပ်ငန်းအထိ နယ်ပယ်စုံက လူတွေ ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
'မင်း ဘာတွေသိသလဲဆိုတာထက် ဘယ်သူ့ကို သိသလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးတယ်' ဆိုတဲ့ အချက်က ဒီနေရာမှာတော့ အထင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။
ဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အရေးပေးမှုကိုသာ ရလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘဝအတွက် အောင်မြင်မှုလမ်းစကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားမှာ အသေအချာပင်။
'အစပျိုးမှုအကြောင်း ပြောရရင်... မူလ မက်စ်က ဘာတွေ တွေးနေခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ စဉ်းစားမရသေးဘူး' ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ 'သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဒေါ်လာ ဘီလီယံတစ်ထောင်ရှိနေတာကို တစ်ပြားမှ မသုံးခဲ့ဘူးဆိုတာလား။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီပြိုင်ပွဲထဲကနေ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ထွက်ခဲ့တာလား... အစကတည်းက အမွေဆက်ခံသူ မဖြစ်ချင်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့'
မက်စ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ဖို့ သိပ်စိတ်မဝင်စားတာကြောင့် ဒီလို အဆင့်မြင့် ဧည့်သည်တွေကို သွားရောက်စကားပြောဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။ သူတို့နဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ဘယ်လိုစပြောရမှန်းလည်း မသိသလို၊ စီးပွားရေးသမားတွေလို ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးတာကလည်း သူ့စတိုင် မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူ ပျော်ပျော်ပါးပါး လုပ်နိုင်တာတစ်ခုတော့ ရှိသည်။၎င်းမှာ အစားအသောက်ပင်။
သူသည် စားပွဲတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လှည့်လည်စားသောက်နေတော့သည်။ အရင်ဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မက်စ်အတွက် အလကားကျွေးတဲ့ အစားအစာကို ငြင်းပယ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပါ။ ပြီးတော့ ဒီအချိုပွဲတွေက ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ မုန့်လုပ်ဆရာကြီးတွေ ပြုလုပ်ထားတာ မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း သူ နောက်ထပ်စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ အသွား ဘေးဘက်မှ လူတစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အလိုလိုသိစိတ်အရ မက်စ်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သဖြင့် ပခုံးချင်းတိုက်မိမည့်အန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်သွားခဲ့သည်။
ကံဆိုးသည်မှာ ထိုရှောင်လိုက်ရုံနှင့်တော့ မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အေးစက်စက် အရည်တွေ လာစင်သွားသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် နီရဲနေသော ဝိုင်ကွက်ကြီး ထင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အိုး... ဆောရီးနော်။ မြက်ခင်းထဲမှာ ခြေချော်သွားလို့ပါ" ဟု အထက်စီးဆန်သော အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီးနောက် ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်မောသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
မက်စ် လှည့်ကြည့်နေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ဒီအသံကို သူ ချက်ချင်း မှတ်မိသည်။
အင်္ကျီရင်ဘတ်ဟိုက်ထားပြီး၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ထားသူ နေသိပ်မပူသော်လည်း မှာ သူ၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ချဒ် မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။
'ဒီကောင်က ပွဲအတွက် ဝတ်စုံကိုတောင် အသစ်လဲလာတာလား' မက်စ် တွေးလိုက်သည်။ 'ပြီးတော့... ငါ့အင်္ကျီကတော့ သွားပါပြီ'
"အနီရောင်က ငါတို့မိသားစုရဲ့ ကံကောင်းခြင်းအရောင်ပဲလေ၊ ဒါက ကောင်းချီးပေးတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါကွာ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ချဒ်က မက်စ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောသည်။
မက်စ်သည် ချဒ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ချိုးပစ်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အားတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပြောင်မြောက်ဆုံး ဟာသတစ်ခုကို လုပ်လိုက်ရသလိုမျိုး တဟားဟား ရယ်မောကာ ထွက်ခွာသွားသော ချဒ်ကို ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ဒီနေရာက အစားအသောက်တွေ ကောင်းလို့သာ တော်တော့တယ်" မက်စ်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အခုတော့ သောက်စရာတစ်ခုခု လိုနေပြီ"
