အခန်း ၈၁ : ပုံစံခွက်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း (အပိုင်း ၂)
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး အရာအားလုံးဟာ ဖြတ်သန်းသွားမယ့် တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ သူ သဘောထားခဲ့တာပါ။
"ကျော်ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ တောင်တစ်လုံးနဲ့ တိုးရင်... တို့တွေ အဲဒီတောင်ကို ပတ်သွားလိုက်ရုံပဲပေါ့" လို့ လီဟောင်က ပြောလေ့ရှိပါတယ်။
အကယ်၍ သူဟာ အလုပ်ရှောင်ဖို့ပဲ သိနေတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ပါရမီလို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ချန်းယွီမြို့မှာတော့ လီဟောင်ဟာ တစ်ကိုယ်တော် မြို့ကိုကာကွယ်ပြီး မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီးကို သုတ်သင်ကာ ထူးချွန်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါတောင်မှ သူဟာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လူမသိအောင် နေခဲ့တာပါ။
ဒီအရည်အချင်းတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူဟာ လီယွန်းတို့ထက် အဆင့်အတန်း အများကြီး သာလွန်နေပါပြီ။
တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ မင်းသားနှစ်ပါးတောင်မှ လီယွမ်ကျောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ လီဟောင်ကို မမှီပါဘူး။
ဒါ့အပြင် ဆယ့်ငါးလီအဆင့် ကို ရောက်နေတာတောင် လီဟောင်ဟာ ဘယ်တော့မှ ကြွားလုံးမထုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အကယ်၍ သူဟာ လီယွန်းလိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး သိသွားလောက်ပါပြီ။
လူတိုင်းက နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ရှာဖွေကြပေမဲ့ လီဟောင်ကတော့ နာမည်နဲ့ စည်းစိမ်ဆိုတာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေပဲလို့ ဆိုပါတယ်။
လီယွမ်ကျောက် ဒီစကားကို စကြားတုန်းက နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ အကုန်လုံးကို နားမလည်သေးပေမဲ့... ဒါဟာ တကယ်ကို "လန်း" တယ်လို့ပဲ သူ ခံစားရပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း လီယွမ်ကျောက်ဟာ လီဟောင်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာပါ။ တခြားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ သူဟာ သင်ယူရတာကို ရိုးရိုးသားသားပဲ မြတ်နိုးလို့ပါ။
"ဆရာမ... လီဟောင် ဘယ်မှာလဲ?"
ဒီအချိန်မှာ လီယွမ်ကျောက်ဘေးမှာ လီဟောင် မရှိတာကို လီယွမ် သတိထားမိသွားပါတယ်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာပါတယ်။ သူ့မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား?
"လီဟောင်ကတော့..."
စုယဲ့ဟွာဟာ လီယွမ်ကျောက်ဘေးက လွတ်နေတဲ့ နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်မှာတော့ - "သူကတော့ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအနေနဲ့ 'အဖြူအမဲခန်းမ' ကို တိုက်ရိုက် တက်ခွင့်ရသွားပြီ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘာ!!!"
သူမရဲ့ စကားကြောင့် အယ်လ်ဖာအကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဆူညံသံတွေဟာ ဈေးတန်းတစ်ခုလို ချက်ချင်း ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်းက ဘယ်လိုကြောင့်လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာကို အလုအယက် မေးမြန်းကြပါတော့တယ်။
လူအုပ်ထဲမှာတော့ ကျန်းယဲ့ ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပါတယ်။
သူဟာ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါကို လီမိသားစုက သားဖြစ်သူက ရသွားတာလား?
သူ့မျက်နှာ ညိုမှောင်သွားပေမဲ့ နန်းတော်ထဲက ဆရာသမားတွေရဲ့ ဆုံးမစကားကို သတိရပြီး ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာကို ပြန်ယူလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲနေပြီး မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်တွေကိုတော့ လုံးဝ မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး။
"ဆရာမ" ကျန်းယဲ့က စကားပြောလိုက်တော့ ဆူညံသံတွေဟာ ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။ "သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာလဲ?"
ကျန်းယဲ့က စုယဲ့ဟွာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
စုယဲ့ဟွာဟာ မင်းသားရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသကို ရိပ်မိပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းသားသာ ဆယ့်ငါးလီအဆင့်၊ မဟုတ်ဘူး... နတ်ဘုရားခရီးဆန့်ခြင်းအဆင့် ကိုတောင် ရောက်နေမယ်ဆိုရင် ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရနိုင်တာပေါ့လို့ သူမ တွေးမိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကတော့ အေးဆေးပါပဲ။ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ သူမက ပြောလိုက်ပါတယ် -
"လီဟောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မင်းတို့အားလုံးထက် သာလွန်နေတယ်။ ပြီးတော့ ချန်းယွီမြို့ တာဝန်မှာလည်း အဆင့်မြင့်ဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ လျော်ညီစွာ သင်ကြားပေးနိုင်ဖို့ 'အဖြူအမဲခန်းမ' ကို စောစော တက်ခွင့်ပေးလိုက်တာပါ။ သူသာ ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဆရာတွေက သူ့ကို ဘာမှ သင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့သလို၊ သူဟာ မင်းတို့အတွက် သိုင်းအဆင့် သတ်မှတ်ပွဲက နေရာတစ်ခုကို အလကား ယူထားသလိုပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
ဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
လီဟောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူတို့ထက် သာနေတယ် ဟုတ်လား? တစ်ဖက်လူက 'စိတ်ဝိညာဉ် ဆက်ခံခြင်း' ကိုတောင် ရသွားပြီလား?
