အခန်း ၉၃ : ဒေါသနှင့် အမှန်တရား

သွေးနီရောင်မြင်း!

လီထျန်းကန်းသည် နဂါးခြင်္သေ့ကျောပေါ်တွင် ခန့်ညားတည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း လမ်းမကြီး၏ အဆုံး၊ သူ၏ အမြင်အာရုံအကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော လူငယ်လေးကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ စီးနင်းလာသော စစ်မြင်းကို သူ ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီးနောက် ထိုကောင်လေး၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ခန့်ညားတောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် မျက်ဝန်းနှင့် မျက်ခုံးများမှာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ စွဲထင်နေသော ချစ်သူနှင့် အလွန်တူလှသည်။

လီထျန်းကန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

လီဟောင်သည်လည်း ထိုသန်မာထည်ဝါပြီး တည်ငြိမ်လှသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များသည် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၄ နှစ်က ကြမ်းတမ်းပြီး ကြီးမားလှသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သော အမျိုးသားမှာ ဤသူပင် ဖြစ်သည်။

၁၄ နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ထိုခဏတာ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ချိန်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မှတ်မိသွားကြသည်။

ဝူး!

လီထျန်းကန်းသည် နဂါးခြင်္သေ့ပေါ်မှ ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး လူငယ်လေး၏ သွေးနီရောင်မြင်း ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

လူငယ်လေးသည်လည်း မြင်းပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်သည် - ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောရာတွင် မြင်းပေါ်၌ ဆက်ထိုင်နေခြင်းမှာ လူမှုရေးအရ မလျော်ကန်မှန်း သူ သိသည်။

"ဟောင်အာ...?"

လီထျန်းကန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

လီဟောင်သည် သူ၏ အသံထဲက စိုးရိမ်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး အစပိုင်းက ရှိခဲ့သော သူစိမ်းဆန်သည့် ခံစားချက်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒါဟာ သွေးသားနှောင်ကြိုးရဲ့ ခံစားချက်များလား?

"အဖေ"

လီဟောင် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းပြီး အနေခက်သယောင် ရှိသော်လည်း၊ ရှေ့က အမျိုးသားမှာ ယခုဘဝ၏ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

လီထျန်းကန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လီဟောင့်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

၁၄ နှစ်တိုင်တိုင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မတွေ့ခဲ့ကြရဘဲ၊ အခုတော့ သူ့ကလေးက ဒီလောက်တောင် ကြီးသွားပြီ!

သူ့ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်နေသည်။

ထိုကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်နှင့် သန်မာသော လက်မောင်းများကြားတွင် လီဟောင်သည် တကယ့် လုံခြုံမှုအစစ်အမှန်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အနားယူရာ ရရှိသွားသလိုပင်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်လည်း ဖခင်၏ ခါးကို အသာအယာ ပြန်ဖက်ထားမိသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ "အမေရော?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ စကားပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့ကို ဖက်ထားသော အမျိုးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီဟောင်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး သူ၏ သွေးကြောထဲက သွေးများမှာ တစ်ခဏအတွင်း ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီထျန်းကန်းသည် လီဟောင့်ကို ရင်ခွင်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများတွင် ရုတ်တရက် သွေးကြောများ ယှက်သန်းလာပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာကာ - "မင်းအမေ... သူမ ဆုံးပါပြီ"

ဆုံးပြီ?

လီဟောင်၏ အတွေးများမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက တောက်ပပြီး စိုးရိမ်ရိပ်များ ပြည့်နေသော မျက်ဝန်းပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးမှာ... မရှိတော့ဘူးလား?

မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထဲတွင် တန်ဖိုးရှိလှသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရစရာမရှိအောင် ကွဲကြေသွားသလိုပင်။

လီဟောင်သည် အောင်ပွဲခံ စီတန်းလှည့်လည်မှုကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းဘေး ဝဲယာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဂုဏ်ပြုသံများနှင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်ပေါင်းများစွာကို သူ လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရ စစ်သည်တော်များမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ မမြင်တော့ပေ။

သို့သော် ထိုသူများကြားတွင် လွန်ခဲ့သော ၁၄ နှစ်က သူ့ကို ပွေ့ချီခဲ့သော လှပသည့် ပုံရိပ်ကြီးမှာ မပါရှိတော့ပေ။

လီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားပြီး - "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အမေက အဖေနဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေတာ မဟုတ်လား? အဖေတို့နှစ်ယောက်လုံးက အသက်နဲ့လဲပြီး အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား?"

လီထျန်းကန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော်လည်း တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

လီဟောင်သည် သူ့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး လှည့်လိုက်ကာ - "အမေ ဘယ်တုန်းက ဆုံးတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ အဖွားဆီကနေ ဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရတာလဲ?"

