စိတ်ထဲကရန်သူကြီးတစ်ဦးကို ဖယ်ရှားပြီးတာကြောင့် ခန်းရှီမျက်နှာမှာ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်စွာနဲ့ အဲ့ဒီညမှာပဲ နန်းတော်ထဲမှာ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်၊ ဝေရှောင်ပေါင်နဲ့ စုန့်ချင်းရှုတို့ကို ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပခဲ့တယ်။
ဧည့်ခံပွဲအတွင်းမှာ ကျူးမိုကျိက ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ခန်းရှီကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ခန်းရှီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှက်လို့ ပြန်တော့မယ်လို့ သူ ထင်လိုက်တာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။ “ဆရာတော်ရဲ့ သိုင်းပညာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မှားယွင်းတာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ ပြန်ရမှာလဲ”
ကျူးမိုကျိက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေတယ်၊ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ပြန်လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ကိုယ်တော်က ခဏတာ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာမှာ ပြဿနာလေး တစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ နင်မာဘုန်းကြီးကျောင်းက အကြီးအကဲတွေဆီ ပြန်သွားပြီး မေးမြန်းဖို့ လိုပါတယ်။ ဧကရာဇ် နားလည်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
စုန့်ချင်းရှုလည်း ပြောလိုက်တယ်။ “ဧကရာဇ်၊ ကျွန်တော်လည်း ဆရာတော်ရဲ့ အခြေအနေကို နည်းနည်းတော့ သိပါတယ်။ ဆရာတော် ပြောတာ အမှန်ပါပဲ”
“ဒါဆိုလည်း ငါ ဆရာတော်ကို ခက်ခဲအောင်မလုပ်တော့ဘူး။ ခဏနေရင် ငါ လူတစ်ယောက်ကို စေလွတ်ပြီး မဟာမိတ်စာချုပ် တစ်စောင် ရေးခိုင်းလိုက်မယ် ဆရာတော်က တိဘက် ဘုရင်ဆီကို ယူသွားပါ။ နှစ်နိုင်ငံ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကိုတည်ဆောက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”ခန်းရှီ အံ့ဩသွားပေမဲ့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။
“ချင်မင်းဆက်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့တိဘက်ပြည်အတွက် ကံကောင်းခြင်းပါပဲ” ကျူးမိုကျိ မျက်နှာက ပျော်ရွှင်နေတယ်။ ဒီတစ်ခါ အလယ်ပိုင်းဒေသခရီးစဉ်က အောင်မြင်တယ်လို့ မပြောနိုင်ပေမဲ့ မန်ချူးတွေနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်ခဲ့တာကြောင့် ပြန်သွားရင် ဘုရင်က ကျေနပ်မှာသေချာပါတယ်။
“နင်မာ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ အရင်မျိုးဆက် ဆရာတော် လျန်ဟွာရှင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီး သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်တော့မယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ ဆရာတော်အနေနဲ့ ကျွန်ုပ်အတွက် စကားပါးပေးပါ။ ကျွန်ုပ် အားတဲ့အခါ လျန်ဟွာရှင်ရဲ့ ပြိုင်စံရှား သိုင်းပညာကို လေ့လာပါဖို့ နင်မာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို လာခဲ့ပါ့မယ်” ထိပ်ဆုံးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်က သူ့ရဲ့ ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ်။
ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ မိမိထက် အနည်းငယ်သာ အဆင့်နိမ့်သော ယွမ်ချန်းကျီကို အပြုံးမပျက်ပဲ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာကို တွေးမိလိုက်တော့ ကျူးမိုကျိရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားပြီး “နင်မာဘုန်းကြီးကျောင်းက ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ကို သေချာပေါက် ကော်ဇောခင်းပြီးကြိုဆိုမှာပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒေါင်ဖန်းပုပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ့ဘာသာ ဝိုင်ငှဲ့သောက်နေတယ်။
