အခန်း ၉၉ : တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ
ကျောက်အိုကြီးနှင့် လီဖူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွီရွှမ်းသည် လီထျန်းကန်းကို တုံ့ဆိုင်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် -
“စစ်သေနာပတိကြီး... သခင်ကြီး ပြန်ရောက်တာ မနေ့ကတင် ရှိသေးတာပါ။ အခုလို သခင်လေးနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီး အထင်အမြင်လွဲတာက သားအဖသံယောဇဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ သခင်လေးကို သွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသင့်တယ်လို့ မထင်မိဘူးလား?”
လီထျန်းကန်းသည် လီဟောင် ထွက်ခွာသွားသော လမ်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ အပြုအမူမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သို့သော် လီဟောင်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် အမည်မဖော်ပြနိုင်သော ဒေါသတစ်ခု ဆူပွက်လာပြန်သည်။
သူသည် ယွီရွှမ်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ဒီနေ့ အဲဒီကလေးရဲ့ ဒေါသကို မင်း သည်းခံပေးခဲ့ရပြီ။”
ယွီရွှမ်းက အမြန်ဦးညွှတ်ကာ “သခင်ကြီးကလည်း အရမ်းလေးလေးနက်နက် တွေးနေပါပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးကတော့...”
“ခဏနေရင် ငါ သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။”
လီထျန်းကန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည် “ငါ့ဘက်က မှားခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင်၊ ဒီကလေးက နှစ်ပေါင်းများစွာ အလိုလိုက်ခံထားရပြီး မောက်မာနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒေါသက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ ပန်းချီကားတွေကို ငါတို့စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်တယ်လို့တောင် သူ ပြောသွားသေးတယ်။ အဲဒီပန်းချီကားက သူ့အမေ ချင်းချင်းရဲ့ ပုံဆိုတာတောင် ဒီလိုကိစ္စလေးအတွက်နဲ့ သူက အဲဒါကို စွန့်ပစ်တော့မှာလား? သူ တကယ်ကို အရိုက်ခံဖို့ လိုနေပြီ!”
ယွီရွှမ်းသည် စကားပြောရန် နှုတ်ခမ်းဟလိုက်သော်လည်း မည်သို့ဖျန်ဖြေရမည်ကို မသိသဖြင့် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
အမှန်စင်စစ် သူသည်လည်း စစ်မြေပြင်မှ မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာရသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော မိသားစုရေးရာများတွင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုရန်မှာ သူ၏နေရာမဟုတ်ပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ ပျံသန်းကာ ချဉ်းကပ်လာသည်။
လီထျန်းကန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရောက်လာသူမှာ သူ၏ ဒုတိယဦးလေးဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားသည်။
“ဒုတိယဦးလေး!”
သူသည် အလိုအလျောက် နှုတ်ဆက်ကာ စင်္ကြံအပြင်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည် -
“ဦးလေး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ? ကျွန်တော်လည်း ဦးလေးကို လာပြီး ကျေးဇူးတင်မလို့ပဲ ရှိသေးတယ်။”
လီမုရှို့သည် ဝင်းအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လီထျန်းကန်း၏ သန်မာထွားကျိုင်းသော ကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်
“မင်း ဒီကောင်စုတ်... နယ်စပ်က လေဒဏ်မိုးဒဏ်တွေက မင်းကို တော်တော်လေး ကြံ့ခိုင်သွားစေတာပဲ။ ချင်းချင်းကော ဘယ်မှာလဲ?”
လီထျန်းကန်း မှင်သက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် “သူမ... ထွက်သွားပြီ။”
“ထွက်သွားပြီ?”
လီမုရှို့သည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးသည် “သူမ ပြန်လာဦးမှာလား?”
လီထျန်းကန်းသည် သူ၏ဦးလေးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“မင်းကို ငါ မေးနေတာလေ။” လီမုရှို့က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လီထျန်းကန်းက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် “ဒုတိယဦးလေး... ဦးလေးက ချင်းချင်းအကြောင်းကို သိနေတာလား...”
“ဟွန်း... ဒါကို လူတိုင်းဆီက ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား? အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ? မင်းအဖေ သိတယ်၊ မင်းအမေလည်း သိတယ်!”
လီမုရှို့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည် “မဟုတ်ရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ခွင့် ပေးပါ့မလား?”
“အဖေနဲ့ အမေ နှစ်ယောက်လုံး သိနေကြတာလား...” လီထျန်းကန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို မှင်သက်ကာ ရပ်နေမိသည်။ ခဏအကြာမှ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သန်မာလှသော ဤလူကြီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။
လီမုရှို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုဖြင့် တားမြစ်ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ -“ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ သူမ ပြန်လာမှာလား?”
လီထျန်းကန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည် “သူမ ပြန်မလာတော့ဘူး။”
ပြန်မလာတော့ဘူးတဲ့လား... လီမုရှို့သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည် -
“မနေ့က ငါ တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ အိမ်တော်မှာ မရှိဘူး။ မင်း မနေ့က ပြန်ရောက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲတော့ တခြားလူတွေကော အခြေအနေကို သိကြလား? ဟောင်အာကော သိလား?”
ဆက်တိုက်မေးခွန်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီထျန်းကန်းက ထပ်မံခေါင်းခါပြသည် “ကျွန်တော် အသေးစိတ်တွေ မပြောခဲ့ဘူး။ အားလုံးက ချင်းချင်းကို... (သေဆုံးပြီလို့) ထင်နေကြတာ။”
“ဟောင်အာကော မသိဘူးလား?”
