အခန်း ၅ ငါ့မောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားအရိုး... မင်းတို့အားလုံး သေပိုင်ခွင့်ပဲ ရှိတယ်

ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သော အသံတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေအတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများမှာ ဒူးထောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော အရပ်၌ ရှိသည့် ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အဓိက တရားတာအိုဂိုဏ်းကြီးလေးခုမှ ဘိုးဘေးများအားလုံးသည် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် တရားထိုင်နေရာမှ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာကြပြီး အိုမင်းလှသော မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားလဲ"

"ဒါက... အထက်ဘုံက အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ငါတို့ ကျောက်ကမ္ဘာနယ်မြေကို ဆင်းသက်လာတာလား"

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အထက်ဘုံနဲ့ အောက်ဘုံကြားမှာ စောင့်ကြည့်ရေးနန်းတော် ရှိနေရုံတင်မကဘဲ ဖြတ်ကျော်ရခက်ခဲတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံစည်းခြားနားချက်လည်း ရှိနေတာလေ... တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနယ်မြေကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာတာလား"

...

ကြီးမားလှသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသူများ မရောက်လာသေးခင်မှာပင် ပြင်းထန်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ဖိအားကြီးက ချင်းချန်မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးသည် သွေးလေများ ဆူပွက်လာပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဒူးထောက်ဝပ်စင်းသွားကြတော့သည်။

သွေးထုတ်ယူခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုနေသော နင်ဖုန်းသည်လည်း ရုတ်တရက် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထိုပြင်းထန်လှသော ဖိအားရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားနည်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

အဆုံးမရှိသော မိုးကောင်းကင်ထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်ရှိများ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့်အလား တရားတာအို အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် တောက်ပလာသည်။

"အောက်ဘုံက ပုရွက်ဆိတ်မျှသာဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ စုကျင့်ဟန်ကို တားဆီးရဲတယ်ပေါ့"

"ဖယ်စမ်း"

"ဒုန်း..."

ရုတ်တရက် သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင်။

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော မြေကမ္ဘာတုန်ခါသံကြီးမှာ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုကျယ်ပြောလှသော မိုးကောင်းကင်ကြီးသည် သဘာဝလွန် အင်အားတစ်ခုဖြင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးသည် ကီလိုမီတာ သောင်းချီ၍ ရှည်လျားလှသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် အောက်ဘုံသို့ ဆင်းသက်ခြင်းကို တားဆီးထားသော ဟင်းလင်းပြင်လေပြင်းမုန်တိုင်းများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ချင်းချန်မြို့ရှိ လူများသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံထားရပြီး ဟင်းလင်းပြင်လေပြင်းမုန်တိုင်းများကို တားဆီးပေးထားသော မိုးကောင်းကင်ကြီးမှာ အမှန်တကယ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။

မိုးကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် နင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မိုးကောင်းကင်ကြီးက... ကွဲအက်သွားတာလား"

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"နေပါဦး... လူတစ်ယောက်ပဲ... လူတစ်ယောက်ပါလား..."

"အက်ကွဲကြောင်းထဲမှာ လူနှစ်ယောက် ရှိနေတယ်..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်းပင် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဝုန်း..."

မိုးကောင်းကင် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းနှစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ရဲရဲနီသော လှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံ့ညားလှသော စုကျင့်ဟန်သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တုနှိုင်းမဲ့သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပလှသော စုယောင်ဟွမ်လည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးလုံးသည် နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားပြီး သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် အောက်တွင် ရှိနေသူများအားလုံးမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြသည်။

လူတိုင်းက ကောင်းကင်ထက်မှ တောက်ပလှသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။

"သူတို့က... အထက်ကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာတာလား"

လင်းချင်းရန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်တုန်ရီသွားသည်။

သူမသည် စုယောင်ဟွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူမကိုယ်သူမ အမြဲတမ်း အထင်ကြီးခဲ့သော ရုပ်ရည်အလှအပအတွက် ပြင်းထန်သော မနာလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ နီရဲလှသော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ နတ်ဘုရားမီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး မျက်နှာအလှအပနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း ဖန်ဆင်းရှင်၏ အကောင်းဆုံးသော လက်ရာတစ်ခုအလား လှပလွန်းလှသည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် မာနထောင်လွှားသော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မည်သူမျှ မပြစ်မှားရဲသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်မှတ်ရပြီး အခြားသူများကို အလိုလို အောက်ကျို့သွားစေသည်။

ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒီမျှ ပြည့်စုံလှသော အမျိုးသမီး အမှန်တကယ် ရှိနေပါသလား။

သူတို့က ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ။

"ဒါက... ဒါက..."

