အခန်း ၂၁ - ပါရမီမဲ့သော ကံကြမ္မာ
လီဟောင်သည် ဓားကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် စိတ်ကူးများက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားရန် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အကျိုးနှင့် အပြစ်ကိုသာ ချိန်ဆနေမိသည်။
သူ၏ ဓားသိုင်းကို ထုတ်ပြပြီး ပါရမီကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက လူအုပ်ကြီးကို မှင်တက်သွားစေမည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှုကို မဖော်ပြဘဲ သာမန်ကလေးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်သာ ဓားကို ကိုင်စွဲမည်ဆိုလျှင်ပင် ‘ဒီရေဓားသိုင်း’ ကို အထွတ်အထိပ်အထိ မပြသနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရ အနည်းငယ်ကို ပြသရုံနှင့် ဓားသိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသော ဓားသူရဲကောင်းကြီး၏ မျက်လုံးထဲ၌ သူ၏ ပါရမီကို မြင်သာစေမည်ဖြစ်သည်။
ဓားသူရဲကောင်းတစ်ဦးကို ဆရာအဖြစ် ရရှိမည်ဆိုပါက သူ၏ ပညာရပ်ကို အခြားသူများ လိုချင်တပ်မက်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ပေ။
သို့သော် တပည့်ဖြစ်လာသည်နှင့် တစ်ဖက်လူနောက်သို့ လိုက်ကာ တောင်ပိုင်းရှိ ဓားတဲနန်း တွင် သွားရောက် ကျင့်ကြံရပေလိမ့်မည်။ ထိုနေရာသည် ဓားသမားများအတွက် မြင့်မြတ်သော နေရာဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အမွေအနှစ်မှာ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်လောက် နက်ရှိုင်းမည်မဟုတ်သလို ‘မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်’ လောက်လည်း ကြွယ်ဝမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် သူသည် စစ်တုရင်လမ်းစဉ်နှင့် အခြားပညာရပ်များမှတစ်ဆင့် သူ၏ ဓားသိုင်းကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဓားသူရဲကောင်းကြီး၏ တည်ကြည်ပြီး အလေးအနက်ထားတတ်သော စရိုက်အရ သူသည် အလွန်တင်းကျပ်မည်မှာ သေချာပြီး လီဟောင်၏ ‘အာရုံလွင့်ပျံ့မှု’ များကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ဒါမှမဟုတ် တပည့်ဖြစ်လာပြီးနောက် သူ့ကို နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်မှာပဲ နေပြီး သင်ပြပေးဖို့ ညှိနှိုင်းကြည့်ရမလား။
သို့သော် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်သည် လီမိသားစု၏ မျိုးဆက်တစ်ခုနှင့် တန်းတူသော ပြင်ပပညာရှင်တစ်ဦးကို အိမ်တော်အတွင်း ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခွင့်ပြုရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသလို... ထိုပညာရှင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ ပြစရာမလိုတော့ဘူး။”
ထိုအခိုက်တွင် ကျန့်ဝူသောက်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သောအသံ ပါဝင်နေသည်။
ရွေးချယ်စရာများကို စဉ်းစားနေသော လီဟောင်မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်ကျန့်လန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကမန်းကတန်း မေးလိုက်သည် - “ဓားသူရဲကောင်းကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့ပါလဲရှင်?”
“သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ဓားမရှိဘူး၊ ဓားကိုလည်း မချစ်မြတ်နိုးဘူး။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်မှာ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေက ပြန့်ကျဲနေပြီး ဓားလေ့ကျင့်ဖို့ စရိုက်လက္ခဏာ မရှိဘူး။”
ကျန့်ဝူသောက်၏ အမူအရာမှာ တစ်ဖန် အေးစက်သွားပြန်သည်။ ဤနေရာသည် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော် မဟုတ်ပါက သူသည် ဘာမှရှင်းပြနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဓားသူရဲကောင်းကြီးခင်ဗျာ၊ ကလေးက ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ပြသခွင့်ပေးပါဦး...” နောက်ဘက်ရှိ လီဖုကလည်း တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ကြုံရမည့် အခွင့်အရေးကြီး ဆုံးရှုံးသွားမှာ စိုးသဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန့်ဝူသောက်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှပြီး အေးစက်လှသော ထိုအကြည့်ကြောင့် လီဖု၏ လည်ချောင်းထဲတွင် အေးစိမ့်သွားကာ သူ၏အသက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏စကားများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
“ဓားသူရဲကောင်းကြီးရှင်၊ ဟောင်အာက ငယ်ငယ်ကတည်းက အိမ်တော်ထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းလာရတာဆိုတော့ လောကကြီးအကြောင်း သိပ်မသိသေးပါဘူး။ ပြီးတော့ သူက ကိုယ်ခံပညာ မလေ့ကျင့်နိုင်တဲ့သူဆိုတော့ ဓားကိုလည်း သိပ်မကိုင်ဖူးဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ဓားနဲ့ပတ်သက်ပြီး သံယောဇဉ် မရှိတာက သဘာဝကျပါတယ်” ဟု ဟယ်ကျန့်လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ကျန့်ဝူသောက်သည် ဟယ်ကျန့်လန်ကို လီဖုကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ မဆက်ဆံပေ။ သူမသည် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ လက်ရှိ သခင်မကြီးဖြစ်သဖြင့် သူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါပြလိုက်သည် -
“သခင်မကြီး၊ သခင်မကြီးရဲ့ စဉ်းစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးက ဓားကို မကိုင်စွဲဘူး၊ ဓားလမ်းစဉ်ကို နားမလည်ဘူး။ အကယ်၍ သာမန်စံနှုန်းတစ်ခုကို ရောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် လောကီနယ်ပယ်မှာ ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားတဲနန်းရဲ့ အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်းကို ပြည့်မီဖို့ဆိုတာကတော့ အဝေးကြီးပါပဲ။”
“ဓားလေ့ကျင့်တဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော် အချက်နှစ်ချက်ပဲ ကြည့်တယ် - ဓားသိုင်းပါရမီနဲ့ ဓားအပေါ် ထားတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။”
“ပါရမီကောင်းပေမဲ့ ဓားအပေါ် ခံစားချက်မရှိရင် ဒုတိယတန်းစား အဆင့်အထိပဲ ရောက်နိုင်မယ်။”
“ဓားကို ကိုယ်တိုင် ချစ်မြတ်နိုးမယ်ဆိုရင်တော့၊ နားလည်မှုက သာမန်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ တစ်နေ့မှာ ဓားရဲ့ အနှစ်သာရကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားတဲ့အခါ သူတို့ဟာ ပထမတန်းစား အဆင့်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်!”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန့်ဝူသောက်မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ စကားများနေပြီး သူ၏ သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သူသည် ပျန်းရုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ဟယ်ကျန့်လန်ကို ပြောလိုက်သည် - “ဒီမိန်းကလေး ဒီကို လာတဲ့အချိန်၊ ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဓားကို တွေ့ရတယ်၊ ဓားအပေါ် ထားတဲ့ သူမရဲ့ ချစ်ခြင်းကို တွေ့ရတယ်။ လက်နက်ပေါင်း တစ်ထောင်ထဲမှာတောင် သူမဟာ ဓားကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရှာတွေ့နိုင်မယ့်သူပဲ!”
“ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ပါရမီက အနည်းငယ် နိမ့်ပါးနေဦးတော့၊ သူမ ဓားသိုင်းကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပြီး ဓားရဲ့ အနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံသွားမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ကြီးကျယ်လာမှာပဲ။ အခုတော့ သူမမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီပါ ရှိနေတာပေါ့။”
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လီဟောင်ထံသို့ လှည့်လိုက်သည် - “ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ ဓားရဲ့ အရိပ်အယောင်ကလေးတောင် မရှိဘူး။ ဓားကို ကိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတောင် ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ ဒါဟာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။”
“သူဟာ ဓားလမ်းစဉ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး!”