လီမုရှို့က ချက်ချင်း ထပ်မေးသည်။
လီထျန်းကန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လီမုရှို့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုသည် “မင်း လုပ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဟောင်အာ မသိတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ချင်းချင်းက ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုမှတော့ ဟောင်အာ့ကို အသိပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူမ သေသွားပြီလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့!”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီထျန်းကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးကိုသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
“မြောက်ပိုင်းရန်က စစ်ပွဲပြီးသွားတာက ချင်းချင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား?” လီမုရှို့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လီထျန်းကန်းက ခေါင်းအသာခါကာ “ဒါက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ပါပါတယ်။ အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ နှစ်ရှည်လများ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရလို့ သန့်ရှင်းသောနန်းတော် ရဲ့ အင်အားက ဆုတ်ယုတ်သွားတာကြောင့်ပါ။”
လီမုရှို့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည် “ဒီမိစ္ဆာတွေ... ဟောင်အာက ‘စစ်မှန်သောနဂါး’ ပလ္လင်ကို ဆက်ခံပြီး မိသားစုမှာ ဆက်ခံသူတစ်ယောက် ရှိလာတာနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် အဲဒီ ‘နှစ်တစ်သောင်း မိစ္ဆာဘုရင်တွေ’ နဲ့ သွားတွေ့မယ်!”
“ဒုတိယဦးလေး... မိသားစုက ဦးလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လိုနေသေးတယ်လေ။”
လီထျန်းကန်းက သူ၏ဦးလေး စရိုက်ကို သိသဖြင့် ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည် -
“ဟောင်အာအကြောင်း ပြောရရင်၊ ကျွန်တော် ဒုတိယဦးလေးကို အခုပဲ ကျေးဇူးတင်မလို့ လုပ်နေတာ။”
“ငါ့ကို ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်မှာလဲ? ဟောင်အာ့ကို စောင့်ရှောက်တာ ငါ့တာဝန်ပဲလေ။ ဒီတူတွေထဲမှာ ငါ တကယ်သဘောကျတာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူက တခြား ခေါင်းမာတဲ့လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ မင်းတို့ မောင်နှမတွေ အားလုံးက ခေါင်းမာတဲ့ လူအတွေချည်းပဲ။” လီမုရှို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်သည်။
လီထျန်းကန်းသည် မိမိပါ အဝေဖန်ခံလိုက်ရသဖြင့် မတတ်သာသော ခံစားချက်ဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူနှင့် သူ၏ညီအစ်ကို ရှစ်ယောက် ငယ်စဉ်က အချို့ကလွဲလျှင် အများစုမှာ ဒုတိယဦးလေး၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ထူးဆန်းသော စရိုက်ရှိသည့် သူ၏ဒုတိယဦးလေးက လီဟောင့်ကို ဤမျှအထိ ချစ်ခင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်
“ဒုတိယဦးလေးသာ ဟောင်အာ့ကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ရင်၊ ဟောင်အာ ဒီနေ့လို အောင်မြင်မှုမျိုး ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး!”
“ဘာပြောလိုက်တယ်?”
လီမုရှို့သည် ထိတ်လန့်သွားကာ -“ဟောင်အာ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အခွင့်အရေး ဟုတ်လား?”
“ဗျာ?” လီထျန်းကန်းက သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေး ယွီရွှမ်းသည်လည်း လီမိသားစု၏ ‘ပင်လယ်ငြိမ်သက် နတ်ဘုရားအပ်’ ဟု တင်စားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“ဒုတိယဦးလေး... ဟောင်အာက အခု အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ၁၅ လီ နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါက ဦးလေးသာ မဟုတ်ရင်...”
လီထျန်းကန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ဖြတ်ပြောခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
“မင်း တစ်ခုခု မှားနေပြီ ထင်တယ်?”
လီမုရှို့သည် တစ်ဖက်လူ ဘာတွေးနေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်
“ငါ ဟောင်အာ့ကို ချစ်လွန်းလို့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အခွင့်အရေး ပေးချင်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အခွင့်အရေးက ဟိုးအရင်ကတည်းက တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် သုံးလိုက်တာ ကြာလှပြီ။ ငါ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာလဲ?”
“ဒါ့အပြင် ဟောင်အာရဲ့ ပါရမီက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်၊ ထူးခြားဆန်းပြားတယ်၊ မင်းရဲ့ ကိုးခုမြောက်ညီထက်တောင် သာသေးတယ်။ သူက ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အခွင့်အရေး လိုဦးမှာလဲ? အဲဒါက သူ့ကို ကူညီတာထက် ပျက်စီးအောင် လုပ်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဟင်?”
တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော လီထျန်းကန်းသည် ရှားရှားပါးပါး အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
ဒုတိယဦးလေး မဟုတ်ဘူးလား?
ဒါဆို ဟောင်အာက ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် သူ့ပါရမီ သက်သက်နဲ့ပဲ ကျင့်ကြံခဲ့တာပေါ့??
ယွီရွှမ်းသည်လည်း မှင်သက်သွားကာ သခင်ကြီးအိုကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
လီထျန်းကန်း၏ မျက်နှာပေါ်က အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီမုရှို့သည် အခြေအနေကို နားလည်သွားသဖြင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။