သူ မသိနိုင်ပေ။

သူတို့၏ စွမ်းအားများသည် မိသားစုအတွင်းရှိ ဘိုးဘေးများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

နက်ရှိုင်းလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော စွမ်းအားဖြင့်ပင် ထိုသူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

နင်ဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူကသာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် အထက်ဘုံမှ အလွန်အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ရမည်ဟု ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိသည်။

ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သော စွမ်းအားရှိသူများက ဘာကြောင့် ဒီနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရသနည်း။

နင်ဖုန်းသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ရိုကျိုးသော အမူအရာဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နင်ဖုန်းက စီနီယာတို့နှစ်ဦးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သို့သော် ထိုအစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် သူ၏ စကားကို ကြားပုံမရပေ။

သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ထက်မှ အမျိုးသမီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား။

"မောင်လေး..."

မောင်လေး။

ဘယ်သူလဲ။

လူတိုင်းက ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် စုယောင်ဟွမ်သည် မည်သူမျှ မသိလိုက်ဘဲ စုချန်ရှောင်း၏ ရှေ့သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး တိုင်တွင် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော စုချန်ရှောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ဖျန်း..."

စုချန်ရှောင်းကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားသည်။

စုယောင်ဟွမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး စုချန်ရှောင်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

သူမသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ လှပသော မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... မောင်လေး..."

"မြန်မြန်... ဒါက အပြာရောင်ဧကရာဇ် ဆေးလုံးပဲ... အမြန် သောက်လိုက်ပါ"

"မမကို ပြောစမ်း... မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ"

ဝုန်း။

"စုချန်ရှောင်းက... အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မောင်လေးလား..."

ဒီမြင်ကွင်းသည် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော မိသားစုသုံးခုလုံးကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်ကနေ အမတစ်ယောက် ပေါ်လာရတာလဲ"

"မောင်... မောင်လေးလား..." ချင်းချန်ယဲ့မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ယဲ့ဟုန်းထျန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လင်းချင်းရန်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော စုယောင်ဟွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် စုချန်ရှောင်းနှင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ခုံးချင်း တူညီနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"ဟင့်အင်း... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ရုတ်တရက် သူမသည် စုချန်ရှောင်း ယခင်က သူမကို နောက်ပြောင်ပြီး ပြောဖူးသော စကားများကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

"စုချန်ရှောင်း... မင်းက ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလိုကျင့်စဉ်မျိုး ရှိနေတာ... တကယ်ပဲ နောက်ခံမရှိတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား"

"ဟားဟား... ငါက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပါ ချင်းရန်... ငါ မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ"

"ငါ ငယ်ငယ်က အကြောင်းတွေကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ရှိမလား..."

"ငါ့ရဲ့ မိဘတွေက တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး နောက်မှ ငါ့ကို ပြန်လာရှာမလား..."

"တစ်ခါတလေ ငါက ဒီနေရာနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်..."

လင်းချင်းရန်သည် ထိုအချိန်က စကားများစွာ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် စုချန်ရှောင်းတွင် မည်သည့်နောက်ခံမျှ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် သူမသည် သူ၏အပေါ်ထားရှိသော နောက်ဆုံး သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့သည်။

သာမန် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူမကို ဒီအောက်ဘုံကနေ လွတ်မြောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ် ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူမ ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

ချင်းချန်မြို့မှ လူများ လက်ခံရခက်ခဲနေချိန်တွင်။

စုချန်ရှောင်း ကိုယ်တိုင်လည်း လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

