အခန်း ၇၇ - ရှာချင်းရွှမ်း
မြို့စောင့်တပ်က မြို့ပြင်ရှိ မိစ္ဆာအလောင်းတွေကို ရှင်းလင်းနေချိန်မှာပဲဆုန့်ယွဲ့ယောင်ကလည်း 'လေနက်တောင်တန်း' ရဲ့ အခြေအနေကို ယွဲ့ရှုဟုန်ဆီ အစီရင်ခံခဲ့ပါတယ်။
ယွဲ့ရှုဟုန်က သတင်းအချက်အလက် မှန်ကန်မှုရှိမရှိ အတည်ပြုဖို့ ကင်းထောက်တွေကို ချက်ချင်းစေလွှတ်လိုက်ပါတယ်။
ကင်းထောက်တွေဟာ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မိစ္ဆာအလောင်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လုံးဝကို မှင်သက်သွားကြပါတယ်။
ဒီနေရာက မိစ္ဆာအလောင်းအရေအတွက်ဟာ မြို့ပြင်မှာပုံနေတဲ့ အလောင်းတွေထက် မနည်းပါဘူး။
အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာအလောင်းတွေနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားတဲ့ စင်မြင့်ကြီးပေါ်မှာတော့ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီးတွေရဲ့ အလောင်းတွေချည်းပဲ ဖြစ်ပြီး အကြမ်းဖျင်းရေတွက်ကြည့်ရင် အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိပါတယ်။
ချန်းယွီမြို့ပြင်မှာ နာမည်ကျော်လှတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ 'ခွန်အားနတ်ဘုရား ဝက်ဝံမိစ္ဆာ' ကိုလည်း ကင်းထောက်တွေ မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီဝက်ဝံကြီးဟာလည်း ပုပ်စော်နံနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် အသားစင်မြင့်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ပုံထားခြင်း ခံနေရပါပြီ။
ကင်းထောက်တွေဟာ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ တုန်ရင်နေရင်း မြို့ထဲကို အပြေးအလွှားပြန်လာပြီး ယွဲ့ရှုဟုန်ကို အသေးစိတ် ပြန်လည်တင်ပြကြပါတယ်။
နားထောင်ပြီးနောက် ယွဲ့ရှုဟုန်ဟာ အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပါတယ်။
ချန်းယွီမြို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ကျခဲ့သူပီပီ မြို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီး အားလုံးကို လီဟောင်ကပဲ သုတ်သင်လိုက်တာဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။
အကယ်၍ 'ထန်နန်းတော်အကယ်ဒမီ' က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တာဝန်တစ်ခုပေးလို့ လီဟောင်သာ လက်မခံခဲ့ဘူးဆိုရင်... အခုအချိန်မှာ ချန်းယွီမြို့ ဘာဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ယွဲ့ရှုဟုန် မတွေးရဲအောင်ပါပဲ။
သူဟာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရသလိုပဲ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့နှလုံးသားပေါ်မှာ ဖိထားတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖယ်ရှားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။
ချန်းယွီမြို့ပြင်က မိစ္ဆာအလောင်း အများစုကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သလို လီဟောင်တို့အုပ်စုရဲ့ အကယ်ဒမီတာဝန်လည်း ပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်ပါတယ်။
လာတုန်းက အရေးတကြီး လာခဲ့ရပေမဲ့ ပြန်တဲ့ခရီးကတော့ အေးအေးလူလူပါပဲ။ ယွဲ့ရှုဟုန်က သူတို့အုပ်စုအတွက် မြင်းရထားတစ်စီး စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း မြို့တံခါးအထိ လိုက်လံနှုတ်ဆက်ပါတယ်။
"သခင်လေး... ကျွန်တော် ချန်းယွီမြို့ရဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြည်နယ်အစိုးရဆီ အစီရင်ခံစာ ပို့ထားပြီးပါပြီ။"
"အဲဒီအပြင် ဒီကကိစ္စတွေအားလုံး အခြေကျသွားပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် နန်းတော်ကိုသွားပြီး ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် သေဒဏ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါ့မယ်။"
မြင်းရထားအပြင်ဘက်မှာ ယွဲ့ရှုဟုန်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။
လီဟောင်က သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သူဟာ အပြစ်အားလုံးကို သူ့ပခုံးပေါ်မှာပဲ တင်ယူသွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားမှန်း ချက်ချင်းနားလည်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီလိုတာဝန်ယူလိုက်တာက မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးကိုးဆက်လုံးကိုပါ ထိခိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား?" လီဟောင်က မေးလိုက်ပါတယ်။
