အခန်း ၁၀၀ : တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ (အပိုင်း ၂)
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီဟောင်ကဲ့သို့ ပါရမီမျိုးမှာ ပါရမီရှင်များ မှိုလိုပေါက်နေသည့် လီမိသားစုအတွင်းမှာပင် အခြားသူများကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
“ဟောင်အာက သာမန်ပါရမီရှင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရနိုင်တဲ့အထိ ထူးထူးခြားခြား ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တာပါ” ဟု လီမုရှို့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
လီထျန်းကန်းသည် လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ဟောင်အာရဲ့ အကြောတွေ ပိတ်နေတယ်လို့ ကြားခဲ့ရတာ မဟုတ်လား?” ဟု မေးမိသည်။
သူသည် လီဟောင်၏ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖခင်ဖြစ်ရာ သူကြားခဲ့ရသည့် သတင်းမှာ မှားယွင်းနိုင်စရာ မရှိပေ။
သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားစရာလည်း မလိုပေ၊ မဟုတ်ဘူးလား?
ထို့ပြင် လီဟောင်တွင် သူ၏မိခင်ဘက်မှ သွေးမျိုးဆက် ပါရှိရာ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
“အကြောတွေ ပိတ်နေခဲ့တာကတော့ အမှန်ပဲ။”
လီမုရှို့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အဲဒါကပဲ ကြောက်စရာကောင်းတာပေါ့။ ဟောင်အာ ပြောပြချက်အရဆိုရင် သူဟာ အိပ်မက်တစ်ခုမက်ရင်းနဲ့ အကြောပိတ်နေတာတွေကို ရုတ်တရက် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါ ဒါကို သေချာလေ့လာကြည့်တော့ ဒါဟာ လုံးဝပိတ်ဆို့နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အကြောပိတ်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုးက သာမန်အကြောပိတ်တာထက် အဆပေါင်းသောင်းချီပြီး ရှားပါးပါတယ်။ သာမန်မိသားစုတွေက ကလေးတွေဟာ မျိုးဆက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သွေးမသန့်တော့လို့ အကြောပိတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက မနည်းလှဘူးလေ။”
“သူ့အကြောတွေ ပြန်ပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက အသက် ၆ နှစ် ဒါမှမဟုတ် ၇ နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ။”
သာမန်အိမ်ထောင်စုများတွင် အကြောပိတ်ခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးစံအိမ်တွင်မူ ရှားပါးလှသည်။
လီထျန်းကန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
စစ်မြေပြင်တွင် ကျင်လည်ခဲ့သော သူသည် ဓားသွားများနှင့် သွေးချောင်းစီးသည့် မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ လီဟောင်သည် အသက် ၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၇ နှစ်ကျမှသာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား?
အခြေခံအုတ်မြစ်ချခြင်းလည်း မရှိ၊ သွေးသန့်စင်ခြင်းလည်း မရှိဘဲ ၇ နှစ်တာအတွင်းမှာတင် ၁၅ လီ နယ်ပယ် ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်လား?
ပြီးတော့ အရင်က သိထားသလောက်ဆိုလျှင် လီဟောင်သည် နေ့စဉ်ကျင့်ကြံခြင်းကို အလေးအနက်မထားဘဲ လျှောက်ကစားနေတတ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းများကိုလည်း မဖြစ်စလောက်သာ လုပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...
ဒါကြောင့်လည်း သူ့ဒုတိယဦးလေးကတောင် “ကြောက်စရာကောင်းတယ်” ဟု တင်စားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်!
လီထျန်းကန်းသည် သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အထူးခြားဆုံး ပါရမီရှင်မှာ သူ၏ ကိုးခုမြောက်ညီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ၏သားဖြစ်သူနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုညီဖြစ်သူမှာပင် မှေးမှိန်သွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဒါဟာ သူ့ရဲ့သားအရင်းပဲ!
လီထျန်းကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး ရင်ထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
ယွီရွှမ်းသည်လည်း အလွန်အမင်း မှင်သက်သွားသဖြင့် စကားလုံး ရှာမတွေ့တော့ပေ။
ပျင်းရိပုံပေါ်သည့် သခင်လေးက ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေခဲ့သည်လား?
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လီမုရှို့က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လောကကြီးကို မမြင်ဖူးသူများအား ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ငါတစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဖုန်းနဲ့ ပဉ္စမမြောက်ညီလည်း တုန်လှုပ်ခဲ့ရတာပဲ’ ဟု တွေးနေမိသည်။
“ဟောင်အာ ဘယ်မှာလဲ?”
လီမုရှို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည့် လီထျန်းကန်းက “ဟောင်အာက သူ့ဝင်းထဲမှာ ရှိမှာပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
လီမုရှို့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည် “ငါ ဒီကို လာတာက ပထမ မင်းကို တွေ့ဖို့ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယကတော့ ငါ လုပ်စရာ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့ပါ။ အခု မင်းပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ငါ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သွားလို့ရပြီ၊ ဟောင်အာ့ကို မင်းလက်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့တော့မယ်။”
“ဟောင်အာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် သူက ဇာတ်ခုံပေါ်မှာတစ်ယောက်တည်း ကျင်လည်နိုင်နေပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကိုတောင် သိပ်လိုမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
လီထျန်းကန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
လီမုရှို့၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လျက် “သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ၊ သူဟာ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။”
“ငါက ‘စောင့်ရှောက်ပေးပါ’ လို့ ပြောတာက သူ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို စိုးရိမ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားဖို့ ပြောတာ၊ မင်း နားလည်ရဲ့လား?”