သူ့ရဲ့ ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ စုန့်ချင်းရှု နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားတယ်၊ ဒေါင်ဖန်းရဲ့ သိုင်းပညာက အလွန်မြင့်မားလှပြီး အခုလိုရုပ်ရည်ချောမောပုံမျိုးနဲ့သာခေတ်သစ်ကို ရောက်ရင် စူပါစတားတွေနောက်ကို လိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ရူးသွပ်စေမယ့် အနေအထားပဲ။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုန့်ချင်းရှု နန်းတော်ထဲမှာ ငှက်တစ်ကောင်လို ပျင်းရိနေပြီ။ ဧည့်ခံပွဲပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ ကျူးမိုကျိ တိဘက်ကို ပြန်သွားပြီ။ ဝေရှောင်ပေါင်လည်း သူ့မိန်းမနဲ့ နပ်ဖို့ အိမ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်သွားပြီ။ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ကတော့ တည်နေရာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး သူဘယ်မှာ ရှိမှန်း ဘယ်သူမှမသိဘူး။ စုန့်ချင်းရှုသာ ပထမအဆင့် အစောင့်အရှောက်အနေနဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေရတယ်။
"ခန်းရှီက ငါ သိုင်းလောကသားဖြစ်တာကို ထည့်တွက်ပြီး အထူး ခွင့်ပြုချက် ပေးထားလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ နေ့တိုင်း နန်းတော်ထဲမှာ လှည့်ပတ် ကင်းလှည့်နေရရင် အခြားကမ္ဘာက ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှက်စရာကောင်းလွန်းတယ်" စုန့်ချင်းရှု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
ခန်းရှီရဲ့ ပြောပုံအရ သူက ပုံမှန်အားဖြင့် လုပ်စရာ အတည်တကျ မရှိဘူး။ လိုအပ်တဲ့အခါ သူ့ကို အကြောင်းကြားလိမ့်မယ်။
"အင်း၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို စောင့်နေရတဲ့ မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ဒီခံစားချက်က တကယ် မကောင်းဘူး" စုန့်ချင်းရှု ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်နေတယ်။
"လူသတ်သမား!" အဝေးကနေ ဝိုးတဝါး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ စုန့်ချင်းရှုသာ အတွင်းအား နက်ရှိုင်းမှု မရှိရင် ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး။
"ဘယ်လို လူသတ်သမားက ဒီလောက်တောင်မိုက်မဲပြီး လူသူနည်းပါးတဲ့ ဥယျာဉ်ကို ပြေးရတာလဲ?" စုန့်ချင်းရှုက သနားသလို ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ပျင်းနေတာကို သတိရတော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး အသံလာရာဆီကို ဦးတည်ပြီးသွားလိုက်တယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လက်နက်ချင်း ထိခိုက်တဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ စုန့်ချင်းရှု ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။ မန်ချူး နန်းတွင်းအစောင့်တွေထဲမှာ တကယ့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးတွေ မရှိပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ သူတို့နဲ့ တွေ့ရင် လူသတ်သမား လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။
စင်္ကြံကို ဖြတ်ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတဲ့အခါ စုန့်ချင်းရှု မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
နန်းတွင်းအစောင့်တွေ ဝိုင်းပြီးတိုက်ခိုက်ခံနေရတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့သူက မျက်နှာကို အနက်ရောင်ပုဝါနဲ့ စည်းထားပေမဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်က ဒါမဟုတ်ဘူး။ စုန့်ချင်းရှု မျက်နှာပြောင်းလဲသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူမလက်ထဲက ရွှေရောင် တောက်ပနေတဲ့ မြွေပုံသဏ္ဌာန် ဓားရှည်ပဲ။
"ရွှေမြွေဓား?" စုန့်ချင်းရှု စိတ်ထဲမှာ လန့်သွားတယ်။ ယွမ်ချန်းကျီ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက မိန်းကလေးဖြစ်တာကို ဆက်စပ်ကြည့်တော့ လူသတ်သမား ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး။
စုန့်ချင်းရှု စိတ်ထဲမှာ ရှချင်းချင်းကို အလွန်လေးစားမိတယ်။ သူ့ခင်ပွန်း ချင်မင်းဆက်လက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အစောင့်အကြပ် တင်းကျပ်တဲ့ မန်ချူး တားမြစ်နန်းတော်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ဆို ခန်းရှီကို လုပ်ကြံတာက ဝါးခြင်းနဲ့ ရေခပ်သလိုပဲ အချည်းနှီး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ အခုတော့ အသက်ရှင်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေပြီ။
