အခန်း ၄၇ - ဝင်ပေါက်လား? အနှစ်သာရအဆင့်!

"ဒါဆိုရင်လည်း ပိုပြီးတော့ပဲ တိုက်တွန်းပေးပါဦး"

ရှန်းယွင်ချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး စနောက်နေမှုကို ရပ်တန့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည် -

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ကျောက်စာတိုင်ရှေ့မှာ သွားကြည့်သင့်တယ်၊ အတန်းတစ်ခုစီမှာ လက်ခံမယ့်ဦးရေ ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်၊ ဒီနေ့က ငါတို့သင်တန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းသားသစ်လက်ခံတဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်နေပြီ။ ဆိုလိုတာက ဒီနေ့ကိုဖယ်ရင် နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကျင့်ကြံဖို့ တစ်ရက်ပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်လုပ်ကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

လီယွမ်ကျောက်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည် - "အကယ်၍ အဆင့် (a ) အတန်းအတွက် နေရာတွေ ပြည့်သွားရင်ရော?"

"ဒါဆိုရင်တော့ အဆင့် (b ) အတန်းကို သွားရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်လနေရင် စိန်ခေါ်ပွဲရှိတယ်၊ အကယ်၍ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိရင် အဆင့် (a) အတန်းကို စိန်ခေါ်ပြီး အတန်းပြောင်းလို့ရတယ်"

ရှန်းယွင်ချင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည် - "ဘယ်အတန်းမှာပဲ ရှိနေပါစေ၊ ဒါက အတည်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ရသလို အရေးကြီးဆုံးက တခြားလူတွေကိုလည်း ယှဉ်ပြိုင်ရတာပဲ!"

"အရင်းအမြစ် အကောင်းဆုံးနဲ့ အခွင့်အရေး အကောင်းဆုံးကို ရဖို့အတွက် မင်းက တခြားသူတွေအားလုံးရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေမှ အရည်အချင်းပြည့်မီမှာ ဖြစ်တယ်"

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်ထဲမှာတော့ မိသားစုဝင်တွေဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ မိဘတွေက ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို ထောက်ပံ့ပေးကြပေမယ့် ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းမှာတော့ အရာအားလုံးကို ပြိုင်ဆိုင်မှုကတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင်ရယူရမှာ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ကျောက်သည် လီဟောင်ကို ဆွဲကာ လီယွန်းနှင့် သူ၏ညီမတို့ ကျင့်ကြံနေသော ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤကျောက်စာတိုင်၏ ရှေ့တွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ရှိသည်။ အခြားကျောက်စာတိုင်များ၏ ရှေ့တွင်မူ လူ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေပြီး အလယ်အလတ်ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာသူ အရေအတွက်မှာ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူအများစုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိကြသော်လည်း ပို၍စိတ်ချရသော လမ်းစဉ်ကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။

လီဟောင်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် လက်သီးသိုင်းတစ်ခုကို ရေးထိုးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်သီးသိုင်းဆိုသည်မှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ် ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ လက်သီးနှင့် ခြေထောက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချနိုင်ပြီဆိုလျှင် အခြားလက်နက်များကို ကျင့်ကြံရာတွင်လည်း ပို၍ထိရောက် လျင်မြန်လာမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်စာတိုင်ကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် စာတန်းများ ပေါ်လာသည် -

{အခြေခံ နားလည်သဘောပေါက်မှု ရရှိခဲ့ပြီ၊ မှတ်တမ်းတင်လိုပါသလား?}

လီဟောင်က 'ဟုတ်ကဲ့' ဟု ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ထိုလက်သီးသိုင်း၏ မှတ်တမ်းမှာ သူ၏ အချက်အလက်စာမျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ အခြေခံအဆင့် မဟုတ်သလို၊ ပြည့်စုံခြင်း သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

[အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ် - လေခွဲလက်သီး (Wind-Slashing Fist) - အနှစ်သာရအသွင်သဏ္ဌာန် (True Form)]

တစ်လှမ်းတည်းနှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်!

လီဟောင်သည် ဤအချက်ကြောင့် အံ့သြခြင်းမရှိပေ။

ဒုတိယအဘိုးနှင့် ငါးဖမ်းထွက်ခဲ့သော ဤငါးနှစ်တာအတွင်း အဘိုးအိုမှာ သူသည် မိသားစု၏ ဝိညာဉ်အမွေကို မဆက်ခံနိုင်ကြောင်း သိရချိန်တွင် စိတ်ဆိုးခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်သီးသိုင်းအချို့ကိုတော့ သင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် အချက်အလက်စာမျက်နှာပေါ်တွင် ဓားသိုင်းလမ်းစဉ်အပြင် နောက်ထပ်လမ်းစဉ်တစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့သည် 

လက်သီးသိုင်းလမ်းစဉ်။

၎င်းမှာ... ဆဋ္ဌမအဆင့် အထိ တိုးတက်သွားခဲ့သည်!

လက်သီးသိုင်းအပြင် အခြားလမ်းစဉ်များဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ်၊ ဓားသိုင်းလမ်းစဉ်နှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းလမ်းစဉ် တို့ကိုလည်း လီဟောင်သည် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားပြီး ဖြစ်သည်!

ဤငါးနှစ်အတွင်း သူသည် နေ့စဉ် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အနုပညာစွမ်းရည်များမှာလည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ငါးဖမ်းခြင်း ၅ အဆင့်၊ စစ်တုရင် ၅ အဆင့်၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း ၆ အဆင့်၊ ပန်းချီ ၅ အဆင့်။

ကဗျာနှင့် စာပေ ၃ အဆင့်၊ စောင်းတီးခြင်း ၃ အဆင့်။

သူ စုဆောင်းရရှိထားသော အနုပညာစွမ်းရည် အမှတ်စုစုပေါင်းမှာ ၂၇ မှတ် ဖြစ်သည်။

၂၄ မှတ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ၃ မှတ် ကျန်ရှိနေသေးရာ ၎င်းတို့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ လိုအပ်လာမည့် ကိစ္စများအတွက် သိမ်းထားလိုက်သည်။

လီဟောင်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်မီ လမ်းစဉ်တစ်ခုတည်းကို အဆုံးစွန်အထိ မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လေ့လာကြည့်ရာတွင် လမ်းစဉ်တိုင်း၌ သုံးဆင့်လျှင် တစ်ကြိမ်စီ အဆင့်အတားအဆီးများ ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

တတိယအဆင့်မှ စတုတ္ထအဆင့်သို့ တိုးတက်ရန် 'ဝိညာဉ်နိုးထမှု' တစ်ခု လိုအပ်သည်။

ချက်ပြုတ်ခြင်းလမ်းစဉ်သည် ဆဋ္ဌမအဆင့် အတွေ့အကြုံ အပြည့်အဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆက်လက်တိုးတက်ရန်အတွက် 'ချက်ပြုတ်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်' ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ချစ်မြတ်နိုးမှုတို့က 'စိတ်ဓာတ်နယ်ပယ်' တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရန် လုံလောက်သည်ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်နိုးထမှုအတွက်မူ ထိုလမ်းစဉ်၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိရန် လိုအပ်သည်။

ချက်ပြုတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အစားအစာ ပြုလုပ်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ မူလပုံစံများကို ဖောက်ထွက်နိုင်သော၊ ဝိညာဉ်ပါဝင်သော ဟင်းလျာများကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်တုရင်ကစားခြင်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။

ကစားခြင်းဆိုသည်မှာ ရှုံးခြင်း၊ နိုင်ခြင်း သက်သက်မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဆွဲဆောင်မှု၊ ထိုထူးခြားဆန်းပြားသည့် ရွှေ့ကွက်များ၊ သမားရိုးကျ အယူအဆများနှင့် သိမြင်မှုများကို ကျော်လွန်သော ကစားကွက်များ ပါဝင်ရန် လိုအပ်သည်။

ဤသည်မှာ စာမျက်နှာပေါ်က လိုအပ်ချက်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ အကယ်၍ သူသာ ထိုစာမျက်နှာ၏ အကူအညီမပါဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံမည်ဆိုလျှင်လည်း အဆင့်မြင့်နယ်ပယ်များသို့ ရောက်ရှိရန် စိတ်ဓာတ်နယ်ပယ်နှင့် ဝိညာဉ်နိုးထမှုများကို တွေ့ကြုံခံစားရမည်ဖြစ်ကြောင်း လီဟောင် သိရှိထားသည်။ ဒုတိယအဘိုး၏ အဆိုအရ ဤအဆင့်များသည် မည်သည့်ကျင့်စဉ်မဆို ရောက်ရှိရမည့် အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

မဟုတ်ပါက တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် ဒုတိယတန်းစား ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သန်မာချင်လျှင် အရင်ဆုံး အရူးအသွင် နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်!

