အခန်း (၃) - စွန့်ပစ်ခံ နတ်ဘုရားသွေး

သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားသည့် ခဏတာအတွင်း အသိပညာဗဟုသုတများစွာသည် သူ၏စိတ်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

လီဟောင်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကို အုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဖောင်းကားလာပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားနေရ၏။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏မျက်နှာလေးမှာ ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။

"ဟောင်အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ သားရဲ့"

လျိုယွဲ့ရုံသည် လီဟောင် တစ်ခုခုမူမမှန်သည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရှာသည်။

လီဟောင်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိ၏။

စိတ်ထဲတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနေသော အတွေးစများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါမှ လီဟောင် တစ်ယောက် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဓားသိုင်းနှင့်ပတ်သက်သော အသိပညာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ ဓားသိုင်းတစ်ခုကို နေ့မနား ညမနား နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ခန့် လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ပင်။

'ကျိန်စာသင့်စမ်း... ဒီခေါင်းကိုက်တာက စစ်တုရင်ပညာ အဆင့်တက်တုန်းကအတိုင်းပဲ...'

လီဟောင်သည် ခေါင်းကိုပွတ်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူက ငယ်လွန်းသေးသည့်အတွက် ဦးနှောက်မှာ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးပေ။ စစ်တုရင်ပညာနှင့် ဓားသိုင်းပညာတို့မှ များပြားလှသော အချက်အလက်များသည် သူ၏နုနယ်လှသော ဦးနှောက်အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်သေးဘဲ စိတ်ကိုသာ အတတ်နိုင်ဆုံး ငြိမ်အောင် ထိန်းနေရ၏။

"သားလေး နေမကောင်းလို့လား" လျိုယွဲ့ရုံသည် လီဟောင့်နဖူးကို စမ်းကြည့်သော်လည်း အဖျားရှိပုံမရသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရှာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဟောင်မှာ အတော်အတန် သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ဒုတိယမိခင်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကလေးသံလေးဖြင့် ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။ "လျှာ... လျှာကို ကိုက်မိလို့..."

လျိုယွဲ့ရုံမှာ ကြောင်အသွားပြီးမှ သက်ပြင်းအသာချကာ မျက်စောင်းလေးခဲရင်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။

လီဟောင်မှာမူ ထိုအကြောင်းပြချက်ဖြင့် လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် သူမကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အချက်အလက်ပြကွက် ကိုသာ တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

[အမည် - လီဟောင်]

[အသက် - ၁ နှစ်]

[ကျင့်စဉ်အဆင့် - သာမန်လူသား]

[ဓားသိုင်းပညာ - အဆင့် ၁]

[စွမ်းရည် - အဆုံးမဲ့ပင်လယ် ဒီရေလှိုင်း (ပြီးပြည့်စုံခြင်း) [တားမြစ်ချက်]]

[ကျွမ်းကျင်မှု - စစ်တုရင်ပညာ]

[စစ်တုရင်ပညာ - အဆင့် ၁ (၈၂/၅၀၀)]

[စစ်တုရင်ကျမ်း စုဆောင်းမှု - ၀]

[စွမ်းရည်အမှတ် - ၀]

လီဟောင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ စွမ်းရည်အမှတ်များ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူ၏ဓားသိုင်းပညာမှာ 'အခြေခံမဲ့' အဆင့်မှ 'အဆင့် ၁' သို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

ထို့အပြင် အောက်ဘက်ရှိ 'အဆုံးမဲ့ပင်လယ် ဒီရေလှိုင်း' စွမ်းရည်မှာလည်း အခြေခံအဆင့်မှ 'ပြီးပြည့်စုံခြင်း' အဆင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီချန်ဖုန်းကို သင်ကြားပေးနေသော စစ်ဆရာ၏ ပြောစကားကို လီဟောင် မှတ်မိနေသည်။

မည်သည့်စွမ်းရည်မဆို အခြေခံ ၊ ကျွမ်းကျင် နှင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း ဟူ၍ အဆင့်သုံးဆင့် ရှိသည်။

အခြေခံအဆင့် ဆိုသည်မှာ သိုင်းကွက်တစ်ခုလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကပြနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်အဆင့် ဆိုသည်မှာ ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက သိုင်းကွက်၏ သဘောတရားကိုပါ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်ပြီး စိတ်အလိုရှိသလို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် အသုံးချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြေအနေအမျိုးမျိုးနှင့် ကြုံလာရပါက စက်ရုပ်ကဲ့သို့ ပုံသေကွက်များအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်မှာမူ...

၎င်းစွမ်းရည်ကို အသားထဲ၊ သွေးထဲအထိ စိမ့်ဝင်အောင် တတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်လက်ရုံးကိုယ် လှုပ်ရှားသကဲ့သို့ပင် သဘာဝကျလှပြီး ပြောင်းပြန်လှန်၍ ကပြလျှင်ပင် မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။

သိုင်းကွက်ကိုယ်တိုင်၌ မွေးရာပါ အားနည်းချက်ရှိနေမှသာ အမှားရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကြားဖူးသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်၏ အထက်တွင် ပို၍မြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိသေးသည်ဟူ၏။ ထိုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပါက သိုင်းကွက်၏ အားနည်းချက်များကိုပင် ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပြီး စွမ်းအားကို ပို၍တိုးမြင့်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ယခုအခါ သူ၏ဓားသိုင်းပညာမှာ အဆင့် ၁ သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးနောက် လီဟောင်သည် အဆုံးမဲ့ပင်လယ် ဓားသိုင်း၏ ပထမအလွှာကို ချက်ချင်းပင် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ခန့် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

လက်ရှိ လီချန်ဖုန်းမှာမူ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်သိုင်းကို ခြောက်လကြာ လေ့ကျင့်ပြီးမှ ပထမအလွှာကို အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကိုပင် ဓားသိုင်းပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ဆိုလျှင် ယခု သူ၏အခြေအနေက ဘာဖြစ်နေသနည်း။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လား။

သူ၏ဒုတိယမိခင်မှာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လီဟောင်၏ အကြည့်တို့သည် ရင်ပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင်...

ရင်ပြင်ထဲရှိ ကလေးငယ်များသည် ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီဟောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုသိုင်းကွက်များသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းတော့ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ နည်းစနစ်များမှာ မရင့်ကျက်သေးကြောင်းနှင့် ပုံစံများ တောင့်တင်းနေကြောင်း သိသာနေသည်။

ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တတ်သူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် လှုပ်ရှားမှု အသာလေး တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထိုကလေးများ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားဓားများကို ရိုက်ချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"မဆိုးဘူး" တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကြီးသည် လီချန်ဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရနေသည်။

အခြေခံကောင်းပြီး နားလည်နိုင်စွမ်းလည်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့်ဆိုလျှင် ပထမအလွှာကို ကျွမ်းကျင်အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်ပေမည်။

လီချန်ဖုန်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ရှိသေးပြီး ဦးနှောက်မှာ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးသည်ကို ထည့်တွက်လျှင် ဤသည်မှာပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

လီဟောင်သည် ဒုတိယမိခင် ခွံ့ကျွေးသော မုန့်များကို စားရင်း လေ့ကျင့်ခန်းများကို ကြည့်နေမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ပျင်းရိလာတော့သည်။

သူသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ဒုတိယမိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်စိရှေ့မှ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြတ်ပြေးသွားသယောင် ရှိသော်လည်း လီဟောင်မှာမူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရင်ခွင်ထဲမှ တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံလေးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျိုယွဲ့ရုံသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် နှင်းတောထဲတွင် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေသော သူမ၏သားကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုရှုပ်ထွေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကြည့်တို့မှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

သူမသည် လီဟောင်ကို ချီမကာ နန်းဆောင်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လီဟောင်ကို ခုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချထားပေးပြီး စောင်ကို ဂရုတစိုက် ခြုံပေးလိုက်၏။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အရင်းခေါက်ခေါက် မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

လီဟောင်မှာ တဝက်တပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ကိုယ်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်ကို ခံစားမိပြီး အနည်းငယ် နိုးကြားလာသည်။

သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရ၏။ ၎င်းမှာ အရှင်မင်းကြီး ယွဲ့ ပေးသနားထားသော နဂါးသွေး ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပင် ဖြစ်သည်။ ဤဆွဲသီးကြောင့်ပင် သူသည် နှင်းတောထဲတွင် ရပ်နေသော်လည်း အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟောင် တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်လှည့်ပြီး ဆက်အိပ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ တိုးညင်းသော စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲဒီအရာကို အဲဒီကလေးကို တကယ်ပဲ ကျွေးလိုက်တာလား" ဟု သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ"

