အခန်း ၉ ကလဲ့စားချေမှု စတင်ခြင်း
အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်သည်။
စုကျင့်ဟိန်သည် သွေးနီရောင် နတ်ဘုရားလှံတော်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
စုယောင်ဟွမ်ကမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မောင်လေးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သင့်၊ မဝင်သင့် တွေဝေနေခဲ့သည်။
"ကျွီ..."
တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ စုချန်ရှောင်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
"မောင်လေး"
စုယောင်ဟွမ်၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မောင်လေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို သေချာစွာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
"အင်း... သွေးလေလည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်ပြီး ဇီဝကမ္မအဖွဲ့အစည်းတွေလည်း တည်ငြိမ်နေပြီပဲ"
"မောင်လေး တကယ်ပဲ အဆင်ပြေသွားပါပြီ အစ်မ"
စုကျင့်ဟိန်က အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခံစားချက်ကိုမူ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေတော့တာပဲ။ စုယောင်ဟွမ်က နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ စုလိုက်မိသည်။
သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် မည်သည့်အခါမျှ မပြုံးဘဲ တည်တင်းလွန်းသော မျက်နှာထားရှိသော်လည်း မောင်လေး ဒုက္ခရောက်သည့်အခါ တခြားသူများထက် ပို၍ စိုးရိမ်တတ်မှန်း သူမ သိနေသည်။
စုယောင်ဟွမ်သည် စုချန်ရှောင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"မောင်လေး... မင်း ငါ့ကို မှတ်မိရဲ့လား"
သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရလိုက်သဖြင့် စုချန်ရှောင်းက မတတ်နိုင်သည့် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"မှတ်မိတာပေါ့ အစ်မ"
"ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို ပြန်မှတ်မိသွားပါပြီ"
"ဒါနဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေကော ဘယ်မှာလဲ"
စုယောင်ဟွမ်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကာ စုချန်ရှောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
"အထက်ဘုံက ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်ရေးဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာလို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေက သူတို့ကို သွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းနေကြတယ်"
ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း နူးညံ့အိစက်လှသော အထိအတွေ့ကြီးက သူ့ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝှေ့လာသဖြင့် စုချန်ရှောင်းသည် ထိုဂုဏ်ယူဖွယ် ရင်အစုံကြားတွင် ခေတ္တမျှ အသက်ရှူရခက်ခဲသွားခဲ့သည်။
"အု... အု..."
"ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ် မောင်လေး"
"မောင်လေး ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရရှာတယ်"
စုယောင်ဟွမ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူမသည် အများအမြင်တွင် အေးစက်ခက်ထန်သော နတ်ဘုရားဖီးနစ်ငှက်မလေးကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မောင်လေးဖြစ်သူအပေါ်တွင်မူ အမှန်တကယ် စစ်မှန်သော မေတ္တာရှိသူ ဖြစ်သည်။
စုချန်ရှောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးမှသာ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဖက်လဲတကင်းပြုမှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မ... ကြီးလာတဲ့အထိ ဒီလိုကြီး ဖက်နေလို့ မကောင်းဘူးလေ"
စုယောင်ဟွမ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း များစွာ လျော့ပါးသွားပုံရသည်။ ထိုအပြုံးမှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အေးခဲနေသော ရေခဲတောင်ကြီး အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လှပလွန်းလှသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ မောင်လေးရဲ့... အခု အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အစ်မကြီး ဖက်တာကိုတောင် မခံချင်တော့ဘူးပေါ့လေ"
"မင်း ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အမြဲတမ်း ငါနဲ့အတူတူ အိပ်ချင်တယ်လို့ ပူဆာခဲ့တာလေ"
စုချန်ရှောင်း ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
မောင်လေးဖြစ်သူ အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် စုယောင်ဟွမ်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး စုချန်ရှောင်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
"မောင်လေး... မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ လူတွေအကုန်လုံး အခု ကိုယ်ခံပညာကွင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေကြတယ်"
"သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ"
"မောင်လေးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ငါ ဝင်မစွက်ဖက်ချင်ပေမဲ့ မင်းက ငါစုယောင်ဟွမ်ရဲ့ မောင်လေးဖြစ်သလို ဧကရာဇ်မျိုးနွယ် စုမိသားစုရဲ့ သခင်လေးလည်း ဖြစ်တယ်"
"ဒီအောက်ဘုံက အတွေ့အကြုံတွေဆိုတာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ... မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို မဝေဝါးစေနဲ့... နားလည်လား"
သူမက တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းခြင်းမပြုသော်လည်း ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ထင်ရှားလှသည်။ စုချန်ရှောင်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"နားလည်ပါတယ် အစ်မ... ဒီကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းပါ့မယ်"
စုယောင်ဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ စုကျင့်ဟိန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကြည့်ပါဦး... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ"
"ဒီလူက နယ်ပယ်အပြင်ဘက်ကနေ ခုတင်တင် ပြန်ရောက်တာကို သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်တွေက အပြည့်ပဲ"
"မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးလေးခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ခဲ့တာ... အဲဒီဂိုဏ်းတွေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေလည်း အခု ကိုယ်ခံပညာကွင်းပြင်ထဲမှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်နေကြတယ်"
စုချန်ရှောင်းသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး ခေါ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး"
စုကျင့်ဟိန်က ယခင်အတိုင်း အေးစက်စွာဖြင့် လိုရင်းတိုရှင်းသာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း"
ဝူး...
ရုတ်တရက် ဖြူစင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။
ဒါက...
