အခန်း ၂၃ မင်းမလုပ်ရဲဘူးဆိုရင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်စမ်း

သူ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင်...
နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ယဲ့ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်တရာ ပြည့်ဝထက်သန်သော သက်စောင့်စွမ်းအားများ တရဟော တိုးထွက်လာခဲ့သည်။
စိမ်းပြာရောင်ဧကရာဇ်ဆေးလုံး၏ အစွမ်းကြောင့် ယဲ့ရှောင်၏ ကြေမွပျက်စီးသွားသော ခြေထောက်အရိုးများနှင့် အသားမျှင်များသည် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့နေရသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်စေ့စပ်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှ သွေးသားအသစ်များ တိုးထွက်လာကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလျင်အမြန် ယှက်နွယ်တိုးပွားလာကြသည်။
သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှ မြက်ပင်ငယ်များသည်ပင် ထိုစွမ်းအားကြောင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ အုန်းအုန်းကျက်ကျက် ပေါက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
"သခင်လေးစု... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ"
"ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ကုသရေးနတ်ဆေးလုံးကို အဲဒီကောင်ကို ဘာလို့ ပေးလိုက်ရတာလဲ"
နတ်ဘုရားနက်နဲဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းသားများအားလုံး ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများ လျင်မြန်စွာ သက်သာလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ရှောင်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှေ့ရှိ စုချန်ရှောင်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ်အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို စော်ကားချင်လို့ ဒီလိုလုပ်တာလား"
စုချန်ရှောင်းသည် အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လျက် အောက်ရှိ ယဲ့ရှောင်ကို အသာစီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး"
"ယဲ့ရှောင် မင်း ခုနကပဲ မင်းရဲ့ဆရာအတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"
"အခု ငါက ဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်နေတယ် မင်းကို ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်မယ်"
"ဒါပေမဲ့..."
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ စုချန်ရှောင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"မင်းမှာ လက်ဦးမှုယူပြီး တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိရဲ့လား"
ယဲ့ရှောင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
တစ်ဖက်လူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် မိမိကို သေမင်းတံခါးဝမှ ဆွဲတင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထို့ပြင် ထိုဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စု စုမိသားစု၏ သခင်လေးသည် မိမိကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ အစွမ်းကုန် မောက်မာရဲပုံကို ကြည့်ပြီး ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်" ယဲ့ရှောင်က ဒေါသတကြီး သွားခဲကြိတ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရှိန်အဟုန်များ တောက်လောင်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ငါ ယဲ့ရှောင်က တကယ်ပဲ မလုပ်ရဲဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"
နတ်ဘုရားနက်နဲဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲသည် ဆက်၍ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ယဲ့ရှောင် မင်း အကောင်းဆုံး စဉ်းစားလိုက်စမ်း မင်းရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့သူက ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သားတော်ပဲ"
"မင်းရဲ့ဆရာ ဝူလင်မုတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပြီ မင်းသာ ဒီနေ့ သခင်လေးစုရဲ့ ဆံချည်တစ်မျှင်ကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်ဝံ့ရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း သေရမှာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ နတ်ဘုရားနက်နဲဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးပါ မြေလှန်ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်"
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ခေါင်းပင်မမော့ဝံ့သော ဂျူနီယာညီမလေးကလည်း ဘေးမှ ဝင်၍ တားဆီးလိုက်သည်။
"ကိုကိုယဲ့ မလုပ်ပါနဲ့"
ထိုအချိန်တွင် တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရန်ကျဲက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ယဲ့ရှောင် မင်းရဲ့ မစိုးစိမတန်တဲ့ မာနတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ အဲဒီအရှင်သခင်ကို ရန်စတော့မလို့လား"
"အကြီးအကဲဝူက မင်းအပေါ် ကောင်းခဲ့တာကို မင်းက ဆရာ့ကို သေစေခဲ့တယ် မင်းလို လူသတ်သမား လူဆိုးက အခု ငါတို့အားလုံးကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား"
"ငါ မသေချင်ဘူး ကိုကိုယဲ့ မင်း အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ရန်မစနိုင်ပါဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး သတိပြန်ဝင်စမ်းပါ"
ယဲ့ရှောင်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများ စီးကျလာခဲ့သည်။
သူသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို နိုးထစေခဲ့ပြီးကတည်းက အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မာနများဖြင့် အောက်ဘုံမှ အထက်ဘုံအထိ အောင်ပွဲခံ တက်လှမ်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် စုချန်ရှောင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အစောင့်အရှောက်၏ ရှေ့တွင်ပင် ဒူးမထောက်ဘဲ အညံ့မခံခဲ့ပေ။
သို့သော် ယနေ့တွင် အကြီးအကဲများ၏ ဒေါသတကြီး မုန်းတီးနေသော မျက်လုံးများနှင့် မိမိနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ဂိုဏ်းတူမောင်နှမများ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...
