အခန်း ၇ အလွန်တရာ အတ္တကြီးလွန်းသော လင်းချင်းရန်

ဖခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ...

သို့သော် ငါ... လင်းချင်းရန်ကတော့ ဒီနေရာမှာ လုံးဝ အသေမခံနိုင်ဘူး။

သူမ၏ ပြင်းပြလှသော အသက်ရှင်လိုစိတ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေသည့်ကြားမှ အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းလက်ကောက်က... စုချန်ရှောင်းကိုယ်တိုင် ကျွန်မကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာပါ"

စုကျင့်ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် လင်းချင်းရန်၏ မျက်နှာကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"..."

မိခင်ဖြစ်သူ ပေးထားသော ထိုမပျက်စီးနိုင်သည့် ကျောက်စိမ်းသည် မောင်လေး၏ အသက်နှင့် ထပ်တူ ချိတ်ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မောင်လေးကိုယ်တိုင် လိုလိုလားလား ပေးခဲ့ခြင်းမဟုတ်လျှင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား အတင်းအဓမ္မ ချွတ်ယူ၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ ငါ့မောင်လေးနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား။

သူ ဆက်ပြီး မတွေးတောနိုင်ခင်မှာပင် ဝေးလှမ်းသော နေရာမှ စုယောင်ဟွမ်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီး... မောင်လေး ပုံစံက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်... မောင်လေး ဘာဖြစ်တာလဲ"

စုကျင့်ဟန်၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"မောင်လေး..."

"မောင်လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထိုအခါမှ လင်းချင်းရန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူမသည် ရေနစ်ရာမှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် သွေးညှီနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော လေထုကို အငမ်းမရ ရှူသွင်းနေမိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

စုယောင်ဟွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော စုချန်ရှောင်းသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်နေကာ နဖူးမှလည်း ချွေးစေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

စုယောင်ဟွမ်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စုကျင့်ဟန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေးကို အပြာရောင်ဧကရာဇ်ဆေးလုံး တိုက်ကျွေးပြီးပြီလေ... ဒီဆေးလုံးက ဒဏ်ရာမှန်သမျှကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်တာကို ဘာဖြစ်လို့ မောင်လေးက နာကျင်နေရတုန်းလဲ"

[တွက်ချက်မှုအရ...]

[မွေးရာပါ ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင်နှင့် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်မှု ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း...]

[၉၅ ရာခိုင်နှုန်း... ၉၇ ရာခိုင်နှုန်း... ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း]

[ပေါင်းစပ်မှု ပြီးပြည့်စုံသွားပါပြီ]

ဝုန်း။

စုချန်ရှောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင်များနှင့်အတူ နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ စွမ်းအားများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့လွင့်လာသည်။

စုကျင့်ဟန်၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

"ဒါက နတ်ဘုရားနဲ့ မိစ္ဆာတို့ရဲ့ စွမ်းအားပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ငါတစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ အခြားအထူးစွမ်းအင်တစ်ခုက ဘာဖြစ်လို့ ရှိနေရတာလဲ"

သူ့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူပင် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ခြင်းအကြောင်းကို ကြားသာကြားဖူးပြီး ကိုယ်တိုင်မကြုံဖူးပေ။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်... မင်း ဒီမှာပဲ မောင်လေးကို စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ဦး"

"အဲဒီမိန်းမက ငါ့မောင်လေးနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေပုံရတယ်... အခု မောင်လေးရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေလို့ သူနိုးလာမှပဲ အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းရမယ်"

စုယောင်ဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော လင်းချင်းရန်ကို ကြည့်ရင်း သူမမောင်လေး၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်သည် ထိုမိန်းမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

စုကျင့်ဟန်၏ စကားထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် စုယောင်ဟွမ်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ"

စုကျင့်ဟန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်မှောင်သော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ရက်စက်လှသော လူသတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲမှ အမုန်းတရားများမှာ လျော့ပါးမသွားသေးပေ။

သူက အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သတ်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် စုကျင့်ဟန်သည် ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော်လည်း စုယောင်ဟွမ်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ မောင်လေး ခံစားခဲ့ရသော နာကျည်းချက်များအတွက် သွေးဖြင့် ဆေးကြောခြင်းကသာ ထိုက်တန်သည်ကို သူမ နားလည်သည်။

စုယောင်ဟွမ်သည် မိမိရင်ခွင်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ငြိမ်သက်သွားသော စုချန်ရှောင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လှပသောမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ဒေါင်းမင်းအမှတ်အသားသည် တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါလာပြီး ရဲရဲနီသော နတ်ဘုရားမီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ စုချန်ရှောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးရန်ကင်းရှင်းအောင် လွှမ်းခြုံကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။

"မောင်လေး... မကြောက်နဲ့တော့နော်... ဖေဖေနဲ့ မေမေလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ..."

"မမတို့ မောင်လေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်နော်..."

စုကျင့်ဟန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

လင်းချင်းရန်သည် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်သွားသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားခဲ့သည်။

နိဗ္ဗာန်နှင့် ငရဲသည် တစ်ခဏချင်းပင်... စောစောကတင် ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်၏ တပည့်ဖြစ်ခွင့်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သော်လည်း...

နောက်တစ်ခဏ၌ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ မြင့်မြတ်လှပြီး စုချန်ရှောင်း၏ မောင်နှမများဟု ဆိုသူများ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်မှ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲပင်လျှင် ထိုသူ၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။

သူမသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော မြင့်မြတ်ပြီး ဂုဏ်သရေရှိလှသည့် စုယောင်ဟွမ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ သွေးစက်များနှင့် အလောင်းများကသာ အရာအားလုံးသည် တကယ်ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။

လင်းချင်းရန်သည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေမိသည်။

သူမ၏ ညာလက်တွင် ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ကြည့်ရင်း လင်းချင်းရန် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါ... ငါဘာတွေ လွဲချော်သွားခဲ့တာလဲ..."

သူမ စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ်မှာပင်။

စုယောင်ဟွမ်သည် လင်းချင်းရန်၏ ရှေ့သို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ၏ လှပလှသော မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သောအမူအရာဖြင့် လင်းချင်းရန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက လင်းချင်းရန်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အလား။

"မင်းလက်ထဲက ကျောက်စိမ်းက ငါ့မောင်လေးက မင်းကို ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့တာလို့ ပြောတာလား"

လင်းချင်းရန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

အနီးကပ် မြင်လိုက်ရမှသာ စုယောင်ဟွမ်သည် မည်မျှအထိ ပြည့်စုံလှပကြောင်း ပိုမိုနားလည်သွားသည်။

သူမနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ မွေးရာပါ ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကမူ အတုအယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

လင်းချင်းရန်သည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုသိမ်ငယ်သွားသဖြင့် ထိုသူကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါမလိမ်ပါဘူး..."

"ဒါ အမှန်တရားပါ..."

စုယောင်ဟွမ်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လက်ချောင်းလေးကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ လင်းချင်းရန်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော သိုလှောင်လက်စွပ်သည် အလိုအလျောက် ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝုန်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ပိတ်ဆို့မှုများမှာ အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရတနာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ မောင်လေး၏ ရတနာများကို ကြည့်ရင်း စုယောင်ဟွမ်၏ မျက်ခုံးများ ပိုမိုတွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် သူမနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူက မောင်လေးကို ပေးခဲ့သော အသက်ကယ်ရတနာများလည်း ပါဝင်နေသည်။

အကယ်၍ ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုခုကိုသာ မောင်လေး သုံးခွင့်ရခဲ့လျှင် ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

စုယောင်ဟွမ်၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူမသည် ထိုကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်လေးထဲမှ သူမမောင်လေး၏ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာသွေးအရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဖောက်..."

ပုလင်းအဖုံး ပွင့်သွားပြီးနောက် ဖြူစင်သော ဆေးလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုယောင်ဟွမ်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ငုံ့နေသော လင်းချင်းရန်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့မောင်လေးရဲ့ နတ်ဘုရားသွေးတွေနဲ့ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေလား"

ဒီအရာကို တွေ့ရှိသွားသောအခါ စိတ်ထားကောင်းလှသော စုယောင်ဟွမ်ပင်လျှင် ဒေါသမထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ငါ့မောင်လေးက မင်းအတွက် ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို ပေးခဲ့တာပေါ့လေ"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြောင့် လင်းချင်းရန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာခဲ့သည်။

"ငါမသိဘူး... ငါတကယ်မသိဘူး..."

စုယောင်ဟွမ်သည် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လင်းချင်းရန်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဖြန်း..."

အားအများကြီးမပါသော်လည်း ကျယ်လောင်စူးရှလှသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းလို အစေခံမလေး"

လင်းချင်းရန် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဖြူစင်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှက်ရမှုများက ရင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမျှ မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်လှသော အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်ခုခံပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

စုယောင်ဟွမ်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်ကာ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လင်းချင်းရန်ကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြည့်ဝစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလို ရတနာမျိုးတွေက ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေတောင် မက်မောရတဲ့အရာတွေဆိုတာ မင်းသိလား"

"ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ငါ့မောင်လေးက မင်းကို ပေးခဲ့တာပဲ"

"မင်းနဲ့ ငါ့မောင်လေး ဘယ်လိုပတ်သက်မှု ရှိလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မောင်လေးက မင်းအပေါ် ဒီလောက်ကောင်းခဲ့တာကို သူ အန္တရာယ်ပြုခံနေရတဲ့အချိန်မှာ မင်းက ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေရဲတယ်ပေါ့လေ"

သူမသည် သူမ၏မောင်လေးအတွက် လွန်စွာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

အောက်ဘုံမှ ရုပ်ရည်လည်း သာမန်သာရှိပြီး စိတ်ထားလည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသော မိန်းမတစ်ယောက်က စုမိသားစု၏ သားရတနာကို မည်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

စုယောင်ဟွမ်၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော လူသတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့်။

လင်းချင်းရန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ စကားတစ်လုံးမျှ မဟရဲတော့ပေ။

"ငါ... ငါ..."

စုယောင်ဟွမ်သည် လင်းချင်းရန်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူမက အေးစက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုမှ သနားစရာ ယုန်ကလေးလို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့"

"မင်းလို အောက်တန်းစားမလေး... ငါပြောပြလိုက်မယ်... အကယ်၍ ငါ့မောင်လေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုလုံးက သက်ရှိတွေအားလုံး မောင်လေးနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ပစ်ရလိမ့်မယ်"

ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်... စုမိသားစု ဟုတ်လား။

တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော ထိုအမည်နာမသည် လင်းချင်းရန်၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

စုချန်ရှောင်းသည် သူမ အမြဲတစေ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော အထက်ဘုံမှ လာသူဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ခံနောက်ကြောင်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လင်းချင်းရန် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် စကားတစ်လုံးမျှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ အကယ်၍ ထိုသူများသာ အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားပါက သူမကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ကို လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။

တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေမိတာလား...