အခန်း ၉၅ : ဒေါသနှင့် အမှန်တရား (အပိုင်း ၃)
“သူက စိတ်ဓာတ်ကျသွားတာလား? အခု သူ့အကြောတွေပွင့်သွားပြီပဲ၊ အခြေခံအုတ်မြစ်ချတာ တခြားသူတွေထက် နောက်ကျတာက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ? ငါ့ရဲ့ မသေမျိုးသွေးမျိုးဆက် နဲ့ဆိုရင် သူဟာ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ သူ့ရွယ်တူတွေကို ကျော်တက်သွားနိုင်တယ်!”
“သူ ဝိညာဉ်ဆက်ခံခြင်း နဲ့ ဝိညာဉ်ခရီးသွားခြင်း အဆင့်တွေကို ရောက်တဲ့အခါ ‘မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်’ က ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ငါတို့ဂူဗိမာန်က ဘိုးဘေးဝိညာဉ်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် သူ ‘ချန်စာရင်း’ ထဲ ဝင်နိုင်မှာဖြစ်သလို အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိလာမှာပဲ။ သူက ဘာလို့ ဒီလိုအခြေအနေထိ အောက်ကျနောက်ကျ အဖြစ်ခံရတာလဲ!”
ကျောက်အိုကြီးက အနေခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် “တကယ်တော့ သခင်လေးက အရမ်းကြိုးစားနေတာပါ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကစားဖို့အတွက် ကြိုးစားနေတာလား?”
လီထျန်းကန်းက သူ့ကို ဘေးတစောင်း ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်မှ ပါလာသော အရှိန်အဝါများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ထိုအကြည့်ကြောင့် ကျောက်အိုကြီး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
“ခင်ဗျားတို့အားလုံးက သူ့ကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားကြပုံပဲ။ မောက်မာလာတဲ့အထိ အလိုလိုက်ထားတာက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာဆိုတာ မသိကြဘူးလား?” လီထျန်းကန်းက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်အိုကြီး ဆက်မထိုင်နေနိုင်တော့ဘဲ အမြန်ထရပ်လိုက်ကာ “သခင်ကြီး... ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြီးကြပ်မှုညံ့ဖျင်းလို့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးကြီးရဲ့ အပြစ်ပါ။”
လီထျန်းကန်း မှင်သက်သွားပြီး သူ အရမ်းတင်းမာသွားမှန်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် စစ်မြေပြင်၌ အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝက သူ့ကို အနားယူရန် အခွင့်မပေးသေးပေ။
သူ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လာသော အိမ်ထိန်းကြီးက ဦးညွှတ်တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် နောင်တရမိသွားသည်။ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် -
“ဒါ ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဟောင်အာက အလိုလိုက်တာ ခံရလွန်းသွားတာပါ။”
ကျောက်အိုကြီးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ထပ်မံ၍ စကားမဆိုရဲတော့ပေ။
လီထျန်းကန်းက ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားကာ လက်ယမ်းပြလိုက်သည် - “သွားနားတော့။”
ကျောက်အိုကြီးက တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ဦးညွှတ်၍ ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့။
လီဟောင် အိပ်ရာထ နောက်ကျသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူနှင့်အတူ အချိန်ပိုပေးသင့်သည်မှာ သဘာဝပင်။ ဒီရက်ပိုင်း ထန်နန်းတော်ကျောင်းတော်ကို သွားစရာမလိုတော့ပေ။ အဲဒီမှာ သူလုပ်စရာလည်း ဘာမှမရှိပါ၊ ရေကန်အေးဘေးမှာ ပန်းချီဆွဲတာ ဒါမှမဟုတ် ရှန်အဘိုးကြီးနဲ့အတူ စစ်တုရင်ကစားရင်း သောက်စားတာပဲ ရှိသည်။
အိပ်ခါနီးက တွေးတောမိသော အတွေးများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ လီဟောင် အိပ်မက်ထဲတွင် သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ချော့သိပ်ပေးနေသော ထိုမျက်ဝန်းများကို မြင်နေရစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာအုပ်ကြီးက သူတို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်သည်။
“သခင်လေး!”
ရုတ်တရက် နားထဲသို့ တိုးညှင်းသော ခေါ်သံတစ်ခု ဝင်လာသည်။
လီဟောင် လန့်နိုးသွားသည်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ဘေးတွင် လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်း ဘယ်တုန်းက ဝင်လာတာလဲ?” လီဟောင် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ထိုလူငယ်ကို သူ မှတ်မိပါသည်၊ မနေ့က ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်မှ ပြန်လာသည့် အခြွေအရံများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သွယ်လျကာ စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။
“သခင်လေး... သခင်ကြီးက သခင်လေးကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ ရှေ့ဝင်းမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ။”
လူငယ်လေး ယွီရွှမ်း က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
လီဟောင် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ အေးဆေးသာယာသော နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီမှန်း သူ သိလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရသော လှပသည့် အိပ်မက်ကို တွေးမိကာ သူ မျက်နှာပျက်သွားပြီး “နောက်ဆိုရင် ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ငါ့အခန်းထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယွီရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည် -“ဟုတ်ကဲ့။”
ထိုအခါမှ လီဟောင်က မတတ်သာဘဲ အိပ်ရာမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ချင်းကျစ် ကို အဝတ်အစားသစ်များ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။
အလိုလိုက်ထားသော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသော လီဟောင့်ပုံစံကို ကြည့်ကာ ယွီရွှမ်းက ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။
သို့သော် လီဟောင်က သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ နှေးကွေးနေပြီး အိမ်စေမလေးများ အဝတ်အစား ဝတ်ပေးသည်ကို ဂရုမစိုက်သလို ရပ်နေသည်။ ယွီရွှမ်းက မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်သည် - “သခင်လေး... သခင်ကြီး စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။”
လီဟောင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးမှ အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်လိုက်ကာ “သွားကြစို့” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှေ့ဝင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။
ပင်မဆောင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် လီဟောင်က အထဲသို့ အမှတ်မထင် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် အဆောက်အဦးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
အထဲတွင် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော လက်ရေးမူများနှင့် ပန်းချီကားများ တစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။
“ကျောက်အိုကြီး!”
