အခန်း ၆ နောက်ခံချင်း ယှဉ်ချင်တာလား... ဒီနေ့ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရောက်လာပြီ

ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားအောက်တွင် အကြွင်းအကျန်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဆရာ..."

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ဖန့်ယွမ်ချိုင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူရပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေလျက် မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒီပြိုင်ဘက်၏ ရှေ့တွင် သူ၏ဆရာသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ပြီးပါပြီ။

သူတို့က တကယ့်ကို ဘယ်သူတွေလဲ။

လင်းချင်းရန် ဆိုသည့် မိန်းမယုတ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီအကြောင်းတွေကို ငါ့ကို တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ရတာလဲ။

"လင်းချင်းရန်... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ဖန့်ယွမ်ချိုင်က ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား မိန်းမယုတ်"

သူ့လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအရိုး ရှိနေဆဲသာ ဆိုလျှင် သူ့အခြေအနေ မည်မျှအထိ ဆိုးရွားသွားမည်ကို သူ မတွေးရဲတော့ပေ။

လင်းချင်းရန်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒါက ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲလေ။

သူမ အသစ်တင် တော်စပ်ထားတဲ့ ဆရာက...

ဒီလိုပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားတာလား။

"ငါ... ငါမသိဘူး... ငါတကယ်မသိဘူး..."

"သူ ငါ့ကို အဲဒီအကြောင်းတွေ တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးဘူး..."

...

ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်မှတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို သိရှိသွားခဲ့သော စုကျင့်ဟန်သည် သူ၏ မျက်ခုံးများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ မမှန်တော့ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း အတိုင်းအဆမရှိသော နာကျည်းမုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သူ၏မောင်လေး ငယ်စဉ်က မိသားစုအတွင်း နေထိုင်ခဲ့ရစဉ်က အကြောင်းများကို တွေးမိသွားသည်။

မိသားစုဝင် အားလုံးသည် မောင်လေးကို ပါးစပ်ထဲငုံထားလျှင် အရည်ပျော်မည်စိုး၊ လက်ထဲကိုင်ထားလျှင် လွတ်ကျမည်စိုးရလောက်အောင် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ အလေးပေး ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

မောင်လေးက ရွှေတောင်ပံရုန်းငှက်ကို စားချင်သည်ဟု ပြောလျှင်ပင် မိသားစုဝင်များက မိစ္ဆာဧကရာဇ်နယ်မြေသို့ သွားရောက်ကာ ရုန်းငှက်ဧကရာဇ်၏ သားကို ဖမ်းဆီးပြီး ကင်ကျွေးခဲ့ကြသည်။

သူသည် ဒီလိုမတရားမှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

ရဲရဲနီသော လှံရှည်သည်လည်း သခင်ဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်ကို သိရှိသည့်အလား အဆက်မပြတ် တုန်ခါလျက် အသံမြည်နေသည်။

စုကျင့်ဟန်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ချင်းချန်မြို့မှ လူများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မောင်လေးက အောက်ဘုံမှာ လာပြီး အစမ်းသပ်ခံနေတာပဲ ရှိသေးတယ်"

"မင်းတို့က ငါ့မောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် သွေးကို လောဘတက်ပြီး သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘာနောက်ခံမှမရှိဘူး ထင်မှတ်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အရိုးတွေကို တူးထုတ်ပြီး သွေးတွေကို စုပ်ယူချင်ကြတာပေါ့"

"မင်းတို့လို အောက်ဘုံက ပုရွက်ဆိတ်တွေက တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းကြတာပဲ"

မိသားစုကြီး သုံးခုမှ ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာများမှာ လုံးဝ ဖြူလျော်သွားကြပြီး အသက်မဲ့သွားကြသည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်တော်တို့ မဟုတ်ပါဘူး..."

"စီနီယာ... စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ"

မိသားစုသုံးခုလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေကြသည်။

"မင်းတို့က နောက်ခံချင်း ယှဉ်ရတာကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား"

"ဒီနေ့ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရောက်လာပြီ"

စုကျင့်ဟန်၏ အေးစက်ပြီး ရက်စက်လှသော အကြည့်အောက်တွင်။

ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဗုန်း..."

"ဗုန်း..."

"ဗုန်း..."

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ယဲ့မိသားစု၊ လင်းမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုဝင်များမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

သွေးများနှင့် အသားစများမှာ မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကိုယ်ခံပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး သွေးမိုးများ ရွာသွန်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

မမြင်ရသော သေမင်း၏ တံစဉ်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သက်ရှိများကို ညှာတာမှုမရှိဘဲ ရိတ်သိမ်းနေသည်။

ပြင်းထန်ပြီး စူးရှလှသော သွေးညှီနံ့များမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

သွေးအမြောက်အမြားမှာ လင်းချင်းရန်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီနေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ သူမ ဖြစ်လာတော့မည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

စုချန်ရှောင်းတွင် ဒီလောက်အစွမ်းထက်သော အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူမ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

သို့သော် ဒီအကြွင်းမဲ့ စွမ်းအား၏ ရှေ့တွင်။

ဖန့်ယွမ်ချိုင်မှာလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်မှ ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာများလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါမသေချင်ဘူး... ငါ ဒီနေရာမှာ မသေချင်ဘူး..."

ရုတ်တရက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖန့်ယွမ်ချိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဆူပွက်လာပြီး အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြူးကျယ်လာပြီး ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ငါမသေနိုင်ဘူး... ငါ..."

"ဟင့်အင်း..."

"ဗုန်း..."

နောက်တစ်ခဏတွင်။

ဝိညာဉ်ပင်လျှင် မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘဲ ဖန့်ယွမ်ချိုင်သည်လည်း သူ၏ဆရာကဲ့သို့ပင် ချင်းချန်မြို့၌ အစအနမကျန် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှပင် မကျန်တော့ပေ။

ချင်းချန်မြို့မှ လူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားကြသည်။

ဒီလို အသက်ရှူကျပ်စရာကောင်းသော အခြေအနေတွင်။

နောက်ဆုံး၌ အချို့လူများမှာ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားကြပြီး ဒီနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

"ပြေး... ပြေးကြစို့..."

"ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့... ငါမသေချင်ဘူး..."

"ဗုန်း..." "ဗုန်း..."

သို့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဒါက တစ်ဖက်သတ် လူသတ်ပွဲကြီး ဖြစ်သည်။

မြေကမ္ဘာပေါ်ရှိ ငရဲဘုံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထိုစဉ်မှာပင်...

ဝေးလံသော အရပ်မှ အလင်းတန်းအချို့သည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသကို ထိန်းပါဦး"

"ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်က ပျက်စီးနေပါပြီ... အကယ်၍ စီနီယာက ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဦးမယ်ဆိုရင် ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေအတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေဟာ ဟင်းလင်းပြင်လေပြင်းမုန်တိုင်းအောက်မှာ ပျက်စီးသွားကြပါလိမ့်မယ်"

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်မှ အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်အချို့မှာ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် ရောက်ရှိလာသောသူမှာ အထက်ဘုံမှ အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရမည်ကို သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော အထက်ဘုံမှ ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်းကို အသုံးချပြီး ထိုသူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရောက်လာသောသူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယခင်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

"မဟာအကြီးအကဲ... ဒါက ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရောက်လာတာပဲ"

"ငါတို့ လွတ်မြောက်ပြီ..."

