အခန်း ၂၈ - ကြွားဝါခြင်းနှင့် မှတ်စုများ (၂)

လီဟောင်သည် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

အမှန်တကယ်ပင် ရန်ရှာခံနေရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လီမုရှူးသည် ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်သွားတော့သည်။

ခုနစ်နှစ်သား ကလေးတစ်ယောက်ကို ဤမျှအထိ အနိုင်ကျင့်စော်ကားနေကြသည်မှာ ထိုဒုတိယမျိုးဆက် သခင်မလေးများက လောကကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ချင်နေကြပြီ ထင်သည်။

လီဟောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး "လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော် မပြောချင်သေးဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာလို့လဲ?" လီမုရှူး အံ့သြသွားပြီး လီဟောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကောင်လေး၏ အတွေးကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည် -

"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား? ငါက မင်းကို ရန်ရှာနေတဲ့သူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ ထင်လို့လား? ဟဲဟဲ... မင်း အများကြီး တွေးနေပြီ။ ငါ့မှာ သားသမီးလည်း မရှိဘူး။ ဒီလောကမှာ ငါ ဂရုစိုက်ရမယ့်သူ ဆိုလို့ လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်"

လီဟောင်က ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ခေါင်းကိုသာ ဆက်ခါနေသည်။

လီမုရှူးက သူ့ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏မျက်နှာမှ ဒေါသများ လွင့်ပြယ်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ကာ ကျေနပ်သည့် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည် -

"ငါတို့က အခုမှ စတွေ့ကြတာဆိုတော့ မင်း ဒီလောက်အထိ သတိထားတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မပြောချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ မင်းရဲ့ ခွန်အားကိုတော့ ငါ့ရှေ့မှာ ထုတ်ပြရဲတာလဲ? မင်းသာ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားချင်ရင် အဲဒီမိစ္ဆာငါးကို ငါးမျှားချိတ်ကနေ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ငါးမျှားတံကို သိမ်းလိုက်ရုံနဲ့ အေးဆေး ဖြစ်နေတာပဲလေ"

လီဟောင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားက လူဆိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီမုရှူးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လီဟောင်၏ တောက်ပသော အပြုံးနှင့် ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ငေးမောသွားမိသည်။

အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူဘာသာသူ ခနဲ့သည့်အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည် -

"ဒါဆို မင်း မှားသွားပြီ။ ငါက လူဆိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ 'ဆိုး' လာပြီဆိုရင်တော့ လူနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး"

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာနဲ့ တူမှာလဲ?"

"မင်း နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော် အပြင်ဘက်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားရပါလိမ့်မယ်" ဟု လီမုရှူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမူအရာကို မြင်သဖြင့် လီဟောင်ကလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

"မင်းကတော့လေ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် ပါးနပ်နေတာ၊ နည်းနည်းတော့ နှမြောဖို့ ကောင်းသား" လီမုရှူးက လီဟောင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ဤကလေးကို ပို၍ သဘောကျလာသည်။ ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှိသော ကလေးသာ ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံခွင့်ရပါက 'လီကျွင်းယဲ့' ငယ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ၎င်းမှာ နှမြောတသမှု အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အစွဲအလမ်းကြီးတော့ မရှိပေ။

လီကျွင်းယဲ့ ဖြစ်လာရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ? သူလည်းပဲ စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက လီမိသားစုက ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ ထင်ပါတယ်။

"အခုကစပြီး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို ငါ့ရှေ့မှာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ထုတ်ပြစမ်းပါ။ ငါ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်။ မင်းရဲ့ ပါရမီက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေရဲ့ စံနှုန်းလောက်ပါပဲ။ ငါ့လို အဘိုးကြီးကိုတော့ မခြောက်နိုင်ပါဘူး" ဟု လီမုရှူးက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်တော်ထဲမှာ မင်းကို ရန်ရှာချင်တဲ့သူ ရှိရင်လည်း ရှိပါစေ။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်က ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် လက်မခံနိုင်တော့ဘူးလား ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

...

...

ဖမ်းမိလာသော ငါးများကို စီစဉ်ပြီးနောက် လီမုရှူးသည် လီဟောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချင်းကျိုးမြို့သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

လီဟောင်ကို ငါးဖမ်းခြင်းတွင် ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာစေရန် လီမုရှူးသည် အိမ်တော်အတွင်းရှိ မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်သို့ တိုက်ရိုက် မဆင်းသက်ဘဲ အိမ်တော်၏ အဓိက တံခါးမကြီးရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီဟောင်ကို ငါးခြင်းတောင်းအား သယ်ခိုင်းပြီး အဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့သည် အိမ်တော်ထဲသို့ ခန့်ခန့်ထည်ထည် လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြသည်။

"အဘိုးကြီး... ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ?" လီဟောင်က နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း နားမလည်ပါဘူး၊ ဒါက ငါးဖမ်းသမားတွေရဲ့ ရိုးရာလေ" လီမုရှူးက ခေါင်းကို မော့၊ ရင်ကို အုပ်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သတ်လိုက်တဲ့ အကောင် မပါဘူး၊ ငါ ငါးစာအဖြစ် သုံးတဲ့ အကောင်လည်း မပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ မင်း ငါးလေးကောင် ထပ်ဖမ်းမိသေးတယ်။ အခုမှ စဖမ်းတဲ့သူ တစ်ယောက်အတွက် ဒါက အောင်မြင်မှုကြီးပဲ။ ဒါကို လူတိုင်းကို လိုက်ပြရမယ်"

"အဲဒီလို စည်းကမ်း ရှိလို့လား?" လီဟောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လီမုရှူးက သူ့ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်ကာ "ငါ ရှိတယ်ဆိုရင် ရှိတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"မုထျန်းဟိုပါလား!"

လမ်းဘေးရှိ အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များမှာ လီမုရှူးကို မြင်သောအခါ အလွန် လန့်သွားကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်တွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိသော 'ပင်လယ်ကို ငြိမ်ဝပ်စေသည့် နတ်ဘုရားအပ်' ဟု တင်စားရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ကြတော့သည်။

လီမုရှူးကမူ ဘာမှ မမြင်သကဲ့သို့ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ လီဟောင်နှင့်အတူ ရှေ့သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူစည်ကားသော နေရာများကို ရွေးချယ်ကာ ကွေ့ပတ် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် မိသားစုဝင် လူငယ်လေးများ လေ့ကျင့်နေကြပြီး စစ်ဗိုလ်ဟောင်းတစ်ဦးက အထက်မှ ဆုံးမနေသည်။ သို့သော် လီမုရှူးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။

စစ်ဗိုလ်ဟောင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီမုရှူး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးလိုက်သည် - "ယွမ်စခန်း က စစ်ဗိုလ်ဟောင်းက မုထျန်းဟိုကို ဂါရဝပြုပါတယ်!"

"ငါက သင်ကြားနေတာကို နှောင့်ယှက်မိပြီလား"

လီမုရှူးက သူ သိပြီးသား အဖြေကိုပင် သိလျက်နှင့် မေးလိုက်ပြီး - "ငါ ဒီနေ့ ဟောင်အာကို ခေါ်ပြီး ငါးသွားဖမ်းတာ။ ဒါ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ငါးဖမ်းတာဆိုပေမဲ့ မိစ္ဆာအကောင်ပေါက်လေးတွေ အတော်များများ မိလာတယ်။ မင်း ဒါတွေကို အမြည်းအဖြစ် စားချင်လား?"

စစ်ဗိုလ်ဟောင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လီဟောင် ကိုင်ထားသော ငါးခြင်းတောင်းထဲမှ တဖျပ်ဖျပ် ရုန်းကန်နေသော မိစ္ဆာငါးများကို မြင်သောအခါ အမြန်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည် - "စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဒီနေ့အတွက် အမြည်း ရှိပြီးသားပါ"

ဒါကတော့ ပါးနပ်စွာ ငြင်းဆိုခြင်းပင်။

ဤအိမ်တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့သောသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤမြို့စားကြီး၏ အကျင့်စရိုက်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။ ဒါဟာ ရိုးရိုးသားသား ကြွားဝါနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူသာ ထိုငါးများကို ယူလိုက်ပါက အဘိုးကြီး၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ညလယ်ခေါင်တွင် လာရောက် အရိုက်ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မနက်ဖြန် သူ အိပ်ရာမှပင် ထနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်မျိုးကို မယူဝံ့ပေ။

"အော်... ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ၊ မင်း သင်စရာရှိတာ ဆက်သင်ပါ" လီမုရှူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ပြီး လီဟောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

လီဟောင်မှာမူ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဒါက ငါးဖမ်းသမားတွေရဲ့ ရိုးရာလား? ဒါက အတင်းအကျပ် ကြွားနေတာကြီးပဲ!

ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် 'ထာဝရနွေဦးဆောင်' သို့ သွားကြပြန်သည်။

"ဦးလေး... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ? နေ့လယ်စာ စားချိန်လည်း နီးနေပြီ။ ဦးလေးအတွက် ပန်းကန်နဲ့ တူတစ်စုံ ထပ်ချခိုင်းလိုက်ရမလား? ဘာစားချင်လဲ?" ဟဲကျန့်လန်သည် ကောင်းမိသားစုမှ ပဉ္စမသခင်မနှင့် စကားပြောနေစဉ် လီမုရှူးကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဂါရဝပြုကြသည်။

လီမုရှူးက အေးအေးဆေးဆေးပင် - "ဟောင်အာက ငါးအကောင်အနည်းငယ် မိလာလို့၊ မင်းတို့အတွက် ဟင်းချိုချက်သောက်လို့ ရအောင် လာပေးတာ"

"ဒါတွေက ဟောင်အာ ဖမ်းလာတာလား?"

ဟဲကျန့်လန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လီဟောင် ကိုင်ထားသော ငါးခြင်းတောင်းထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် ခုန်နေသော ငါးကလေးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

"မဟုတ်ရင် ငါက ဒီလို ငါးအသေးလေးတွေကို ဖမ်းလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား?" လီမုရှူးက သူမကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟဲကျန့်လန် ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်မိသည်။ ဤဦးလေးမှာ ထူးဆန်းသော စိတ်နေစိတ်ထား ရှိကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူ့ကို မရိုမသေ လုပ်မိခြင်းက ပြဿနာ မရှိသော်လည်း၊ ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မထိပါးမိစေရန် သတိထားရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေးပေးတဲ့ လက်ဆောင်ဆိုတော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံပါတယ်" ဟု ဟဲကျန့်လန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်တာလဲ? ဒါ ဟောင်အာ ဖမ်းတဲ့ ငါးတွေလေ" လီမုရှူးက အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

ဟဲကျန့်လန်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ "ဒါဆိုလည်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟောင်အာ" ဟု အားနာစွာ ပြောလိုက်ရသည်။

"အားမနာပါနဲ့ အဘွား" လီဟောင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ့ကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်နေသော အဘိုးကြီးကို သူ တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဟဲကျန့်လန်ထံသို့ ငါးများ ပေးအပ်ပြီးနောက် လူကြီးနှင့် လူငယ် ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဟဲကျန့်လန်သည် ထိုငါးကလေးများကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ အင်အားကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်မှ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန် အံ့သြသွားတော့သည်။

လီဟောင်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ရှိကြောင်း လီဖုထံမှ သူမ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

"ဒီကလေးက ဒါတွေကို တကယ်ပဲ ဖမ်းလာတာလား?"

ကောင်းချင်းချင်းက ထိုငါးကလေးများကို ကြည့်ရင်း အံ့သြနေမိသည်။ လီဟောင်သည် ကိုယ်ခံပညာ အသုံးမကျသူဟု နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူသည် အင်အားကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာအကောင်ပေါက်လေးများကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် လီဟောင်သည် စတင် ကျင့်ကြံနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ တိုးတက်မှုမှာလည်း မဆိုးလှကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဦးလေးက ငါးဖမ်းတာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး" ဟု ဟဲကျန့်လန်က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လူကြီးနှင့် ကလေး၏ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော အိမ်ဦးတံခါးဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည် - "ဒီကလေးက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်ကို စတင် လျှောက်လှမ်းနေပြီ ထင်တယ်။ ဒါက အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ လမ်းစဉ်ပါ၊ သနားစရာ ကလေးလေး"

ကောင်းချင်းချင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လီဟောင်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ရှိသော်လည်း ထိုလမ်းစဉ်မှာ ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသဖြင့် အဆုံးအထိ ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ကြချေ။ အကယ်၍ ဒါဟာ သူမ၏ ကလေးသာ ဆိုလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်သွားစေချင်မိသည်။

"ဒါ ခုနစ်ယောက်မြောက် သခင်မရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့တွေ တကယ့်ကို ရက်စက်ကြတာပဲ" ဟု ကောင်းချင်းချင်းက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

...

...

မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီဟောင်သည် အဝေးမှ စောင့်နေသော လီဖုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီမုရှူးသည်လည်း သူ့ကို မြင်သဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သည်နှင့် လီဖုက ချက်ချင်း အနားသို့ ရောက်လာပြီး လီဟောင်၏ အင်္ကျီပေါ်မှ ငါးသွေးများကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားကာ - "ဦးလေး... ဟောင်အာက..."

"ငါးဖမ်းတဲ့အခါ မိစ္ဆာငါးတွေနဲ့ ရုန်းကန်ရတာကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဟောင်အာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ဟု လီမုရှူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီဖု သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး လီဟောင်ထံသို့ တစ်ခုခု ကမ်းပေးလိုက်သည် - "ဒါ 'ဓားကျောင်းတော်' က လာတဲ့ စာပဲ၊ သခင်မလေး ရွှယ်အာ ဆီက ဖြစ်ရမယ်၊ ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး"