အခန်း ၁၁ ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ငါကိုယ်တိုင် ပြန်သိမ်းပိုက်မယ်

ဘဝ၏ အမှားများကို သားသမီးကသာ ပေးဆပ်ရစမြဲ ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဟုန်ထျန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိသည်။
"လင်အာ... အဖေ့ကို မနာလိုပါနဲ့ဦး..."
သို့သော် သူ၏ လက်များသည်ကား ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ယဲ့လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များမှာ အဆမတန် ပြည့်လျှံလာပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘုန်း...
လေမှုတ်သွင်းထားသော စွမ်းအင်ဘောလုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များသည် ကျင့်ကြံခြင်းပင်လယ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရူးသွပ်စွာ ဆူပွက်တိုက်ခိုက်တော့သည်။
ယဲ့လင်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးကာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယဲ့ဟုန်ထျန်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ သွေးတစ်လုပ် အန်ချလိုက်ပြီးနောက် သတိလစ် မေ့လျော့သွားတော့သည်။
"အသုံးမကျလိုက်တာ" စုချန်ရှောင်းက ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။
"ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်ရမယ့်အဆင့်ကိုတောင် မခံနိုင်ဘူး... တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်"
သူကိုယ်တိုင်မူ ဤထက်မက ဆိုးရွားလှသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသံသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်ဟီးလာခဲ့သည်။
 [ဒေါင်... ကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်ရေး လမ်းစဉ်။ ဗီလိန်တစ်ဦးကို စော်ကားခွင့်မရှိ။ ဤနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကမ္ဘာ၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမရှိလျှင် ခြေကုပ်ယူနိုင်မည်မဟုတ်။]
 [အစပြုသူအတွက် မစ်ရှင်အသစ် - နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသူများကို သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းပါ။]
 [မစ်ရှင်ဆုလာဘ် - အညစ်အကြေးကင်းစင်သော တာအိုနှလုံးသား (ရွှေရောင်အဆင့်)]
 [တာအိုနှလုံးသားသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ တာအိုနှလုံးသား တုန်လှုပ်ချောက်ချားပါက ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အပေါ့ပါးဆုံးအခြေအနေတွင် စိတ်မိစ္ဆာများ ပိုမိုကြီးစိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေ၌ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းများ လျော့ကျသွားနိုင်သည်။]
 [အညစ်အကြေးကင်းစင်သော တာအိုနှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ပါက စိတ်မိစ္ဆာများ လုံးဝမဝင်ရောက်နိုင်တော့ဘဲ ပြင်ပအကြောင်းအရာများကြောင့် မိမိ၏ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကို မထိခိုက်စေနိုင်တော့ပါ။]
 [စနစ်အရောင်းဆိုင်ကို ယခု ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။]
 [ယဲ့ဟုန်ထျန်သည် မိမိ၏သားဖြစ်သူကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် တာအိုနှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်... သင်သည် ဗီလိန်ရမှတ် ၅၀၀ ရရှိပါသည်။]
 
အို...
စနစ်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စုချန်ရှောင်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ကံကြမ္မာရဲ့ သားကောင် တိုက်ရိုက်မဟုတ်ရင်တောင် ဗီလိန်ရမှတ်တွေ ရနိုင်တာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့... ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အမှန်စင်စစ် ဤနေရာရှိ လူများသည် သူ့ကို တစ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်မှ သူတို့ကို ကိုယ်ချင်းစာတရားနှင့် ကရုဏာတရားများအကြောင်း သွားပြောနေမည်ဆိုပါက...
၎င်းက သူ့အတွက် ပူပန်ပေးခဲ့ကြသော မိဘမောင်ဘွားများနှင့် ယခု ဗီလိန်စနစ်ကိုပါ အားနာစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
စုချန်ရှောင်းက ယဲ့ဟုန်ထျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ယခင်က ယဲ့ဟုန်ထျန် ပြောခဲ့ဖူးသည့် လေသံအတိုင်း လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ယဲ့ဟုန်ထျန်ရဲ့ လက်အောက်မှာ နှိပ်စက်ခံရပြီး သတိကောင်းကောင်း ထားနိုင်တဲ့လူဆိုတာ သိပ်မရှိဘူး"
"အခု ငါတို့က အစကနေ ပြန်စမှာလေ... သူ့ကို ဒီလို သက်သက်သာသာ အိပ်ပျော်ခွင့် ပေးလို့ ဖြစ်ပါ့မလား"
"သူ့ကို နှိုးလိုက်စမ်း"
ထိုစကားများသည် တစ်ချိန်က ယဲ့ဟုန်ထျန် ပြောခဲ့သော စကားများ ဖြစ်သည်။
ယခုမူ စုချန်ရှောင်းက ထိုစကားများကို မူလအတိုင်း ယဲ့ဟုန်ထျန်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဟုန်ထျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားခဲ့သည်။
သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။
"နားလည်ပါပြီ..."
"နောက်တစ်ဆင့်က... လက်သည်းတွေ ခွာပြီး အရိုးတွေကို ထိုးဖောက်တာပါ"
"ရွှတ်..."
မေ့မြောနေသော ယဲ့လင်သည် သူ၏ လက်သည်းများနှင့် အသားစများ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခွာခံလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ပွင့်လာပြီး ချွေးစေးများဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။
"အား..."
