အခန်း ၉၀ - လီဝူရွှမ်းကို သင်ခန်းစာပေးခြင်း

ပဉ္စမသခင်မက စကားလမ်းကြောင်းကို မိမိဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်ကို လီဟောင် မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး သိပ်စိတ်ထဲမထားဘဲ ပြောလိုက်သည် -

“ရွှယ်အာ က နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်ဆိုရင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ”

အခြားသခင်မများကလည်း လီယွမ်ကို ဆက်လက်အရှက်မရစေတော့ဘဲ စကားဝိုင်းကို အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုသို့ ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲပေးလိုက်ကြသည်။

“ရွှယ်အာကလည်း နဝမအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ပဲ မဟုတ်လား”

“သူမက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာ။ အဲဒီနှစ်တုန်းကဆိုရင်...”

စကားတွေ တစ်ခွန်းတစ်လေ ဖလှယ်ရင်းနှင့် စောစောက အငြင်းပွားမှုမှာ ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။

လီဟောင်ကတော့ သခင်မများနှင့်အတူ အေးအေးလူလူ စကားပြောရင်း၊ ရယ်မောရင်း အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လီယွန်း၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာများ မရှိတော့ဘဲ လီဟောင်နှင့် စကားပြောရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လီယွန်း စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားချက်မျိုး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ် စားပွဲအောက်၌ တောင့်တင်းနေသော သူ့လက်ဖဝါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာထိသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဘေးက ညီမလေး ဖြစ်နေသည်။

လီကျိနင်က လီယွန်းကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးသည်။ ဤအပြုအမူလေးက သူ့နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်...။

ကောင်းချင်းချင်းသည် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေသော လီဟောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ သားဖြစ်သူကို ပြန်ကြည့်ကာ အတွင်းစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းကလွဲလျှင် သူမ၏သားသည် လီဟောင်နှင့်ယှဉ်လျှင် ကဏ္ဍတိုင်း၌ နိမ့်ကျနေသည်။ လီဟောင်၏ ထက်မြက်မှုနှင့် အလိုက်သိတတ်မှုမှာ မိသားစုအတွင်း ကျော်ကြားလှသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ငယ်စဉ်က ကျင့်ကြံခြင်း၌ နောက်ကျကျန်ခဲ့ခြင်းပင်။

“ရှုအာက ‘ချန်’ စာရင်းထဲ ပါလာပြီဆိုတော့၊ အခု အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အနာဂတ်အတွက် ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ”

စကားပြောနေရင်း လျိုယွဲ့ရုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

လီဝူရွှမ်းသည် သူမထက် နှစ်နှစ်ငယ်သော်လည်း လူကြီးများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းကာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေသည့် လူငယ်လေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တူကို လှမ်းလိုက်ရာ မသိစိတ်က နဂါးအသည်းဟင်းပွဲဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သို့သော် ဓားကို ကိုင်တွယ်ထိန်းချုပ်လာသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက အလေ့အကျင့်ကြောင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှပစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ဘေးက ဟင်းတစ်ပွဲကိုသာ ခူးလိုက်သည်။

ဟင်းကို ပါးစပ်ထဲထည့်ရင်း သူမက “ထွေထွေထူးထူး အစီအစဉ်တော့ မရှိပါဘူး။ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ချန်ဖုန်း နဲ့ပဲ လက်ရည်စမ်းချင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ စကားကြောင့် သခင်မအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာကို ကြားလိုက်ရသည့်ပုံစံမျိုး မပြဘဲ ဆက်လက်စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

လျိုယွဲ့ရုံ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးလျက်ပင် - “ချန်ဖုန်းက ဝူလျန်တောင်ကနေ အခုမှ ဆင်းလာတာ၊ နောက်ရက်တွေကျရင် အိမ်ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ရည်စမ်းဖို့ စီစဉ်ပေးရမှာပေါ့။ ဟိုးတုန်းကလည်း ရွှမ်လီနဲ့ ထျန်းကန်း တို့ ခြံထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားခဲ့ကြတာပဲ...”

လီရွှမ်လီက အားနာနာနှင့် ပြုံးလိုက်ပြီး - “မရီးရယ်... အဲဒါတွေက ငယ်စဉ်က ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေပါ၊ မပြောပါနဲ့တော့” ဟု ဆိုသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ စားပွဲဝိုင်းမှာလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

လီယွမ်ကျောက် ဝယ်လာသည့် ဟင်း ခုနစ်ပွဲ၊ ရှစ်ပွဲနှင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးမကြီး ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းပွဲများမှာလည်း တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ စားသောက်ပြီးစီးသွားကြသည်။

လီဝူရွှမ်းလည်း အတော်လေး စားလိုက်သည်။ မည်သည့်ဟင်းမှာ လီဟောင် ဝယ်လာသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း အရသာ ရှိလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

လီဟောင်ကတော့ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောရန် စိတ်မဝင်စားပေ၊ ဤသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ကြုံကြိုက်သည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ နဂါးအသည်းကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးကတည်းက သူမအတွက် အစားအသောက် လက်ဆောင်များ ပေးရန် သူ စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

အလွန်ဆုံးရှိလျှင် သူမ အနာဂတ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုသည့်အခါ ယဉ်ကျေးမှုအရ လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပေးရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

စားသောက်ပြီးနောက် အားလုံးသည် 'ထာဝရနွေဦးဝင်း' မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး အခြားပဋိပက္ခများ ထပ်မံမဖြစ်ပွားတော့ပေ။

လီဟောင်သည် သခင်မများကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျောက်နှင့် ချင်းကျီတို့နှင့်အတူ 'တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း' သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီရွှမ်လီသည် ဇနီး၊ သမီးနှင့် သားတို့ကို ဦးဆောင်ကာ 'နှင်းဝေဝေဝင်း' သို့ ပြန်သွားသည်။

ကလေးသုံးယောက် အိမ်ထဲဝင်သွားသည်နှင့် ကောင်းချင်းချင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အနောက်ဘက်က လမ်းကလေးပေါ်တွင် ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဆူပူလေတော့သည် -

“ရှင် စောစောက စားပွဲပေါ်မှာ ယွန်းအာကို ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ။ သူက ရှင့်ကလေးပဲ၊ ရှုအာလည်း ရှင့်ကလေးပဲ။ သူမက အခုမှ ပြန်ရောက်တာကို ရှင်က အဲဒီလိုပြောလိုက်တော့ ကလေးတွေ စိတ်ထိခိုက်ကုန်မှာပေါ့!”

လီရွှမ်လီ မှင်သက်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - “သူတို့ဘက်က အရင်မှားတာလေ။ ယွန်းအာအကြောင်း ပြောရရင် သူက အရမ်းကြောက်တတ်လွန်းတယ်။ ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် အနာဂတ်မှာ သူ ဘာကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှုအာလည်း အတူတူပဲ။ သူမက ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တိုးတက်မှုရှိပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်နေရတာလဲ”

“သူမက သူမမောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးချင်တာပဲလေ။ မောင်နှမချင်း ချစ်တာ မကောင်းဘူးလား” ဟု ကောင်းချင်းချင်းက စိတ်တိုတိုနှင့် ပြန်ပြောသည်။

လီရွှမ်လီ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးကာ  “အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

“ရှင်ကတော့...” ကောင်းချင်းချင်း ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ လီမိသားစုက အမျိုးသားတွေဟာ တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့ လူကြမ်းကြီးတွေပင်။

လီရွှမ်လီက ဇနီးဖြစ်သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် အားနာစွာ ပြောလိုက်သည် -

“ငါက ဟောင်အာကို သွားဆူလို့ မရဘူးလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်က သတ္တမမြောက်ညီ စစ်ပွဲက ပြန်လာတုန်းက ငါက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နှစ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ မဟုတ်ရင် မြောက်ပိုင်းရန်က ကိစ္စတွေက ငါ့ပခုံးပေါ် ရောက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ သတ္တမညီက အဲဒီတာဝန်ကို လွှဲယူသွားပေးခဲ့တာ။ အခု မြောက်ပိုင်းရန်မှာ သူနဲ့ ချင်းချင်းတို့ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို မင်းနဲ့ငါ နားလည်တာပဲ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သူ့သားကို ဒီမှာ လာဆူလို့ ဖြစ်မှာလဲ”

ကောင်းချင်းချင်း စကားလုံး ဆွံ့အသွားသည်။ သူမလည်း ဤအကြောင်းရင်းကို နားလည်ပါသည်။

လီရွှမ်လီက ဆက်ပြောသည်  “ဒါ့အပြင် ဟောင်အာက ဘာမှမမှားဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာလည်း မင်းတွေ့တာပဲ၊ သူ ဘယ်လောက် ဉာဏ်ကောင်းလဲ။ လူကြီးတွေနဲ့ စကားပြောတာ အစီအစဉ်တကျ ရှိတယ်၊ ကြောက်ရွံ့တာမျိုးလည်း မရှိဘူး၊ အရိုအသေမဲ့တာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားရှိတာ တကယ့်ကို ရှားပါတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက သူ ကျင့်ကြံလို့ မရတာပဲ။ မဟုတ်ရင် တို့ရဲ့ ရှုအာတောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကောင်းချင်းချင်း၏ ဒေါသမှာ လျော့ပါးသွားခါစ ရှိသေးသော်လည်း၊ လီဟောင့်ကို ချီးမွမ်းပြီး သူမ၏သမီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဒေါသက ပြန်ထွက်လာပြန်သည်။

သူမသည် လက်စွပ်ကို ခါလိုက်ပြီး  “ဒါဆိုရင်လည်း ရှင့်ရဲ့ အဖိုးတန် ဟောင်အာဆီပဲ သွားနေလိုက်တော့!” ဟု ဒေါသတကြီး ပြောကာ အိမ်ထဲဝင်သွားတော့သည်။

လီရွှမ်လီမှာတော့ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ  'ငါ တစ်ခုခု ထပ်မှားပြောမိပြန်ပြီလား။ သူမ ဘာလို့ ဒေါသထွက်သွားတာလဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။

အခြားတစ်ဖက်၊ 'ရွှေဟွာဝင်း' တွင် -

လျိုယွဲ့ရုံသည် ဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီးနှင့် လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည် -

“တနေ့ကျရင် သူစိမ်းအိမ် ရောက်မယ့် မိန်းကလေးက ချန်ဖုန်းနဲ့ လက်ရည်စမ်းပြီး ‘စစ်မှန်သော နဂါး’ နေရာကို လုချင်နေတာလား။ ကိုယ့်အတိုင်းအတာကိုယ် မသိဘူး!”

စားပွဲပေါ်တွင် ထိုမိန်းကလေးက လက်ရည်စမ်းချင်သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သော်လည်း လျိုယွဲ့ရုံကတော့ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကဲခတ်မိသည်။ ထို့အပြင် သူမ ပြန်လာသည့် အချိန်ကိုက်ကလည်း သူမ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ထပ်တူကျနေသည် မဟုတ်ပါလား။

လီမိသားစု၏ 'စစ်မှန်သော နဂါး' နေရာကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း တိုက်ရိုက်တော်ဝင် အမျိုးသားများသာ ရယူခဲ့ကြသော်လည်း၊ အမျိုးသမီးများ လုံးဝမရနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အချို့က အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာကို ရရှိခဲ့ဖူးသည့် သာဓက ရှိခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဘယ်သောအခါမှ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ မိသားစုအရေးကို တစ်သက်လုံး စီမံခန့်ခွဲသွားခဲ့ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မဟာယု၏ နာမည်ကျော် အမျိုးသမီး စစ်သူကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤသခင်မလေးကလည်း သူမ၏ ဘိုးဘေးကို အတုယူလိုသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်လား?

“ဟွန်း... ဝိညာဉ်ခရီးသွားခြင်းအဆင့်လေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတယ်...” လျိုယွဲ့ရုံ တစ်ခုခုကို တွေးမိကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အနောက်က ကပ်လိုက်လာသော အိမ်စေအိုကြီးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာသံမှ မထွက်ရဲပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကြေကွဲမှုများ ရှိနေသည်။

ဟိုးတစ်ချိန်တုန်းကတော့ ဝင်းအသီးသီးက သခင်မတွေ အသစ်ရောက်စမှာ အားလုံးက စည်းစည်းလုံးလုံးနှင့် ဝင်းကိုးခုလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခင်ကူညီခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလေထုက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။

ဘယ်အချိန်က စတာလဲ?

