အခန်း ၄၂ - ဂုဏ်ပြုလွှာနှင့် မုန့်ကြွပ်

"သခင်မကြီးက သခင်လေးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး သတိပေးခိုင်းလိုက်ပါသေးတယ်၊ ဒါဟာ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးဖြစ်လို့ မပျက်မကွက် တက်ရောက်ပေးပါတဲ့။"

စုံကျန့် က ရိုသေပြီး နူးညံ့သော လေသံဖြင့် "အကယ်၍ သခင်လေး မသွားဘူးဆိုရင်တော့ သခင်မကြီးက သခင်လေးကို သုံးလတိတိ အိမ်အကျယ်ချုပ် ချထားမယ်၊ ပန်းချီဆွဲတဲ့ စက္ကူတွေ၊ ကဗျာစာအုပ်တွေ၊ စောင်းတွေ အကုန်လုံး သိမ်းဆည်းမယ်၊ ပြီးတော့ စားဖိုဆောင်ထဲကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ပေးမဝင်တော့ဘူးလို့ မှာလိုက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောနေရင်းဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ လူတစ်ယောက်တည်းက ဝါသနာတွေ ဒီလောက်တောင် စုံလင်ရသလားဟု တွေးတောမိရင်း ဤသခင်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် အပြင်လောကတွင် လူအများက လုယူနေကြသော အဖိုးတန် အခွင့်အရေးကြီးကို ဤသခင်လေး သွားရောက်ရန်အတွက် သူမမှာ ဤမျှအထိ အားစိုက်ပြီး ဖျောင်းဖျနေရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားရခက်လှသည်...

"ဒီအပြစ်ပေးတာက မပြင်းထန်လွန်းဘူးလား?"

လီဟောင်က စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားပြီး "ဒါက တကယ်ပဲ တောင်းဆိုတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခြိမ်းခြောက်တာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုံကျန့်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ဟန်ဆောင်ပြကာ မျက်တောင်လေးများ ခတ်ပြနေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ငါ နားလည်ပါပြီ" ဟု လီဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်ရသည်။

စုံကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤသခင်လေးမှာ တကယ်ကို ထူးခြားသော လူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျော့ရှင်းစွာ အလေးပြုပြီး ပဉ္စမသခင်ကြီးကို နှုတ်ဆက်ကာ လီဟောင်ကိုလည်း ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"မင်းလည်း ကျန့်လန် ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး သွားသင့်ပါတယ်" ဟုစုံကျန့် ထွက်သွားပြီးနောက် လီချင်းကျန့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက 'အမည်းနှင့်အဖြူခန်းမ' ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း အတတ်ပညာအတွက်လား?" ဟု လီဟောင်က မေးလိုက်သည်။

ချင်းကျိုးမြို့ရှိ မြင့်မြတ်သော နေရာသုံးခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော အမည်းနှင့်အဖြူခန်းမသည် 'မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်' နှင့် နာမည်တူ တွဲ၍ ထွက်လေ့ရှိသည်။ လီဟောင်အနေဖြင့် ဒုတိယအဘိုးထံမှ ထိုနေရာနှစ်ခုမှာ အဆင့်အတန်း မတူကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း အမည်းနှင့်အဖြူခန်းမတွင်လည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အတတ်ပညာကဲ့သို့သော ထူးခြားချက်များ ရှိနေသည်ပင်။

"မှန်တယ်၊ အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း အတတ်ပညာဟာ 'ခုနစ်ထပ်စင်' ထဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

လီချင်းကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည် - "ဒါ့အပြင် ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းရဲ့ သင်ကြားမှု အဆင့်အတန်းကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ မင်းရဲ့ လွတ်လပ်လွန်းတဲ့ စရိုက်ကိုလည်း နည်းနည်း ထိန်းကျောင်းသင့်တယ်။"

