အခန်း ၄၅ - ဓားတစ်လက်ဖြင့် နှင်းဖြူလွှမ်းစေခြင်း

ချောက်ကမ်းပါး အစပ်တွင် လီဟောင်တို့ အဖွဲ့အပြင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း တန့်နေကြသူများစွာ ရှိနေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျပါက အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိပေ။ ထိုသို့သော အန္တရာယ်က လူအများကို တွန့်ဆုတ်နေစေသည်။

သံကြိုးများပေါ်တွင်မူ ထိုအချိန်၌ လူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့် ရှိနေပြီး အသီးသီးသော စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးနေကြသည်။

အချို့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သံကြိုးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးနေသော သံကြိုးများမှာ သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှ သက်ရောက်မှု မရှိပုံရဘဲ သူတို့၏ ခြေဖဝါးများမှာ ကော်ဖြင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေသည်။

အချို့ကမူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ဟန်ချက်ထိန်းရန် ကြိုးစားရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်နေကြသည်။

ရုပ်မလှသော်လည်း အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သည့် နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်သူများလည်း ရှိသည် - ၎င်းမှာ သံကြိုးကို ဖက်တွယ်ကာ တရွေ့ရွေ့ သွားခြင်းပင်...

သံကြိုးပေါ်တွင် တွားသွားရုံသက်သက် ဆိုလျှင် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းနီးပါး လုပ်နိုင်သော်လည်း ဤစမ်းသပ်ချက်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ 'သတ္တိ' ကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှ မြင့်မားသော အမြင့်ကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် မည်သူက မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"ဒီလောက် သတ္တိလေးတောင် မရှိရင် မိစ္ဆာတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရဲမှာလဲ?"

စမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်ခဲ့သည့် ခုနစ်ဦးအနက် သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဦးဆောင်ကာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သံကြိုးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူသည် ကျော့ရှင်းသော နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သံကြိုးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရုံသာမက လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်တွင် ပစ်ထားကာ တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နေသည်။

ထိုလူငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုက ဘေးမှ ကြည့်နေသူ အများအပြား၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။ အားလုံးက အံ့သြသွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် အချို့က သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြသည်။

"အင်္ကျီလက်မှာ တိမ်တိုက်ပုံစံတွေနဲ့ဆိုတော့ သူက ယွမ်ကျိုး က စူး မိသားစုကပဲ!"

"စူးမိသားစုလား? ယွမ်ကျိုးရဲ့ အကြီးဆုံး မှူးမတ်မိသားစု သုံးခုထဲက တစ်ခုလို့ ကြားဖူးတယ်၊ အခြေခံ အလွန်ခိုင်မာတယ်တဲ့။"

"ဒီကောင်လေး ဒီလောက် သတ္တိရှိတာ မဆန်းပါဘူး၊ ယွမ်ကျိုး နယ်စပ်က မိစ္ဆာတွေ အရမ်းသောင်းကျန်းတာလေ၊ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက သတ္တိကို လေ့ကျင့်ထားတာ ဖြစ်မှာ။"

လူအများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြပြီး တွန့်ဆုတ်နေသူများ၏ မျက်ဝန်းတွင် ရုန်းကန်နေရသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဟောင်... ငါတို့လည်း သွားရအောင်။"

တစ်ယောက်ယောက် ဦးဆောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီယွမ်ကျောက်က အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ လီဟောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင်သည် ချောက်ကမ်းပါးအစပ်တွင် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေသော်လည်း ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းမှ လာကြိုမည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိသည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုလျှင် ထန့်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းသည် သူတို့ကို လာကြိုရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်သင့်သည်၊ မဟုတ်ပါက ဖိတ်စာပို့ထားခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိပါတော့မည်နည်း။

"ကောင်းပြီလေ။"

စောင့်နေသူ ရောက်မလာသဖြင့် လီဟောင်သည် လီယွမ်ကျောက်၏ စကားကို သဘောတူလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဟွန်း... ဒီစမ်းသပ်ချက်မှာတော့ လိမ်လို့မရတော့ဘူးနော်။"

စီရှောင်လန်က လီဟောင်ကို လှောင်ပြုံး ပြုံးပြလိုက်သည်။ လီဟောင်က ပထမစမ်းသပ်ချက်တွင် သူ၏ နောက်ခံကို အသုံးချကာ အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို သူမက အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"အဲဒီလိုလား?"