...
ထိုမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နည်းလမ်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချင်းချန်မြို့မှ လူများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။
ယခင်က စုချန်ရှောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရစဉ်က တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။
ယဲ့မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်သည် ယခုလောက်အထိ ယုတ်မာပက်စက်သော နှိပ်စက်နည်းများကို သုံးခဲ့ခြင်းကိုး။
ပြာလဲ့သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြင့်မြတ်လှသော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရပ်နေသော စုချန်ရှောင်းကို ကြည့်ရင်း လူအုပ်ထဲရှိ လင်းချင်းရန်၏ ရင်ထဲတွင် ရင်းနှီးမှုနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်...
စုချန်ရှောင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ သူမကို ကြည့်ပြီး နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။
နောက်တစ်ယောက်က... မင်းအလှည့်ပဲ။
လင်းချင်းရန်သည် လန့်ဖျပ်သွားသော ယုန်သူငယ်လေးကဲ့သို့ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ငုံ့ချလိုက်သည်။
စုချန်ရှောင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ လင်းချင်းရန်၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
"လောကကြီးက တကယ်ကို အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ချင်းရန်"
လင်းချင်းရန်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝတ်စုံစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
"စုချန်ရှောင်း..."
"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ နင့်ကို တမင်သက်သက် လုပ်ကြံခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဖန့်ယွမ်ချိုင်က ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့လို့ပါ..."
"ကိစ္စတွေ ဒီလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်မထင်ထားခဲ့ဘူး"
သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် စုချန်ရှောင်းက သူမကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမသာ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်ပါက စုချန်ရှောင်းက ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု စုချန်ရှောင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စုချန်ရှောင်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဒါပေါ့... ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ချင်းရန်ရယ်... ငါက နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းချင်းရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံ တောက်ပသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပြုံးရွှင်နေသော စုချန်ရှောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်ပဲ။
သူမ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ စုချန်ရှောင်းသည် ယခင်အတိုင်း သူမကို ချစ်မြတ်နိုးနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဘေးနားရှိ လင်းမိသားစုမှ အကြီးအကဲများလည်း ထိုစကားကြောင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းရန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"တကယ်လား... စုချန်ရှောင်း..."
"အရင်က ငါ မှားခဲ့ပါတယ်... နောက်ခါ ငါ ဘယ်တော့မှ အဲလိုမလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်..."
"ငါတို့... အရင်လို ပြန်ဖြစ်လို့ ရမလား..."
သူမသည် တကယ်ကို စိတ်နေစိတ်ထား ညစ်ပတ်လွန်းလှသော မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ယခုလောက်အထိ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေချိန်တွင်ပင် မရိုးသားသော စကားလုံးများကို သဘာဝကျကျ ပြောဆိုနိုင်သေးသည်။
စုချန်ရှောင်းက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့..."
သူက ခေတ္တမျှ စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... မိုက်မဲလိုက်တာ"
"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ... ညစ်ပတ်လှတဲ့ မိန်းမပျက်မ"
အို...
လင်းချင်းရန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးခဲတောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက်...
စုချန်ရှောင်းသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ညာဘက်ပါးပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ဖြန်း...
လင်းချင်းရန်သည် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် မျက်မြင်တွေ့ရှိသူအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။
စုချန်ရှောင်းသည် လင်းချင်းရန်ကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ချင်းချန်မြို့တစ်ခုလုံး သိရှိကြသည်။
သို့သော် စုချန်ရှောင်းက သူမကို ယခုလောက်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...
လင်းချင်းရန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်သွားပြီးနောက် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ရသည်။
သူမသည် နာကျင်နေသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"စုချန်ရှောင်း... နင်... နင် တကယ်ပဲ ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."
သူမကို အော်ဟစ်ခြင်းပင် မပြုလုပ်ဖူးသောသူက ယခုမူ...
"ငါက မိန်းမတွေကို လက်ပါရတာ မနှစ်သက်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ... ဒီလိုလုပ်မှပဲ ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသတွေ ပြေပျောက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ"
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စုချန်ရှောင်းသည် သူမ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။
ဘုန်း...
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လင်းချင်းရန်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ချလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မိမိ၏ အဖေ သေဆုံးခြင်းကိုပင် လျစ်လျူရှုနိုင်သော မိန်းမတစ်ဦးအတွက်...
စုချန်ရှောင်းသည် သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းကသာ အပြင်းထန်ဆုံးသော နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိသည်။
လင်းချင်းရန်၏ အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် အဆမတန် အားနည်းသွားခဲ့သည်။
သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ရသော ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်မှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ရဲ့... ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ..."
"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ..."
"စုချန်ရှောင်း... နင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား..."
သူမသည် ပါရမီညံ့ဖျင်းသဖြင့် နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုမူ အားလုံး ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ။
စုချန်ရှောင်းက အေးဆေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါတင် မကသေးဘူး"
"ဒီအရာတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရရှိခဲ့တာဆိုတော့... ငါပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်သိမ်းပိုက်ရလိမ့်မယ်"
လင်းချင်းရန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလျက် အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"နင်... နင် ဘာထပ်လုပ်ချင်သေးတာလဲ..."