'သောက်စရာလား' ဟု အာရွန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သခင်လေးက တစ်ခါမှ အရက်မသောက်ဖူးဘူး မဟုတ်လား။
သို့သော် မက်စ် အချိုပွဲစားပွဲဆီသို့ မရောက်မီ အခြားတစ်ယောက်က သူ့လမ်းကို ထပ်မံ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ မက်စ် စိတ်မဆိုးမိတော့ပေ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက အရမ်းကို လှပလွန်းနေလို့ပါ။
မော်ဒယ်လ်တွေတောင် အားကျရမည့် ခန္ဓာကိုယ်အလှရှိသော ထိုအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေသည့် အပြာရောင် ဂါဝန်အကျပ်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ရွှေအိုရောင် ဆံပင်ရှည်များက မျက်နှာဘေးနှစ်ဖက်တွင် စီးကျနေပြီး လှပသော မျက်နှာဝိုင်းလေးကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမထံမှ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် မက်စ်ကို မြင်မြင်ချင်း ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မတွေ့တာ ကြာပြီနော်" သူမက ဆိုသည်။ "နင် ရောက်မလာတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ"
သို့သော် မက်စ်မှာ သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိပါ။ မှတ်ဉာဏ်အစအနလေးတောင် မရှိသလို၊ အာရွန်ပေးထားသည့် ဖိုင်တွေထဲမှာလည်း သူမအကြောင်း မပါခဲ့ပေ။
"တကယ်ကြီးလား" သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ပိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်လိုနေသလဲဆိုတာတောင် နင် မမေးတော့ဘူးပေါ့?"
သူမက စောင့်နေသော်လည်း မက်စ်ကတော့ သူမကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေရင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါ။
"ဘာမှ မပြောတော့ဘူးလား? ငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခွန်းမှ မရှိဘူးလား?" သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အင်း... ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ သိသင့်တာပဲ။ နင်က အရင်အတိုင်းပဲ အသုံးမကျသေးတာပဲ။ နင်က ဘယ်တော့မှ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး ရည်မှန်းချက်လည်းမရှိ၊ တက်ကြွမှုလည်းမရှိ။ နင့်ဘဝက အမြဲတမ်း ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး"
သူမက သူ့ကို မရိုးမသား အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။
"နင် ပြောင်းလဲသွားပြီများလားလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ဆီမှာ ထူးခြားသွားတာဆိုလို့ ဆံပင်အရောင်ပဲ ရှိတာပဲ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ခြေစောင့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
မက်စ်မှာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ တစ်ခွန်းမှပင် မပြောရသေးဘဲ သူမက သူ့တစ်နေ့တာကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလိုမျိုး ဒေါသတကြီး ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ဘယ်ကိုသွားသလဲဆိုတာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ချဒ်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတူတူ တတွတ်တွတ် ရယ်မောနေကြပြီး သူမက ချဒ်အတွက် သောက်စရာကိုတောင် သူငယ်ချင်းရင်းချာတွေလို ငှဲ့ပေးနေသေးသည်။
"အင်း... ငါ ထင်သားပဲ" မက်စ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုပုံစံမျိုးကတော့ အဲ့ဒီကောင့်နားမှာပဲ ရှိမှာပေါ့"
"အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ရှယ်ရီကတ် ပါ" အာရွန်က ဘေးမှနေ၍ ဝင်ရောက်ရှင်းပြသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... သူမ ဒီနေ့ ဒီကို လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားလို့ပါ။ သူမရဲ့ မိသားစုက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တွေ ပိုင်ဆိုင်ပေမဲ့ အခုနောက်ပိုင်း ပြိုင်ဘက်တွေများလို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေကြတယ်"
"မြို့အတော်များများက သူတို့ဆိုင်ခွဲတွေ ပိတ်လိုက်ရတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့အချက်ကတော့... ခင်ဗျားနဲ့ ရှယ်ရီဟာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပါပဲ"
မက်စ်သည် သူစားနေသည့် စထရော်ဘယ်ရီ မုန့်ကြောင့် သီးသွားတော့သည်။
ဘာ... ဘယ်လို?
