အခန်း ၁၅ - အနုညံ့ဆုံးနေရာ

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။

ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်၏ ဦးနှောက်မှာ ခေတ္တမျှ ဝေဝါးသွားပြီး မည်သူက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍မရ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏လည်ပင်းကို ဖိညှစ်ထားသော ကြီးမားသည့် အားအဟုန်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှေ့မှ ကောင်လေးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲ။ အသက် ခုနစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားရှိနေသည်။ ‘အင်အားကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်’ ၏ အဆင့် (၁၀) ပြည့်စုံခြင်းအပြင် ဂုဏ်သရေရှိသောသခင်ကြီး၏ ‘နတ်ဘုရားသွေး’ နိုးထလာလျှင်တောင် ဤမျှအထိ ပိုကဲနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“မင်းကို ငါ့ဆီစေလွှတ်ပြီး သတ်ခိုင်းတာ ဘယ်သူလဲ” လီဟောင်က တစ်ဖက်လူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အချက်အလက်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ စစ်တုရင်ကစားခြင်းသည် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ ရောက်လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်— သူ့ကို လုပ်ကြံရန်ပင်။

ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှေ့မှကလေးသည် သာမန် ခြောက်နှစ်သားထက် သာလွန်သော ခွန်အားနှင့် သိမြင်နားလည်မှုကို ပြသနေသည်။ အသုံးမကျသော ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရန် စေလွှတ်ခံရသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

“မင်းက ကိုယ်ခံပညာ အသုံးမကျတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ခွန်အားကို ဖုံးကွယ်ထားတာက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းအဖေကြီးရဲ့ စီစဉ်မှုလား” ဟု ထိုလူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

လုပ်ကြံမှု မအောင်မြင်တော့သည်မှာ သေချာသွားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လည်ပင်းကို ချိုးပစ်နိုင်သော ကြီးမားသည့် ခွန်အားကို ခံစားနေရသဖြင့် သူသည် ဘဝကို လက်လျှော့ကာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ကို လုပ်ကြံခြင်းသည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးသော အလုပ်ဖြစ်သည်; မစ်ရှင်ကို မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက်သာ သူ နှမြောမိသည်။

“မင်း ငါ့အဖေကို သိလို့လား” လီဟောင်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“နောက်နေတာလား”

ထိုလူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - “ဒီလောကမှာ ‘ရှင်းဝူ’ စစ်သူကြီး ကို မသိတဲ့လူ ရှိလို့လား။ အခု သူက နယ်စပ်မှာ တပ်စွဲထားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကလည်း မြောက်ပိုင်းယန်က မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ဇာတ်လိုက်ကျော်တွေကို စုစည်းခဲ့သေးတယ်၊ သူ တစ်ချက်ခေါ်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက ရိုရိုသေသေ လာကြတာပဲ”

မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ကူညီတာလား။ လီဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းယန်၏ အခြေအနေမှာ ဇာတ်လိုက်ကျော်များ၏ အကူအညီကို ယူရသည်အထိ ခက်ခဲနေပြီလား။

“မင်းကို ငါ့မိထွေးက စေလွှတ်လိုက်တာလား” လီဟောင်က မေးသည်။

ထိုလူငယ်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည် - “မင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေတာလား။ သံမဏိစည်းကမ်းရှိတဲ့ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်ကြီးတောင် ဒီလောက်အထိ ပုပ်ပွနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ မင်း အသုံးမကျသလို ဟန်ဆောင်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါနဲ့... မင်း လေ့ကျင့်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ တစ်နေ့ကို ဘယ်နှနာရီ လေ့ကျင့်လဲ”

ငါက မင်းနဲ့အတူ အမြဲလေ့ကျင့်နေတာလေ... လီဟောင်က သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည် - “ငါ့မေးခွန်းကို အရင်ဖြေပါ၊ ပြီးမှ မင်းမေးခွန်းကို ငါဖြေမယ်။ ဒါကို အပြန်အလှန်လဲလှယ်တာလို့ ခေါ်တယ်”

ထိုလူငယ်မှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤကလေးမှာ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ။ မင်းက ငါ့မစ်ရှင်ကို ပျက်စီးအောင်လုပ်ပြီး ငါ့မိသားစုကိုပါ ဒုက္ခပေးလိုက်ပြီ၊ ငါက မင်းကို ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ” ဟု ထိုလူငယ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆိုလိုက်သည်။

လီဟောင်က ပြောသည် - “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မသေချင်ဘူးဆိုတာ ငါမြင်နေရလို့ပဲ။ မင်း သေမှာကိုလည်း ကြောက်နေတယ်။ သေနည်းတွေက အများကြီးရှိတယ်၊ မင်းကို ငါ အမြန်ဆုံး သေခွင့်ပေးနိုင်တယ်”

ထိုလူငယ်၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည် - “ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့လူက...”