စုချန်ရှောင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ စုကျင့်ဟိန်၏ ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားအရိုးတစ်ခုက ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေသည်။ စုကျင့်ဟိန်၏ အသံက ဖြည်းည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းက အခု ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီအထူးနတ်ဘုရားအရိုးက မင်းအတွက် အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်ဖြစ်တဲ့အတွက် မူရင်းပိုင်ရှင်ဆီပဲ ပြန်ရောက်သင့်တယ်"
သူတို့ မိဘနှစ်ပါး ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မောင်လေးဖြစ်သူ၏ ယခင်အခြေအနေမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ နိုးထလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ဆိုသည်မှာ ထိပ်တန်း ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် သုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် နိုးထလာခြင်းထက် သူတို့သည် မောင်လေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုသာ ပိုမိုစိုးရိမ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စုချန်ရှောင်းသည် ထိုအထူးနတ်ဘုရားအရိုးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"
စုကျင့်ဟိန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ စုချန်ရှောင်း ကိုယ်ခံပညာကွင်းပြင်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည့်အချိန်အထိ။ စုကျင့်ဟိန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံသည် မသိမသာ ကွေးညွတ်သွားပြီး သတိပြုမိရန် ခဲယဉ်းလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
...
ကိုယ်ခံပညာကွင်းပြင်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးနီရောင် နတ်ဘုရားမီးတောက်များက ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးပင် လောင်ကျွမ်းပြာကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး အချိန်မရွေး ကျရောက်လာနိုင်သော စီရင်ချက်ဓားတစ်လက်က ခေါင်းပေါ်တွင် ဆိုင်းရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။
လူတိုင်းက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေကြပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ လေထုက အလွန်အမင်း လေးလံအုံ့မှိုင်းနေသဖြင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စကားမပြောရဲကြပေ။
ချင်းချန်မြို့မှ မိသားစုသုံးစု၏ အကြီးအကဲများမှာလည်း ဝိညာဉ်များ အနုတ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ သက်မဲ့နေကြသည်။
တစ်ရက်အတွင်းမှာတင်...
သူတို့သည် သူတို့ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် အရေးပါသော လူပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လေးဦးလုံးသည် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်းအကြီးအကဲများနှင့် ဘိုးဘေးကြီးများပင်လျှင် ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရသည်။
ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ထိုသူများအားလုံးသည် ခြေတစ်ချက်စောင့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးရှင်ကြီးများပင်လျှင် မျက်နှာများ ဖြူလျော်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြရသည်။
ချင်းချန်မြို့မှ လူများသည် ကနဦးတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်ပြီး မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြရာမှ ယခုအခါ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
"တောက်... ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က ကောင်တွေ... မင်းတို့ အထက်ဘုံက ဘယ်လိုတန်ခိုးရှင်ကြီးကို သွားပြီး ရန်စမိလိုက်တာလဲ"
"ငါတို့ မိုးတိမ်ပင်လယ်ဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို ဘာမှမသိဘဲနဲ့ မင်းတို့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်ကြောင့် အလကားနေရင်း ဘေးသင့်ရတာပဲ"
"ကောင်းကင်တာအိုဘိုးဘေးကြီး... မင်းတို့အားလုံး သေသင့်တယ်"
ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အခြားအဓိက ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုမှ ဘိုးဘေးကြီးများအားလုံးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သူတို့သာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိလျှင် ဒီကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က လူတွေကို ဒီနေရာမှာတင် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြသည်။
ကောင်းကင်တာအိုဘိုးဘေးကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရင်း မျက်ဝန်းများ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သွေးနီရောင်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် သူတို့ဂိုဏ်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ တည်တံ့ခဲ့သော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ထိုလူငယ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အသက်ရှင်ခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူကြီးများပင်လျှင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သိမ်ငယ်စွာ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့အနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်ခုခံလိုစိတ် မမွေးရဲခဲ့ကြပေ။
"ငါတို့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က အထက်ဘုံက တန်ခိုးရှင်ကြီးကို ဘယ်လိုမျိုး ပြစ်မှားမိလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို မသိတာပါ"
"ဒါပေမဲ့ အားလုံး မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့ဦး... ငါတို့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က အထက်ဘုံရဲ့ ကောင်းကင်နက်နဲဂိုဏ်းရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရရှိထားတာပဲ... ငါ ကောင်းကင်နက်နဲဂိုဏ်းထဲက တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက်ဆီကို အကြောင်းကြားထားပြီးပြီမလို့ သူတို့ မကြာခင် ရောက်လာကြလိမ့်မယ်"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှသာ အခြားဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ဘိုးဘေးကြီးများ၏ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်ပြင်းအသာချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီတန်ခိုးရှင်ကြီးက ကောင်းကင်နက်နဲဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ချမ်းသာပေးပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ..."
အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင်...
ထိုနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားသော အဆုံးမဲ့ နတ်ဘုရားမီးတောက်ကြီးများ ပွင့်ဟသွားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
"မောင်လေး... သူတို့ ဒီမှာပဲ ရှိနေကြတာ"
ထိုအချိန်တွင် မီးတောက်များ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းထဲမှ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် ချောမောလှပသော လူငယ်တစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြူခိုးအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ စွမ်းအင်များက ဖြူစင်သော အလင်းတန်းလေးများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း သူ၏ အသက်အရွယ်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
လင်းချင်းရန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးလှသော နောင်တရိပ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရောက်ရှိလာသော သူကတော့ အခြားသူမဟုတ်...
ယခုအခါ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော စုချန်ရှောင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။