အိမ်စေအိုကြီးသည် လီမိသားစုတွင် အမှုထမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အချို့အရာများကို မှတ်မိနေသည်။

လီမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားနှင့် တတိယသားတို့ စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက ထိုပျော်ရွှင်စရာ အချိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပုံရသည်။

နောက်တစ်နေ့။

လီဟောင်သည် စံအိမ်ဘေးက လမ်းကလေးပေါ်တွင် မြင်းစီးလျက် စောင့်နေသည်။ မကြာမီမှာပင် အနောက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဟောင်အစ်ကို” လီယွမ်ကျောက်က ပြုံးလျက် လှမ်းခေါ်ကာ လီဟောင်ဘေးသို့ မြင်းစီးလာပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦး 'ထန်နန်းတော်' ဆီသို့ ယှဉ်တွဲ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

“မနေ့က ဝအောင် စားခဲ့ရဲ့လား”

“ဗိုက်တောင် ကွဲတော့မလို့ပဲ”

“ဟားဟား”

“ဟောင်အစ်ကို... ကျွန်တော့်အမေက စကားပြောရင် နည်းနည်း စောင်းပြောတတ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်...” လီယွမ်ကျောက် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး  “ညီအစ်ကိုချင်း ဒါတွေ ပြောမနေပါနဲ့၊ ငါ မင်းအမေကို အပြစ်မတင်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လီယွမ်ကျောက် ဝမ်းသာအားရနှင့် စိတ်အေးသွားသည် “ဟောင်အစ်ကို စိတ်ထားကြီးမှန်း ကျွန်တော် သိသားပဲ”

လီဟောင်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

မနေ့ညက စားပွဲဝိုင်းကို ပြန်စဉ်းစားရင်း လီယွမ်ကျောက်က  “အဒေါ်တို့က အစ်မဝူရွှမ်းကိုပဲ ချီးကျူးနေကြတာ။ ဟောင်အစ်ကိုရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သူမထက် အများကြီး သာနေတာကို သူတို့ မသိကြဘူး။ ဟေး... မနေ့ညက ဘာလို့ ထုတ်မပြောလိုက်တာလဲ” ဟု မေးသည်။

လီဟောင်က မြင်းဇက်ကြိုးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ရင်း  “အဲဒါကို ပြောပြလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ကလေးတစ်ယောက်ဆီကနေ လူကြားထဲမှာ အသာစီးယူဖို့ ကြိုးစားရမှာလား။ အဲဒါက ကလေးကလား ဆန်လွန်းပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လီယွမ်ကျောက် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ အော်ဟစ်ရယ်မောတော့သည် အမှန်ပင် ဤသူမှာ သူသိသော လီဟောင်ပင် ဖြစ်သည်။

“တကယ်လို့ အစ်မဝမ်းကွဲသာ အစ်ကိုက သူမကို ‘ကလေး’ လို့ ခေါ်တာ သိသွားရင် ဒေါသထွက်မှာ သေချာတယ်”

“မင်းလည်း ကလေးပဲလေ”

“ဟောင်အစ်ကို... အစ်ကိုကတော့...”

“ဟားဟား”

လီဟောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယွမ်ကျောက်က အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် -= “ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ သတင်းကတော့ မကြာခင် အဒေါ်တို့ဆီ ရောက်သွားမှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

လီဟောင်က ဂရုမစိုက်ဟန်နှင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

နောက်နှစ်ရက်လောက်နေလို့ ဖု သာ 'ချန်းယွီမြို့' ကနေ ပြန်ရောက်လာရင် သတင်းက ပျံ့သွားတော့မှာပဲ။

အေးချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေက သိပ်မကြာတော့ဘူး။

ကံကောင်းတာက ချန်းယွီမြို့က ရှမင်းဆက် ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ မြို့ပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိပြီး မိစ္ဆာဘေးကလည်း အဲဒီမှာ သိပ်မပြင်းထန်တော့ သတင်းက သိပ်ပြီး ဂယက်မထစေခဲ့ဘူး။

ဒါ့အပြင် လတ်တလော နှစ်တွေမှာ လီမိသားစုက မြောက်ပိုင်းရန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြတာဆိုတော့ တခြားနယ်မြေတွေက သတင်းတွေကို သိပ်ပြီး အာရုံမရကြတာလည်း ပါတာပေါ့။

“ဟင်?”

