အခန်း ၈၈ : မင်းသမီး (အပိုင်း ၂)

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်" ဟု လျိုယွဲ့ရုံက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

ကျန်းရှန်းအာက လီဟောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောသည် - "ဟောင်အာ... လာထိုင်ဦး။ မင်းလုပ်တဲ့ မုန့်တွေကို မစားရတာ တော်တော်ကြာပြီ"

"ကိုးခုမြောက်မိခင် ကြိုက်တယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု လီဟောင်က အလိုက်သင့် ထိုင်လိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် လီဝူရွှမ်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ မူလက သူမ စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ဒုတိယမိခင်က ထိုသို့ပြောလာသဖြင့် သူမအနေဖြင့် လှည့်မကြည့်လျှင် ဂရုမစိုက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် လက်ဆောင်သေတ္တာကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ကြွေပုလင်းငယ်နှင့် နဂါးဂျိုဘီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ လီဝူရွှမ်းက စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်မပါစွာဖြင့် သေတ္တာကို ပြန်ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လျိုယွဲ့ရုံက ခပ်တိုးတိုးရယ်ကာ "ဟောင်အာ တကယ်ကို အားထုတ်ထားတာပဲ။ ဒီနဂါးဂျိုဘီးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို သိမ်မွေ့တယ်၊ မင်း အချိန်အများကြီး ပေးထားရမှာပဲ။ ကြွေပုလင်းထဲမှာက ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်သွန်းလောင်းဆေးရည် ပါ"

လီဟောင်က သူမကို ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။

လီဝူရွှမ်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ သူမသည် လက်ဆောင်သေတ္တာအဖုံးကို ပြန်ပိတ်ကာ ဘေးက လက်ဆောင်တင်စင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "ငါ့လိုလူမျိုးက ဒီလိုဆေးလုံးတွေကို လိုအပ်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"

သူမ၏လေသံမှာ ညင်သာသော်လည်း ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားတော့သည်။

ဤစကားမှာ ပြန်ဖြေရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

လိုအပ်သည်ဟု ပြောရမလား? ထိုသို့ပြောလျှင် သူမ၏ ပါရမီမှာ မလုံလောက်သဖြင့် ဆေးဝါးကို အားကိုးနေရသည်ဟု ဆိုလိုရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

မလိုအပ်ဘူးလား? မလိုအပ်လျှင် ဘာကြောင့် ပေးရသနည်း?

လီဟောင် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အားကိုးရာမဲ့သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

အမှန်ပင်... လက်ဆောင်ပေးခြင်းက တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စပင်။

"ရှုအာ..."

သခင်မကြီး 'ကောင်းချင်းချင်း' သည် သမီးဖြစ်သူ၏ လေသံမှာ မသင့်တော်ကြောင်းနှင့် ဤစားပွဲမှာ သမီးဖြစ်သူအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲဖြစ်သဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် ပြုံး၍ အခြေအနေကို ထိန်းလိုက်သည် -

"ဟောင်အာကလည်း စေတနာနဲ့ ပေးတာပါ။ မင်းတို့ မတွေ့ကြတာ နှစ်တွေအများကြီး ကြာပြီဆိုတော့ မင်းဘာကြိုက်လဲ သူမှမသိတာ။ နဂါးဂျိုဘီးကလည်း ကြည့်ကောင်းပါတယ်၊ ဆေးလုံးတွေကိုတော့ မင်းမလိုရင်လည်း သိမ်းထားလိုက်ပေါ့"

စောစောက အလွန်လိမ္မာယဉ်ကျေးသယောင် နေခဲ့သော လီယွန်း သည် လီဟောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ရဲတင်းသော ပုံစံသို့ ပြောင်းသွားသည်။ လီဟောင်ရှေ့တွင် လိမ္မာနေရသည်မှာ သူ့အတွက် ရှက်စရာဟု ထင်နေပုံရသည်။

လီဟောင် အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီယွန်းက ချက်ချင်းပင် ထိုင်ခုံကို နောက်သို့မှီလိုက်ပြီး လီဟောင်၏ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်သော အမူအရာကို အတုယူကာ နှာမှုတ်လိုက်သည် -

"လီဟောင်... ငါ့အစ်မက နဝမအဆင့် စစ်သည်တော်၊ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်ဆိုတာ မင်းသိလား! သူမအတွက် ဆေးဝါးတွေ လုံးဝမလိုဘူး၊ သောက်ရင်တောင် သူမကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ မင်းက ငါ့အစ်မကို အထင်သေးနေတာလား"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက လီဟောင်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အခုတော့ သူ့နောက်မှာ အစ်မဖြစ်သူရှိနေပြီမို့ သူ လီဟောင်ကို မကြောက်တော့ပေ။

'မြေပိုင်ရှင်ရဲ့ ငတုံးသားလေးပဲ...' လီဟောင်က သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်မှာ - 'ဒီပွဲက မင်းအစ်မအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲကွ၊ ငါသာ အခု ဒေါသထွက်လိုက်ရင် အရှက်ကွဲမှာက မင်းအစ်မပဲ၊ မင်းမဟုတ်ဘူး ငတုံးလေးရဲ့'။

အမှန်ပင် လီယွန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းချင်းချင်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး လီယွမ်၏ ကျောဘက်ကို အမြန်ပင် ဆွဲလိုက်သည်။ အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေဖြစ်သလို အကြီးဆုံးမရီးပါ ရှိနေသည့်အတွက် လူပုံအလယ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို အရှက်ခွဲခြင်းမှာ လက်ခံနိုင်စရာ မဟုတ်ပေ။

လီယွန်းက အဆွဲခံရသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မိခင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားအမိချင်း နားလည်မှုရှိသဖြင့် သူ တစ်ခုခု မှားသွားပြီဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှားသွားလို့လဲ?

ငါပြောတာတွေက အမှန်တရားတွေပဲ မဟုတ်လား?

လီယွမ် စဉ်းစားမရဖြစ်နေစဉ် လီဟောင်ကတော့ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ သူကတော့ ဒီကိစ္စကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး ထရပ်မည်မဟုတ်သလို၊ တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ရှင်းပြနေမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

"တကယ်လို့ ညီမလေးက ဒီဆေးလုံးတွေကို မလိုဘူးဆိုရင်လည်း မောင်လေး လိုရင်လိုအပ်မှာပေါ့၊ သူ့အတွက် သိမ်းထားပေးလိုက်ပါ။ ဘီးကိုလည်း ညီမလေးက မကြိုက်ဘူးလား? ဒါဆိုရင် ညီမလေး ကျိနင် ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့မယ်"

လီဟောင်က ပြုံးသယောင်ယောင် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဘယ်လိုလဲ ညီမလေး... ဘီးကိုလည်း မကြိုက်ဘူးလား? ဒါဆိုရင် ကျိနင်ကိုပဲ ပေးလိုက်တော့မယ်လေ"

လီဝူရွှမ်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ညိုမှောင်သွားသည်။ လီဟောင်၏ စကားထဲတွင် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူက မတော်ဘူးဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေသည်ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မကြားဘဲ နေပါ့မည်နည်း။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။ သူမသည် စကားကို လှည့်ပတ်ပြောရခြင်းကို မကြိုက်သလို၊ မျက်နှာသာပေးဖို့ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

"ညီမလေး... ငါပြောတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်လို့လား"

လီဟောင်က အံ့သြချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲက တွေးနေမိသည်မှာ - 'ဒီမောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်နည်းနေကြတာလဲ' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လီဝူရွှမ်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးစပြုလာပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကောင်းချင်းချင်းက အချိန်မီ ချောင်းဟန့်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် -

"ရှုအာ... ဟောင်က ငယ်သေးတော့ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို မသိလို့ပါ။ သူက စေတနာနဲ့ ဝိညာဉ်သွန်းလောင်းဆေးရည်ကို ပေးတာပဲ။ မင်းက ဘာလို့ မင်းအစ်ကိုအပေါ် အပြစ်တင်နေရတာလဲ"

လီဟောင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းရှန်းအာက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ရှုအာ... မင်းမကြိုက်ရင်လည်း နောက်မှ ဟောင့်ကို ငါကိုယ်စား ပြန်ချော့လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ရှုအာရယ်၊ ဟောင့်ရဲ့ စေတနာကိုပဲ ကြည့်ပါဦး" ဟု လျိုယွဲ့ရုံကလည်း အမြန်ဝင်ချော့သည်။

လီဝူရွှမ်းက လီဟောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်ဆောင်သေတ္တာကို သူမနောက်က စင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး "ဟောင်" ဟု ခေါ်သံနှင့်အတူ လီယွမ်ကျောက် ရောက်လာသည်။

လီဟောင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စတုတ္ထမိခင်နှင့် ယွမ်ကျောက်တို့ ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

လီယွမ်ကျောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ပြန်အေးသွားသော ရှောင်ယွီကျင် မှာ ပြန်လည် ပေါက်ကွဲလာပြန်သည်။ 'ဒီကောင်စုတ်လေး... ဝင်လာရင် ဘယ်သူ့ကို အရင်နှုတ်ဆက်ရမလဲတောင် မသိဘူး။ မသိတဲ့သူဆိုရင် မင်းက လီဟောင်ကို လာဂုဏ်ပြုတာလို့ ထင်နေဦးမယ်!'

သူမ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် သားဖြစ်သူကို မဆူနိုင်သဖြင့် ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်လာသည်  "အစ်မတို့နဲ့ ညီမတို့ရေ... ကျွန်မ နောက်ကျသွားတယ်။ ဒါ ရှုအာလား? အို... မတွေ့တာ နှစ်တွေကြာတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဒီလောက်တောင် အရပ်ရှည်ပြီး လှလာတာပဲ။ ချင်းချင်း... မင်းမှာ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး ရှိတာပဲနော်!"

သူမ၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် လေထုမှာ ပြန်လည် စည်ကားသွားပြီး လူတွေ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခဲ့ကာ လီယွမ်ကျောက်၏ အလိုက်မသိမှုကိုလည်း ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

လီဟောင်ကတော့ ပြုံးလျက် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ဤသခင်မများမှာ တစ်ယောက်မှ အဆော့မသန်ကြပေ။

လီယွမ်ကျောက်က လီဟောင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ရုံနှင့် စောစောက ကိစ္စကြောင့် နားလည်မှုမလွဲကြောင်း သိသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ကျောက်လည်း စိတ်အေးသွားပြီး သူ၏လက်ဆောင်ကို လီဝူရွှမ်းထံ ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ" ဟု လျိုယွဲ့ရုံက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။

"ညီမလေး... ဖွင့်ကြည့်ရင် သိမှာပါ" ဟု လီယွမ်ကျောက်က ဆိုသည်။ သူ့မိခင် သေတ္တာထဲ ဘာထည့်ထားမှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသော်လည်း ပါးနပ်စွာပင် ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လီဝူရွှမ်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လက်ဆောင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ထက်မြက်လှသော ဓားမြှောင်တိုလေး တစ်စင်း ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက နာမည်ကျော် 'ဟန်ရှန်း' ဓားမြှောင်ပဲ!"

ကောင်းချင်းချင်းက ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး ရှောင်ယွီကျင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည် - "မရီး... ဒါက နာမည်ကြီး နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ။ မသေမျိုး မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် ထိုးဖောက်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"

ရှောင်ယွီကျင်က ပြုံးလျက် - "ယွမ်ကျောက်ရဲ့ စေတနာပါ၊ ရှုအာ ကြိုက်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းချင်းချင်းက စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ သမီးဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည် - "မင်းရဲ့ အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးမတင်ဘူးလား"

လီဝူရွှမ်း၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း တောက်ပမှုအချို့ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဤဓားမြှောင်ကို တော်တော်သဘောကျသည်။ သူမက ဓားရှည် သုံးသော်လည်း အခြားလက်တစ်ဖက် ကျန်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် ဓားရှည်ကို အသုံးမပြုနိုင်သည့်အခါ ဤဓားမြှောင်မှာ အလွန်အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို"

သူမက ညင်သာသော အမူအရာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

လီယွမ်ကျောက်က လက်ကာပြကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လီဟောင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

မကြာမီ တတိယနှင့် အဋ္ဌမသခင်မတို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး လူစုံသွားတော့သည်။

ဟဲကျန့်လန်သည် လီဝူရွှမ်းမှာ စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကာစဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို မကြိုက်မှန်း သိသဖြင့် အခြားအဆောင်များမှ ကိုယ်လုပ်တော်များကို ခေါ်မထားပေ။ ထို့ကြောင့် ရောက်လာသူများမှာ မိသားစုဝင်ရင်းချာများသာ ဖြစ်သည်။ လူသိပ်မများသော်လည်း ၎င်းမှာ လီဝူရွှမ်း၏ စိတ်ကြိုက်နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသည်။

သခင်မများအပြင် လီဝူရွှမ်း၏ ဖခင် 'လီရွှမ်လီ' သည်လည်း စံအိမ်၏ အတွင်းပိုင်းရှိ 'ဇန်တရားတောင်' မှ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူသည် အသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး ပညာရှိဆန်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက စစ်မြေပြင်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အစုံအလင်ဖြင့် ပြန်လာနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများ၏လက်မှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ လီမိသားစုဝင် အမျိုးသားများသည် စစ်မြေပြင်တွင် မိစ္ဆာကြီးများ၏ အဓိက ပစ်မှတ်များ ဖြစ်ကြပြီး ဒဏ်ရာရသည်နှင့် မိစ္ဆာများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီမိသားစုသည် နယ်စပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် ရန်ငြိုးများမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များအတွက် ဝမ်မိသားစု မှလွဲလျှင် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်ကြီး လေးခုလုံးသည် သူတို့၏ သေရန်ဘက်များ ဖြစ်ကြပြီး ထိုသူတို့၏ အသားကိုစား၊ သွေးကိုသောက်ကာ အရေခွံကို ခင်းအိပ်ချင်ကြသည်အထိ မုန်းတီးကြလေသည်။