အခန်း ၂၃ - ငါးဖမ်းခြင်း
ဦးလေး?
လီဟောင် အံ့သြသွားသည်။ အိမ်တော်ထဲတွင် လီဖု၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူ့ဖခင်နှင့် တစ်ပြေးညီဖြစ်သည်။ လီဖုကို ‘ဦးလေး’ ဟု ခေါ်ခိုင်းနိုင်သူမှာ လီမိသားစု၏ အကြီးအကဲမျိုးဆက်များသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
“အိုး။”
အဘိုးအိုက လီဖု၏ အရိုအသေပေးမှုကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ထူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်က ခါးတွင် နဂါးသွေးကျောက်စိမ်းဆွဲသီး ဆွဲထားပြီး လက်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်းကို ကိုင်ထားသည့် ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် လီဟောင်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။
“လီမိသားစုမှာ ကိုယ်ခံပညာ မတတ်တဲ့ ဝေဒနာရှင်လေး တစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒီကလေးလား?” အဘိုးအိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
လီဖုက လက်အုပ်ချီကာ အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး - “ဦးလေးကို တင်ပြရရင် ဒါ ဟောင်အာ ပါပဲ။ သူက စစ်သူကြီးရှင်းဝူးရဲ့ သားပါ၊ မွေးကတည်းက သွေးကြောပိတ်ဆို့မှုတွေ ရှိနေလို့ ကိုယ်ခံပညာ မလေ့ကျင့်နိုင်တာပါ ခင်ဗျာ။”
“အိုဟိုဟို...” အဘိုးအိုက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည် - “ဒါဆို အဲဒီ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်ရဲ့ သားပေါ့ ဟုတ်လား? အင်း... ဒီကောင်လေးက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းကို လုပ်မလို့လား? အဲဒါက ခက်ခဲတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ။”
လီဖုက ရိုသေသော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည် - “ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းက ခက်ခဲတဲ့ လမ်းကြောင်းဆိုပေမဲ့ ဒီကလေးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိလာစေဖို့အတွက် ဒီလမ်းကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ ဦးလေး။”
“ဖူး။”
အဘိုးအိုက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် - “ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံတာက ဘယ်လောက်တောင် အောင်မြင်မှု ရှိမှာမလို့လဲ? သမိုင်းမှာရှိခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ရဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားရင်တောင် ဘာဖြစ်မှာလဲ? စစ်သည်တော် သောင်းချီတဲ့ကြားထဲမှာ သူတို့ဟာ အနည်းငယ် ပိုကြီးတဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲတစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။”
လီဖုက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားများမှာ မမှားကြောင်း သူသိသဖြင့် - “ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုရဲ့ သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးရတာကလည်း ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုပါပဲ။” ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးအို၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မှိုင်သွားကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? ငါတို့ လီမိသားစုရဲ့ သားတွေက စစ်မြေပြင်မှာ သေဖို့ပဲလား? ဘာဂုဏ်သိက္ခာလဲ၊ မင်းတို့ဦးနှောက်တွေ ပျက်စီးကုန်ပြီ ထင်တယ်!”
“စစ်မြေပြင်ကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တာကမှ တကယ့်အရည်အချင်းလို့ ခေါ်တာ!”
“အဲ... ဗျာ...” လီဖုမှာ ရုတ်တရက် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။ ဤဦးလေးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စရိုက်ထူးဆန်းပြီး ထူးခြားသည့် လုပ်ရပ်များကြောင့် နာမည်ကြီးသူဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးထားသဖြင့် သာမန်လူများနှင့် မတူသည်မှာ အမှန်ပင်။
“ဒါက လီထျန်းကန်းရဲ့ အတွေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ အတွေးလား?” အဘိုးအိုက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေပုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လီဖုက ဂရုတစိုက် ဖြေလိုက်သည် - “ဒါက သခင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ အတွေးပါ...”
“ဟွန်း၊ ထျန်းကန်း ဆိုတဲ့ကောင်ကတော့ အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး အသုံးမကျလာလေပဲ။”
အဘိုးအိုက နှာမှုတ်လိုက်သည် - “ကလေးတစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းနေတာက ဘာအရည်အချင်းလဲ? တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ အရည်အချင်းရှိရင် သူ့ကို ‘ကျင့်ကြံသူသုံးပါး’ (Three Immortals) အဆင့်ကို ကိုယ်တိုင် ကျော်ဖြတ်စေပြီး ‘မဏ္ဍိုင်လေးရပ်’ (Four Stands Realm) ထဲကို ဝင်ရောက်ခိုင်းလိုက်လေ၊ အဲဒီကျရင် သူက ကောင်းကင်ကို အာခံပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို သူ ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်။”
“အဲဒီအဆင့် ရောက်သွားရင်တော့ ဝေဒနာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မသန်စွမ်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဉာဏ်နည်းတဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရတယ်။ ကလေးကို ကြိုးစားခိုင်းမယ့်အစား မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားကြပါလား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျမှန်း သိသိကြီးနဲ့ ဟုတ်လား?”
“အာ... ဒါကတော့...”
လီဖုမှာ စကားမပြန်ရဲဘဲ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလိုက်ရတော့သည်။
မဏ္ဍိုင်လေးရပ် (Four Stands Realm)? ပြောရတာ လွယ်သလောက် အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့က ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်သလဲ! ဒါယု တစ်ပြည်လုံးမှာတောင် အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူ လက်ချိုးရေလို့ ရသည်။
ဘေးနားတွင်မူ လီဟောင်က ထိုအဘိုးအိုကို တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းသူဟု တွေးကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
သူသည် လီဖုကဲ့သို့ပင် တည်ကြည်လေးနက်ကာ မနားတမ်း ဆုံးမမည့်၊ အပင်ပန်းခံမှ အောင်မြင်မည်ဟု ပြောမည့် အကြီးအကဲမျိုးနှင့် တွေ့ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အဘိုးအို ပြောနေသည်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
“ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း မမွေးမြူနိုင်ဘူးလား?”
လီဖုက ဘာမှပြန်မပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက နှာမှုတ်လိုက်ပြန်သည် - “ငါတို့က စစ်တိုက်တယ်၊ အသက်နဲ့ရင်းတယ်၊ ငါတို့ကလေးတွေ အများကြီး စစ်မြေပြင်မှာ သေခဲ့ကြပြီ။ အခုကျန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရထားတဲ့ စည်းစိမ်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကောင်းကောင်း ခံစားခွင့် မပေးနိုင်ကြဘူးလား?”
လီဖုမှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လျက် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
အဘိုးအိုက လီဖုကို စိတ်ပျက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းမာသူနှင့် စကားပြောနေခြင်းမှာ အပိုသာဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လီမိသားစု၏ နှစ်ပေါင်းရာချီသော အစဉ်အလာနှင့် အတွေးအခေါ်များကို ကောင်းကောင်း သိမြင်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဘေးနားမှ ကောင်လေးက ခိုးပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေး၊ ငါက မင်းအဖေကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောနေတာကို မင်းက ရယ်နေတာလား?”
“အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်လို့ပါ” ဟု လီဟောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟောင်အာ!” လီဖုက လန့်သွားပြီး ငေါက်လိုက်သည် - “မရိုမသေ မလုပ်နဲ့၊ လူကြီးကို ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ!”
သို့သော် အဘိုးအိုက စိတ်မဆိုးဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည် - “မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ?”
“အဘိုးကြီး လို့လေ” လီဟောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ‘ကောင်လေး’ လို့တော့ ခေါ်လို့ မရဘူး မဟုတ်လား?”
အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားသည် - “လူကြီးကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသင်ပေးဖူးဘူးလား?”
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ‘ကောင်လေး’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ‘အဘိုးကြီး’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါဆို သရေပဲပေါ့” လီဟောင်က ဆိုသည် - “ခင်ဗျားကိုလည်း လူငယ်တွေကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် သင်ပေးထားမှာပဲ မဟုတ်လား?”
လီဖုမှာ ချွေးများ ပြန်လာပြီး လီဟောင်၏ ပါးစပ်ကို ကမန်းကတန်း ပိတ်ကာ အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်သည် - “ဦးလေး ခင်ဗျာ၊ ကလေးရဲ့ စကားကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ သူ မွေးကတည်းက သူ့အဖေနဲ့ အမေက မြောက်ပိုင်းယန် စစ်မြေပြင်ကို သွားနေကြတာဆိုတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မဆုံးမနိုင်ခဲ့လို့ပါ။ ဒါကြောင့် သူက နည်းနည်း ရိုင်းစိုင်းသွားတာပါ...”
အဘိုးအိုက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး နှာမှုတ်ကာ - “ကလေး ပြောတာလည်း အကျိုးအကြောင်း ရှိသားပဲ၊ ဒါဆို သရေလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။”
လီဖု မှင်တက်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ - “ဦးလေးရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ!”
လီဟောင်က လီဖု၏ ချွေးစိုနေသော လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ ငါးခြင်းတောင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - “တစ်ကောင်တည်းပဲ ရတာလား? သေးလိုက်တာ၊ ဘယ်သူ့အတွက်လဲ?”
အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည် - “ငါက စားဖို့ ငါးဖမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါးဖမ်းတာက စိတ်အပန်းဖြေဖို့ပဲ၊ မင်းက ငယ်သေးတော့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ပျော်ရုံသက်သက် ဆိုရင်တောင် ခင်ဗျားရဲ့ ငါးဖမ်းစွမ်းရည်က အရမ်း ညံ့တာပဲ။”
လီဟောင်က ဆက်ပြောသည် - “ငါးတစ်ကောင်တည်း ရတာက ဘာမှ မရတာနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ?”
ဘာမှမရတာ ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးအိုမှာ အဖျားတက်သကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လီဟောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ -
“မင်းလို လူမမယ်က ဘာသိမှာလဲ? ဒီနေ့ ငါက တကယ့်ကို အတည်အကျပ် ငါးဖမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဆင်းဟူ ဆိုတာ ငါနဲ့ မရင်းနှီးသေးတဲ့ ကန်လေ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ ဘယ်လောက်တောင် အများကြီး ဖမ်းပြမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်!”
သူ၏စကားမှာ ဟုတ်မှန်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် သူ၏ခြင်းတောင်းကို လီဟောင်၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးပြကာ - “ဒီငါးက သာမန်ငါးလို့ မင်း ထင်နေတာလား? ဒါက ‘မိစ္ဆာ’ ကွ! ငါသာ ဒါကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဒီဘေးက ကောင်တောင် ဒါကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!”
သူ ပြောနေသည့် ‘ဒီဘေးက ကောင်’ ဆိုသည်မှာ လီဖုကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ လီဖုမှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာပူသွားရသည်။ ဒါက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။
“ဦးလေး... အဲဒီ အန္တရာယ်များတဲ့ မိစ္ဆာကို ဟောင်အာနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားပါ...” ဟု သူက သတိပေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက နှာမှုတ်လိုက်သည် - “ငါ့ခြင်းတောင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ဟာက ကောင်းကင်ကိုများ ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ဦးမှာ မလို့လား?”
“မိစ္ဆာ ဟုတ်လား?”
လီဟောင်မှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ခြင်းတောင်းထဲမှ ငါးလေးကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးလေးမှာ တူတစ်ချောင်းစာခန့်သာ ရှည်ပြီး ကျောက ရွှေရောင်၊ ဗိုက်က အနီရောင် ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ငါး၏ မျက်လုံးအထက်တွင် နောက်ဘက်သို့ လှန်နေသော မျက်တောင်ကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
လီဟောင်က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုငါးလေးက လူသားကလေးကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လီဟောင်သည် ထိုငါးလေး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မုန်းတီးမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး အံ့သြသွားမိသည် - မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို အနီးကပ် မြင်ဖူးခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။
“အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ငါးဖမ်းစွမ်းရည်က မိစ္ဆာကိုတောင် ဖမ်းနိုင်တာလား? ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါလား?” လီဟောင်က ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။
သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ‘ငါးဖမ်းခြင်း’ သည် သူ၏စွမ်းရည်စာရင်းတွင် ပန်းချီ၊ စာရေးခြင်း၊ စောင်းတီးခြင်း တို့နှင့်အတူ အနုပညာတစ်ရပ်အဖြစ် ပါဝင်နေသည်။ သူက ငါးဖမ်းခြင်းသည် ငါးသာ ဖမ်းနိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤလောကတွင် မိစ္ဆာများကိုပင် ဖမ်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါဟာ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်တာနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ?
အဘိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“မင်း ငါးဖမ်းသင်ချင်တာလား?”
“ဟုတ်တယ်၊ ရမလား?”
“ရတာပေါ့!”
အဘိုးအိုက ရယ်မောကာ - “မင်းမှာ အမြင်ရှိသားပဲ၊ ဒီခေါင်းမာတဲ့ကောင်တွေနဲ့ မတူဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ အသုံးမကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းတွေကို လုပ်နေမှာလဲ? ငါ မင်းကို ငါးဖမ်းသင်ပေးမယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြမယ်။ ငါက ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူး—ဒီနေ့က ဆင်းဟူနဲ့ မရင်းနှီးသေးလို့ပါ...”
သူက လီဟောင် ပြောသွားသည့် ‘ဘာမှမရတာ’ ဆိုသည့် စကားကို အတော်လေး စိတ်ထဲရောက်နေပုံရပြီး သူ၏အရည်အချင်းကို သက်သေပြချင်နေသည်။
“အာ... ဒါကတော့...”
လီဖုမှာ ဘေးမှနေ၍ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူက လီဟောင်ကို ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ တိုက်တွန်းထားကာမှ အခုတော့ လမ်းလွဲသွားပြန်ပြီလား?
“ဦးလေး၊ ဟောင်အာက တကယ်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပါရမီရှိပါတယ်။ သုံးလအတွင်းမှာတင် အခြေခံကျမ်းကို အောင်မြင်ခဲ့တာပါ။ သူက တကယ့် ပါရမီရှင်လေးမို့ ဦးလေးက သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့!”
လီဖုက အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ အရိုက်ခံရပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ နားရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒါမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။
“ပါရမီဆိုတာ ဘာလဲ? သူ အောင်မြင်သွားရင်တောင် ဘယ်လောက် သန်မာမှာလဲ? လီမိသားစုရဲ့ စစ်သည်တစ်သောင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာလား?”
အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး ပြောသည် - “မင်းက ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးကို ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခိုင်းပြီး လူမည်းလေး ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တာလား?”
ငါ လူမည်းလေး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... လီဟောင်က စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
လီဖုက ဘာမှထပ်မပြောနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လီဟောင်လက်ထဲမှ ‘နဂါးကျောရိုး’ ကျမ်းကို ဆွဲယူကာ လီဖု၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည် -
“သွားတော့။ ဒီလို အမှိုက်တွေကို သင်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ? အနာဂတ် မရှိဘူး။ ဟောင် လား? သွားကြစို့၊ မင်း ထမင်းမစားရသေးဘူး မဟုတ်လား? ဒီနေ့ ငါ မင်းအတွက် ဒီမိစ္ဆာကို သတ်ပြီး အားရှိအောင် ချက်ကျွေးမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
လီဟောင်က အလွန်ဝမ်းသာစွာဖြင့် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်သည်။
“ဦးလေး... ဦးလေး... ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့!” လီဖု၏ နောက်ကွယ်မှ အော်ဟစ်သံမှာ အလွန်ပင် အားကိုးရာမဲ့နေတော့သည်။
အဘိုးအို၏ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်သွားစဉ်မှာပင် လီဟောင်သည် လီမိသားစု ဦးလေး၏ သတ္တိကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဟင်းချက်သည့် နေရာမှာ မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်၏ ခုနစ်ထပ်မြောက် ဝရံတာတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ လီမိသားစု၏ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိသော အဖိုးတန် ကျမ်းစာများ ထားရှိသည့် နေရာပင်။
ယခုမူ ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ၏ မလှမ်းမကမ်းတွင် မီးပုံကြီးတစ်ခု တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
စကားပြောရင်းနှင့်ပင် လီဟောင်သည် ထိုအဘိုးအို၏ နာမည်မှာ လီမုရှူးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
မုရှူး... နားခိုအနားယူခြင်း ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ထို့ပြင်... မသေမချင်း မရပ်တန့်တော့မည့် ပြတ်သားမှု လည်း ဖြစ်ပေသည်။