ယွဲ့ရှုဟုန်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။ "သိပါတယ်... ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်က ဆွေမျိုးကိုးဆက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၂ နှစ်ကတည်းက အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါယုအင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေအရ ဆယ်နှစ်ထက်မက အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသူကို ပတ်သက်မှုမရှိဘူးလို့ သတ်မှတ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ဟာ တခြားသူတွေဆီ မကူးစက်နိုင်ပါဘူး။"
လီဟောင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ "မင်းကလည်း စစ်တုရင်ကစားတာ တော်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။"
"ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောနေတာပါ သခင်လေး။"
လီဟောင် ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ သူက လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး မြင်းရထားကုလားကာကို ချလိုက်ပါတယ် -
"နှမြောစရာပဲ... မင်း 'ကျားဝတ်ရုံခေါင်း'ဆိုင်က အရက်ကို မြည်းစမ်းခွင့်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"
ယွဲ့ရှုဟုန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပါတယ်။ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ ဆိုပါတယ်
"အကယ်၍ သခင်လေးက စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ချန်းယွီမြို့နားက ဖြတ်သွားဖြစ်တဲ့အခါ ဒီလမ်းပေါ်မှာ အရက်တစ်ခွက် လောင်းချပေးပါ... ကျွန်တော်နဲ့အတူ သောက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားပေးပါ။"
လေပြေလေးက ကုလားကာကို တိုးဝှေ့သွားသလို အထဲကနေ စကားလုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပါတယ် -
"ကောင်းပြီ။"
ယွဲ့ရှုဟုန်ရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး တောက်ပလာပါတယ်။
မြင်းရထားမောင်းသူက နှင်တံကို ခတ်လိုက်တာနဲ့ ရထားလေးဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ရွေ့လျားသွားပါတယ်။ မနက်ခင်းနေရောင်အောက်မှာ ဆိုက်ပရပ်စ်ပင်တွေ စီတန်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးအတိုင်း မှန်မှန်လေး ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။
မြို့တော်နဲ့ မြို့တံခါးဝက ပုံရိပ်လေးဟာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာပြီး သေးငယ်သွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ မြို့တံခါးဝက လူဟာ မြင်းရထားဆီကို လက်ပြနှုတ်ဆက်နေပြီးနောက်မှာတော့ အတော်ကြာအောင် ဦးညွှတ်နေခဲ့တာကို မသဲမကွဲ မြင်နေရဆဲပါပဲ။
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မမြင်ရတော့တဲ့အထိပါပဲ။
မြင်းရထားထဲမှာတော့ လီဟောင်၊ ရန်ချမ်ချမ်၊ လီယွမ်ကျောက်နဲ့ အခြားသူတွေပဲ ရှိပါတယ်။
ရထားမောင်းသူကတော့ ချန်းယွီမြို့က စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လီဟောင်တို့အုပ်စုကို ချင်းကျိုး မြို့ကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးရင်တော့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်မောင်းလာရမှာပါ။
ဝေဖုန်းကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ရက်ကတည်းက အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။ လီဟောင် ရှိနေမှတော့ သူက သခင်မလေးကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ရှောက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူးလေ။
အခု သူပိုစိုးရိမ်နေတာက လီဟောင်ရဲ့ နောက်လိုက်လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ သခင်မလေးရဲ့ ကတိစကားပါပဲ။
လီဟောင်က အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်ဆိုပေမဲ့ ရန်ချမ်ချမ်ကလည်း မဟာဆရာ တစ်ဦးရဲ့ သမီးဖြစ်နေတာကြောင့် 'နောက်လိုက်' ဆိုတဲ့ အမည်နာမက သူမအတွက် တစ်သက်လုံး စွန်းထင်းသွားနိုင်ပါတယ်။
သူဟာ အမြန်ပြန်ပြီး စစ်ကူတောင်းရပါမယ်... သူ့သခင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းပဲ သခင်မလေးကို နားချနိုင်မှာပါ။
ဦးလေးဖုကတော့ ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာသေးတာကြောင့် ချန်းယွီမြို့မှာပဲ နားနေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ချန်းယွီမြို့က ထွက်လာတာ ခရီးတစ်ဝက်တောင် မရောက်သေးခင်မှာပဲ လမ်းမကြီးပေါ်ကနေ လျင်မြန်တဲ့ မြင်းနှစ်ကောင်ဟာ လီဟောင်တို့ မြင်းရထားဆီကို ဦးတည်လာပါတယ်။
မြင်းစီးသူတွေဟာ မြင်းရထားပေါ်က ချန်းယွီမြို့ရဲ့ အလံကို မှတ်မိပုံရပါတယ်။ မီတာအနည်းငယ်အကွာကနေ ဖြတ်သွားပြီးမှ ဇက်ကြိုးကို ချက်ချင်းဆွဲကာ မြင်းရထားရှေ့ကို ပိတ်ရပ်လိုက်ကြပါတယ်။
"ရပ်စမ်း!"