ဒါပေမဲ့... အဆင့်မြင့်ဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ဆိုတာကရော ဘာလဲ?
လီယွန်းနဲ့ လီကျီနင်တို့လည်း မျက်စိလည်သွားကြပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လီယွမ်ကျောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
အားလုံးက ချန်းယွီမြို့ကို အတူတူ သွားခဲ့တာပဲလေ။ ဘာလို့ လီယွမ်ကျောက်က ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရခဲ့တာလဲ?
လီယွမ်နဲ့ သူ့နှမရဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့ လီယွမ်ကျောက်က ခပ်ပြုံးပြုံးလေးပဲ နေလိုက်ပါတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ တိတ်တဆိတ် ကြိတ်ပျော်နေတာပါ။ သိချင်လား? မပြောပြဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟောင်အစ်ကိုက ဒါကို လူမသိစေဖို့ မှာထားလို့ပါ။ ဘာလို့လဲလို့ မေးတော့ ဟောင်အစ်ကိုက သူ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်သေးလို့တဲ့လေ။
ဒါပေမဲ့ ချန်းယွီမြို့က အဖြစ်အပျက်က အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ ကြာကြာတော့ ဖုံးထားလို့ ရမှာမဟုတ်ပါဘူး။
လီယွမ်ကျောက်ကတော့ အဲဒီအချိန်ကို အရမ်းမျှော်လင့်နေပါတယ်။ ဟောင်အစ်ကိုရဲ့ အဆင့်အမှန်ကို သိသွားတဲ့အခါ ဒီမောင်နှမနဲ့ တခြားသူတွေ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုး ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေတာပါ။
သူတို့ ဦးလေးပြီးရင် သူတို့ လီမိသားစုဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေပါဦးမယ်!
ဒါကို တွေးမိရင်း သူဟာ အချိန်တွေကို အမြန်ကုန်ဆုံးစေချင်ပြီး ချန်းယွီမြို့က သတင်းတွေ အမြန်ပြန့်လာဖို့ မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထန်နန်းတော်ရဲ့ 'အဖြူအမဲခန်းမ' ထဲမှာတော့ -
နန်းတော်သခင် စုန့်ယွီဖုန်းဟာ ခန်းမထဲမှာ ထိုင်နေပါတယ်။ သူ့ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ဟာ အငွေ့တောင် မထွက်တော့ဘဲ အေးစက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သောက်ဖို့ မေ့နေပြီး မှင်သက်နေပါတယ်။
သူ့ဘေးမှာတော့ ရှန်ယွမ်ချင်း၊ ကျောက်ကျုံးယွမ်နဲ့ တခြား ထန်နန်းတော် အကြီးအကဲတွေ ရှိနေကြပါတယ်။
ဆုန့်ယွဲ့ယောင်ကလည်း အနောက်က ထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ထိုင်နေပြီး တခြားသူတွေလိုပဲ သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
လီဟောင်ကတော့ ဘေးကလူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် မျောက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသလို ခံစားနေရပြီး အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဆယ်မိနစ်ကျော်သွားပြီ၊ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြသေးပါဘူး။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာဆိုရင် သူ ပန်းချီနှစ်ကားတောင် ဆွဲပြီးလောက်ပြီလို့ တွေးနေမိပါတယ်။
"ကျွန်တော့်ကို အဖြူအမဲခန်းမထဲ တိုက်ရိုက် ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာကို အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဒီလို အချိန်ဖြုန်းနေတာကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်သဘောမကျဘူးဗျ"
လီဟောင်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ပြီး ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
စုန့်ယွီဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မျောက်ကြည့်သလို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေဟာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျရှုံးခဲ့တဲ့ လီမိသားစုက လီကျီနင် ဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပါတယ်။ အသက် ၁၉ နှစ်နဲ့ မသေမျိုးအဆင့်ကို ရောက်တာက မကြားဖူးတဲ့ ကိစ္စပါ။
နှမြောစရာကောင်းတာက သူ အသက်ရှိစဉ်မှာ သူ့မျက်နှာကို သူတို့ မမြင်လိုက်ရတာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အသက် ၁၄ နှစ်နဲ့ ဆယ့်ငါးလီအဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ ဒီလူငယ်လေးကို မြင်တော့ သူတို့ မနေနိုင်ဘဲ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်မိနေကြတာပါ။ သူ့မှာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေများ ရှိနေမလားပေါ့။
သာမန်လူသားတွေပဲ ဖြစ်နေကြတာကို ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်လိုများ ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ?
စုန့်ယွီဖုန်းက အတော်ကြာအောင် သေချာကြည့်ပြီး ပိုပိုပြီး အံ့သြလာပါတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ လီဟောင်ရဲ့ အဆင့်ကို လျှို့ဝှက်စမ်းသပ်ကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အဆင့်နဲ့တောင် စမ်းသပ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုတာက ဒီလူငယ်လေးဟာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုခုကို အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့ကျင့်ထားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒီလို နည်းစနစ်တွေက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို တိုးတက်စေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပါတယ်။ ဒါကို အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လီဟောင်က ဒီလို အသုံးမဝင်တဲ့ နည်းစနစ်အတွက် အချိန်ပေးထားတာတောင်မှ ဆယ့်ငါးလီအဆင့်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ... သူ့ရဲ့ပါရမီကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းနေပါပြီ။
အရင်တုန်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် အမည်ပေးခဲ့တာ... အမှန်ပါပဲ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမြင်က တကယ်ပဲ မှန်ကန်ခဲ့တာပါ။
နန်းတော်သခင် စုန့်ယွီဖုန်းက သူ့ဘာသာ တွေးနေမိပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်က အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ကြည်ညိုမှုဟာလည်း တိတ်တဆိတ် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာပါတယ်။
"မင်းက ဆယ့်ငါးလီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ဒီလောက် ပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင် 'ကန်းထောင်နန်းတော်' ကို တပည့်အဖြစ် ဝင်ရင်တောင် သင့်တော်နေပြီပဲ"
စုန့်ယွီဖုန်းက လီဟောင်ကို စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ် - "ဘာလို့ ငါတို့ ထန်နန်းတော်အကယ်ဒမီကို လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်"
တခြားသူတွေလည်း လီဟောင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ အနှိုင်းမဲ့ သိုင်းကျမ်းကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုကြောင့်လား?
စုန့်ယွဲ့ယောက်လည်း လီဟောင်ရဲ့ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းရင်း စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပါတယ်။
"အကြောင်းရင်းကတော့..."
လီဟောင်က အဲဒီနေ့ကို ပြန်တွေးလိုက်ပြီး လွမ်းဆွတ်တမ်းတတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - "အဲဒီနေ့ မနက်က 'မြန့်ယွီ အနံ့မွှေးမုန့်ကြွပ်'တစ်ခုလောက် စားချင်မိလို့ ထင်တယ်ဗျ"
လူတိုင်း: "???"
ဘာ?
သူတို့ အမျိုးမျိုးသော အဖြေတွေကို စဉ်းစားထားခဲ့ကြပေမဲ့ ဒါကတော့ တစ်ခုမှ မပါပါဘူး။
မြန့်ယွီ အနံ့မွှေးမုန့်ကြွပ် ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ?
ဆီကြော်မုန့်တစ်ခုလား?
ထန်နန်းတော်အကယ်ဒမီကို ဝင်ချင်ကြတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေက အများကြီးရှိပါတယ်။ လက်စားချေဖို့၊ နာမည်ကြီးဖို့၊ မိသားစုလုပ်ငန်း ဆက်ခံဖို့၊ နာမည်ကောင်းရဖို့... ဒါပေမဲ့ ဆီကြော်မုန့်တစ်ခုကြောင့် လာတက်တယ်ဆိုတာမျိုးတော့ သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ စုန့်ယွီဖုန်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခါးသီးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - "အဲဒီ မုန့်ကြွပ်က... တကယ်ပဲ စားကောင်းမှာပါပဲနော်"
"ဟုတ်တယ်ဗျ"
လီဟောင်ရဲ့ အမူအရာက တည်ကြည်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - "အခွင့်အရေးရရင် ဆရာတို့လည်း မြည်းကြည့်သင့်တယ်နော်။ လက္ခဏာကို သေချာကြည့်ဦး၊ 'ချင်းလျန်လမ်းကြား' က အဘိုးကြီးလျူရဲ့ ဆိုင်ကနော်"
လီဟောင်က အတည်အပေါက်နဲ့ လာညွှန်းနေတာကို မြင်တော့ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြပါတယ်။
'ချင်းလျန်လမ်းကြားက မုန့်ကြွပ်...' စုန့်ယွဲ့ယောက်ကတော့ စိတ်ထဲမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့ ထန်နန်းတော်ရဲ့ အနှိုင်းမဲ့ 'ထိုက်ကျိ ချန်ခွန် ဓားသိုင်း' ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား?" ဟွမ်လီချောင် က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
သူကတော့ လီဟောင်ရဲ့ အဖြေက ရှောင်ထွက်လွန်းနေတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ ဆီကြော်မုန့် ဆိုတာကြီးက ဘာလဲ?