ဝိညာဉ်နိုးထမှုနယ်ပယ်၏ အထက်တွင် 'သူတော်စင်နယ်ပယ်' ဟူသော ပိုမိုမြင့်မားသည့် နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိသေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် 'လက်သီးသူတော်စင်' ဟု ကျော်ကြားသော ဒုတိယအဘိုးပင်လျှင် သူ၏လက်သီးသိုင်းတွင် ဝိညာဉ်နိုးထမှုနှင့်အတူ စိတ်ဓာတ်နယ်ပယ်သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူတော်စင်အဆင့်ကိုတော့ လုံးဝ မရောက်ရှိခဲ့ချေ။

မဟာယု တွင် "သူတော်စင်" ဟူသော စကားလုံးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စကားလုံး၊ မည်သူမျှ မထိတွေ့နိုင်သော တည်ရှိမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။

လက်သီးသူတော်စင်ဖြစ်စေ၊ ဓားသူတော်စင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် အမှန်တကယ်တွင် သူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုဘွဲ့အမည်များသည် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ လမ်းစဉ်များတွင် အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူတော်စင်နယ်ပယ်နှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည့် ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်းသည့် အမည်နာမများသာ ဖြစ်သည်။

လီဟောင်ကမူ သူသည် အနာဂတ်တွင် နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတော်စင်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ထိုစိတ်ဓာတ်နယ်ပယ် လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။

၎င်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ဝိညာဉ်နိုးထမှုကိုပင် မရရှိသေးချေ။

ဝိညာဉ် ဆိုသည်မှာ ထိုစကားလုံးအတိုင်းပင် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တောက်ပမှု၊ ထက်မြက်မှုနှင့် အသက်ဝင်မှုတို့ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ထျန်းရန် ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းများမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသည့် လမ်းစဉ်များ ရှိကြသကဲ့သို့၊ သူသည်လည်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် တောက်ပမှု ရှိလာရန်အတွက် အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး ထူးခြားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

စာမျက်နှာပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ခြင်း အောင်မြင်သွားသည်နှင့်အမျှ လေခွဲလက်သီး ကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များစွာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ လီဟောင်သည် မျက်လုံးကို ခဏမျှ မှိတ်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုအချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာ ချေဖျက်နားလည်လိုက်သည်။

သူသည် ဤလက်သီးသိုင်းကို နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကြာ လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အကွက်တိုင်းမှာ လက်ဖျားခါလောက်အောင် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်သီးသိုင်း၏ အားနည်းချက်များကို ပြင်ဆင်နိုင်ရုံသာမက ၎င်း၏ အနှစ်သာရကိုလည်း နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ အမည်အတိုင်းပင် ထိုလက်သီးချက်သည် လေကို ခွဲနိုင်သည်၊ ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။ ဓား သို့မဟုတ် လှံကဲ့သို့ပင် လက်သီးနှင့် ခြေထောက်တို့၏ အင်အားထက် ကျော်လွန်သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်!

ဤအဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် အကောင်းဆုံးသော ကျင့်စဉ်များနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟောင်၏ အကြည့်သည် ကျောက်စာတိုင်မှ ဖယ်ခွာသွားပြီး ဘေးနားရှိ လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကျောက်စာတိုင်ကို အာရုံစိုက် စိုက်ကြည့်ရင်း ကျင့်စဉ်ကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အချို့မှာ စာသားများကို လိုက်ရွတ်နေကြပြီး ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ ကျင့်စဉ်ဖော်ပြချက်များအတိုင်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ အချို့သော ဖော်ပြချက်များမှာ နားလည်ရန် ခက်ခဲပြီး ဝေဝါးလှသည်။ ၎င်းတို့ကို နားလည်ရန်ပင် ခက်ခဲသော်လည်း ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူ အများစုမှာ ကိုယ်ခံပညာ မိသားစုများမှ လာကြသူများဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာနှင့် ထိတွေ့လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အချို့သော ရှားပါးပြီး ခက်ခဲသည့် စကားလုံးများကိုပင် သူတို့ နားလည်ကြသည်။

ယွမ်ကျောက်သည်လည်း သူတို့ဘေးတွင် စာမျက်နှာများကို တစ်ကြောင်းချင်း စေ့စေ့စပ်စပ် ဖတ်ရှုနေသည်ကို လီဟောင် တွေ့ရသည်။

သူသည် ယွမ်ကျောက်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီယွန်းမောင်နှမ နှစ်ဦးကို နောက်ထပ် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေကြပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို အသာအယာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ စိတ်ထဲတွင် ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေကြပုံရသည်။ သူတို့သည် အလွန်အာရုံစူးစိုက်နေသဖြင့် လီဟောင်နှင့် လီယွမ်ကျောက်တို့ ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြချေ။