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကပါ"

လီထျန်းကန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး -"ငါ ဒီသတင်းကို ပိတ်ထားခဲ့တာ၊ အပြင်ကို မပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်"

ဤသို့ ပြောလိုက်စဉ် လီဟောင်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည် ကြီးမားသော လက်ဖဝါးဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ  "သွားကြစို့၊ အိမ်ပြန်ရောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့"

ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် ယခုတော့ စိတ်ဓာတ်ကျမှုများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လမ်းဘေးက ပြည်သူများကတော့ 'ရှင်းဝူစစ်သူကြီး' ၏ အောင်ပွဲခံ ပြန်လာမှုကို ကြွေးကြော်ဂုဏ်ပြုနေကြဆဲဖြစ်ပြီး လီမိသားစု၏ ကြီးကျယ်လှသော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို ချီးမွမ်းနေကြသည်။

နဂါးခြင်္သေ့ကျောပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခြင်းခံရပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ စီးနင်းလိုက်ပါလာသော လီဟောင်သာလျှင် အမှန်တရားကို သိရှိနေသည်။

ဤနေ့တွင် သူ၏ မိခင်ကို သူ ဆုံးရှုံးလိုက်ရလေပြီ။

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ။

ဟဲကျန့်လန်၊ လျိုယွဲ့ရုံနှင့် သခင်မများစွာတို့သည် 'တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း' တွင် စောစောကတည်းက စုဝေးကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လီရွှမ်လီသည်ပင် စံအိမ်တံခါးဝအထိ ပြေးသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး၊ လီထျန်းကန်း ပေါ်လာသည့်အခါမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးပြနိုင်ကြတော့သည်။

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖက်လိုက်ကြပြီးနောက်။

လီရွှမ်လီသည် လီထျန်းကန်း၏ သံချပ်ကာရင်ဘတ်ကို အားရပါးရ ထုလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လီဟောင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလျက် ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်ရင်း -

"ငါ့မရီးရော ဘယ်မှာလဲ?"

လီထျန်းကန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းခါပြကာ "စံအိမ်ထဲရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့"

လီရွှမ်လီ မှင်သက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သော ကလေးငယ်လေးမှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

လီရွှမ်လီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများလည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ သူတို့နှင့်အတူ စံအိမ်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း အတွင်း၌။

လီထျန်းကန်း ပြန်ရောက်လာသဖြင့် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံနေသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် သတ္တမမြောက်သခင်မ ‘ကျိချင်းချင်း’ ပြန်မပါလာကြောင်း သိလိုက်ကြရသည်။

လီထျန်းကန်းက ရိုးရှင်းသော စကားလေးနှစ်ခွန်းသာ ပြောခဲ့သည် - "သူမ ဆုံးပါပြီ"

ဝင်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

အားလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာကြသည် - သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြပြီ မဟုတ်ပါလား။

လူတွေဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့တိုးလာကာ လီထျန်းကန်းနှင့် လီဟောင့်ကို နှစ်သိမ့်ကြသည်။

ဟဲကျန့်လန် တစ်ယောက်သာလျှင် အဝေးမှ စောင့်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။

မနက်က လီဟောင်၏ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံခဲ့ရသဖြင့် တင်ပါးတွင် နာကျင်မှု ကျန်နေသေးသော လီဝူရွှမ်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ကံဆိုးမှုအပေါ် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ သနားမိသွားသည်။ သူမ၏ ယခင်က ရှိခဲ့သော မကျေနပ်ချက်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် လီဟောင့်ကို သင်ခန်းစာပေးချင်ခဲ့ပြီး သူ့ကြောင့် အရှက်ရခဲ့သည့်အတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ သွေးသားတော်စပ်သော ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြကာ လီမိသားစုဝင်များလည်း ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမသည် သူ့အပေါ် တကယ်တမ်း နစ်နာစေလိုသော စိတ်မျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ပြင်ဆင်ထားသော အောင်ပွဲခံပွဲမှာလည်း ပြီးစလွယ်သာ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ညစာကို အတူတူ စားကြရသည်။ ထမင်းစားနေစဉ်တွင် အားလုံးမှာ လေသံခပ်တိုးတိုးဖြင့်သာ စကားပြောကြပြီး၊ လီထျန်းကန်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း မြောက်ပိုင်းရန်၏ အခြေအနေများကို မေးမြန်းကြသည်။

ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များကို စစ်ရေးသတင်းများမှတစ်ဆင့် မိသားစုထံ အကြောင်းကြားခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုတော့ အပြည့်အစုံ မသိခဲ့ကြရပေ။ ယခုအခါတွင်တော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သော ပုံပြင်များကို တစစချင်း ပြောပြနိုင်ခဲ့ကြသည်။

နေဝင်ချိန်ရောက်၍ ဝင်းအသီးသီးမှ သခင်မများ ပြန်သွားကြချိန်တွင် လီရွှမ်လီမှာ ထျန်းကန်းနှင့်အတူ နေပြီး အဖော်လုပ်ပေးချင်သော်လည်း သူ၏ဇနီးက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းချင်းချင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် -

"ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ စကားအနည်းငယ်နဲ့ ဘယ်လို နှစ်သိမ့်လို့ ရမှာလဲ? သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သားအဖတွေလေ၊ ရှင်က ဒီကြားထဲမှာ ဘာလို့ အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာလဲ?"