ရုတ်တရက် လီဟောင် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရာ သိတတ်လှသော သွေးနီရောင်မြင်းကြီးက ရပ်တန့်သွားသည်။

လမ်း၏ ရှေ့ဘက် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ဆီးဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်မှာ လီဝူရွှမ်းမှလွဲ၍ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လီယွမ်ကျောက် မျက်လုံးမှေးပြီး ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို မှတ်မိသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည် - “ဟောင်အစ်ကို... အစ်မဝမ်းကွဲပဲ။ သူမ... တို့ပြောတာတွေကို ကြားသွားတာ မဟုတ်ဘူးမလား”

“ကြားကြား၊ မကြားကြား အရေးမကြီးတော့ပါဘူး”

လီဟောင် မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဤလူငယ်လေးတွေနှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာ တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာပင်။ သို့သော်လည်း သူ မြင်းစီးပြီး ရှေ့သို့ တက်သွားလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စောင့်နေလျှင် ရှောင်လွှဲနေခြင်းက အပိုပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူတို့ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ လီဝူရွှမ်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လီဟောင်တို့ လာနေသည်ကို ကြိုတင်သိရှိနေပြီး မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည် -

“မနေ့ညက စားပွဲမှာ အဒေါ်တွေအားလုံး ရှိနေလို့ ငါ မင်းကို စကားမများချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့မောင်လေးကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ငါ ဒီအတိုင်း လွှတ်မထားနိုင်ဘူး”

“ဝူရွှမ်း... အဲဒါတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအများကြီးက ကိစ္စတွေပါ။ ပြီးတော့ လီယွန်းက ဟောင်အစ်ကို့ကို အရင်စတာလေ” ဟု လီယွမ်ကျောက်က အမြန်ဝင်ပြောသည်။

လီဝူရွှမ်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး - “ပါးစပ်ပိတ်ထား” ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူမက လီဟောင်ဘက် လှည့်ကာ - “မင်းက ငါ့မောင်ထက် လအနည်းငယ်ပဲ ကြီးတာ။ မင်း သူ့ကို အရင်က နှိပ်စက်ခဲ့သလိုမျိုး၊ ဒီနေ့ ငါ သူ့ကိုယ်စား ပြန်လုပ်ပေးမယ်။ မင်း ပြန်မခုခံတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့လက်က အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

လီဟောင် ရယ်မောခြင်းကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ - “ငါ အဲဒီကလေးရဲ့ တင်ပါးကို ရိုက်ခဲ့တာ။ အခု မင်းက ငါ့တင်ပါးကို ပြန်ရိုက်မလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီဝူရွှမ်း မှင်သက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားကာ - “ငါ မင်းတင်ပါးကို ရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ရိုက်မှာ!” ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသည်။ ဆယ်မီတာကျော် အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားပြီး မြင်းပေါ်ထိုင်နေသော လီဟောင်၏ ပါးကို ရိုက်ရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးက လီဟောင်၏ မျက်နှာနှင့် နီးကပ်လာချိန်တွင် လီဟောင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ 'ထိုက်ကျိ' နည်းဖြင့် အရှိန်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဟန်ချက်ကို ပျက်စေကာ 'အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း' စွမ်းအားဖြင့် သူမကို မြင်းကျောပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

“မင်း!”

လီဝူရွှမ်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ငါ့ပါးစပ်ကို ရိုက်မယ် ဟုတ်လား? မင်းက လီမိသားစုဝင် မဟုတ်ရင် အခုထက်ပိုပြီး ခံရမှာ” ဟု လီဟောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ တင်ပါးကို လက်ဖြင့် အချက်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းမောင်အတွက် လက်စားချေဦးမလား? အမှန်တော့ အဲဒီတုန်းက ငါက သိပ်ပြီး မပြင်းထန်ခဲ့လို့ ဖြစ်မှာ!”