အခန်း ၂၆ - နဂါးဖမ်းခြင်း

ဒါ အကောင်ကြီးပဲ!

ရေအောက်မှ ပြင်းထန်သော ရုန်းကန်မှုကို ကြည့်ပြီး ရေထဲတွင် မိနေသော အရာမှာ မသေးလှကြောင်း လီဟောင် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလုပ်ဝံ့တော့ချေ။ ငါးမျှားကြိုးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဗြုန်းခနဲ ဆွဲမတင်လိုက်ဘဲ ထိုသို့လုပ်ပါက ငါး၏ ပါးစပ်စုတ်ပြဲကာ ငါးမျှားချိတ်မှ လွတ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြိုးကို တင်းအောင် ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြန်လျှော့လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တင်းကနဲ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်!

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေသော နက်မှောင်သည့် ရေပြင်မှာ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် အချင်းရှိသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထလာပြီး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။

လီဟောင်သည် ရေအောက်ခြေမှ ဆွဲတင်ခြင်း ခံထားရသော ကြီးမားလှသည့် အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုမှာ ရေမျက်နှာပြင်နားတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်မှာ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ၎င်းရုန်းကန်လိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော ရေပန်းများနှင့် လှိုင်းလုံးများမှာ အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

လီဟောင်သည် ငါးမျှားကြိုးကို တင်းလိုက်၊ လျှော့လိုက် လုပ်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ထိုကြီးမားသော အရိပ်ကြီးကို ကမ်းစပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲယူလာခဲ့သည်။

ရေအောက်ရှိ ထိုအရာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိသွားပုံရပြီး ရေထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာရာ ဝါးချွန်ပေါင်းများစွာ စီထားသကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပြားချပ်ပြီး ကြီးမားလှသော ငါးခေါင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးကြီးများက ငါးဖမ်းစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လီဟောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုငါး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရက်စက်မှုများမှာ ဒေါသတကြီး မကျေနပ်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လူမမယ်ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ အဘိုးငါးခူကြီးကိုများ ဖမ်းရဲတယ်ပေါ့လေ!"

ထိုငါးမိစ္ဆာသည် လူစကားကိုပင် ပြောဆိုနိုင်ပြီး စူးရှကာ နားမခံသာသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ ၎င်းသည် ဆက်လက် ရုန်းကန်မနေတော့ဘဲ ကမ်းစပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးခတ်လာရာ တင်းနေသော ငါးမျှားကြိုးမှာ ချက်ချင်းပင် ရေထဲတွင် လျော့ကျသွားတော့သည်။

"မင်းကို ငါ ဝါးစားပစ်မယ်!!"

မီတာ ရာဂဏန်းရှိသော အကွာအဝေးမှာ လှိုင်းလုံးများအောက်တွင် ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ငါးမိစ္ဆာသည် လီဟောင်ကို တစ်လုပ်တည်း မျိုချရန် ရည်ရွယ်ကာ ရေပြင်ထက် တစ်လံခန့်မြင့်သော ငါးဖမ်းစင်မြင့်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်သည်။

ငါးမိစ္ဆာသည် ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လီဟောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် စာသားများ ပေါ်လာသည်-

[ငါးဖမ်းခြင်း အတွေ့အကြုံ +၆၈]

[ငါးဖမ်းလမ်းစဉ် အဆင့်တစ်သို့ တိုးမြှင့်လိုက်ပြီ]

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငါးဖမ်းအတတ်ပညာများစွာသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် လီဟောင်မှာ ထိုအချက်အလက်များကို လေ့လာနေရန် အချိန်မရှိဘဲ လက်ရှိ အခြေအနေကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ပါးစပ်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးမှာ သူ၏ နှာခေါင်းနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီး မိစ္ဆာ၏ လည်ချောင်းထဲရှိ ပန်းရောင်သန်းနေသော အသားနုလေးများ တုန်ခါနေသည်ကိုပင် မြင်နေရသည်။

လီဟောင်သည် ရန်သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ကာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း၊ ကံကောင်းသည်မှာ မိစ္ဆာ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှေးကွေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုးစက်သံမျှော်စင်တွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှ ‘အမြင်အာရုံ’ နှင့် ပတ်သက်သော ကျမ်းစာ သုံးအုပ်ကို စုဆောင်းထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်လေ့လာထားသဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အင်အားကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် က ပေးနိုင်သည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် လျှာဖျားကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ကိုက်လိုက်ပြီး သတိပြန်သွင်းကာ ဘေးသို့ ကိုယ်ကို ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဟောင်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ငါးမိစ္ဆာ၏ ထက်မြက်သော သွားများကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်!

ဤအရာအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဗြုန်း!" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ငါးမိစ္ဆာသည် ကမ်းစပ်နောက်ကွယ်ရှိ တောင်စောင်းသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ အမြီးဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

"မင်းက ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲ?!"

ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မူးဝေသွားသော ငါးမိစ္ဆာသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော အာရုံကြောင့် သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ဖြူဖြူနုနု ကလေးငယ်မှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ဤကလေးသည် လူသား မဖြစ်နိုင်ဘဲ ကြီးမြတ်သော မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ မျိုးဆက်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု ၎င်းက တွေးမိသည်။

လီဟောင်သည် ငါးမိစ္ဆာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် ငါးမိစ္ဆာတွင် အခြား လှည့်ကွက်များ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိုက်ပွဲကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"ဖွတ်!"

ရုတ်တရက် ငါးမိစ္ဆာ၏ ပါးဟက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖောင်းကြွလာပြီးနောက် အဆိပ်လူးမြှားကဲ့သို့ မည်းနက်ညှီစော်နံသော ရွှံ့နွံများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လီဟောင်မှာ ကြိုတင် သတိထားထားသဖြင့် ထိုအမည်းရောင် ရွှံ့များ ထွက်လာသည်နှင့် ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မိစ္ဆာ၏ အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

ငါးမိစ္ဆာမှာ ကြောက်လန့်တကြား အသနားခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီဟောင်၏ လက်သီးမှာ ၎င်း၏ နဖူးပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားပြီး ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်၏ တုန်ခါမှု စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ငါးမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ဦးခေါင်းခွံမှာ "ကွဲ" ခနဲ အသံနှင့်အတူ နိမ့်ဝင်သွားပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် ဦးနှောက်များ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ လီဟောင်မှာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ စင်ထွက်ကုန်သည်။

ပြင်းထန်သော ငါးညှီနံ့များ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသဖြင့် သူ အော့အန်ချင်သလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ အဘိုးကြီး၏ ကိုယ်မှ ငါးညှီနံ့ အမြဲထွက်နေသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။ ငါးဖမ်းနေလျှင် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကတော့ ကြုံရစမြဲပင်။

ငါးမိစ္ဆာ၏ အမြီးမှာ မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်နေသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ ကြွက်သားများ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ရက်စက်မှုများ မရှိတော့ချေ။ လီဟောင်သည် ၎င်း သေဟန်ဆောင်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ထပ် လက်သီးနှစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးလိုက်သည်။ ငါးမိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းတွင် အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် ဦးနှောက်များ ထွက်လာတော့မှသာ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာ၏ အလောင်းနှင့် ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ငါးဖမ်းထွက်လျှင် ဓားတစ်လက် ယူလာခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

မဟုတ်လျှင် ပို၍ သန်မာသော သတ္တဝါနှင့် တွေ့ပါက ငါးဖမ်းမည့်အစား ငါးစာ ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ လီမုရှူး ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် လီဟောင်အတွက် အခြေခံအားဖြင့် ဘေးကင်းပါသည်၊ အဘိုးအို ပေးထားသော ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ပင် လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးချေ။ သို့သော် လီဟောင်သည် အရာရာကို အခြားသူအပေါ် အားကိုးလိုစိတ် မရှိပေ။

ငါးမိစ္ဆာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လီဟောင်သည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ ငါးဖမ်းနည်းစနစ်များစွာသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရာ သူသည် ကမ်းစပ်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ငါးဖမ်းလာခဲ့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ရေပြင်ကို ကြည့်ခြင်း၊ ကြိုးအရှည်ကို တိုင်းတာခြင်း၊ ငါးမျှားချိတ်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို သူ ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လီဟောင်သည် ငါးဖမ်းစင်မြင့်သို့ သွားကာ ငါးမျှားတံနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော ကြိုးများကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ငါးစာကို ပို၍ ကျွမ်းကျင်စွာ တပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် နက်မှောင်နေသော ကန်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က မှောင်မည်းနေသော ရေပြင်မှာ ယခုအခါ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ရေစီးကြောင်း၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာအထိ ရေအောက်ကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။ ရေလှိုင်းကလေးများ ငြိမ်သက်သွားသည့် အခါတွင်လည်း ရေအောက်စီးကြောင်းများ၏ ဦးတည်ရာများကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ဤရေအောက်စီးကြောင်းများမှတစ်ဆင့် လီဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤနေရာနှင့် ဝေးရာ ကန်အောက်ခြေတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤငါးဖမ်းစင်မြင့် အနားတွင် ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှု နှစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် အကောင်ကြီးများ အားလုံး ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟောင်သည် ငါးမျှားတံကို ကိုင်ကာ ကမ်းစပ်အတိုင်း လမ်းလျှောက်သွားရင်း ရေမျက်နှာပြင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ရေအောက်စီးကြောင်းများက သူ၏ သားကောင် ရှိရာ အရပ်ကို ညွှန်ပြနေသည်။ မကြာမီ တစ်ကီလိုမီတာခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ပင်လယ်အော်နှင့် တူသော နေရာတစ်ခုတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခိုင်ခံ့သော မြေသားပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ကာ ငါးမျှားတံကို ပစ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပစ်လိုက်သော်လည်း လေးလံသော ငါးမျှားချိတ်မှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ လှိုင်းကလေး အနည်းငယ်သာ ထွက်ပေါ်စေပြီး အသံမမြည်ဘဲ ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ကြိုးမှာ ငါးမျှားချိတ်၏ ဆွဲအားဖြင့် အောက်ခြေသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

လီဟောင်သည် ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဖော့တုံးမှာ လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်၊ သူသည် ငါးစာကို အောက်ခြေရှိ သတ္တဝါ၏ အနားသို့ တည့်တည့် ရောက်အောင် ပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖော့တုံးမှာ ရေထဲသို့ ရုတ်တရက် နစ်ဝင်သွားသည်။ အင်း... စိတ်မရှည်တဲ့ ကောင်လေး တစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ပြီ ထင်တယ်။

လီဟောင်သည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ငါးမျှားတံကို ရုတ်တရက် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ခု စီးဝင်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ ပေါင်နှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် အသိဉာဏ် မပြည့်စုံသေးသော အင်အားကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်မှ ငါးမိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကြိုးကို တင်းလိုက်၊ လျှော့လိုက် လုပ်ကာ ငါးကို ဆော့ကစားလိုက်သည်။ ခုနစ်မိနစ်၊ ရှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အားကုန်သွားသော ငါးမိစ္ဆာကို ကုန်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

[ငါးဖမ်းခြင်း အတွေ့အကြုံ +၂၃]

ငါးမိစ္ဆာသည် ကုန်းပေါ်တွင် လီဟောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက လက်သီးဖြင့် ထိုးသတ်ကာ နောက်ဘက် တောင်စောင်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ငါးစာ ထပ်တပ်ကာ ဆက်လက် ငါးဖမ်းနေပြန်သည်။

ရေအောက်မှာတော့ ငါးတွေ ရှိနေပါသေးသည်။

...

...

"ဒီနဂါးအိုကြီးက တကယ့်ကို ပါးနပ်တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြဘူး"

မိစ္ဆာကန်ကြီး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် လီမုရှူးသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ငါးမျှားတံ မပါဘဲ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ကြိုးတစ်ချောင်းကသာ ရေအောက်ခြေသို့ ထိုးဆင်းနေသည်။

သူ၏ ငါးဖမ်းစွမ်းရည်မှာ ‘ကြိုးဖြင့် ထိတွေ့ခြင်း’ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကြိုး၏ လှုပ်ရှားမှုမှတစ်ဆင့် ရေအောက်ခြေ အခြေအနေကို သိရှိနိုင်သည်။ ဤစွမ်းရည်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ ငါးမျှားကြိုးကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း နဂါးအိုကြီးမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြချေ။ လီဟောင် ဖမ်းနေသော ငါးမိစ္ဆာအသေးလေးများကို တခြားငါးမိစ္ဆာကြီးများက စားပစ်ကြသည်။ ဒါဟာ ငါးကြီးက ငါးလေးကို စားတဲ့ သဘောပါပဲ။

သို့သော် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ငါးဖမ်းရန် မဟုတ်ဘဲ နဂါးဖမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်!

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနဂါးအိုကြီးက ဒီနေ့ အိပ်ပျော်နေပြီး ဒီမိုင်သုံးထောင် ကျယ်တဲ့ မိစ္ဆာကန်ကြီးရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်"

လီမုရှူးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြောလှသော ကန်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချကာ ကြိုးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ဆယ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ဆူးများ ပြည့်နှက်နေသော ငါးမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ပါလာသည်။ ၎င်းမှာ နဂါးကို မျှားရန် ငါးစာအဖြစ် သုံးမည့်အကောင် ဖြစ်သည်။

ထိုခဏတွင် သူ၏ လက်ညှိုးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငါးမိစ္ဆာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ကျုံ့သွားပြီး လက်ဝါးခန့်သာရှိသော အမည်းစက်များ ပါသည့် ငါးကလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ၎င်းကို ငါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ဟိုကောင်လေး ဘာတွေများ ရနေပြီလဲ မသိဘူး၊ သူ စိတ်မရှည် ဖြစ်ပြီး ဘာမှ မမိဘဲ နေမှာတော့ စိုးရတာပဲ"

လီမုရှူးသည် ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ငါးခြင်းတောင်းကို မကာ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ပျံသန်းသွားတော့သည်။