"ဒါက တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ပေါ့လေ..." လီဟောင်က ပြုံးစိစိဖြင့် ညည်းတွဲတွဲ ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီပင် အစေခံမလေး ချင်ကျိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်ပေါက်ရင်း ပြန်ရောက်လာသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဘာမှပါမလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီဟောင်က "မုန့်ကြွပ်တွေကော?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မရခဲ့ဘူး သခင်လေး။"

ချင်ကျိက လီချင်းကျန့်ကို စနစ်တကျ အလေးပြုပြီးမှ လီဟောင်ကို ပြန်ပြောသည် - "ကျွန်မ ဘေးအိမ်က ဒေါ်ဝမ်ကို မေးကြည့်တော့ ဦးလေးလျူက ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းက ပွဲတော်မှာ ဆိုင်သွားဖွင့်တယ်တဲ့။ ပြည်နယ် ၁၉ ခုလုံးက ပါရမီရှင်တွေနဲ့ စည်ကားနေပြီး အရောင်းအဝယ် အရမ်းကောင်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဦးလေးလျူတင် မကဘူး၊ ဒီနားက လမ်းမတွေပေါ်က ဈေးသည်တော်တော်များများလည်း အဲဒီမှာ သွားရောင်းနေကြတာ။"

"ရှူး..." လီဟောင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးမိသည်။ သူ အဲဒီကို မသွားဘဲ မနေရတော့ပုံရသည်။

သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ ယခုဆိုလျှင် ဆဋ္ဌမအဆင့် သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဦးလေးလျူသည် ထိုမွှေးကြိုင်လှသော မုန့်ကြွပ်များကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လီဟောင်ကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်နိုင်သော်လည်း ဦးလေးလျူ၏ လက်ရာထဲတွင်ပါသော ဖော်ပြမရသည့် အရသာမျိုးကိုမူ သူ မမီသေးချေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အဘိုးအိုမှာ လီဟောင်၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း ရယ်မောနေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သခင်လေး ယွမ်ကျောက်က အပြင်က ရထားလုံးပေါ်မှာ စောင့်နေပါတယ်။ သူက အဆင်သင့် မြန်မြန်ပြင်ပြီး ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းကို အတူတူသွားရအောင်လို့ မှာလိုက်ပါတယ်" ဟု ချင်ကျိက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် မုန့်ကြွပ်တွေအတွက်ကြောင့်ပင် လီဟောင် သွားရပေတော့မည်။

သူသည် ချင်ကျိကို အပြင်ထွက်ဝတ်စုံ ပြင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သာမန်ဝတ်စုံဖြင့်ပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုး... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်၊ မနှုတ်ဆက်တော့ဘူး" ဟု လီဟောင်က အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်သည်။

"သွားပါ၊ သွားပါ... မင်းပြန်လာရင် ငါ မင်းကို ဘယ်လို နိုင်အောင် ကစားရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားထားလိုက်မယ်" ဟု လီချင်းကျန့်က ရယ်လျက် ဆိုသည်။

အဘိုး သေသေချာချာသာ စဉ်းစားထားလိုက်ပါ... လီဟောင်က စိတ်ထဲကနေ ရယ်မောရင်း လီဖုနှင့် ချင်ကျိတို့ကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်ကျိသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကမှ စံအိမ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ဒုက္ခရောက်သွားသော မိသားစုငယ်တစ်ခုမှ သမီးဖြစ်ပြီး ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခံရရာမှ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

လီဟောင်သည် သူမတွင် လက်ရေးလှ အရည်အချင်းရှိကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် 'တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း' သို့ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသဖြင့် ချင်ကျိ စံအိမ်သို့ ဝင်ရောက်လာရာတွင် အဆင့်ဆင့် စစ်ဆေးမှုများ ခံယူခဲ့ရသလို လီဖုကလည်း သူမတွင် ဘာမှ မမှားယွင်းကြောင်း ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှုများဖြင့် အတည်ပြုပြီးမှသာ သူမကို တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းသို့ တရားဝင် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီဟောင်က သဘောကျသဖြင့် သူမအား သူ၏ အနီးကပ် အစေခံမလေးအဖြစ် ထားရှိခဲ့ရာ လီဟောင် အယုံကြည်ရဆုံးသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စံအိမ်အပြင်ဘက်တွင်။

လီမိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့တစ်စုမှာ အဆင်သင့် နေရာယူထားကြသည်။ ဆင်တစ်ကောင်နီးပါး ကြီးမားသော ယန်ပေ့ နဂါးခြင်္သေ့ ငါးကောင်ကို ရထားလုံးကြီး၏ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် ကုန်းနှီးတင်ထားရာ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

လီဟောင်နှင့် အခြားသော လီမိသားစု တတိယမျိုးဆက်ဝင်များသည် အဆောင်အယောင် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများ မရရှိကြသေးသဖြင့် ရထားလုံးပေါ်တွင် တော်ဝင်ထီးနန်း အဆောင်အယောင်များ မပါဝင်သော်လည်း နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက် ရုပ်ကြွများ ထွင်းထုထားသော ရထားလုံးမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးခြင်္သေ့ကြီး ငါးကောင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုမှာ လေးစားအားကျဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ရထားလုံးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ လီဟောင်သည် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ သူနှင့် ရွယ်တူများဖြစ်ကြသော လီယွမ်ကျောက် နှင့် မောင်နှမနှစ်ဦးဖြစ်သော လီယွန်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် အတူတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသော တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ဝင် တတိယမျိုးဆက်ထဲတွင် ရှစ်ကြိမ်မြောက်သခင်မ၏ သားသမီးများ အပါအဝင် သူတို့ ငါးဦးသာ ရှိသည်။

သို့သော် ရှစ်ကြိမ်မြောက်သခင်မ၏ သားသမီးများမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ အလိုလိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အခြားသူများနှင့် အလွန်အမင်း အလှမ်းဝေးနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး မရှိကြဘဲ ၎င်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖြစ်ခဲ့သလို အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း...

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အရာများစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဟောင်!"

လီဟောင်ကို မြင်သည်နှင့် လီယွမ်ကျောက်က ပြုံးလျက် ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်ပြီး သူ့ဘေးက ထိုင်ခုံကို ပုတ်ပြကာ လီဟောင်ကို လာထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ယခု အသက် ၁၃ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော လီယွမ်ကျောက်မှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ဝဝကုတ်ကုတ် ဖြစ်လာသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ မှေးစက်နေသော မျက်လုံးလေးများမှာ ပေါက်စီလုံးပေါ်က အက်ကြောင်းလေး နှစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

လီယွမ်ကျောက်၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် တတိယမျိုးဆက်ထဲတွင် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်နေသော သူ့ကို စတုတ္ထမြောက်သခင်မက ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ ဝင်းထဲတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို အလွန် အလိုလိုက်ခဲ့သဖြင့် သူ ယခုကဲ့သို့ "ဝဖြိုး" နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သူ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်သံကြောင့် မောင်နှမနှစ်ဦးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လီဟောင်ကို နှုတ်မဆက်ကြပေ။

သူတို့ အသက်ကြီးလာပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ပညာများ ပိုမိုသင်ယူလာရကာ အခြားသော လွှမ်းမိုးမှုများ ရှိလာသောအခါ ထိုမောင်နှမနှစ်ဦးသည် 'တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း' သို့ လာရောက်ခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချခဲ့ကြသည်။ လီဟောင် အသက် ၁၁ နှစ် ပြည့်ပြီးကတည်းက သူတို့ လုံးဝ မလာတော့ချေ။

လီဟောင် အဘိုးနှင့်အတူ ငါးဖမ်းထွက်ချိန်များတွင် သူတို့နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဆုံတတ်သော်လည်း ထိုမောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှု မရှိတော့ဘဲ သူ့ကို ရှောင်ရှားလာကြသည်။

လီဟောင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စတင်နှုတ်ဆက်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်လာသောအခါတွင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမပြောဘဲ စိတ်ထဲတွင်လည်း အငြိုးအတေး မထားရှိဘဲ သူတို့ကို သူစိမ်းများကဲ့သို့သာ သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

အမှန်စင်စစ် အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေသာ ပြောင်းလဲသွားသည် မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါးနှစ်တာ ကာလက အပြောင်းအလဲများစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူ့အတွက်ကြောင့်ပင် ပဉ္စမအဘိုးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင်းအောင်းနေခဲ့သော ဘိုးဘေးဗိမာန်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ပျင်းရိမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် စစ်တုရင် လာကစားပေးလေ့ ရှိသည်။

ယခင်က ပုံပြင်နားထောင်သူများဖြင့် စည်ကားခဲ့သော ဝင်းကလေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး လီယွမ်ကျောက် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် 'တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း' သို့ ယခင်အတိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ လာရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ နားထောင်စရာ ပုံပြင်မရှိလျှင်ပင် သူသည် ထိုင်ခုံလေးတစ်လုံး ယူကာ လီဟောင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် လီဟောင် ပန်းချီဆွဲသည်ကို ကြည့်နေတတ်သည်၊ သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဘိုးနှင့် လီဟောင် စစ်တုရင် ကစားနေသည်ကို ဘေးကနေ ကြည့်ရင်း စကားစမြည် ပြောနေတတ်သည်။

ဆက်လက်၍ ပြောရလျှင် တောင်ဘက် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးသော ကျန့်ကဲ ဆီမှ စာတစ်စောင် ရောက်မလာသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး စာရခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစာထဲတွင် ကတိပြုထားသည့်အတိုင်း ဆိုလျှင် ထိုမိန်းကလေးမှာ သင်တန်းပြီးဆုံးပြီဖြစ်၍ လာမည့်နှစ်တွင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပေတော့မည်။

နောက်တစ်နှစ်ဆိုလျှင် ထို "မြီးကောင်ပေါက်လေး" ကို ပြန်တွေ့ရတော့မည်ဟု တွေးမိသောအခါ လီဟောင်၏ မျက်ဝန်းတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လီယွမ်ကျောက် ဖယ်ပေးထားသော ထိုင်ခုံဝက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျိနင်း... နင်ကော ဟောင်ကို နှုတ်မဆက်ဘူးလား?"

လီဟောင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လီယွမ်ကျောက်က ဘေးနားရှိ ဘာမှမတုံ့ပြန်သော မောင်နှမနှစ်ဦးထဲမှ ညီမဖြစ်သူကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ယခင်က သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်တတ်ပြီး လိမ္မာသော လီကျိနင်းမှာ ယခုအခါ သွယ်လျပြီး နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ရွှင်ပျပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခုအခါ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုများ ရှိနေသည်။

သူမသည် လီဟောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လီဟောင်၏ မျက်နှာတွင် ယခင်အတိုင်း နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

သူမ၏ ဘေးတွင်မူ လီယွန်း၏ မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်သွားပြီး ရှေ့က ရထားလုံးမောင်းသူကို လှမ်းပြောလိုက်သည် - "မင်း... ထွက်တော့!"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။"

ရထားလုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ထွက်ခွာလာသည်။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ လုံးဝ လှုပ်ခါမှု မရှိဘဲ တည်ငြိမ်ချောမွေ့စွာ သွားနေတော့သည်။

"လီယွမ်ကျောက်... ငါတို့ဆီမှာ ထန်နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းက ဖိတ်စာတွေ ရှိနေပေမဲ့ အမေကတော့ ငါတို့ဟာ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ်ပဲ သင်တန်းကျောင်းကို ဝင်ရမယ်လို့ မှာထားတယ်။ တခြားလူတွေ အထင်မသေးအောင် မိသားစုကိုပဲ အားကိုးမနေနဲ့တဲ့!"

လီယွန်းက တည်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။