အခန်း ၁၉ - ဓားသူရဲကောင်း

ပျန်းရုရွှယ် အနိုင်ရသွားသည်။

သူမသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လီတုန်းဘိုင်၏ဓားကို လွင့်စင်သွားစေပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမ၏ဓားဦးကို တစ်ဖက်လူ၏လည်ပင်းနှင့် မပြည့်တပြည့်အကွာတွင် အချိန်ကိုက် တားဆီးလိုက်သည်။

လူငယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွား၏။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်ခွာသွားပြီး မိန်းကလေးကို ကြောက်ရွံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။ သူတို့သည် ပျန်းရုရွှယ်ကို မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ရှစ်နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် လီတုန်းဘိုင်သည် တစ်နှစ်သာ ကျင့်ကြံရသေးသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ပါရမီ၏ ကွာခြားချက်လော။

ပျန်းရုရွှယ်က ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နုနယ်သောမျက်နှာလေးပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာသည်—သူမ အနိုင်ရခဲ့ပြီ။

ထို့နောက် သူမသည် ရှေ့မှလူငယ်ကိုကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည် - "ဟောင်အစ်ကို့ကို တောင်းပန်စေချင်တယ်"

တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကိုလား။ လီတုန်းဘိုင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။ သူက သွားကြိတ်ကာ - "မင်းကို ရှုံးတာကို ငါလက်ခံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါမတောင်းပန်နိုင်ဘူး!" ဟု ဆိုသည်။

"မင်း..." ပျန်းရုရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။

ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက - "မင်း မတောင်းပန်ရင် မင်းနဲ့ ထပ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ရမှာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးကလား!"

လီတုန်းဘိုင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းပြေးသွားတော့သည်။ ဘေးလူများ၏ အကြည့်များကို ခံစားမိသဖြင့် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

စစ်ပြန်ကြီးက ထိုလူငယ်ထွက်သွားသည်ကို မတားဆီးပေ။ တချို့သင်ခန်းစာများကို ရှုံးနိမ့်မှုကြုံပြီးမှ ကိုယ်တိုင်သင်ယူရတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအစား သူ၏အကြည့်များက မိန်းကလေးငယ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ချီးကျူးမိသွားသည်။ သူမ၏ ဓားသိုင်း အကွက်အကွင်းများမှာ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်ဓားသိုင်းမဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့်ပြီး တတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲသော ဓားသိုင်းဖြစ်၏။

ကိုးဆင့်တိုက်ခိုက်ရေးခန္ဓာကိုယ် သည် ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး နည်းစနစ်တတ်မြောက်မှု အရှိန်ကို မပေးနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပျန်းရုရွှယ်၏ ဓားသိုင်းပါရမီမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုပါရမီကဲ့သို့ပင် ရှားပါးပြီး ထူးခြားလှသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

"မနေ့က ရှုံးနိမ့်မှုလေးကြောင့်ပဲ သူမရဲ့ အစွမ်းအစတွေ တကယ်ပွင့်ထွက်လာတာလား" စစ်ပြန်ကြီးသည် သူ့ဘာသာ ပြုံးလျက် တွေးနေမိသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းရှိ အခြားမျိုးမစစ်ကလေးများမှာမူ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် လီတုန်းဘိုင်၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို မြင်တွေ့ရုံသာမက၊ သူတို့ကဲ့သို့ မျိုးမစစ်ကလေးများနှင့် အဓိကဝင်းများမှ ကလေးများအကြားရှိ ကွာခြားချက်ကိုလည်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"ရွှယ်အာ၊ မင်း တကယ်တော်တာပဲ"

ပျန်းရုရွှယ် စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ကလေးငယ်အချို့ သူမထံ ပြေးလာကြသည်။ ငါးခုမြောက်ဝင်းမှ မောင်နှမနှစ်ယောက်နှင့် ခြောက်ခုမြောက်ဝင်းမှ လီယွမ်ကျောက်တို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ပျန်းရုရွှယ်နှင့် အသက်တူရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသည်။ အငယ်ဆုံးမှာ လီယွန့်၏ညီမ လီကျီနင် ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်မှ ခြောက်နှစ်ပြည့်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသူဖြစ်သည်။ သူတို့၏အစ်မ လီဝူရွှမ်းမှာမူ နာမည်ကြီးဆရာတစ်ဦးထံတွင် ကျင့်ကြံရန် အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟောင်အစ်ကိုကသာ တကယ်တော်တာပါ... ဟု ပျန်းရုရွှယ်က စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