သူသည် နောက်ဆုံး မှတ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။
ဤစကားများအပြီးတွင် ဟယ်ကျန့်လန်မှာ လုံးဝ ဆိတ်ဆိတ်နေသွားတော့သည်။ ဝင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဟယ်ကျန့်လန်သည် စကားပြောချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပြတ်သားမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထပ်မံ နားချရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အပိုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်မှန်း သိလိုက်သည်။
သူမသည် လီဟောင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကလေးသည် သဘာဝအရ လွတ်လပ်စွာ နေတတ်သူဖြစ်ပြီး အိမ်တော်ရှိ အစေခံများနှင့် စစ်တုရင်ကစားကာ အချိန်ဖြုန်းတတ်သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုသို့သော အသေးအဖွဲ ပညာရပ်များသည် ငြိမ်းချမ်းသောကာလတွင် ကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီထျန်းကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးမှာ မရှိကြသဖြင့် သူမသည် လီဟောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဆုံးမဝံ့ပေ။ သူမက သူ့ကို အနည်းငယ် ဆူပူသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ အစေခံများကို တိတ်တဆိတ် အဖော်လုပ်ကာ ကစားနေမြဲဖြစ်ရာ သူမလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ချေ။
တကယ်ပဲ ဒါတွေဟာ ကံကြမ္မာပဲလား?
ဟယ်ကျန့်လန် တိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် ကျန့်ဝူသောက်သည် သူ၏ သဘောထားကို ပြောပြပြီးနောက် အခြားသူများ၏ အတွေးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီးဖြစ်ရာ လီမိသားစုကသာ ဤကလေးကို သူ့ထံ အတင်းထိုးထည့်မည်ဆိုပါက သူလည်း ယဉ်ကျေးနေတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ဘေးရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်မှုများ အနည်းငယ် ပျော်ဝင်သွားပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အကြည့်များဖြင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည် - “သမီးလေး၊ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ?”
“ပျန်းရုရွှယ် ပါ။” မိန်းကလေးငယ်က ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်သည် - “ဟောင်အစ်ကို့ကို တစ်ချက်လောက် ပြသခွင့်ပေးပါလားဟင်? ဟောင်အစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပါ၊ ရွှယ်အာ့ထက် အများကြီး ပိုတော်ပါတယ်။”
ကျန့်ဝူသောက်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ တော်နေတော့ ဘာထူးမှာလဲ? နန်းတွင်းထဲက ပညာရှိတွေနဲ့ စာဆိုတွေကရော မတော်ကြဘူးလား?
ထို့ပြင် လီဟောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ၊ လေးလံသော ချိန်ဆမှုများကို သူ သတိပြုမိပြီးဖြစ်သည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် မစင်ကြယ်သော စိတ်နှလုံး ရှိနေခြင်းက ဓားလမ်းစဉ်၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် အခြေခံကောင်းကောင်း ချရန် ပို၍ ခက်ခဲစေမည်ဖြစ်ပြီး၊ အာရုံများ လွင့်ပျံ့ကာ အချိန်နှောင့်နှေးစေမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ တချို့သော ဉာဏ်ကြီးရှင် ကလေးတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ သာမန်လူတွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြပြီး၊ တချို့သော သတိမမူမိတဲ့၊ စကားနည်းတဲ့သူတွေကမှ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လာတတ်ကြတာပေါ့။
ကျန့်ဝူသောက်သည် ‘နောက်မှ ပွင့်သောပန်း’ ဆိုသည့် စကားစုကို မကြိုက်ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ပါရမီ၏ အကာအကွယ်အလွှာကို မမြင်နိုင်သော လောကီသားတို့၏ မသိနားမလည်မှုသာ ဖြစ်သည်။
အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် စိတ်နှစ်မြှုပ်မှု၊ ၎င်းတို့သည်သာ ပါရမီရှင်တို့၏ အရည်အချင်းများ ဖြစ်သည်။ အရာရာကို အနည်းငယ်စီ သိနေပြီး လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်းတွင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုတတ်ကာ လူကြီးများ၏ ချီးကျူးမှုကို ရယူတတ်သော ‘ဉာဏ်ကောင်းသည်’ ဟု ထင်ရသော ကလေးများသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် ရှောင်ကြဉ်ရမည့်သူများ ဖြစ်သည်။
တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာကာ ထက်မြက်မှုအနည်းငယ်ရှိခြင်း၊ ၎င်းသည်သာ အကောင်းဆုံးသော ပျိုးပင် ဖြစ်သည်။
“ရွှယ်အာ၊ ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရအောင်” ကျန့်ဝူသောက်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဟောင်အစ်ကို့ကိုရော ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားမှာလား?” ပျန်းရုရွှယ်က ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။
“သမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ။”
“ဒါဆို ကျွန်မ မလိုက်တော့ဘူး။”
ပျန်းရုရွှယ်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းလိုက်ပြီး သူမကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်သွားမည်ကို ကြောက်သကဲ့သို့ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လီဟောင်၏ ဘေးတွင် ကပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည် - “ကျွန်မ ဟောင်အစ်ကိုနဲ့ပဲ နေချင်တယ်၊ ဘယ်ကိုမှ မသွားဘူး။”
ကျန့်ဝူသောက်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ပျန်းရုရွှယ်မှာ အလွန်ထူးချွန်သော ပါရမီရှင် ဖြစ်သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူသည် စိတ်မဆိုးဘဲ ဟယ်ကျန့်လန်ထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - “သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော် ရွှယ်အာကို ခေါ်သွားပါ့မယ်။ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်လာတဲ့အခါ ပြန်လွှတ်ပေးပါ့မယ်။ သေချာတာကတော့ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူမရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို သခင်မကြီးတို့ ကြားရတော့မှာပါ။”
သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် သူက ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ‘ပျန်းရုရွှယ်’ ဟူသော အမည်ကို ကမ္ဘာကြီးက ချက်ချင်း သိရှိသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဓားသူရဲကောင်း ကျန့်ဝူသောက်၏ တပည့်အသစ်၊ ဤဘွဲ့အမည်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူမသည် တစ်ပြည်နယ်လုံးတွင် ကျော်ကြားသွားမည် ဖြစ်သည်။
ဟယ်ကျန့်လန်က ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။ ကျန့်ဝူသောက်၏ စကားကို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် သူမတွင် မရှိပေ။
လီဟောင်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားပြီဖြစ်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူမ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းက သူ၏ စဉ်းစားရခက်နေသော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
“ဟောင်အစ်ကို၊ ကျွန်မ မသွားဘူးနော်။”
ပျန်းရုရွှယ်သည် လီဟောင်၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေကာ အသံထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ လီဟောင်သည်လည်း မိန်းကလေးငယ်ကို ထွက်သွားစေချင်သည်မဟုတ်သော်လည်း ဤအရာသည် သူမအတွက် အခွင့်အရေးကောင်းမှန်း နားလည်သည်။
နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် နေထိုင်လျှင် သူမ ကျင့်ကြံနိုင်သော်လည်း အရာရာတိုင်းမှာ သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင်သာ ကန့်သတ်ခံထားရလိမ့်မည်။ ဓားသူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ တပည့်ဖြစ်ရခြင်းမှာ လမ်းညွှန်မှုတစ်ခုတည်းသာမက အလွန်ကြီးမားသော အဆက်အသွယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြင်ပရှိ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးကို သူမ တွေ့ကြုံခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အတ္တဆန်စွာ စဉ်းစားလျှင်မူ သူသည် မိန်းကလေးငယ်ကို သူ၏ဘေးတွင် အမြဲထားချင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော နောက်မြီးဆွဲလေး ရှိနေခြင်းက သူ့ကို လုံခြုံစိတ်ချမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။ သို့သော် ပျန်းရုရွှယ်၏ အကျိုးအတွက် စဉ်းစားကာ သူသည် လောလောဆယ်တွင် လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည် - “ရွှယ်အာ၊ လိမ္မာစမ်းပါ။ ဒီအဘိုးကြီးနောက်ကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံလိုက်ဦး။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ အောင်မြင်လာတဲ့အခါ ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့လေ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ မင်းကို အရသာရှိတာတွေ သွားကျွေးမယ်။”
“မသွားဘူး၊ မကျင့်ကြံချင်ဘူး၊ ဓားကိုလည်း ထပ်မလေ့ကျင့်တော့ဘူး၊ ဓားကို မုန်းတယ်!” ပျန်းရုရွှယ်သည် ရုတ်တရက် ငိုယိုတော့သည်။
ကျန့်ဝူသောက်မှာ မိန်းကလေးငယ်၏ ထိုကောင်လေးအပေါ် သံယောဇဉ်ကို သူ လျှော့တွက်မိသွားကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကယ်၍သာ လုံးဝ အဆင်မပြေပါက လီဟောင်ကိုပါ ခေါ်သွားရန် စဉ်းစားမိသည်။ မိန်းကလေး၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် အသုံးမကျသော အပိုပစ္စည်းတစ်ခုကို ခေါ်သွားရခြင်းမှာလည်း တန်ပါသေးသည်။
“လိမ္မာစမ်းပါ၊ မင်းက လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲ၊ အမြဲတမ်း ငိုနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ” လီဟောင်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမ၏ နှာရည်များကို သုတ်ပေးကာ နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်မှုနှင့် နှမြောတသမှုကို ခံစားနေရသည်။
ဝင်းအတွင်းရှိ လူကြီးများသည် ကလေးတစ်ယောက်က နောက်ကလေးတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်နေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အများစု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် အားကျမှုများ ရောထွေးနေသည်။ ကလေးများသည် ကလေးများသာ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ကံကောင်းမှုကို သူတို့ မသိကြပေ။ သူတို့သာဆိုလျှင် သူတို့၏ သားသမီးများကို ဓားတဲနန်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် မရမက တွန်းထုတ်လိုက်ကြမည်မှာ သေချာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လီဟောင်သည် မိန်းကလေးငယ်ကို ချော့မော့နိုင်ခဲ့သည်။ ပျန်းရုရွှယ်သည် မျက်ရည်များဖြင့် - “ဒါဆို ကတိပေးနော် ဟောင်အစ်ကို။ ကျွန်မ ပြန်လာတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်နေရမယ်နော်၊ ဘယ်ကိုမှ မသွားရဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“အင်း” လီဟောင်က သူမ၏ နဖူးကို တို့ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။
ကျန့်ဝူသောက်၏ မျက်နှာမှာလည်း လျော့ပါးသွားပြီး လီဟောင်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာပင် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
သူသည် ပျန်းရုရွှယ်၏ ဆန္ဒကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင် လိုလိုလားလား လိုက်လာခြင်းက ပို၍ ကောင်းသော ရလဒ်ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို အချိန်မဆွဲသင့်ပေ၊ အချိန်သည် အလွန် အဖိုးတန်သည်။
“ရွှယ်အာက စိတ်နုတတ်တယ် အဘိုးကြီး၊ သူမကို ကျွန်တော့်အတွက် သေချာ ကာကွယ်ပေးပါဦး၊ ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးပါနဲ့” လီဟောင်က ရွှယ်အာကို ချော့မော့ပြီးနောက် ကျန့်ဝူသောက်ကို အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
ကျန့်ဝူသောက်သည် လီဟောင်၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကြောင့် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသော်လည်း ကလေး၏ စေတနာကို ငဲ့ကာ စိတ်မဆိုးဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - “ကောင်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရွှယ်အာကို ငါ သေချာ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ ငါ့ဘေးမှာဆိုရင် ဒီလောကမှာ သူမကို ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!”
“ကောင်းပြီ” လီဟောင်က သူ့ကို အနက်အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပျန်းရုရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည် - “ရွှယ်အာ၊ ဓားတဲနန်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် အဲဒါကို စာအုပ်ကလေးထဲမှာ မှတ်ထားနော်၊ နောက်ကျရင် ငါ သူတို့ကို ပြန်ပြီး အနိုင်ကျင့်ပေးမယ်။”
လူကြီးများကမူ ကလေးတစ်ယောက်၏ စကားအဖြစ်သာ သဘောထားကာ အလေးအနက် မထားကြပေ။
မထွက်ခွာမီ ကျန့်ဝူသောက်သည် ခေတ္တရပ်ကာ ဟယ်ကျန့်လန်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည် - “ငါ့ရဲ့ ဓားတဲနန်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ကျမ်းတစ်စောင် ရှိတယ်။ နောက်ကျရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ပို့ပေးလိုက်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ မိုးနားထောင်ခြင်းမျှော်စင်မှာ ထားလိုက်ပါ၊ အဲဒီကျမ်းက အဆင့် ၆ အထိ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကလေးကို စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ။”
ဟယ်ကျန့်လန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကလေးဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည် - “ဟောင်အာက တကယ်ပဲ အဘိုးကြီးရဲ့ တပည့် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလားရှင်?”
ကျန့်ဝူသောက်သည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ ချန်ထားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းသာ ရှိသည် - “ထိုကလေးမှာ ကံကောင်းမှု ရှိသော်လည်း၊ ပါရမီမှာမူ တိမ်လွှာကဲ့သို့ ပါးလွှာလှပေသည်။”