ရုတ်တရက် သူ၏လက်မောင်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး လီဟောင်၏ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

လီဟောင်က ခေါင်းကို အသာတိမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ပြန်မတိုက်ခိုက်ဘဲ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။

ထိုလူငယ်မှာ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ ကွာခြားချက်က ဤမျှအထိ ကြီးမားနေသလား။ သူကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ‘ကျိုးထျန်းနယ်ပယ်’ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ဤကလေးရှေ့တွင် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး အရာအားလုံး အကဲခတ်ခံနေရသည်။ လီဟောင်၏ အထင်အမြင်သေးမှုကြောင့် သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည် - “မင်းက တကယ့်ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ”

“ပြောစမ်း” လီဟောင်က အေးစက်စွာ ဆိုသည် - “လီမိသားစုဟာ စစ်သူရဲမိသားစုဖြစ်ပြီး စစ်သုံ့ပန်းတွေနဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေကို စစ်မေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတာ မင်းသိမှာပါ။ အဲဒီနည်းလမ်းတွေက မင်း စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် မရအောင် ပြင်းထန်ပြီး သေချင်ဇော ပေါက်သွားစေလိမ့်မယ်။ မင်းသာ ပြောမယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပေးမယ်”

ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ရှေ့မှကလေး လိမ်ပြောနေခြင်းမဟုတ်သည်ကို သူ သိသည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင်ကြီးထွားလာသည်။

“ငါ ပြောပြရင် မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား” ထိုလူငယ်က ရှေ့မှကလေးတွင် ကလေးသဘာဝ ရိုးသားမှုရှိဦးမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့” လီဟောင်က ပြန်ဖြေသည်။

ဖျတ်... ထိုလူငယ်မှာ သွေးအန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ ဤမျှအထိ ဗြောင်လိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ အလိမ်ကလည်း သိသာလွန်းနေသည်။ ငါ့ကို ကလေးများ မှတ်နေသလား။

သူက ခါးသီးစွာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည် - “တကယ်တော့ မင်းကို ပြောပြတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ လုပ်ကြံမှု မအောင်မြင်တော့ဘူးဆိုမှတော့ ငါ့မိသားစုလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါက မြောက်ပိုင်းယန်က လာတာပါ။ မင်းကို သတ်ခိုင်းလိုက်တဲ့လူက ‘ဘိုင်ဘုရင်’ ပဲ”

“ဘိုင်ဘုရင်?”

“ဟုတ်တယ်။ မြောက်ပိုင်းယန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခွန်အားရှိတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား သုံးပါးထဲက တစ်ပါးပဲ။ မင်းအဖေရဲ့ ရန်သူဟောင်းပေါ့”

ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည် - “မင်းအဖေက စစ်ရေးစစ်ရာမှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ လီမိသားစု စစ်တပ်ကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ဘဲ တားမနိုင်ဆီးမရ သန်မာလွန်းတယ်။ အဲဒါကြောင့် မြောက်ပိုင်းယန်က ကျရှုံးတာ ကြာလှပြီ။ အခုတော့ သူတို့ ရှေ့တန်းကို ထိန်းထားနိုင်ပေမဲ့ ဘိုင်ဘုရင်က မင်းကို သတ်ဖို့ ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာ။ မင်း သေဆုံးတဲ့သတင်းက နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်ကနေတစ်ဆင့် မြောက်ပိုင်းယန် နယ်စပ်အထိ ပျံ့သွားစေချင်တာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းအဖေရဲ့ စစ်တပ်မှာ ဖရိုဖရဲတွေ ဖြစ်ကုန်မယ်။ အကယ်၍ သူသာ စစ်မြေပြင်ကို စွန့်ခွာပြီး ပြန်လာမယ်ဆိုရင် မြောက်ပိုင်းယန်ဟာ ကျရှုံးသွားလိမ့်မယ်”

ပြောပြီးနောက် သူက လီဟောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကလေးသည် မြောက်ပိုင်းယန်ရှိ မြို့ပေါင်းများစွာနှင့် လူပေါင်းသိန်းချီ၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော သော့ချက်ဖြစ်သည်ကို မည်သူမှ မသိကြပေ။

လီဟောင် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို မြောက်ပိုင်းယန်ကြောင့်ပေါ့။ ထိုနေရာမှ စစ်ပွဲသည် ဤမျှအထိ ဝေးကွာသော နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်အထိပင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

“မင်းအဖေက မြောက်ပိုင်းယန်မှာ စစ်ပွဲကို ကွပ်ကဲနေတယ်။ သူတို့က တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာတဲ့သူတွေဖြစ်လို့ အားနည်းချက် မရှိဘူး၊ တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားနည်းချက်၊ အနုညံ့ဆုံး နေရာပဲ”