ကလေးသုံးယောက်သည် ပျန်းရုရွှယ်ကို ဝိုင်းအုံကာ ရင်ခုန်စရာကောင်းသော တိုက်ပွဲအကြောင်း တစီစီ ပြောနေကြသည်။ လီဝူရွှမ်း၏မောင် လီယွမ်က အတက်ကြွဆုံးပင်။

"ရွှယ်အာ၊ နို့မုန့်လေးတွေ စားချင်လား"

ရုတ်တရက် လီယွမ်က အပြင်ဘက်တွင် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို အသာအယာဖွင့်လိုက်ရာ မွှေးပျံ့သော နို့နံ့လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော မုန့်လေးများကို မြင်လိုက်ရသည် -

"ရော့၊ ဒါတွေစား"

ပျန်းရုရွှယ်သည် မွှေးရနံ့ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အနားသို့တိုးကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည် - "အားလုံး ကျွန်မအတွက်လား"

"မင်းကြိုက်ရင် အားလုံးယူလိုက်ပါ" လီယွမ်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ပျန်းရုရွှယ်က မုန့်များကို ယူရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မမေ့ပေ။

ထိုနေ့အတွက် ကျင့်ကြံချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် လက်တစ်ဖက်က မုန့်သေတ္တာကို ကိုင်၊ အခြားတစ်ဖက်က ဓားကို ပွေ့ပိုက်လျက် သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လီယွမ်က သူမထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေမိသည်။ ဘေးရှိ သူ၏ညီမ လီကျီနင်က မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်လျက် မေးလိုက်သည် - "အစ်ကို၊ အဲဒါ အမေက အစ်ကို့အတွက် ပြင်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မတောင် မမြည်းရသေးဘူး"

"မင်းစားချင်ရင် နောက်မှ အမေ့ကို ထပ်လုပ်ခိုင်းပေါ့။ ရွှယ်အာက တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးဘူးလေ" လီယွမ်က အရူးလို ပြုံးလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီကျီနင်သည် ပါးလေးဖောင်းအောင် လုပ်ကာ မနာလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"နင်နင်၊ ငါ့ဟာ စားမလား" ပုပုအိအိ လီယွမ်ကျောက်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် အနားသို့ ပြေးလာသည်။

"နင့်ရဲ့ လက်ကျန်တွေကို ငါမစားချင်ဘူး!" ကလေးမလေးက စိတ်တိုတိုဖြင့် သူကမ်းပေးသောမုန့်ကို ပုတ်ချကာ ထွက်သွားတော့သည်။

...

...

ဇရပ်ထဲတွင် လီဟောင်သည် စစ်တုရင်ကို လမ်းတစ်ဝက်လောက်သာ ကစားရသေးခင် ပျန်းရုရွှယ် ပြန်ရောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူက ခပ်နွမ်းနွမ်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထင်ရှားသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရရုံဖြင့် ရလဒ်ကို သိရှိသွားပြီး သူ၏ အကွက်ကိုသာ ဆက်အာရုံစိုက်လိုက်သည် -

"ဘာတွေ ဒီလောက် ဝမ်းသာနေတာလဲ။ ငါပါ ဝမ်းသာရအောင် ပြောပြပါဦး"

"ကျွန်မ နိုင်ခဲ့တယ်" ပျန်းရုရွှယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဇရပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သူမသည် ချီးကျူးစကားကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် လီဟောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီဟောင်က ရယ်မောလျက် နောက်ထပ် အကွက်တစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်သည် - "ရွှယ်အာဆိုတာ ဒါမျိုးပဲပေါ့၊ တကယ်တော်တယ်"

ထိုချီးကျူးစကားကြောင့် မိန်းကလေး၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ပွင့်လန်းသွားသည်။ "ဟောင်အစ်ကို ဆက်ကစားပါ၊ ခဏနေရင် ကျွန်မ အရသာရှိတာတစ်ခု ကျွေးမယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

"အော်..."

လီဟောင်သည် သူမလက်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာကို သတိပြုမိသော်လည်း ဘာမှထပ်မမေးဘဲ လီဖုနှင့် စစ်တုရင်ပွဲကို အမြန်အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ လီဖု၏ စစ်တုရင်ပညာမှာ အပျော်တမ်းအဆင့်မျှသာ ဖြစ်ရာ လီဟောင်အတွက် အတွေ့အကြုံ အမှတ်အနည်းငယ်သာ ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက လုပ်ကြံသူသာ စောစောစီးစီး မသေခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲဟု နှမြောတသ တွေးနေမိသည်။

"ဘာကောင်းတာတွေပါလဲ"