လီထျန်းကန်း မှင်သက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်က အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
‘အဖော်ပြုပေးဖို့’ လား?
ရုတ်တရက် သူသည် လီဟောင်၏ စောစောက မေးခွန်းများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“အဖေ ဖြစ်စေချင်သလို ကျွန်တော်က မဟာဆရာသခင် ဖြစ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ် ဆိုပါစို့... အဲဒါပြီးရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ?”
“ကျွန်တော်က နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက်ပေါ်တဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်ရင်ရော... အဲဒါက ဘာဖြစ်လဲ?”
လီထျန်းကန်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်မိပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကလေးက ပြောချင်နေသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ သူက ဤမျှအထိ ထူးချွန်ပြလျှင်တောင် ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ဘာပြန်ရမှာလဲ ဟူ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မိဘများ၏ ချီးကျူးစကားလား သို့မဟုတ် သူတို့၏ အဖော်ပြုမှုလား?
မြောက်ပိုင်းရန်တွင် ၁၄ နှစ်တိုင်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်များကို တွေးမိသည့်အခါ လီထျန်းကန်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည် သူသည် ဖခင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို တကယ်ပင် ပျက်ကွက်ခဲ့လေပြီ။
သူက လီမုရှို့ကို ပြောလိုက်သည် “ဒုတိယဦးလေး... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဟောင်အာ့ကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်၊ လွဲချော်ခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေအတွက်လည်း ကျွန်တော် ပြန်လည် ပေးဆပ်ပါ့မယ်။”
လီမုရှို့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြီး “ကောင်းပြီ၊ ငါ အများကြီး ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဟောင်အာ့ကို တစ်ချက်သွားကြည့်ပြီးရင် ငါ ထွက်သွားတော့မယ်။”
“ဒုတိယဦးလေး... ဦးလေး သွားမယ့်ကိစ္စက ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ မေးလို့ ရမလား?” လီထျန်းကန်းက အမြန် မေးလိုက်သည်။
“မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့ပါ၊ မိုးရွာမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးဖို့ ရှိလို့” ဟု လီမုရှို့က ပြုံးလျက် ပြောကာ လက်ယမ်းပြပြီး အေးအေးလူလူပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
...
...
လီဟောင်သည် သူ၏ဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ‘ရှောင်ရို’ အမည်ရှိ မြေခွေးဖြူလေးမှာ တစ်နေရာမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လီဟောင့်ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
လီဟောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် မြေခွေးဖြူလေးကို ဖက်ကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှ အမွှေးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း -
“မင်း ခုနက ဘယ်တွေ ပြေးလွှားနေတာလဲ၊ ငါ မင်းကို မတွေ့မိပါလား?”
မြေခွေးဖြူလေးမှာ စကားမပြောနိုင်သော်လည်း အသနားခံသည့် အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ လီဟောင့် ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်နေသည်။
လီဟောင်သည် သိပ်ပြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ မြေခွေးဖြူလေးကို ချီကာ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးက စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စစ်တုရင်ဘူးထဲမှ အကြွေစေ့တစ်စေ့ကို အသာအယာ ကောက်ယူကာ လက်ချောင်းများကြားတွင် ကစားရင်း၊ ထိုင်ခုံတွင် ပျင်းရိစွာ မှီလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ဝင်လာသဖြင့် လီဟောင် လန့်သွားသည်။
“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ကောင်လေး? ပဉ္စမဦးလေးက မင်းနဲ့ စစ်တုရင်လာမကစားဘူးလား?”
ရောက်လာသူမှာ လီမုရှို့ ပင်ဖြစ်သည်။
လီဟောင် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ သတိဝင်လာကာ ပြုံးလိုက်သည် “ဒုတိယအဘိုး... အားနေတာလား? ငါးနဂါး သွားမျှားကြမလား။”
လီမုရှို့က သူ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ကာ “ဘာနဂါးမျှားမှာလဲ၊ မင်း မိရောမိလို့လား? မင်းအဖေ ပြန်ရောက်နေတာကို သူနဲ့ အချိန်ပို မပေးဘဲနဲ့။”
လီဟောင်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ရယ်လိုက်သည် “ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကတော့ နဂါးအငယ်စားလေး တစ်ကောင် မိသေးတာပဲ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် နဂါးအစစ်ကို မိမှာ သေချာပါတယ်။”
“မင်းကတော့ ဖြစ်ချင်တာပဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကြောင်ကန်း တိုးတာပါကွာ!”
လီမုရှို့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါ ခဏလောက် အဝေးကို သွားစရာ ရှိတယ်။ မင်း ငါးမျှားချင်ရင် ဦးလေးဖုန်းကို သွားရှာလိုက်။ တတ်နိုင်ရင် တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့။ အဲဒီကန်ထဲမှာ ငါ ရှာမတွေ့သေးတဲ့ နဂါးအိုကြီး တစ်ကောင် ရှိနေတယ်။ မင်းက ၁၅ လီ နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ အဲဒါက မင်းအတွက် အန္တရာယ် ရှိသေးတယ်။”
လီဟောင်က ပြုံးလျက် “ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ။”
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ‘ထာဝရနွေဦးဝင်း’ (Eternal Spring Court) ၌
“ဘာပြောလိုက်တယ်?!”
ပင်မဆောင်အတွင်း၌ ဟယ်ကျန့်လန် ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ကော်ဇောပေါ်သို့ ကျသွားပြီး လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်စင်ကာ လက်ဖက်ခြောက်များ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။