မြင်းစီးသူတွေဟာ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။ အမျိုးသားက အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး ခရမ်းရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးမှာ ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားပါတယ်။ ခေါင်းပေါ်မှာ 'ပျံသန်းနေသော ငှက်မွှေး' ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ရဲရင့်တဲ့ ပုံစံရှိပါတယ်။
အမျိုးသမီးကတော့ ခရမ်းရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာအနုစားကို ဝတ်ထားပြီး ကျောမှာ လေးတစ်လက်၊ ခါးမှာ ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားပါတယ်။ သူမက ဦးထုပ်မဆောင်းထားဘဲ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်တွေဟာ ချပ်ဝတ်ရဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့အတူ နောက်မှာ လွင့်မျောနေပါတယ်။
"မင်းက ချန်းယွီမြို့က စစ်သားလား?"
မြင်းရထား ရပ်သွားတဲ့အခါ လူငယ်က နှင်တံကိုကိုင်ပြီး ရထားမောင်းသူကို ဒေါသတကြီး ညွှန်ပြမေးမြန်းပါတယ်။
ရထားမောင်းသူဟာ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ ချပ်ဝတ်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ ဆင်းပြီး ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ် "ချန်းယွီမြို့စောင့်တပ်က တပ်မှူး ယွဲ့မင် ပါခင်ဗျာ။"
"မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ? ရထားထဲမှာ ဘယ်သူတွေ ပါသလဲ?"
လူငယ်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပါတယ် "ချန်းယွီမြို့ကို မိစ္ဆာတွေ တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ငါတို့ ကြားထားတယ်။ မင်းက မြို့ကို ပစ်ထားခဲ့တဲ့ စစ်ပြေးလား?!"
ဒီစကားကို ပြောလိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
ရထားမောင်းသူ ယွဲ့မင်က အသည်းအသန် ရှင်းပြပါတယ်။ "အရှင်တို့ နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ... မြို့ထဲက မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခကို နှိမ်နင်းပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်က မြို့ဝန်ရဲ့ အမိန့်အရ ဒီ 'ထန်နန်းတော်အကယ်ဒမီ' က ကျောင်းသားတွေကို ချင်းကျိုးမြို့ဆီ ပို့ဆောင်ပေးနေတာပါခင်ဗျာ။"
"ထန်နန်းတော်အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေ ဟုတ်လား?"
ဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။ လူငယ်ရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး "သူတို့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်... ငါ ကြည့်ချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ချင်းကျိုးမြို့က ထန်နန်းတော်အကယ်ဒမီဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နာမည်ကြီးတာကြောင့် သူတို့လည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လို လူတွေအတွက်တော့ အဲဒီမှာ သွားတက်ဖို့ မလိုပါဘူး။
မြင်းရထားထဲမှာတော့ လီဟောင်တို့ဟာ အပြင်က ဆူညံသံကို ကြားနေရပါတယ်။ တံခါးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ယွီဝေ က ကုလားကာကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘယ်လိုလူက ပြဿနာလာရှာနေတာလဲလို့ တွေးနေပါတယ်။
သူ့ကို တားတာကတော့ ထားပါဦး... ရထားထဲမှာ လီမိသားစုရဲ့ လီဟောင်နဲ့ လီယွမ်ကျောက် ပါနေတာလေ။
"သူတို့က 'ရှ' မိသားစုရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ချပ်ဝတ်တွေကို ဝတ်ထားတာပဲ။"
လီယွမ်ကျောက်က ကုလားကာကြားကနေ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။
နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး စံအိမ်ကြီးတွေထဲက ဖြစ်တာကြောင့် လီယွမ်ကျောက်ဟာ ခရီးမထွက်ဖူးပေမဲ့ ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေအကြောင်း သင်ယူထားပြီးသားပါ။
မြင်းစီးသူ နှစ်ယောက်ဟာ လီဟောင်တို့ရဲ့ နုပျိုတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အကယ်ဒမီဝတ်စုံတွေကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ရထားမောင်းသူ လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ပါတယ်။
"ငါ မေးပါရစေ... မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခက ပြီးသွားပြီဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" ရဲရင့်တဲ့ပုံစံရှိတဲ့ အမျိုးသမီးက ရထားမောင်းသူကို အေးစက်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
ရထားမောင်းသူက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ "အစီရင်ခံပါတယ်ခင်ဗျာ... မိစ္ဆာတွေက ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့ကြပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ လီမိသားစုက သခင်လေးလီက ဝင်ရောက်နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာပါခင်ဗျာ။"
"လီမိသားစုက သခင်လေးလီ ဟုတ်လား?"
လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ် "လီမိသားစုက ဘယ်သခင်လေးလဲ?"
"ချင်းကျိုးမြို့က နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ် လီမိသားစုကပါခင်ဗျာ" လို့ ရထားမောင်းသူက ရိုရိုသေသေ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဟင်?"
ရှယုံ နဲ့ ရှချင်းရွှမ်းတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ တကယ်ပဲ သူတို့လား?
နေပါဦး... သခင်လေးလီ တဲ့လား?
ဒီလို အခေါ်ခံရဖို့ဆိုရင် လီမိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လီမိသားစုရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေက အခုဆို လူလတ်ပိုင်းတွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီလေ။ အသက်ရှင်ကျန်တာကလည်း သုံးယောက်ပဲ ရှိတော့ပြီး အားလုံးက နာမည်ကြီးတွေချည်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာကျူးကျော်မှုမှာ ဆယ့်ငါးလီအဆင့် ရှိတဲ့ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီးက ဦးဆောင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တခြားမိစ္ဆာ သောင်းနဲ့ချီ ပါဝင်ခဲ့တယ်လို့ သတင်းကြားထားပါတယ်။ ဒီလိုအင်အားကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ရှမိသားစုက ဆယ့်ငါးလီအဆင့် ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်လောက် လိုအပ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်ထဲမှာတော့ နာမည်ကျော်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မကြားမိသေးပါဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်တုန်းကတော့ လောကမှာ ဂယက်အနည်းငယ် ထခဲ့ပါသေးတယ်။
တစ်ယောက်က အသက် ၆ နှစ်မှာ 'ဝူလျန်တောင်' ကို သွားပြီး ဗုဒ္ဓမြတ်စွာရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က 'ချင်းကျီတောင်'က တာအိုဆရာကြီးရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကောင်းကင်နဲ့ယှဉ်တဲ့ ကံတရားနဲ့ မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး 'ဧကရာဇ်ယု' ကိုယ်တိုင် အမည်ပေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ရဲ့ပါရမီဟာ အလွန်မြင့်မားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ကြေးပေးခဲ့ကြပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ပါဘူး။ သူဟာ ကျင့်စဉ်မှာ ကျရှုံးခဲ့သူတစ်ယောက်လို့တောင် ကောလာဟလတွေ ထွက်ခဲ့ပါသေးတယ်။ အမှန်တရားကတော့ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။
"ဝူလျန်တောင်က တစ်ယောက် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာများလား?"
သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကမှ 'ချမ်စာရင်း' မှာ နာမည်ကြီးလာတဲ့ လီမိသားစုရဲ့ သခင်မလေး မဟုတ်မှန်းတော့ သူတို့ သိထားပါတယ်။
"ဝူလျန်တောင်က လီမိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်ဆိုရင် ဒီနှစ်မှာ ၁၈ နှစ် ရှိရမယ်။ ၁၈ နှစ်နဲ့ ဆယ့်ငါးလီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့..." ရှယုံက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် စုံမှိတ်လိုက်ရင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
ဘေးက ရှချင်းရွှမ်းကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ - "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ စိတ်အေးသွားပါပြီ။"
သူမက ရထားမောင်းသူကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ် - "မြို့ထဲက ထိခိုက်ကျဆုံးမှုက ဘယ်လောက်ရှိသလဲ?"
"အစီရင်ခံပါတယ်ခင်ဗျာ... မြို့စောင့်စစ်သား နှစ်ရာကျော်လောက်ပဲ ဒဏ်ရာရပြီး ၁၀ ယောက်ကျော်လောက်ပဲ ကျဆုံးခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ။"
ရထားမောင်းသူ ယွဲ့မင်က အလွန်ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။