မဟုတ်သေးပါဘူး။

ဒါက ဘာတွေလဲ။

[ ဘယ်လိုဗီလိန်မျိုးက အမြဲတမ်း အရိုက်ခံနေရမှာလဲ... ကံပါလာတဲ့ ဗီလိန်တစ်ဦးအနေနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံရှိတာက သဘာဝကျပါတယ် ]

[ အရှင်သခင်ရဲ့ တကယ့်အထောက်အထားကတော့ ကောင်းကင်ဘုံရှိ စုမိသားစုဧကရာဇ်နွယ်ဖွားရဲ့ အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်ပါတယ်... အရှင်သခင်ရဲ့ မိဘတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အဖိုးဖြစ်သူကတော့ လက်ရှိ ဧကရာဇ် ဖြစ်ပါတယ်... အစ်ကိုကြီးကတော့ နယ်မြေတစ်ခုလုံးရဲ့ နတ်ဘုရားအရှင်သခင် ဖြစ်ပြီး မမကြီးကတော့ ဖီးနစ်နတ်ဘုရားမ ဖြစ်ပါတယ်... လက်ရှိမှာတော့ အောက်ဘုံမှာ လာရောက်အစမ်းသပ်ခံနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ် ]

စုချန်ရှောင်းမှာ ပြောစရာ စကားလုံးပင် ပျောက်ရှသွားခဲ့သည်။

"တောက်... ငါ မင်းကို တကယ်ချစ်တယ် စနစ်ညီလေး"

"မင်း စောစောက ပြောရမှာပေါ့... ငါကတော့ ထိုသူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ"

[ ဗီလိန်တစ်ဦးအနေနဲ့ ဗီလိန်တစ်ယောက်ရဲ့ ခံ့ညားမှုကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းထားရပါမယ်... တိုက်ခိုက်နိုင်ရင် စကားအများကြီး မပြောပါနဲ့... အကူအညီ ခေါ်နိုင်ရင်လည်း တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့ ]

စနစ်က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

...

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်။

စုကျင့်ဟန်သည်လည်း သူ၏ မောင်လေး ဖြစ်ပျက်နေသော အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူ ပေးထားသော နတ်ဘုရားအရိုးမှာ အတင်းအကျပ် အလုခံထားရသည်။

သူ၏ သွေးလေများ ဆုံးရှုံးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျင့်စဉ်များမှာလည်း ပျက်စီးသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ အားနည်းလွန်းနေသည်။

"ဝုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းချန်မြို့ရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဘီလူးလက်ဝါးကြီးတစ်ဦးက အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုပ်စီ အန်ထုတ်လိုက်ကြရသည်။

စုကျင့်ဟန်သည် နင်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ တစ်ခဏချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသည်။

"မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ငါ့မောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားအရိုး အနံ့အသက် ရှိနေတာ ဘာကြောင့်လဲ..."

နင်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် အောက်ဘုံ၏ မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲနိုင်လောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး သေခြင်းတရားကို အနီးကပ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲ နင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လျက် အော်ဟစ်အသနားခံလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ဗုန်း..."

စုကျင့်ဟန်သည် သူ၏ စကားကို ဆုံးအောင် နားမထောင်တော့ဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို နင်ဖုန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သူ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများတွင် ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။

ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်။

သူသည် အခြားသူ၏ အသက်ရှင်သန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမှတ်သညာပင်လယ်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလျက် မှတ်ဉာဏ်များကို ရယူလိုက်သည်။

"အား..."

သွေးပျက်မတတ် ကြောက်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးသည် ထိုအော်သံကြောင့် သတိဝင်လာကြသည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲ နင်ဖုန်း ဝေဒနာပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ဟင့်အင်း... လွှတ်ပေးပါ..."

အော်ဟစ်သံများမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် စုကျင့်ဟန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

နင်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ် လွင့်ပြယ်သွားသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွှံ့စေးတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

သူတို့ ခုနတင် ရရှိထားသော နတ်ဘုရားအရိုးသည်လည်း အင်္ကျီအတွင်းမှ အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တကယ့်ကိုပဲ..."

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုကျင့်ဟန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ဗုန်း..."

ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော နင်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး သေပိုင်ခွင့်ပဲ ရှိတယ်"