ထိုလူငယ်က ဆက်ပြောသည် - “မင်းဆီကနေ စတိုက်မှသာ မင်းမိဘတွေကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်၊ မြောက်ပိုင်းယန် နယ်စပ်ကို ကျဆုံးအောင်လုပ်ပြီး မိစ္ဆာစစ်တပ်ကို အောင်ပွဲခံ စစ်ချီနိုင်မှာပဲ”

လီဟောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စကားများကို တွေးတောနေမိသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည် - “မင်းက လူသားမျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာလဲ”

ထိုလူငယ်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး လီဟောင်ကို မနာလိုမှုနှင့် မုန်းတီးမှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည် - “လူတိုင်းက မင်းလို ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ရှင်းပြရင်တောင် မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟုတ်လို့လား”

လီဟောင်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည် - “ငါ မွေးကတည်းက ငါ့မိဘတွေ ငါ့ဘေးမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို ငါ့ရဲ့ ဆွေမျိုးရင်းချာတွေက သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ အခုလည်း ငါ့မိဘတွေကြောင့်ပဲ ငါ့မှာ လုပ်ကြံခံရမယ့် အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ ငါ့ဘဝက တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်လို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား”

ထိုလူငယ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ လီဟောင်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ - “မင်းကို ငါ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း အမြန်ဆုံး သေခွင့်ပေးမယ်” ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟက်... မင်းက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါလား” ထိုလူငယ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဘာပဲပြောပြော နောက်ဆုံးမှာတော့ သေခြင်းတရားက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသည်။ သူ မသေချင်ပါ၊ သေမှာကိုလည်း ကြောက်သည်; သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဘာကြောင့် မိစ္ဆာတွေ၏ အမိန့်ကို နာခံနေရပါမည်နည်း။

လီဟောင်က လှောင်ပြောင်သရော်မှုကို နားမလည်သကဲ့သို့ပင် ပြောလိုက်သည် - “တကယ်တော့ ငါ မင်းကို မသတ်ချင်ဘူး”

“အော်...” ပိန်ချောင်ချောင် လူငယ်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ မယုံကြည်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ စစ်တုရင်ပညာက မဆိုးလို့ပဲ” ဟု လီဟောင်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် - “ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက မင်းကို ငါ တစ်ခါမှ မနိုင်ခဲ့တာပဲ”

“နောက်ဘဝမှပေါ့”

လီဟောင်သည် သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် စတင်အားစိုက်လိုက်သည် - “နောက်ဘဝကျရင် ကိုယ်ခံပညာ မလေ့ကျင့်ပါနဲ့တော့၊ စစ်တုရင်ကိုပဲ ရိုးရိုးသားသား ကစားပါ၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်း ပိုပြီး အသက်ရှည်ရှည်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာပေါ့”

ထိုလူငယ် ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း၊ လီဟောင်၏ တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ခါးသီးစွာ ဆိုလိုက်သည် - “မင်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးပဲ”

နောက်ဆုံးတွင် လီဟောင်သည် သူ့ကို ညှစ်သတ်လိုက်တော့သည်။ အသက်ရှူကျပ်လာချိန်တွင် ထိုလူငယ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လီဟောင်သည် ထိုလူ၏ နာမည်ရင်းကိုပင် သူ မသိလိုက်ရသည်ကို သတိရမိသည်။ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော အစေခံအမည်မှာလည်း လီမိသားစုမှ ပေးထားသော အမည်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ။ အရေးမကြီးတော့ပါ။

...

...

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် လီဟောင်သည် အစေခံများကို ခေါ်လိုက်ရာ သူတို့မှာ သေမတတ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုညတွင် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော် တစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝင်းတစ်ခုချင်းစီမှ မီးများ လင်းလာပြီး အိပ်ရာဝင်နေကြပြီဖြစ်သော သခင်မကြီးများမှာလည်း အဝတ်အစားများ ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်ကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ စစ်တုရင်ခုံရှေ့တွင် လဲနေသော လုပ်ကြံသူ၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်ကဲ့သို့ နေရာမျိုးသို့ လုပ်ကြံသူတစ်ဦး မည်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနိုင်သနည်း။

ဟယ်ကျန့်လန် ၏ ပုံမှန် ကျော့ရှင်းတည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီဟောင်အား စိုးရိမ်တကြီး ဖက်ထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည် - “မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား”

“အဒေါ်... ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု လီဟောင်က သူမကို စိတ်ချအောင် ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ ဟယ်ကျန့်လန်သည် စိတ်အေးသွားပြီး အသေးစိတ် မေးမြန်းတော့သည်။ လီဟောင်က သူ ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည့် ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ လုပ်ကြံသူက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ထိုသူကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့နောက် ထိုအဘိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