သူ၏ မပြိုကွဲနိုင်သော ကျင့်ကြံသူနှလုံးသားသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ရသည်။
"မင်းတို့... မင်းတို့က..."
"ဖူး"
သူသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။
ယဲ့ရှောင်၏ မျက်နှာသည် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားခဲ့ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
 [တင် ကံကြမ္မာအရှင်သခင်သည် ဂိုဏ်းသားများ၏ ဒေါသကို ခံရသဖြင့် ကံကြမ္မာစွမ်းအား ကျဆင်းသွားကာ ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၁,၀၀၀ ဆုံးရှုံးသွားပါသည်]
 [ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင် အရှင်သည် ဗီလိန်အမှတ် ၁,၀၀၀ ရရှိပါသည်]
 
စုချန်ရှောင်းက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
သေချာတာပေါ့။ ဒီလို အပေါ်ယံဂုဏ်ဒြပ်ကို မက်မောတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ဆရာ သေဆုံးသွားတာထက်စာရင် အခြားလူတွေ မိမိအပေါ် ဘယ်လိုထင်မြင်လဲဆိုတာကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြသည်။
ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ပိုပြီး လွယ်ကူသွားပြီ။
စုချန်ရှောင်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ယဲ့ရှောင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များအားလုံး အလျင်အမြန်ပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
အနီးကပ်ရောက်ရှိလာမှသာ ယဲ့ရှောင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသည့် အရှိန်အဝါကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောလှပကာ ထူးခြားပြည့်စုံသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အထက်လူကြီးတစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုများ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့ တောက်ပလှသော တည်ရှိမှုသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို အရိပ်မိုးသွားစေခဲ့သည်။
အမြဲတမ်း မောက်မာနေခဲ့သော ယဲ့ရှောင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။
မနာလိုခြင်း။
ယဲ့ရှောင်သည် နူးညံ့လှသော အပြုံးများနှင့် နတ်ဒေဝါတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လွန်းလှသော ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စု၏ သခင်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ရန်လိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ လာရဲတယ်ပေါ့"
"ငါက ဘာလို့ မလာရဲရမှာလဲ" စုချန်ရှောင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
သူသည် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည့်အလား ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါက အမြဲတမ်း ကတိတည်တဲ့သူပါ"
"အခု ငါက မင်းရှေ့မှာတင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီ ယဲ့ရှောင် မင်း လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ"
စုချန်ရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဒီကောင်က ငါ လုံးဝ မလှုပ်ရှားရဲဘူးဆိုတာကို ကြိုတင်သိနေတာပဲ။
ယဲ့ရှောင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အကျပ်မကိုင်နဲ့..."
နောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဘုရားနက်နဲဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများမှာမူ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ဝိညာဉ်များပင် လွင့်စင်မတတ် ဖြစ်နေကြပြီ။
ဂိုဏ်းချုပ် ယွမ်ဖုန်းရှောင်းသည် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင် သွေးမရှိတော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ယဲ့ရှောင် စိတ်အေးအေးထားစမ်း စိတ်အေးအေးထားပါ"
သူတို့သာ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် နတ်ဘုရားနဲနဲဂိုဏ်းရှိ လူအားလုံး သေချာပေါက် ပျက်စီးရလိမ့်မည်။
ယဲ့ရှောင်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုကို စုချန်ရှောင်းက ရိပ်မိလိုက်သည့်အလား အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုက အကန့်အသတ်ရှိတယ်"
"မင်း အခု မလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင် နောက်မှ မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးဘူးလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့"
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည့်အလား...
စုချန်ရှောင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း ယဲ့ရှောင်၏ ဘေးသို့ တိုးလာကာ သူ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း..."
"မင်းရဲ့ မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှတဲ့ မာနတွေက အခုတော့ ကြောက်ရွံ့သွားပြီလား"
ယဲ့ရှောင်သည် ဒေါသကို အစွမ်းကုန် အောင့်အီးထားရသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။
ဒီလောက်အကွာအဝေးမှာသာ ငါ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ဘေးက အစောင့်တောင် တားဆီးဖို့ အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး။
"အို" စုချန်ရှောင်းက မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် ကျုံ့လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ မင်း မအောင့်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"
ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ရှောင်၏ စိတ်ထဲ၌ လူသားနှင့် နတ်ဘုရားတို့ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့်အလား လွန်ဆွဲနေခဲ့သည်။
သူသည် လက်သီးကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလို ခံစားရသည်။
လူတိုင်း အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားတစ်လုံးမျှ မဟဝံ့ကြပေ။
"ကိုကိုယဲ့... စိတ်အေးအေးထားပါ..."
"ငါ မသေချင်ဘူး..."
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိပေ။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိတရားက ဒေါသစိတ်ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။
ယဲ့ရှောင် တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ရင်း စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
သူ နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောတော့ပေ။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂိုဏ်းချုပ် ယွမ်ဖုန်းရှောင်းသည် သေမင်းလက်မှ လွတ်မြောက်သွားသလို သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။
သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။
"ဟူး..."
အခြားအကြီးအကဲများလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ခုနကတင် နတ်ဘုရားနက်နဲဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် သေမင်းတွင်းဝမှ ကပ်သီးကပ်သတ် လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
စုချန်ရှောင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် သရော်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကောင်းကင်ထက်မှ အရာအားလုံးကို စိုးမိုးထားသော အရှင်သခင်တစ်ပါးကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း မလှုပ်ရှားရဲဘူးဆိုရင်"
"ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်စမ်း"
ယဲ့ရှောင်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံသွားခဲ့ကြပြီး စုချန်ရှောင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပြင်းထန်လှသော အထင်အမြင်သေးမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ရှောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတရားများ ပြန်လည် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။
"မင်း"
ယဲ့ရှောင်၏ သွားများ ကြေမွလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများက ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ သူ ပြုလုပ်နိုင်သည်မှာ အစွမ်းကုန် အရှက်ရခြင်းများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"ဘုန်း"
သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ရှောင်၏ မျက်နှာသည် လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။
သူသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည်လည်း ပြိုကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
တာအိုနှလုံးသားမှာ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
 [တင် ကံကြမ္မာအရှင်သခင် ယဲ့ရှောင်၏ တာအိုနှလုံးသား ယိမ်းယိုင်သွားသဖြင့် ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၅,၀၀၀ ကျဆင်းသွားပါသည်]
 [ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင် အရှင်သည် ဗီလိန်အမှတ် ၅,၀၀၀ ရရှိပါသည်]
 
"ဒီလောက်ဆို... ရပြီလား"
ယဲ့ရှောင်သည် ထိုစကားလုံးများကို သွားကြားထဲမှ မနည်းညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
စုချန်ရှောင်းက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သရော်လိုက်သည်။
"မင်းသာ လက်ဦးမှုယူပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို အထင်ကြီးမိဦးမှာပါ"
"တန်ခိုးအာဏာကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒူးထောက်ရတာလဲ"
"တကယ်ပဲ မကြောက်တာလား ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား"
"သူရဲကောင်းကြီး"