လီဟောင်က ထိုမိန်းကလေးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ မိသားစု အဆင့်အတန်းကို သိလျက်နှင့်ပင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ဝံ့သလားဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် သူသည် သူမနှင့် စကားများပြီး မိမိကိုယ်မိမိ အဆင့်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိချေ။

"အဲဒီ စကားပုံက ဘယ်လိုလဲ?"

လီဟောင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ သူမကို ပြန်ပြောလိုက်သည် - "ညီမလေး... လောကအလယ်မှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ လက်သီးဆုပ် အားကိုးရုံ ဒါမှမဟုတ် နောက်ခံ ရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။"

"ဟင်?"

စီရှောင်လန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုစကားမှာ သူမ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့် စကားနှင့် အလွန်တူနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နောက်ခံ ရှိရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ ရှေ့ခံလည်း ရှိဖို့ လိုသေးတယ်လေ!"

လီဟောင်က ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ သာသာယာယာ ရယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လောကကြီးကို ကျော်လွန်နေသော တည်ငြိမ်မှုများ ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် -

"ညီလေး... လာ!"

"ဟောင်... မင်းကို ပိုးခိုင်းတာလား?"

လီယွမ်ကျောက်က ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ လီဟောင်သည် ပါရမီ မရှိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု လေ့ကျင့်ခန်းလောက်သာ လုပ်နိုင်သည်ဟု အိမ်က လူကြီးများထံမှ သူ ကြားဖူးသည်။ ထို့အပြင် ဟောင့်ကို ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်သည်ကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် သူသည် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင် တွေးဆထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟောင့်ကို အရှက်ခွဲခံရစေမည် မဟုတ်ပေ။

လီဟောင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

လီယွမ်ကျောက်က အရိပ်အကဲ သိစွာဖြင့် ခါးကို ကိုင်းပေးလိုက်သည်။

လီဟောင်သည် ဝေခွဲမနေဘဲ သူ၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ စိုက်ကြည့်နေသော ဘေးမှ မိန်းကလေးကို လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်သည် -

"တစ်ဖက်ကမ်းမှ တွေ့ကြတာပေါ့။"

စကားဆုံးသည်နှင့် လီယွမ်ကျောက်သည် စောင့်မနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ ပေပေါင်းများစွာ ခုန်ပျံ၍ သံကြိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သံကြိုးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားသော်လည်း လီယွမ်ကျောက်မှာ လီဟောင်ကို ကျောပိုးထားရင်း ထိုယိမ်းထိုးမှုနှင့်အညီ လှုပ်ရှားကာ သူ၏ ခြေဖဝါးများမှာ သံကြိုးပေါ်တွင် ကပ်နေသကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေသည်။

သံကြိုး တည်ငြိမ်သွားသည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ လီယွမ်ကျောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးနေသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူ၏ 'ကျိုးထျန်းနယ်ပယ်' အထွတ်အထိပ် အဆင့်နှင့် ကိုယ်ခံပညာကွင်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သော အခြေခံများကြောင့် ဤစမ်းသပ်ချက်မှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။

သံကြိုးပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကမ်းပါးပေါ်မှ စီရှောင်လန် အပါအဝင် လူတိုင်းမှာ မယုံနိုင်အောင် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။ သူတို့ ကြွားဝါသူများကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်သူမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။ မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြေးနေတာကျနေတာပဲ မဟုတ်လား?

ဒါတောင် မြေပြင်ပေါ်မှာဆို သူတို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြေးနိုင်ပါ့မလားတောင် မသေချာဘူး!

ဒါ့အပြင် သူက လူတစ်ယောက်ကိုတောင် ကျောပိုးထားသေးတယ်!

သူတို့ ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်စိလျင်သူတစ်ဦးက သူတို့မှာ ချင်းကျိုး၏ အထင်ကရ မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်သဖြင့် အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း လူပြောတာထက် ကိုယ်တွေ့မြင်ရသည်မှာ ပို၍ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသဖြင့် သူတို့ အံ့အားသင့်နေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သံကြိုးပေါ်သို့ အရင်သွားသော ကျော့ရှင်းသည့် လူငယ်လေးကို လျင်မြန်စွာ ပြေးလာသော လီယွမ်ကျောက်က ကျော်တက်သွားသည်။

ထိုလူငယ်လေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏ ဘေးမှ လေတိုက်သံနှင့်အတူ ဖြတ်သွားသောအခါမှသာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာတော့သည်...

မကြာမီ လီယွမ်ကျောက်သည် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အလံတထောင် ရှည်လျားသော သံကြိုးမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ ရှည်လျားကာ တောင်တန်းများကြားရှိ မြူနှင်းများကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လီယွမ်ကျောက် ပြေးသွားသော ပုံရိပ်က မြူနှင်းများကို ဖယ်ခွာသွားစေပြီး သူ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ဘေးနားရှိ လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

လီဟောင်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ သူတို့သည် အစောဆုံး ရောက်လာသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အစောပိုင်း အဆင့်များကို အောင်မြင်ထားသူများစွာ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

ထို "လျှောက်ထားသူများ" ၏ ရှေ့တွင်မူ သင်တန်းကျောင်း ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော ထန့်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းမှ တပည့်များ ရှိနေကြသည်။ သူတို့မှာ အသက် ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ်ခန့် ရှိကြပြီး အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ကျော့ရှင်းကာ နတ်ဘုရားဆန်လှသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤဝတ်စုံမှာ ချောမောသူများ ဝတ်ဆင်လျှင် ကြည့်ကောင်းသော်လည်း ဗလတောင့်တောင့် သို့မဟုတ် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသူများ ဝတ်ဆင်လျှင်တော့ အနည်းငယ် ကြည့်မကောင်းလှပေ...

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ? တော်တော် အစွမ်းထက်တာပဲ!"

"သူက ဒီအထိ ပြေးလာတာလား? လူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးပြီးတော့?"

"ကျောပိုးရဲတဲ့သူကော၊ ကျောပိုးခံရဲတဲ့သူကော တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ!"

"ရှူး... တိုးတိုးပြော၊ သူတို့က လီမိသားစု နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်က ဖြစ်ပုံရတယ်..."

ဘေးမှ ကြည့်နေသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။

လီယွမ်ကျောက်က ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးကာ ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းမှ လူငယ်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည် - "ဒီမှာလည်း စမ်းသပ်ချက် ရှိသေးတာလား?"

"မှန်ပါတယ်၊ ဒါက နောက်ဆုံး စမ်းသပ်ချက်ပါပဲ။"

ထိုလူငယ်သည် လီယွမ်ကျောက်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိသည်မှာ သိသာလှသည်။ ချင်းကျိုးမြို့တွင် နှစ်အတော်ကြာ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်နှင့်လည်း မဝေးလှသဖြင့် သူ့ကို မသိဘဲ နေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ဒီစမ်းသပ်ချက်ကို အောင်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်။"

အကယ်၍ ပထမစမ်းသပ်ချက်မှာ အခြေခံကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယစမ်းသပ်ချက်မှာ သတ္တိကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်လျှင် တတိယစမ်းသပ်ချက်မှာ လူသစ်များကို အတွေ့အကြုံသစ် ပေးခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည် - "သင်ပြပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်!"

သူသည် စစ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်သီးဆုပ် အလေးပြုပြီးနောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ကာ အဆင်သင့် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။

"လက်နက်တစ်ခုခု ရွေးလို့ရပါတယ်" ဟု ထိုလူငယ်က ပြုံးလျက် သတိပေးလိုက်သည်။

"တစ်ပွဲတည်းပဲလေ၊ မလိုပါဘူး" ဟု လီယွမ်ကျောက်က ဆိုသည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အထင်သေးခံရသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း လီမိသားစုဝင်များမှာ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးထားသဖြင့် သူက သိပ်တော့ အလေးမထားဘဲ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်သာ ပေါ်နေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည်လည်း ဓားကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ လက်သီးကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ကျားတစ်ကောင် ခုန်အုပ်သကဲ့သို့၊ ဝံပုလွေတစ်ကောင် ကိုက်ခဲသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများနှင့်အတူ အားပါလှသည်။

သို့သော် လီယွမ်ကျောက်သည် ခြေလှမ်းများကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ အသုံးပြုကာ ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်၍ လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ သူတို့၏ လက်သီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြသည်။ ထိုလူငယ်မှာ အနောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရသော်လည်း လီယွမ်ကျောက်မှာမူ နေရာမှာပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်မြဲ ရပ်နေသည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ အစွမ်းအကုန်ကို မထုတ်ရသေးသော်လည်း ထိုလက်သီးချက်မှာ ပေါင်ပေါင်းသောင်းချီသော အားပါသည် မဟုတ်ပါလား!

၎င်းမှာ 'ကျိုးထျန်းနယ်ပယ်' တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အားနှင့် ညီမျှသည်။

ဤသည်မှာ ဝင်ခွင့်စမ်းသပ်ချက်၏ စံနှုန်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနိမ့်ဆုံး လိုအပ်ချက်မှာ 'အင်အားကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်' ပြည့်စုံရန်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ လွဲချော်မှုတစ်ခုကြောင့် အရှက်ကွဲတော့မလို့ ဖြစ်သွားရသည်လား?

"အနည်းဆုံးတော့ ကျိုးထျန်းနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်၊ ဒါမှမဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့်လောက်အထိ အားရှိတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ထိပ်တန်း အသွေးအသား ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု၊ ဒါမှမဟုတ် အကြောဖွင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုခုကို တတ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်!"

ထိုလူငယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလေးအနက်ထားသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ အမှန်ပင် ကောလာဟလများက မှားယွင်းခြင်း မရှိချေ။ လီမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်များမှာ အရင်းအမြစ် အလျှံပယ်ဖြင့် မိစ္ဆာများကဲ့သို့ ပါရမီထူးကြပြီး သူတို့၏ ရွယ်တူများထက် များစွာ သာလွန်ကြသည်။

အခြားသူများမှာလည်း ထိုလူငယ်သည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် အရေးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားကြပြီး လီယွမ်ကျောက်ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။ ဒါ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်က ပါရမီရှင်လား?

ထိုအချိန်တွင် သံကြိုးများ လှုပ်ခါသွားပြီး လူအချို့ ခုန်တက် ဆင်းသက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ယွမ်ကျိုး စူးမိသားစုမှ လူငယ်နှင့် စီရှောင်လန်တို့လည်း ပါဝင်သည်။

အခြား ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းသားများက လူသစ်များကို စည်းကမ်းချက်များ ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်ရာ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ လူသစ်များ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထန့်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် သူတို့မှာ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော သူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤစမ်းသပ်ချက်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

စီရှောင်လန်သည် ဘေးနားရှိ လီဟောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖိတ်စာ ရှိနေသဖြင့် သူသည် ဤစမ်းသပ်ချက်ကိုလည်း ကျော်ဖြတ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

အန္တရာယ် အမျိုးမျိုးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်ရန် ကြိုးစားနေရသည့် သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လွန်းလှသည်။ ဒါဟာ မျိုးရိုးနောက်ခံ ကွာခြားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်း အလှည့်ပဲ" ဟု လီဟောင်၏ ဘေးရှိ အရပ်ရှည်ရှည် ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး စီရှောင်လန်၏ "ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ" ဟူသော အမူအရာအောက်တွင် သူ၏ ဖိတ်စာကို ထုတ်ပြလိုက်သည် -"ကျွန်တော့်မှာ ဖိတ်စာ ရှိပါတယ်။"

သူသည် လီယွမ်ကျောက်ကဲ့သို့ တခြားသူတွေကို လိုက်အနိုင်ကျင့်ရင်း အင်အား ဖြုန်းတီးပစ်ရန် ဆန္ဒမရှိချေ။

"ဖိတ်စာ?"

အံ့သြမှုနှင့် မနာလိုမှုများ ရောပြွမ်းနေသော အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ရောက်လာကြသည်။

ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ကောလာဟလအချို့ ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ဖိတ်စာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် လီဟောင်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည် -

"မင်းမှာ ဖိတ်စာ ရှိပေမဲ့ အခြေခံ စမ်းသပ်ချက်တော့ လုပ်ရဦးမယ်။ ငါ နည်းနည်းတော့ လျှော့ပေးပါ့မယ်။"

လီဟောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လီယွမ်ကျောက်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သော လူငယ်နှင့် အခြား တာဝန်ကျ ကျောင်းသားများမှာ မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်လိုက်ကြသည်။ အို... ဒီခေါင်းမာတဲ့ကောင် ပြန်စပြန်ပြီ။

"လာလေ။" ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် ဖြစ်နေသည်။

လီဟောင်က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "ဖိတ်စာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခင်ဗျား သိလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ လျှော့ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ။ မင်း တစ်ခုခုတော့ ပြဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် တခြားလူတွေက ငါတို့ ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းက အာဏာရှိသူတွေကို မျက်နှာသာပေးပြီး အလွယ်တကူ လက်ခံတယ်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်" ဟု ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင် စကားမဲ့သွားသည်။

လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေ ဆိုသကဲ့သို့ပင် ဤလူငယ်မှာ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်ပြီး ခေါင်းမာသော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ခစ်..." စီရှောင်လန် မနေနိုင်ဘဲ အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

သူ အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်သွားတော့မည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း ယခုမူ ထူးခြားသော လူတစ်ဦးနှင့် တွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုဗလတောင့်တောင့် လူငယ်၏ ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံမှာတောင် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ခန့်ညားသည်ဟု သူမ စတင် ထင်မြင်လာမိသည်။

"ကြိုက်တဲ့ လက်နက်ကို သုံးလို့ရတယ်။"

ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်က ဘေးနားရှိ လက်နက်စင်ကို ညွှန်ပြကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ထိုလူငယ်အပေါ် ဒေါသမထွက်မိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ကို အသေအချာ လုပ်ခြင်းက အပြစ်မဟုတ်ဘူးလေ။

သူသည် လက်နက်စင်သို့ သွားကာ ဓားတစ်လက်ကို ရွေးချယ်ပြီး ထိုလူငယ်၏ ရှေ့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဓားကို သုံးမှာလား?" ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်၏ အကြည့်က အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "ဒါဆိုရင် မင်း အရင် စတိုက်ပါ။"

သူသည်လည်း ကျောပေါ်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဓားသမားတစ်ဦး၏ အလေးအနက်ထားမှုများ ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား အရင် စတိုက်ပါ" ဟု လီဟောင်က ဆိုသည်။

"ငါ အရင် စတိုက်ရင် မင်း အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်က တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

"...ကောင်းပြီလေ။"

လီဟောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဓားသိုင်း... ကြွေကျနေသော နှင်းပွင့်များ ။

"ဟင်?" စီရှောင်လန်သည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် နှင်းပွင့်များ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးစိမ့်သော အထိအတွေ့တစ်ခုက လာရောက် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်မိသည် -

"ဒါ ဆောင်းဦးပေါက်လေ၊ ဘာလို့ နှင်းတွေ ကျနေတာလဲ?"