လီဟောင်သည် ဘေးရှိ သစ်သားသေတ္တာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပျန်းရုရွှယ်က သူမ၏ဓားကို ကုလားထိုင်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ မုန့်သေတ္တာကို ယူလာကာ အဖုံးဖွင့်လိုက်ရာ နို့နံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာသည် - "တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို ဒီနို့မုန့်လေးတွေ ပေးလိုက်တာ၊ တကယ် အရသာရှိပုံရတယ်။ ဟောင်အစ်ကို မြည်းကြည့်မလား"

"ဘယ်သူပေးတာလဲ" လီဟောင်က ချက်ချင်းမယူဘဲ သတိကြီးစွာ မေးလိုက်သည်။

ပျန်းရုရွှယ် မှင်တက်သွားပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ခေါင်းခါလိုက်သည် - "နာမည်မေးဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟောင်အစ်ကို သူ့ကို သိမှာပါ။ မနက်တိုင်း သခင်မကြီးဆီ ဂါရဝပြုဖို့သွားရင် ခဏခဏ ဆုံနေကျလူလေ"

"အဲဒီ ကလေးတွေလား" လီဟောင် အံ့သြသွားသည်။

လီဖုက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ကလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား ဟု မေးလိုသော အကြည့်မျိုးပင်။ သို့သော် လီဟောင်၏ လူကြီးလူကောင်းဆန်သော စကားပြောဟန်ကို သူ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အင်း" ပျန်းရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လီဟောင် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည် - "မင်းကလည်း၊ သူတို့နဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ တစ်နှစ်တောင် အတူရှိနေတာ၊ နာမည်တောင် မမှတ်မိဘူးလား"

ပျန်းရုရွှယ်က အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ကြည့်ကာ - "သူတို့က ကျွန်မကို နာမည်မှ မပြောပြတာ" ဟု ဆိုသည်။

"သူတို့ သေချာပေါက် ပြောဖူးမှာပါ။ ပြောမပြရင်တောင် သူတို့ဘေးက အစေခံတွေက ခေါ်နေကြမှာပဲ။ မင်းကပဲ ဂရုမစိုက်လို့ပါ" လီဟောင်က ခပ်ဆိုးဆိုးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နောက်တစ်ခါကျရင် ထပ်မေးလိုက်မယ်" ပျန်းရုရွှယ်က မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဆိုသည်။

"လူမှုရေးလည်း နည်းနည်းလုပ်ဦး၊ မဟုတ်ရင် နောက်ကျ မင်း အနိုင်ကျင့်ခံရလိမ့်မယ်" လီဟောင်က သူမကို အကြံပေးသည်။

"မဟုတ်တာ" ပျန်းရုရွှယ်က ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် - "ဆရာက ပြောတယ်၊ ကျွန်မမှာ ပါရမီအများကြီးရှိတယ်၊ နောင်ကျရင် အရမ်း အစွမ်းထက်လာမှာတဲ့။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်မက ဟောင်အစ်ကို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်စမ်းပါ။ ငါက အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့အထဲ မပါဘူး" ဟု လီဟောင်က ပြန်ပြောသည်။ ဝင်းထဲမှာ စစ်တုရင်ကစားလိုက်၊ လမ်းလျှောက်လိုက်နှင့် သူ၏နေ့စဉ်ဘဝမှာ အငြိမ်းစားယူထားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်လေး၊ ရွှယ်အာက စေတနာအပြည့်နဲ့ ပေးနေတာကို မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လီဖုက မကြည့်ရက်သဖြင့် ဝင်ဆူသည်။

လီဟောင်သည် သူ့ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူသည် အသက် ၄၀ ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရှေးရိုးစွဲ လူကြီးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်မှာ ခက်လှသည်။ လီဟောင်က ပြန်မငြင်းတော့ဘဲ - "ဦးလေးဖု၊ အရင် မြည်းကြည့်ပါဦး။ အဆိပ်ပါမပါ စမ်းကြည့်တာပေါ့။ အဲဒီကလေးတွေက လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို အသုံးချသွားမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီဖု ခေါင်းညိတ်ပြရင်း လီဟောင်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤလူငယ်သည် တစ်ခါတလေ သေချာလွန်းသော်လည်း တစ်ခါတလေကျလျှင် ဘာမှမသိသလို ပြုမူတတ်ရာ စိတ်ထဲတွင် ရောထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

လီဖုက မွှေးပျံ့သောမုန့်ကို တစ်ကိုက်စားလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် လီဟောင်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ - "ဘယ်လိုလဲ။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။ တစ်ခုခု ပြောဦးလေ ဦးလေးဖု" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရသာရှိတယ်" လီဖုက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ပြောသည်။