တကယ့်ကို ကြိုးစားတဲ့ ကလေးတွေပဲ... လီဟောင်သည် စိတ်ထဲက သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

အခြား ကျောက်စာတိုင် နှစ်ခု၏ ရှေ့တွင်မူ လူများ ပို၍ပင် များပြားလှသည်။ အချို့မှာ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ကွင်းပြင်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ကစားကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ဟန်ပန်များမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ ခဏမျှ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်ထားသည်နှင့် လက်တွေ့မှာ ကွာခြားနေကြောင်း သိသွားသောအခါ ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ဆက်လက် လေ့လာကြပြန်သည်။

လီဟောင်သည် ထိုကျောက်စာတိုင်များပေါ်မှ ကျင့်စဉ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန်အတွက် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးမဝင်တော့ပေ။ လီမိသားစုတွင် အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်ထက် နိမ့်သော မည်သည့်ကျင့်စဉ်မှ မရှိသည်မှာ သေချာလှသည်။

သူ၏ အကြည့်က ရွေ့လျားသွားရင်း ရုတ်တရက် လီဟောင်သည် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သော ရှန်းယွင်ချင်းကို ကွင်းပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

လီဟောင်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာကာ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဘယ်လို ထွက်ပြေးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

"ဟေ့... ဒီရွှေ့ကွက်ကို မင်း မမြင်ဘူး မဟုတ်လား!"

ရှန်းယွင်ချင်း၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။ သူသည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အသာစီး ရနေပြီ ဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့သဖြင့် ဤပွဲမှာ သူ နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွင်ချင်းသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေရင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ဝါကြွားမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး မတတ်သာဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည် - "ကောင်းပြီ၊ မင်း နိုင်ပါတယ်။"

"ဘာကို ငါ နိုင်ပါတယ်လဲ၊ ငါ တကယ် နိုင်တာပါ!" ဟု မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး - "ပေးတော့၊ မင်း ကတိပေးထားတဲ့ 'လေယစ်မူးသေရည်' ကို ပေး!" ဟု ဆိုသည်။

ရှန်းယွင်ချင်းသည် သူ၏ ခါးတွင် ချည်ထားသော သေရည်ဘူးကို မပေးချင် ပေးချင်ဖြင့် ထုတ်ပေးလိုက်သည် - "သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း တစ်ငုံပဲနော်၊ လျှော့သောက်ဦး"

"ငါက မင်းနဲ့ မတူဘူး၊ ငါက ကတိတည်တဲ့သူ" ဟု မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက ဆိုကာ သေရည်ဘူးကို ချက်ချင်းဖွင့်၍ မော့သောက်လိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွင်ချင်းက အလျင်အမြန် ပြန်လုလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် - "မင်း တစ်ငုံပဲ သောက်မယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ!"

"ဒါက ငါ့အတွက် တစ်ငုံပဲလေ၊ ငါ မျိုတောင် မချရသေးဘူး" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း လည်ပင်းထဲကို တိုက်ရိုက် လောင်းချလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ!" ရှန်းယွင်ချင်းက သေရည်ဘူးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အတွင်းထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သေရည် ထက်ဝက်ခန့် ကုန်သွားသည်ကို မြင်ပြီး ရင်ထဲမှာ အေးသွားတော့သည်။

"ဒီစစ်တုရင်ပွဲကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်" ဟု သူက ထပ်ပြောသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သရေရှိသူတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

"ဟင်? နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်က သခင်လေးလား?"

အင်္ကျီလက်က ပုံစံနှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးအို၏ မျက်နှာထားမှာ အလေးအနက် ဖြစ်သွားပြီး ဆူပူရန် ပြင်ပြီးကာမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံးများကို ပြောင်းလဲလိုက်ရသည်။

"စစ်တုရင် ကစားနေကြတာလား" ဟု လီဟောင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ရင့်ကျက်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် စကားစမြည်ပြောရာတွင် ပထမဆုံး စကားလုံးမှာ သိသိကြီးနှင့် မေးသည့် အပိုမေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ စကားစရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ကျင့်စဉ်တွေကို နားလည်အောင် မကျင့်ကြံတာလဲ?" ရှန်းယွင်ချင်းက လီဟောင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ အချိန်နှင့်အမျှ အပြိုင်အဆိုင် ကျောက်စာတိုင်ရှေ့တွင် ကျင့်ကြံနေကြသော်လည်း ဤလူငယ်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဤနေရာသို့ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။

ဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို တိတ်တဆိတ် လမ်းညွှန်ခိုင်းချင်လို့များလား?