လီဟောင် အလောတကြီး ခေါ်လိုက်သည်။
ကျောက်အိုကြီးက ရှေ့ဝင်းမှ အပြေးရောက်လာသည်။ “သခင်လေး။”
“ကျွန်တော့် ပန်းချီကားတွေ ဘယ်မှာလဲ?”
လီဟောင်သည် ကျောက်အိုကြီးအပေါ် ခဲခဲယဉ်ယဉ် ဒေါသထွက်ပြလိုက်သည်။
ကျောက်အိုကြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် “အဲဒီ ပန်းချီကားတွေကို သခင်ကြီး ဒီမနက် တွေ့သွားပြီး အကုန်လုံးကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု ဖြေသည်။
“ဘယ်ကို ဖယ်လိုက်တာလဲ?”
“ထင်းဂိုဒေါင်ထဲကိုပါ...”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီဟောင်၏ ဒေါသမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ ထင်းဂိုဒေါင်? သူတို့က ငါ့ပန်းချီကားတွေကို အမှိုက်တွေလို မီးရှို့ပစ်ဖို့ ကြံနေကြတာလား?!
အခြားပန်းချီကားတွေဆိုရင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ ထိုပန်းချီကားများထဲတွင် ဝေဝါးစပြုနေပြီဖြစ်သော မိခင်ဖြစ်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပုံဖော်ထားသည့် ပန်းချီကားများ ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား!
“အခုချက်ချင်း ပြန်ယူခဲ့၊ အကုန်လုံးကို နေရာဟောင်းမှာ ပြန်ထား။ ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့ပန်းချီကားတွေကို မထိစေနဲ့!” လီဟောင် သွားကြိတ်ကာ စကားတစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒီနှစ်တွေအတွင်း လီဟောင် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်သည်ကို မမြင်ဖူးသော ကျောက်အိုကြီးမှာ မှင်သက်သွားပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု အမြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။
ယွီရွှမ်းက ကျောက်အိုကြီးကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အမူအရာဖြင့်ပင် လီဟောင့်ကို ပြောလိုက်သည် - “သခင်လေး... ပန်းချီကားတွေကို ဖယ်ခိုင်းတာ စစ်သေနာပတိကြီးရဲ့ အမိန့်ပါ။ အခု သခင်လေး ကျွန်တော်နဲ့အတူ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုက်ခဲ့သင့်ပါပြီ။”
မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်လာသော ဖခင်ဖြစ်သူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမှ သူ၏ ပန်းချီကားများကို မထိရဲကြောင်း လီဟောင် ခန့်မှန်းပြီးသားဖြစ်သော်လည်း -
အတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ပြင်းထန်သည့် ဒေါသများက သူ့ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်လာတော့သည်။
“ငါ့ရှေ့က ဖယ်စမ်း!” လီဟောင် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ယွီရွှမ်းက လီဟောင့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏လက်မောင်းမှာ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ပေ။ စစ်တပ်တွင် သူသည် လီထျန်းကန်း၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံသူဖြစ်သည်။
တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းထဲတွင်လည်း အတူတူပင်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီထျန်းကန်းသည်သာ ဤနေရာ၏ စစ်မှန်သော သခင်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လီဟောင်၏ လက်သီးများ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး အကြည့်ကို သူ့အပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲထားလိုက်သည် - “ငါ တစ်ခါပဲ ပြောမယ်၊ ဖယ်စမ်း!!”
“ဘယ်သူ့ကို ဖယ်ခိုင်းနေတာလဲ?” ရုတ်တရက် ဘေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီထျန်းကန်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် မှောင်မှိုင်းနေသည်။
ယွီရွှမ်းက သူ၏လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အဖေ... အဲဒီ ပန်းချီကားတွေက...”
ဖခင်ဖြစ်သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီဟောင်က အလောတကြီး စကားစလိုက်သည်။
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီထျန်းကန်းက ခေါင်းခါပြပြီး အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ဦးလေးယွီရွှမ်းကို တောင်းပန်လိုက်စမ်း!”
လီဟောင် တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝိုင်းစက်အောင် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်အိုကြီးလည်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး အမြန်ဝင်ပြောသည် “သခင်ကြီး... သခင်လေးက ပန်းချီကားတွေအတွက် စိတ်ပူသွားလို့ပါ၊ အဲဒါတွေက သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားထားတာတွေလေ၊ အခုတော့ ခဏတာ စိတ်လောသွားလို့ပါ...”
“တိတ်စမ်း!”
လီထျန်းကန်းက သူ့ကို ဤမျှအထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟောက်ငေါက်ခဲလှသည်။
ကျောက်အိုကြီး မှင်သက်သွားသည်။
လီထျန်းကန်း၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညကတည်းက သူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ယနေ့မနက် အိမ်ထဲ၌ ပန်းချီလိပ်များ၊ စစ်တုရင်ခုံများနှင့် ငါးမျှားတံများက ပင်မဆောင်ဘေးက စင်တွေပေါ်မှာ စည်းကမ်းမရှိ တင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှုပ်ပွနေသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။