၎င်းမှာ သူ၏ဒုတိယမိခင်၏ အသံဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ အမြဲတမ်းကြားနေရသကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိဘဲ အိမ်စေတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။

"ရှင်လည်း မြင်သားပဲ၊ ငါ့သားက ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားနေလဲဆိုတာ... သူက ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ! ဝူလျန်တောင်က လူတွေတောင် လာကြည့်သွားကြပြီ။ ချန်ဖုန်း ခြောက်နှစ်ပြည့်တာနဲ့ သူ့ကို ဝူလျန်တောင်ကို ခေါ်သွားပြီး ကျင့်ကြံခိုင်းလိမ့်မယ်။ နောက်နောင် သူရဲ့ နတ်ဘုရားသွေး နိုးထလာပြီး သူ့အဖေဆီက ပါလာတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဆက်ခံနိုင်တဲ့အခါ သူဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ကျော်ကြားလာမှာ သေချာတယ်!"

"သူ့အတွက် လမ်းခင်းပေးထားမှ ဖြစ်မယ်!"

လီဟောင်သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မျှ ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

ဒုတိယမိခင်က ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။

"ကလေးရဲ့ ပါရမီကို ငါတို့ အခုထိ မသိရသေးဘူးလေ၊ ဒီလိုလုပ်တာက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်" ဟု အသံဩဩနှင့် လူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် လျိုယွဲ့ရုံ၏ အသံသည် ယခင်ကထက် ပို၍အေးစက်လာကာ လှောင်ပြောင်သည့် အရသာလည်း ပါဝင်နေသည်။ "မိဘဆိုတာ သားသမီးအတွက်ဆိုရင် အဝေးကြီးကတည်းက ကြိုတင်စီစဉ်ရတာပဲ!"

"ငါလည်း ဒီလို မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုက ခေါင်းမာတဲ့လူတွေက အားကိုးလို့ မရဘူး!"

"အပြစ်တင်ချင်ရင် အဲဒီကလေးရဲ့ အဖေကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်။ ရှင်းဝူနယ်စားကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်ခဲ့သလဲ။ တခြားလူတွေ မသိပေမဲ့ ငါကတော့ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ သူက အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ်မှာတင် အဲဒီနယ်ပယ်ထဲကို ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ခဲ့တာ..."

"ဒါဟာ အဲဒီကလေးမှာလည်း နတ်ဘုရားသွေး နိုးထလာဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ!"

"ဘာ...!"

အသံဩဩနှင့်လူက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ "အသက် ၂၃ နှစ်မှာတင် 'မသေမျိုးသုံးပါး' နယ်ပယ်ကို ရောက်ခဲ့တာလား...!"

"ဟုတ်တယ်... လီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ ဒါယုပြည်ထောင်စုကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပဲ၊ သွေးမျိုးဆက်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်။ အဖေဖြစ်သူက ဘိုးဘေးရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံနိုင်ခဲ့သလို ဒီကလေးကလည်း ထပ်တူပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု သူမက အတည်ပြုလိုက်သည်။

"အရင်မျိုးဆက်မှာဆိုရင် ချန်ဖုန်းရဲ့အဖေကလွဲလို့ ရှင်းဝူနယ်စားကြီးဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လိုပဲ။ ပြီးတော့ တတိယ၊ ဆဋ္ဌမနဲ့ နဝမမြောက် ညီအစ်ကိုတွေကလည်း အတူတူပဲ! အထူးသဖြင့် နဝမမြောက်က ပိုတောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းသေးတယ်။ ကံကောင်းလို့ သူက အစောကြီး သေသွားပြီး မျိုးဆက်မကျန်ခဲ့တာ..."

"တတိယအစ်ကိုရဲ့ မိန်းမက အမြဲတမ်း သူ့အနားမှာ ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ သူမက မိန်းကလေးဖြစ်နေလို့ နောက်ကျရင် အိမ်ထောင်ပြုသွားမှာပဲဆိုတော့ ပြဿနာ မရှိဘူး။ ဆဋ္ဌမအစ်ကိုကလည်း မသေမျိုးသုံးပါးနယ်ပယ်ကို အစောကြီး ရောက်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက သူအိမ်ထောင်ပြုပြီးမှ..."

လျိုယွဲ့ရုံက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်တာဆိုလို့ ဒီကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ မဟုတ်ရင် အရှင်မင်းကြီးယွဲ့က ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက် ကောင်းချီးတွေ ပေးနေမလဲ? နောင်တစ်ချိန်မှာ သူရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီက သာမန်ပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် နတ်ဘုရားသွေးသာ နိုးထလာခဲ့ရင် သူဟာ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ်!"

အပြင်ဘက်တွင် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

အသံဩဩနှင့်လူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "သခင်မက ဒီလို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ရှင် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီဆေးက ဝူလျန်တောင်က လာတာ။ သောက်ပြီးသွားရင် ဘာခြေရာလက်ရာမှ ကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်သလို နာကျင်မှုလည်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ အဲဒီဆေးကို သကြားနဲ့တောင် အုပ်ပေးထားသေးတယ်၊ အရသာက ထူးဆန်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ငယ်သေးတော့ ကလေးတွေက မုန့်အချိုတွေ အများကြီး စားတတ်ကြတာပဲဆိုတော့ ဒါကို အမှတ်တရအနေနဲ့ စွဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါ့အပြင် တကယ်လို့ သူ နတ်ဘုရားသွေး နိုးထမလာဘူးဆိုရင်တောင် ဒါဟာ ငါတို့ကြောင့်လို့ ဘယ်သူမှ ပြောလို့မရဘူး။ စစ်သူကြီးဂေဟာထဲက ဘယ်သူမဆို သံသယရှိစရာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ!"

"ပြီးတော့ အဲဒီနယ်ပယ်က သွေးမျိုးဆက်ဟာ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း နိုးထလာမယ်လို့လည်း အာမမခံနိုင်ဘူးလေ။ ကံတရားကြောင့် ဒီကလေးမှာ အဲဒီပါရမီ မပါလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား?"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျိုယွဲ့ရုံက လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မြောက်ပိုင်းယန်စစ်ပွဲကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ကျိချင်းချင်းဟာ ရှင်းဝူနယ်စားကြီးအပေါ် သစ္စာရှိလွန်းလို့ စစ်မြေပြင်အထိ လိုက်သွားခဲ့တာပဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့အတွက် ဒီအခွင့်အရေး ရလာတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီကလေးသာ နည်းနည်းကြီးလာပြီး သူတို့ပြန်လာရင် စစ်သည်တွေက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်နေကြမှာဆိုတော့ လက်စဖျောက်ဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုလူက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သက်ပြင်းသာ ဖွဖွလေး ချလိုက်တော့သည်။

မကြာမီ သူတို့၏ ခြေသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကြသည်။

အခန်းတွင်း၌မူ လီဟောင်မှာ လုံးဝနိုးကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေရ၏။

ဒုတိယမိခင်က သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

နေ့တိုင်း ပြသနေတဲ့ အလိုလိုက်မှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေဟာ အတုအယောင်တွေပဲလား။

လီဟောင်သည် ထိုအရာကို မယုံကြည်ချင်သော်လည်း အမှန်တရားမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်၌ အထင်အရှား ရှိနေပေပြီ။

နတ်ဘုရားသွေးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ မသိသေးသော်လည်း ဒုတိယမိခင်သည် သူမ၏သားအတွက် လမ်းခင်းပေးရန် သူ့ကို အဟန့်အတားတစ်ခုဟု မှတ်ယူကာ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ထိုနူးညံ့လှသော အပြုံးများက သူ့ကို လုံခြုံသည်ဟု အထင်မှားစေခဲ့သည်။ ဒုတိယမိခင်ကပင် ဤသို့ ပြုမူနေလျှင် တခြားလူတွေကရော...

ဘယ်သူကများ သူ့အပေါ် စိတ်ရင်းရှိပါသနည်း။

သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးများ၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် လီဟောင်မှာ သံယောဇဉ် အနည်းငယ် တွယ်မိနေခဲ့သည်။

ယခုမူ ထိုအရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဒါဟာ ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးမြင့် မိသားစုတွေကြားက အာဏာလုပွဲလား။

သူသည် မိမိ၏ကိုယ်ကို လက်လေးဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ နွေးထွေးမှုလေးမှအပ တခြားဘာမှ မခံစားရပေ။ ထိုနွေးထွေးမှုမှာပင် နဂါးသွေးကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့အမေက သူ့မှာ အဖေဖြစ်သူရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါလာတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့... အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

လီဟောင်သည် အမှောင်ထဲတွင် သူ၏လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ကဲ့ရဲ့ လှောင်ပြောင်နိုင်အောင် ကြိုးစားမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်တော့သည်။

...

...

နွေကုန်၍ ဆောင်းကူးလာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီဟောင်သည် သုံးနှစ်သားအရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ယခုအခါ သူသည် အချိန်အတော်များများကို တောင်နှင့်မြစ်ရင်ပြင် (Mountain and River Courtyard) တွင်သာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ အမျိုးသမီးအသီးသီးထံမှ ပို့ပေးသော အစားအစာများကို ဂရုတစိုက် စားသုံးပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စားချင်စရာ မရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ ကလေးဆိုးလေးကဲ့သို့ ငြင်းပယ်လေ့ရှိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရင်ပြင်ထဲရှိ အစေခံများသည် သခင်လေးသည် စားသောက်မှုပုံစံ အလွန် ဂျီးများသူဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြတော့သည်။

သုံးနှစ်သားအရွယ်...

စစ်သူကြီးဂေဟာတွင် ဤအသက်အရွယ်သည် အလွန်အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်သည်။

သာမန်မိသားစုများမှာ သိုင်းပညာကို ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှသာ စတင်လေ့ကျင့်ကြသည်။

အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးမှု တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပါရမီရှိလျှင်ပင် အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ချိန်ကို လွဲချော်သွားသောကြောင့် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုကို မရရှိနိုင်ကြပေ။

စစ်သူကြီးဂေဟာမှာမူ သိုင်းပညာကို အခြေခံသည့် မိသားစုဖြစ်သည့်အတွက် အတင်းကျပ်ဆုံး လေ့ကျင့်ခန်းများ ရှိပြီး မျိုးနွယ်စုမှ ကလေးများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြေခံကို တည်ဆောက်ကြရသည်။

သုံးနှစ်တွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ။

လေးနှစ်တွင် သွေးအရည်ပျော်ခြင်း ။

ငါးနှစ်တွင် အရိုးစစ်ဆေးခြင်း ။

ခြောက်နှစ်တွင်မူ ပုံမှန်အတိုင်း စတင်ကျင့်ကြံရပြီး အချိန်တစ်စက္ကန့်မျှ အလဟဿ အဖြစ်မခံချေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် လူပေါင်းထောင်ချီ၍ ကြိုးစားနေကြသည့်အတွက် အစောတလျင် ခြေလှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ အစဉ်အမြဲ ရှေ့သို့ ရောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို အသက်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် စမ်းသပ်လေ့ရှိသည်။

တကယ်လို့ အရိုးအဆစ်တွေ ကောင်းမွန်ပြီး ရိုးတွင်းခြင်ဆီကလည်း ပြည့်ဝတည်ငြိမ်နေမယ်ဆိုရင် ငါးနှစ်မှာ အရိုးစစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ စတင်ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စစ်သူကြီးဂေဟာ၏ နက်နဲသော အယူအဆမှာ အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ထပ်တစ်နှစ် ထပ်မံကြီးထွားစေပြီးမှ ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် တရားဝင် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်စေသည်။

လီချန်ဖုန်းကဲ့သို့ ထူးခြားသော ပါရမီရှင်ပင်လျှင် အရိုးစစ်ဆေးပြီးနောက် ကျင့်ကြံနိုင်သော်လည်း ခြောက်နှစ်အရွယ်မှသာ ဝူလျန်တောင်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေခြင်းမှာလည်း သိုင်းပညာ၏ အငွေ့အသက်ကို ရရှိစေရန် အခြေခံများသာ ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံခြင်းဟု မသတ်မှတ်သေးပေ။

ပါရမီ သာမန်သာရှိသူ သို့မဟုတ် ဖွံ့ဖြိုးမှု နောက်ကျသူများမှာမူ ခြောက်နှစ်တွင်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းကို မစတင်နိုင်ဘဲ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်အထိ စောင့်ဆိုင်းရလေ့ရှိသည်။

သို့သော်လည်း စစ်သူကြီးဂေဟာတွင် သိုင်းပညာအရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အဖိုးတန်ဆေးဝါးများစွာ ရှိသည့်အတွက် အဆိုးဆုံးဟု ဆိုရမည့်သူပင် ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နိုင်ကြသည်။

ကြားဖူးသည်မှာ ထိုအဆိုးဆုံးကိစ္စမှာ လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ထိခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ရသည်ဟူ၏။