လီဟောင်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ပျန်းရုရွှယ်ကို - "မအေးခင် မြန်မြန်စားတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခုယူကာ မြည်းကြည့်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှရာ - "ဒါ ငါးခုမြောက် သခင်မကြီးရဲ့ လက်ရာနဲ့ တူတယ်။ လီယွမ်ပေးတာလား၊ သူ့ညီမ လီကျီနင် ပေးတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွမ် ပေးတာပါ" ပျန်းရုရွှယ်က မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ခွဲခြားနိုင်ပါသေးသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် အဲဒီကောင်ကို ပိုယူလာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်။ ဒီလောက်နည်းနည်းလေးနဲ့ ဘယ်သူ့အတွက် လောက်မှာလဲ" လီဟောင်က တစ်ဝက်ကို မြန်မြန်စားပစ်လိုက်သော်လည်း ကျန်တစ်ဝက်ကိုမူ ပျန်းရုရွှယ်အတွက် ချန်ထားပေးသည်။

"အင်း" ပျန်းရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်မှတ်သားလိုက်သည်။

ဘေးရှိ လီဖုက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါမိသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သောအသက်အရွယ်တွင် ဤကောင်လေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အရှက်မရှိသော အမူအရာမျိုး ရှိနေရပါသနည်း။ ၎င်းမှာ လီမိသားစုအိမ်တော်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော စတိုင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

...

...

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ အိမ်တော်အတွင်း အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝင်းအသီးသီးမှ သခင်မကြီးများမှာ ထိုသတင်းကို ကြားသည်နှင့် ဂါရဝပြုရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။ ဧည့်သည်တော်မှာ 'ဓားသူရဲကောင်း' ထံမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အဆက်အသွယ်ရပြီး သူတို့၏သားသမီးများကို သူ၏တပည့်အဖြစ် သွတ်သွင်းနိုင်ပါက အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် တောက်ပလာမည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ ပို၍ တက်ကြွနေကြသည်။ သူတို့သားသမီးများ၏ ကျင့်ကြံမှုအရင်းအမြစ်မှာ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များနှင့် မယှဉ်နိုင်ရာ အခွင့်အရေးကောင်းများကို ကိုယ်တိုင်တိုက်ယူရပေလိမ့်မည်။

ဟယ်ကျန့်လန်သည် ထာဝရနွေဦးဝင်းတွင် ဧည့်သည်တော်ကို ဧည့်ခံနေစဉ် အပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်များ ခဏခဏ ဖြတ်ပြေးနေသည်ကို မြင်နေရသဖြင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သည်။ သူမက မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်မတင်သော်လည်း ဓားသူရဲကောင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်၌ အံ့သြသော အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။

စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ဟယ်ကျန့်လန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထိုင်ရာမှထပြီး ဧည့်သည်တော်ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးသည်။

မကြာမီတွင် တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းသည် လူအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာသဖြင့် ကြာရှည်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ဆူညံသံများဖြင့် ပြန်လည်သက်ဝင်လာတော့သည်။

ဇရပ်ထဲတွင် စစ်တုရင်ကစားနေသော လီဟောင်သည် ထိုဆူညံသံများကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ သခင်မကြီး ဟယ်ကျန့်လန်နှင့်အတူ ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ထင်ရှားသော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် ပါးရိုးများရှိရာ အလွန် သန်စွမ်းပြီး ကျစ်လျစ်သော အသွင်အပြင် ရှိသည်။

ထိုစိမ်းသက်သော အဘိုးအို၏ ဘေးတွင် လီဟောင် အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသဖြင့် ရင်းနှီးနေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ စစ်ပြန်ကြီးလည်း ပါလာသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" လီဟောင် အခြေအနေကို နားမလည်ပေ။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လီဖုသည် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုကို မြင်သည်နှင့် သူ၏မျက်ဝန်းများ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ကျုံ့သွားပြီး ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အံ့သြနေမိသလို တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိကာ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဦးလေးဖု ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို လီဟောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ထိုစိမ်းသက်သောအဘိုးအိုမှာ အလွန်အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် လီမိသားစုက ဤမျှအထိ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရမည့်သူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

မပြီးသေးသော စစ်တုရင်ပွဲကို ကြည့်ကာ လီဟောင် နှမြောသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"လီဖု"

ဟယ်ကျန့်လန်က လီဖုကို မြင်သည်နှင့် လက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး လီဟောင်ကိုလည်း - "ဟောင်အာ၊ ဒီကိုလာဦး" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လီဟောင် ထရပ်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရွှယ်အာ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ဟယ်ကျန့်လန်က ထပ်မေးသည်။

လီဟောင်က ဝင်း၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည် - "သူ အဲဒီမှာ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေတယ်"

"စုံကျန့်၊ ရွှယ်အာကို သွားခေါ်လိုက်" ဟု ဟယ်ကျန့်လန်က ဘေးရှိ အစေခံမလေးကို အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။