အခန်း ၃၅ - ကလေးဘုရင် လီဟောင်

ကလေးဖြစ်သူက စကားတစ်လုံးချင်းစီကို သေချာမှာကြားနေသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဟယ်ကျန့်လန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ သူမက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည် -

"သခင်မကြီးက မင်းပြောသမျှအားလုံးကို သေချာပါးပေးပါ့မယ်၊ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ဒုတိယအဘိုးနဲ့အတူ သေချာလေ့ကျင့်ပါ၊ သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့ဦး။ အားတဲ့အခါကျရင်လည်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကိုသွားပြီး လေ့ကျင့်လို့ရပါတယ်၊ အဲဒီမှာ မင်းကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ"

အရင်က လီဟောင်ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ မသွားခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ သူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ လီဟောင်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့သွား၍ လက်ရည်စမ်းခြင်းနှင့် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်မှု လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ခြင်းက သူ၏တိုးတက်မှုအတွက် အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

လီဟောင်သည် လီဖုနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟယ်ကျန့်လန်မှာ မသိမသာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူမ၏ဘေးတွင်ရှိသော စုံကျန့်က သူမ၏အမူအရာကို မြင်သဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည် - "ဘာလို့ သက်ပြင်းချတာလဲ သခင်မကြီး"

"ရှောင်ချီ  က မြောက်ပိုင်းယန်မှာ စစ်ရေးကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်းအလုပ်များနေလို့ မေ့နေတာများလား။ ဒီဇနီးမောင်နှံကလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာတောင် ကလေးအကြောင်း မေးမြန်းဖို့ စာလေးဘာလေး ပိုပို့သင့်တာပေါ့။ ဟောင်အာ က တကယ်တော့ အရမ်းကို အလိုက်သိတဲ့ကလေးပါ..."

ဟယ်ကျန့်လန်က လေသံထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် အပြစ်တင်လိုမှုတို့ ရောယှက်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွှယ်ကျန့်မှာ ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး - "ဒါဆို ခုနက သခင်မကြီးပြောသွားတာတွေက အကုန်လုံး..."

ဟယ်ကျန့်လန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် စုံကျန့်မှာ စကားစဖြတ်ကာ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမမှာ အိမ်ဝင်းအပေါက်ဝဆီသို့ မသိမသာ လှမ်းမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုနေရာတွင် သေးငယ်သော ကိုယ်ထည်လေးမှာ ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားနေပြီဖြစ်သည်။

ဒါဆို ခုနက သခင်မကြီးပြောပြခဲ့တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်စကားတွေအားလုံးက သခင်မကြီးကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံပြောခဲ့တာပေါ့။ ဒါကို သခင်လေးကတော့ တကယ်ကြီးမှတ်သွားရှာတယ်...

တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ။

လီဟောင်သည် ပန်းချီဆွဲရန် မပြင်ရသေးခင်မှာပင် အိမ်စေတစ်ဦးထံမှ နောက်ထပ်စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ စာပေါ်ရှိ လက်မှတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိတ်ထဲမှ ဟာတာတာခံစားချက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြောက်ပိုင်းယန်မှ ထိုဇနီးမောင်နှံနှင့် ထိတွေ့မှု သိပ်မရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ အချို့သော သန်းခေါင်ယံအချိန်များတွင် သူသည် သူတို့ကို သတိရမိတတ်သည်။

ထိုနွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ယနေ့တိုင် မေ့မရသေးသော ထိုစစ်မှန်သော မျက်ဝန်းများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ့လက်ထဲမှစာမှာ 'ဓားသူတော်စင်' ၏ ကျောင်းဆောင်မှဖြစ်ပြီး ထိုချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်လေး ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ထိုကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်သွားကတည်းက စာများကို မကြာခဏ ပို့လေ့ရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် သုံးရက်မှ ငါးရက်လျှင် တစ်စောင်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စာထဲ၌ ရေးထားသည့်အတိုင်း သူမ၏ 'ဓားသူတော်စင်ဆရာ' က စည်းကမ်းပိုတင်းကျပ်လာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်စေလိုသောကြောင့် စာပို့သည့်အကြိမ်ရေ တဖြည်းဖြည်း နည်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ တစ်လလျှင် တစ်စောင်တော့ ရရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် နေ့စဉ်ကိစ္စများကို အကြိမ်ကြိမ် ရေးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ယခုစာထဲတွင် ထိုအကြောင်းအရာများ မပါတော့ပေ။ ဓားသူတော်စင်ကျောင်းဆောင်ရှိ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ငြီးငွေ့စရာကောင်းပြီး ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရသည့် အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းများသာ ဖြစ်သည်။

လီဟောင်သည် စာကိုဖွင့်လိုက်ပြီး နေရောင်ခြည်ရသော အပန်းဖြေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာလုံးတစ်လုံးမကျန်ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလျက် ဖတ်ရှုနေသည်။

စာထဲတွင် စာလုံးပေါင်းမှားနေသော စာလုံးတစ်လုံးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းဘေးတွင် အဝိုင်းနှင့် ကြက်ခြေခတ်တစ်ခု ပါရှိရာ သူမ စာလုံးမှားရေးမိသော်လည်း မှန်ကန်သောစာလုံးကို မသိသဖြင့် ကျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

လီဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ စာရေးနေရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေမည့်ပုံစံကို မြင်ယောင်လာကာ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စာထဲတွင် သူမ၏ မကြာသေးမီက စားသောက်မှုပုံစံနှင့် သူမ၏ဆရာ ရှာဖွေပေးထားသော အဖိုးတန်ဆေးဝါးများအကြောင်း ရေးထားသည်။ သူမ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ 'ကျိုးထျန်းနယ်ပယ်' ၏ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နက်နဲသောသွေးကြော ၂၁ ခုကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ကာ ကျောင်းဆောင်ရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံး ချီစွမ်းအားလည်ပတ်မှု ပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်နေကြောင်း သိရသည်။

ကျောင်းဆောင်၏ ချီစွမ်းအားလည်ပတ်မှုပညာရပ်မှာ ထိပ်တန်းပညာရပ်ဖြစ်သော 'ဂလက်ဆီဓားချီပညာရပ်' ဖြစ်ကြောင်း ဒုတိယအဘိုး ပြောပြသဖြင့် လီဟောင် သိထားသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ဤနယ်ပယ်၌ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပါက သွေးကြောပေါင်း ၄၉ ခုအထိ ဖွင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လီမိသားစု၏ သွေးကြော ၅၄ ခုကို ဖွင့်နိုင်သည့် 'နဂါးမြစ် နတ်ဘုရားသွေးကြော' ကျင့်စဉ်နှင့်ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ်မျှသာ နိမ့်ကျသည်။

ထို့အပြင် ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ 'မဟာယင်နက်နဲသောသွေးကြော' ကို ဖွင့်ထားနိုင်ပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ဆရာက အလွန်မျက်နှာသာပေးထားသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လီဟောင်က သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးမိသည်။ လီမိသားစု၏ 'နဂါးမြစ် နတ်ဘုရားသွေးကြော' ကျင့်စဉ်ကို တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များမှလွဲ၍ တခြားသူများကို ပေးမလေ့ကျင့်ပေ။ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူ ပျန့်ရုရွှယ် အပါအဝင် အိမ်ဝင်းအသီးသီးမှ ဇနီးမယားများ၊ သခင်မကြီး ဟယ်ကျန့်လန်တို့ပင်လျှင် လေ့ကျင့်ခွင့် မရှိကြချေ။

သို့သော် သူတို့လေ့ကျင့်ခွင့်ရသော ပညာရပ်များမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးတွင် အလွန်မြင့်မားသော ပါရမီရှိပြီး အထူးသွေးကြောမကြီးနှစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်နိုင်ပါက အခြေခံကျင့်စဉ်များ၏ ကွာဟချက်ကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးမှာ လောကတွင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။

စာဖတ်ပြီးနောက် လီဟောင်သည် အိမ်စေတစ်ဦးကိုခေါ်၍ စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် ပြန်စာရေးရန် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူသည် အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ဂရုတစိုက် ရေးသားလိုက်ပြီး သူ၏ မကြာသေးမီက ပန်းချီဆွဲခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် ငါးဖမ်းခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုများအကြောင်း၊ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အဘိုးအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သည့်အကြောင်းများကို မျှဝေလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ စာထဲတွင် 'သူခိုးသူတော်စင်'ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကိုတော့ ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လီဟောင်သည် အမြဲတမ်းလုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း သူမကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ကြိုးစားရန်နှင့် အတူတူ ရှေ့ဆက်ရန် အားပေးသည့် အီမိုဂျီပုံစံ ရုပ်ပုံလေးတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။

စာကို ပေးပို့ရန် အိမ်စေထံ အပ်နှံပြီးနောက် လီဟောင်သည် သူ၏ ပန်းချီကားချပ်ကို နေရာချကာ ထုံးစံအတိုင်း စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။ ယခုအခါ ပန်းချီအတတ်တွင် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ နည်းစနစ်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတိုးတက်လာသည်။

သူ၏ ရိုးရှင်းသော ပုံကြမ်းများတွင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲမှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း အသေအချာကြည့်လျှင် ပန်းချီကားထဲမှ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ အသက်ဝင်လာပြီး စက္ကူပေါ်မှနေ၍ အပြင်သို့ စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ ပန်းချီဆွဲ၍ မပြီးသေးခင်မှာပင် လူစုတစ်စုမှာ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဆူညံစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ အဝေးမှနေ၍ တစ်စုံတစ်ဦးက "ဟောင်... ငါတို့ လာပြီဟေ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြင့် ပြေးလာကြသော ကလေးသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ -

ခြောက်ယောက်မြောက် သခင်မ၏ တစ်ဦးတည်းသောသား လီယွမ်ကျောက်၊

ငါးယောက်မြောက် သခင်မ၏ ဒုတိယသား လီယွန်း နှင့် သမီးဖြစ်သူ လီကျစ်နင်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပျန့်ရုရွှယ် ဓားကျောင်းဆောင်သို့ ထွက်ခွာသွားသောနေ့က ဤ "အတန်းဖော်" များသည် သူမကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြရင်း တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းတွင် လီဟောင်နှင့် ဆုံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုနောက်တွင် လီယွန်းဆိုသည့် ကလေးက လီဟောင်ထံသို့ အကြိမ်ကြိမ်လာရောက်၍ ပျန့်ရုရွှယ် ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲ စသည်ဖြင့် လာမေးလေ့ရှိသည်။ ထိုအခါမှသာ ဤလူငယ်လေးမှာ အရွယ်မရောက်သေးဘဲ သူ၏မိန်းကလေးကို မျက်စိကျနေကြောင်း လီဟောင် သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုကလေးနှင့် စကားနိုင်လုမနေခဲ့ပေ။

သူသည် ထိုကလေးကို အနောက်မှနေ၍ ဖင်ကို အားရပါးရ ရိုက်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြိမ်းခြောက်မှုအချို့ ပြုလုပ်လိုက်သောအခါ ထိုကလေးမှာ ငါးယောက်မြောက် သခင်မထံသို့ သွားရောက်တိုင်တောရန် မဝံ့တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးချင်းရန်ဖြစ်ရာ၌ လူကြီးများပါလာခြင်းက ဘာမှမပျော်စရာမကောင်းပေ။

သေချာသည်မှာ သူနိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လီယွန်းသည် လီဟောင်ကိုမြင်လျှင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေတတ်သော်လည်း တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းသို့ လာရောက်ခြင်းကိုတော့ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သူ၏ညီမနှင့် ခြောက်ယောက်မြောက်သခင်မ၏ သားဖြစ်သူကိုပါ သတ္တိမွေးရန်အတွက် ခေါ်လာလေ့ရှိသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံပြီးနောက် လီဟောင်သည် ဤကလေးသုံးယောက်၏ ဘုရင် အလွယ်တကူ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဟောင်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အနှိမ်ခံလိုက်ရတဲ့ မျောက်အကြောင်း ပြောပြနေတာ မပြီးသေးဘူးလေ။ နောက်ဘာဖြစ်သွားလဲ"

ဝဖြိုးပြီး အရပ်ပုသော လီယွမ်ကျောက်သည် ပန်းချီကားချပ်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော လက်ကလေးများဖြင့် စက္ကူကို ထိရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်၊ လီဟောင်ဆီမှ ခေါင်းခေါက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်" လီယွန်းကလည်း လီဟောင်၏ ဆုံးမမှုကို ခံယူပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ကြက်ကလေး ဆန်ကောက်သကဲ့သို့ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြနေသည်။

သူတို့ဘေးတွင်ရှိသော မိန်းကလေးငယ် လီကျစ်နင်းက လီဟောင်ထံသို့ မုန့်ဘူးတစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် "အစ်ကိုဟောင်... ဒါက ကျွန်မအမေလုပ်ပေးတဲ့ ကိတ်မုန့်လေ။ ကျွန်မတို့ မြည်းကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ်ကို အရသာရှိတယ်။ အစ်ကို့အတွက် ယူလာပေးတာ"

"ငါမှ မမြည်းရသေးတာ" လီယွမ်ကျောက်က လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သဖြင့် အလိမ်ပေါ်သွားတော့သည်။ သူက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ပြန်လာသည့် ညစ်ပတ်သော လက်ကြီးဖြင့် နှိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီကျစ်နင်းက ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ရှောင်လိုက်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဝတုတ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းသလို၊ တောင်းပန်သလို မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။

လီဟောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး မုန့်ဘူးကိုယူ၍ ဖွင့်လိုက်သည်။ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက တစ်ခုမြည်းကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် အရသာရှိလှသဖြင့် ကျန်တာကို တခြားသူများကို ဝေပေးလိုက်ရင်း - "မင်းတို့ဘာသာ ခုံလေးတွေ သွားယူလာကြဦး။ ငါ ပုံဆွဲတာ အပြီးသတ်ရင်း ပုံပြင်ဆက်ပြောပြမယ်"

"ကျောက်... ကုလားထိုင်တွေ ယူခဲ့စမ်း!" လီယွန်းက ချက်ချင်း အော်ဟစ်ခိုင်းစေလိုက်သည်။

လီဟောင်က သူ့ခေါင်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည် - "ကျောက်က မင်းအော်ခိုင်းရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာသွားယူ!"

လီယွန်းက ခေါင်းကိုပွတ်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် တစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေသည်။ ထို့နောက် အိမ်စေတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးကာ - "မင်း... ငါ့အတွက် ခုံတစ်လုံး ယူခဲ့ပေးစမ်း"

အိမ်စေမှာ မငြင်းဝံ့သဖြင့် ပြုံးလျက် သွားယူပေးရှာသည်။

လီယွမ်ကျောက်နှင့် လီကျစ်နင်းတို့ကတော့ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်ထဲသို့ပြေးဝင်၍ ခုံလေးများကို ကိုယ်တိုင်ယူလာကာ လီဟောင်၏ဘေးတွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထိုင်လိုက်ကြတော့သည်။