သူ့အသက်က အခုမှ (၁၇) နှစ်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတာကို စေ့စပ်ထားတဲ့ ဇနီးလောင်း ရှိနေပြီ ဟုတ်လား။
သူသည် တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးရင်း ရင်ဘတ်ကို ထုကာ မုန့်ကို အတင်းမြိုချလိုက်ရသည်။
"သူမက ငါ့ဇနီးလောင်း ဟုတ်လား? ဒါကို စောစောကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့" မက်စ်က အသက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှူရင်း ပြောသည်။ "ဒါနဲ့... သူမက ငါ့ဇနီးလောင်းဆိုရင် ဘာလို့ ဟိုကောင် နေကာမျက်မှန်နဲ့ သွားကပ်နေတာလဲ"
"နေကာမျက်မှန်လား?" အာရွန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "အော်... ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒါက စီစဉ်ထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က သူမရဲ့ မိသားစုကပဲ ဒီစေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူမက ချဒ်နဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်သွားခဲ့တာပဲ"
"ငါ သဘောပေါက်ပြီ" မက်စ်က ပြန်ဖြေသည်။ "သူမက အခွင့်အရေးသမား၊ ရွှေတူးသမားပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား။ ချဒ်ဆီကနေ သူမရဲ့ မိသားစု စီးပွားရေးကို ကယ်တင်ဖို့ ငွေရမလားလို့ ကပ်နေတာပေါ့။ ငါကတော့ စတန်းမိသားစုရဲ့ အမွေကို ရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ လူတိုင်းက တွေးထားကြတာဆိုတော့ ငါက သူမအတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူးပေါ့၊ ဒါပဲ မဟုတ်လား"
"မှန်ပါတယ်" အာရွန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "တကယ်တော့ သခင်လေးမှာ သူမရဲ့ မိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ငွေတွေ ရှိနေပြီဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အခု အမွေဆက်ခံသူ ပြိုင်ပွဲအကြောင်းက မိသားစုအတွင်းမှာပဲ လျှို့ဝှက်ထားတာဆိုတော့ အပြင်လူတွေက သခင်လေးမှာ ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ မသိကြဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့်... သခင်လေးရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်"
မက်စ်က စဉ်းစားရင်း ခေတ္တ ငြိမ်သွားသည်။
'ဒါဆို မူလ မက်စ်က ဘာလို့ သူမကို မကူညီခဲ့တာလဲ'
သူ့လက်ထဲမှာ ငွေတွေရှိနေတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပဲ။ အာရွန်ပြောသလိုဆိုရင် ဒေါ်လာ သန်းအနည်းငယ်လောက်ကပဲ သူမရဲ့ စီးပွားရေးကို ကယ်တင်ဖို့ လုံလောက်နေမှာပါ။
ဒါက မက်စ်အတွက် ပဟေဠိတွေ ဖြစ်စေသည်။ မူလ မက်စ်က သူမ အကူအညီလာမတောင်းခင်ကတည်းက သူမရဲ့ စရိုက်အမှန်ကို သိနေခဲ့လို့လား။
"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီလူချမ်းသာ မိသားစု ဘဝက ငါနဲ့ မကိုက်ပါဘူး" မက်စ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အချိုတွေ စားရလွန်းလို့ အီလာတာကြောင့် သူသည် အငန်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လို ပွဲခင်းကို ဝှေ့ကြည့်နေရင်း နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
မက်စ်သည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသော စကားသံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
"တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား" ဟု အသံတစ်ခုက မေးလိုက်သည်။
"အရာအားလုံးက အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်နေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု နောက်တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုခဏမှာပင် မက်စ်၏ ခြေလှမ်းများ တောင့်ခဲသွားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း ဒိတ်ဒိတ်တုန်သွားတော့သည်။
'ဒီအသံ... ဒီအသံကို ငါ မှတ်မိတယ်'
'ဒါ ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက အသံပဲ။ ဝှိုက်တိုက်ဂါးဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသံပဲ'
'ငါကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ'