အခန်း ၈၃ : ကဗျာပြိုင်ပွဲ မင်းသားလေး
စက္ကူပေါ်က မှင်တွေက မခြောက်သေးတာမို့ အခုထိလိုက်ရင် ပန်းချီကား ပျက်သွားနိုင်မှန်း ရေချီလင် သိပါတယ်။
သူမက အသေအချာ ကြည့်လေလေ၊ ပိုနှစ်သက်လေလေပါပဲ။ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ စိတ်မရှည်မှုတွေဟာလည်း တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လီဟောင် ဆီသို့ ဝေ့ဝဲလာပြီး-
“ဒါက ငါ့အတွက် ဆွဲပေးတာလား”
“စီနီယာ သဘောကျရဲ့လားဗျ”
သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက ကြည်နူးမှုကို မြင်တော့ လီဟောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်မိပြီး ပြုံးလျက်- “စီနီယာ သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဒါက စီနီယာ့အတွက် လက်ဆောင်ပါပဲ”
ရေချီလင်က ပြုံးပြလိုက်ရာ အေးစက်တဲ့ ရေကန်ကြီးတစ်ခုလုံး ပိုပြီး လင်းလက်သွားသလိုပါပဲ။ သူမက ခပ်သာသာ ရယ်မောလိုက်ပြီး-
“လူသားတွေထဲမှာ ဒီလောက် လက်ရာမြောက်တဲ့ ပန်းချီဆရာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ မင်း တကယ်ပဲ ထူးထူးခြားခြား ဆွဲနိုင်တာပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် စက္ကူပေါ်မှာ ရပ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်”
“စီနီယာ သဘောကျရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ”
ပန်းချီဆိုတာ ပုံတူကူးရုံသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ အနုပညာရသ မြှင့်တင်ပေးတာ ဖြစ်သလို filter တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သလိုမျိုး သဘာဝကျကျ လှပသွားစေတာပါ။
လီဟောင်က သူမကို ကြည့်ပြီး လေသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်တယ်- “စီနီယာ... အခု စီနီယာရဲ့ လူသားပုံစံကိုရော ပုံတူတစ်ချပ်လောက် ဆွဲပေးရမလား”
ဒီတစ်ခါတော့ ရေချီလင်က ငြင်းမလွှတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား စိတ်ဝင်တစားနဲ့ လီဟောင်ကို ကြည့်ပြီး- “မင်း ထပ်ဆွဲနိုင်သေးလို့လား”
“ပန်းချီအတွက်ဆိုရင် စီနီယာသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် တစ်နေကုန်တောင် ဆွဲနိုင်ပါတယ်ဗျ” လို့ လီဟောင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါ့အတွက် နောက်တစ်ပုံ ထပ်ဆွဲပေးဦး” လို့ ရေချီလင်က သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ!”
လီဟောင် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဒါက အကျိုးအမြတ်တွေ ရိတ်သိမ်းဖို့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး မဟုတ်ပါလား။
“စီနီယာ... ရေကန်အစွန်းမှာ ခပ်စောင်းစောင်းလေး ရပ်ပေးပါ... ဟုတ်ပါပြီ၊ အဲဒီအတိုင်းလေးပဲ...”
သူမရဲ့ ထူးကဲတဲ့ အလှတရားနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး 'စိမ်းမြကန်' ဘေးမှာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေတဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ တူအောင် လီဟောင်က ပုံစံသွင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးနောက် သူဟာ လျင်မြန်စွာပဲ စတင်ရေးဆွဲပါတော့တယ်။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာတော့-
ဒုတိယမြောက် ပန်းချီကား ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။
[ပန်းချီအတွေ့အကြုံ +၁၇၃၈]
အတွေ့အကြုံရမှတ်က သိပ်မလျော့သွားပါဘူး။ အဓိကကတော့ ပုံစံသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာက မတူညီတဲ့ ရသကို ပေးစွမ်းလို့ပါပဲ။
လီဟောင်က ပန်းချီကားကို သူမဆီ အမြန်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ရေကီလင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပါတယ်။ ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးဟာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဟန် ရှိသလို၊ လောကီနဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ ကြာပန်းတစ်ပွင့်လိုမျိုး အထီးကျန်ဆန်ပြီး သန့်စင်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
'ဒါက ငါ တကယ်ပဲလား...' ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးဟာ သူမရဲ့ တကယ့်ကိုယ်ထက် ပိုလှနေတယ်လို့ ရေကီလင် ခံစားမိပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ အမူအရာထဲက ဝမ်းနည်းရိပ်လေးကရော... သူမရဲ့ ရင်ထဲက ပုံရိပ်စစ် ဖြစ်နေမလား။
အေးစက်တဲ့ ရေကန်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်း... နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် အထီးကျန်မှု... ထန်နန်းတော် ဆိုတာ လူသားတွေအတွက် နေရာဖြစ်ပြီး သူမအတွက် မဟုတ်ပါဘူး... ဒီလို စည်ကားလှတဲ့ လူသားမြို့တွေကြားမှာ သူမရဲ့ အထီးကျန်မှုက ပိုလို့တောင် နက်ရှိုင်းနေသလိုပါပဲ။
ပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း သူမဟာ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြောသွားပါတယ်။
သူမ အာရုံစိုက်နေတာကို မြင်တော့ လီဟောင်က နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုပါဘူး။ အဲဒီအစား စက္ကူကို တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ပြီး သူမရဲ့ ငေးမောနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ဓာတ်ပုံဆိုတာ မရှိသေးတဲ့ ခေတ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေက အချိန်အခိုက်အတန့်တွေကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ပါတယ်။
လူအတော်များများ ဒါကို သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ လီဟောင် တွေးလိုက်ပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ တတိယမြောက် ပန်းချီကား ပြီးသွားပါတယ်။
[ပန်းချီအတွေ့အကြုံ +၁၅၄၁]
အတွေ့အကြုံက အနည်းငယ် လျော့သွားပေမယ့် များပြားနေဆဲပါပဲ။
ပန်းချီကား သုံးချပ်တည်းနဲ့တင် အတွေ့အကြုံရမှတ် ငါးထောင်ကျော် ရလိုက်တာက တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။
လီဟောင် ပန်းချီဆွဲလို့ ပြီးသွားတဲ့အခါ ရေကီလင်ကလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး- “မင်း ပြီးပြီလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
'သိနေတာပဲကိုး...' လို့ လီဟောင် စိတ်ထဲက ခိုးရယ်မိပါတယ်။ သူမက သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အစကတည်းက သိနေပေမယ့် ပန်းချီဆွဲလို့ ကောင်းအောင် အလိုက်သင့် ငြိမ်ပေးနေခဲ့တာပါ။
“ပြီးပါပြီဗျ”
လီဟောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး စက္ကူကို သူမဘက် လှည့်ပြလိုက်ပါတယ်။
တတိယမြောက် ပန်းချီကားကို မြင်ရတဲ့အခါ ရေကီလင်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အပြုံးရိပ်တွေ ပိုနက်ရှိုင်းသွားပါတယ်။ ငေးမောနေတဲ့ အမူအရာက အသက်ဝင်လွန်းလှပြီး သူမရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အလင်းပြန်နေတဲ့ အရိပ်တွေက အတွေးပေါင်းစုံကို သိုဝှက်ထားသလိုပါပဲ။
သူမဟာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က အတိတ်တွေကို ခဏတာ ပြန်လည်အမှတ်ရနေတာကို သူက ရိပ်မိသွားတာလား။
ဒီလူသားကောင်လေးက သူမကို တကယ်ပဲ ဖတ်နိုင်နေတာလား။
ရေကီလင်က လီဟောင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေသွားပြီး “မင်းရဲ့ ပန်းချီပညာက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ မင်းက လီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်”
“ဟုတ်ပါတယ်ဗျ” လို့ လီဟောင် ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ရေကီလင်က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ “နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ် လီမိသားစု ဆိုတာ တစ်ပြည်လုံး ကျော်ကြားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါသိသလောက်တော့ မိသားစုစည်းကမ်းက သိပ်တင်းကျပ်ပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်းက ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေချည်းပဲ။ သူတို့က မင်းကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ပညာရပ်တွေမှာ အချိန်ဖြုန်းခွင့် ပေးထားတာလဲ”
“ပန်းချီပညာက အသေးအဖွဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး စီနီယာ”
လီဟောင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါ့အပြင် ကျင့်ကြံတာနဲ့ ပန်းချီဆွဲတာက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။ လေ့ကျင့်ရတာ မောပန်းလာတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိတာပဲလေ”
“ဩော်... ဟုတ်လား”
ရေကီလင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပါတယ်။
လီဟောင်က ခဏတာပဲ သူ့ရဲ့ 'အရည်အချင်းပေါင်းစုံ ဖုံးကွယ်ခြင်း' ကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဆယ့်ငါးလီ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ ပြီးမှ ပြန်ဖုံးလိုက်ပါတယ်။
ရေကီလင် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြတကြီးနဲ့ ပြူးကျယ်သွားပြီး လီဟောင်ကို ကြည့်ရင်း-
“ဆယ့်ငါးလီ လား”
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သွေးသားနဲ့ အရိုးအဆီအနှစ်တွေက အခုမှ နုနယ်ပျိုမြစ်နေတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။
“စီနီယာ... ဒီနေ့ အချိန်ရတုန်း နောက်ထပ် ပုံတချို့ ဆွဲပေးပါရစေဦး” လို့ လီဟောင်က ပြုံးပြီး ကမ်းလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
ရေကီလင်က သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ စွမ်းအားနဲ့ အမြန်အခြောက်ခံထားတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်- “ကောင်းပြီလေ”
လီဟောင် စိတ်ထဲက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို စိမ်းမြကန်ဘေးမှာ ပြန်ရပ်ခိုင်းကာ ဆက်ပြီး ပန်းချီဆွဲပါတော့တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ ပြီးသွားပါတယ်။
ပန်းချီကား ၁၁ ချပ် ပြီးသွားတဲ့အခါ ၁၂ ချပ်မြောက်အတွက် ပန်းချီအတွေ့အကြုံက ၃၅၁ မှတ်ပဲ တိုးပါတော့တယ်။
အရင်ကထက် အများကြီး လျော့သွားပေမယ့် တခြားအရာတွေကို ဆွဲတာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး ရနေပါသေးတယ်။
“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ကြရအောင်”
ရေချီလင်က နောက်ဆုံး ပန်းချီကားကို ယူလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတွေ ပေါ်နေပါတယ်။
“စီနီယာ တစ်ခုခု အားမရလို့လားဗျ” လို့ ဆက်ဆွဲဖို့ ပြင်နေတဲ့ လီဟောင်က မေးလိုက်ပါတယ်။
ရေချီလင်က ခေါင်းခါပြပြီး- “ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ အပြင်အဆင်က သိပ်ရိုးလွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ ပန်းချီပညာက ဒီလောက် လက်ရာမြောက်နေတာ... နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ အသေအချာ ပြင်ဆင်လာခဲ့မယ်”
လီဟောင် ခဏမျှ စကားမထွက်နိုင် ဖြစ်သွားပါတယ်။ အလှအပကို မြတ်နိုးတာ လူတိုင်းရဲ့ သဘာဝပေမယ့် မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး တစ်ယောက်တောင် ဒါကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
သူမရဲ့ ဒီနေ့ ပုံစံက မလှဘူးလို့ ထင်နေတာလား။
ဒါပေမဲ့ လီဟောင်ကတော့ သူမက အခုတောင် အလှဆုံးပဲလို့ တွေးနေမိပါတယ်။
“ကောင်းပါပြီဗျ”
လီဟောင်က အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။ ရှေ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲလေ။
“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ” လို့ ရေချီလင်က မေးပါတယ်။
“လီဟောင် ပါဗျ”
ရေချီလင်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန် ရှိပါတယ်။ အဲဒီနာမည်က တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ဆိုရင် ပိုပြီး လိုက်ဖက်မယ့် နာမည်မျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ။
“စီနီယာ့ နာမည်ကရောဗျ” လို့ လီဟောင်က ရင်းနှီးမှု ရယူဖို့ မမေ့မလျော့ မေးလိုက်ပါတယ်။