လုပ်ကြံသူတောင် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်ထဲ ခိုးဝင်နိုင်သေးတာပဲ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းဆင်တာလည်း ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူး မဟုတ်လားဟု လီဟောင် တွေးလိုက်သည်။ အိမ်တော်လုံခြုံရေးက လုပ်ကြံသူကိုတောင် မသိတာပဲ၊ အခြား အစွမ်းထက် ပညာရှင်တစ်ယောက်အကြောင်း မသိတာကလည်း ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ပါလား။

လီဟောင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟယ်ကျန့်လန်မှာ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားသည်။ ၎င်းမှာ စစ်သူကြီးက တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်ထားသော စစ်တပ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်မလား။ သို့မဟုတ်... မိသားစုထဲမှ အကြီးအကဲ တစ်ဦးလား။

သူမသည် ရင်ထဲမှ သံသယများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လီဟောင်၏ စကားကို လုံးဝ မသံသယဖြစ်ပေ။ မည်သို့ပင် ရင့်ကျက်သည်ဆိုစေဦးတော့ လီဟောင်သည် အသက် ခုနစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခံပညာလည်း မတတ်သူဖြစ်ရာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ပေးနေသော ပညာရှင်တစ်ဦးသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

ထို့နောက် ဟယ်ကျန့်လန်သည် လီဟောင်နှင့် ပျန်းရုရွှယ် တို့ကို ထိတ်လန့်မှုများ ပြေပျောက်စေရန် ထာဝရနွေဦးဝင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အနားယူစေရန် စုဲကျန့်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် တောင်နှင့်မြစ်ဝင်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် ထိုင်ကာ၊ လီဟောင် စစ်တုရင်ကစားစဉ်က အတူရှိခဲ့သော အစေခံနှင့် လီဟောင်၏ အော်သံကြောင့် လန့်နိုးလာသော ပထမဆုံး အစေခံတို့ကို ဝင်းအတွင်း၌ အသေအချာ စစ်မေးတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အိမ်တော်မှ ပညာရှင်များကို ခေါ်ယူကာ လုပ်ကြံသူ၏ အလောင်းကို စစ်ဆေးစေသည်။

မကြာမီမှာပင် အစေခံများထံမှ အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို သိရှိလိုက်ရသည်။ လုပ်ကြံသူ အိမ်တော်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာလဲ၊ သူ၏ စစ်တုရင်ပါရမီကို ဘယ်လိုပြသခဲ့လဲ၊ တောင်နှင့်မြစ်ဝင်းမှ အစေခံများ၏ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုရအောင်ယူခဲ့လဲ စသဖြင့် အားလုံးကို သိလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူသည် လီဟောင်နှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားပြီး စစ်တုရင်မှတစ်ဆင့် တမင်သက်သက် ချဉ်းကပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အလောင်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ် ထွက်လာသည်။ လုပ်ကြံသူမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ‘ကျိုးထျန်းနယ်ပယ်’ ၏ အဆင့် ၃ နှင့် ၄ အကြားတွင် ရှိနေသည်။ ဤအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ပြင်ပလောကတွင် တော်ရုံတန်ရုံ အဆင့်မြင့်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး နာမည်တစ်ခု ရနိုင်သော်လည်း၊ ပညာရှင်များ ပေါများလှသော နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင်မူ အလွန် သာမန်ကာလျှံကာ တည်ရှိမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ခြောက်နှစ်သား ကလေးတစ်ယောက်ကို သတ်ရန်အတွက်မူ ဤအဆင့်သည် လိုအပ်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။ ထို့အပြင် လုပ်ကြံသူသည် သူ၏ ‘ချီ’ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အထူးဆေးလုံးတစ်မျိုးကို သုံးစွဲထားသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရလဒ်ကို ကြားရသောအခါ ဝင်းအသီးသီးမှ သခင်မကြီးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အကယ်၍ လုပ်ကြံသူ၏ ပစ်မှတ်မှာ လီဟောင်မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ သားသမီးများသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူတို့ကလေးများမှာ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် ကျိုးထျန်းနယ်ပယ်မှ လူသတ်သမားတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

လျူယွဲ့ရုံ သည် စစ်ဆေးမှုရလဒ်ကို ကြားပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော သံသယများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။ လီဟောင်၏ နတ်ဘုရားသွေးသာ မပျက်စီးခဲ့လျှင်တောင် သူတစ်ဦးတည်းနှင့် လုပ်ကြံသူကို သတ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

နယ်စပ်တွင် တပ်စွဲထားသော ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ သူတို့၏သားအတွက် အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။ ဤသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမသည် တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်မိသွားသည်။ သူမ၏ ဆေးခတ်ခဲ့သည့် ကိစ္စမှာ ရွှေဟွာဝင်းအတွင်း၌သာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ဝင်းတွင်လည်း အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များရှိရာ မည်သူမျှ သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူမ တွေးလိုက်တော့သည်။