သို့သော် ထိုသူတို့၏ နောက်ထပ်ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းက သူတို့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က အထက်ဘုံက ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်... စီနီယာအနေနဲ့ ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ချင်းချန်မြို့တစ်ခုတည်းကိုသာ သုတ်သင်ပြီး ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေအတွင်းရှိ အခြားသော မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါရန် တောင်းပန်အပ်ပါတယ်"

"အကယ်၍ စီနီယာရဲ့ ဒေါသက မပြေသေးဘူးဆိုရင်လည်း တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ဒေသက မြို့အားလုံးကို စီနီယာ စိတ်ကြိုက် သုတ်သင်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ တောင်းဆိုချင်တာကတော့ စီနီယာအနေနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဒီနယ်မြေကို ဆက်ပြီး မဖျက်ဆီးပါနဲ့တော့"

မည်သူမျှ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်၏ မဟာအကြီးအကဲက အခု...

အသနားခံနေတာလား။

ဒါက ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အဓိက တရားတာအိုဂိုဏ်းကြီးလေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က တကယ်ပဲ ပြောလိုက်သည့် စကားလား။

လူတိုင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ပိုမိုပြင်းထန်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်း ဟုတ်လား" စုကျင့်ဟန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှပြီး တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်းတင်မကဘူး... မင်းတို့နောက်ကွယ်မှာ ဧကရာဇ် ရှိနေရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ ခွေးသက်သက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်ကတော့ ငါ လိုက်ရှာစရာမလိုဘဲ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ငါ့ဆီကို လာခဲ့တာပဲ"

"သေစမ်း"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် စုကျင့်ဟန်သည် ရဲရဲနီသော လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ရဲရဲနီသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရောက်ရှိလာသော လူများထံသို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ဒီရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် မြေကမ္ဘာကြီး ကွဲအက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးလည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားသည် နေမင်းကြီး ပြုတ်ကျလာသည့်အလား တောက်ပလွန်းပြီး မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ပေ။

ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော သူသည် ဒီကမ္ဘာပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များ၏ အသက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ အလိုရှိသည်မှာ သူ၏မောင်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေရန် ဒီနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးကို သတ်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟင့်အင်း... စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့က စီနီယာနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး..."

"စီနီယာ..."

"ဒုန်း..."

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသော ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းအောက်တွင်။

ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်မှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲအချို့မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အစအနမကျန် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဝေးလံသော မိုးကောင်းကင်ကြီးပင်လျှင် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး သိသာထင်ရှားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒီတုနှိုင်းမဲ့ စွမ်းအား၏ အရှိန်အဝါကြောင့်ပင် ချင်းချန်မြို့အတွင်းနှင့် အပြင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

အောက်တွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း သွေးများ ထွက်ကျလာပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးသွားကြသည်။

လင်းချင်းရန်သည် ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမ၏ လက်ကို ဗီဇအရ မြှောက်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် အံ့ဩစရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်သည် ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝုန်း။

စင်ကြယ်သော အလင်းဖြူတစ်ခုက အရာအားလုံးကို ကွယ်ပျောက်သွားစေပြီး အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကိုပင် တားဆီးပေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါအသက်ရှင်နေသေးတာလား"

လင်းချင်းရန်သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါက..." ကောင်းကင်ထက်မှ စုကျင့်ဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။

"အမေက ငါ့မောင်လေးကို ပေးခဲ့တဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ကျောက်စိမ်းက ဘာဖြစ်လို့ အောက်ဘုံက မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်နေရတာလဲ"

သူသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းချင်းရန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လင်းချင်းရန်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော အရပ်ရှည်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံ့ညားလှသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

စုကျင့်ဟန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ ညာလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း... ဘယ်သူလဲ"

"ငါ့မောင်လေးရဲ့ အသက်ကယ်ရတနာက ဘာဖြစ်လို့ မင်းဆီမှာ ရှိနေရတာလဲ"

ပြင်းထန်လှသော လူသတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့် သွေးဆာနေသော အရှိန်အဝါများ။

လင်းချင်းရန်သည် ထိုသူ၏ ရှေ့တွင် သွေးပင်လယ်နှင့် အလောင်းတောင်ကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာတော့သည်။