စုန့်ချင်းရှု စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခဏတာအတွင်းမှာ ရှချင်းချင်းက အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ။ သူမရဲ့ လက်မောင်းမှာ ဓားချက်တစ်ခု ထိသွားတာကြောင့် ညည်းသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ဆက်စောင့်နေလို့မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်တာနဲ့ စုန့်ချင်းရှုက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ‘နဂါးနှစ်ကောင် ရေသောက်ဆင်း’ သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ လက်ပန်းကျနေသော ရှချင်းချင်းကို နောက်ပြန် ဆွဲယူလိုက်တယ်။
ရှချင်းချင်းက ပတ်ပတ်လည်ကနေ ခုတ်လာတဲ့ ဓားရှည်တွေကို ရှောင်တိမ်းနေချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားတဲ့ အင်အားတစ်ခု သက်ရောက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံသဏ္ဍာန်မမြင် ရတဲ့ လက်ကြီးတစ်စုံနဲ့ အဝေးက အမှောင်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားသလို ခံစားရတယ်။
အစပိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ရှချင်းချင်းက ပြန်တည်ငြိမ်လာတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရင် သူမသေရမှာသေချာတယ်၊ အခု မသိတဲ့နေရာကို ဆွဲခေါ်သွားတာက အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ပေးလိုက်တာပဲ။
သူမ စိတ်ထဲမှာ သေဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် ခင်ပွန်းအတွက် လက်စားမချေရသေးတဲ့အတွက် နန်းတွင်းအစောင့်အချို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးရမှာကိုတော့ မလိုလားဘူး။
စုန့်ချင်းရှုက လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆွဲခေါ်တာဖြစ်လို့ အင်အားမလုံလောက်မှာစိုးတာကြောင့် အစကတည်းက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့တယ်။
ရလဒ်အနေနဲ့ ရှချင်းချင်းက သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါ အရှိန်ကြောင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ စုန့်ချင်းရှုလက်တွေက သူမရင်ဘတ်ပေါ် တည့်တည့် ဖိမိသွားတယ်။
ရှချင်းချင်း လေထဲမှာ လှုပ်ရမ်းနေတာကြောင့် အနည်းငယ်မူးဝေနေတယ်။ ဆင်းလာတာနဲ့ လက်ကြီးတစ်စုံက သူမရဲ့ နို့အုံတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို ခံစားလိုက်ရတော့ ချက်ချင်းပဲ ရှက်ရွံဒေါသထွက်သွားပြီး အဲ့ဒီလက်တွေကို ဓားနဲ့ ခုတ်ချလိုက်တယ်။ “ရမ္မက်ကြီးတဲ့နှာဗူး သေလိုက်တော့!”
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး စုန့်ချင်းရှု ချက်ချင်း ခုန်ထွက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ရှက်ရွံတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ "ဒီလောက် နူးညံ့ပြီး ပျော့ပြောင်းတာ၊ တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ!" လို့ တိုးတိုးလေး ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင်!” စုန့်ချင်းရှုရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရှချင်းချင်း အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့!” အဝေးကနေ အစောင့်တွေ ဒီဘက်ကို ရောက်လာတာကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက ရှချင်းချင်းကို ဆွဲဖက်ပြီး ထွက်ပြေးလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ခါးသေးသေးလေး အဖက်ခံလိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရတော့ ရှချင်းချင်း မျက်မှောင်ကြုံသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဒေါသထွက်ချင်ပေမဲ့ နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ အစောင့်တွေကို စဉ်းစားမိပြီး အောင့်အီးထားလိုက်တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို ချီထားပေမဲ့ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ အရှိန်မှာ လုံးဝနှေးကွေးခြင်းမရှိပေ။ ခြေဖျားထောက်လိုက်တာနဲ့ အသံမကြားရဘဲ ဆယ်ပေလောက်အထိ ရောက်ရှိသွားတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ လိုက်လာတဲ့အစောင့်တွေအားလုံး သူတို့ကို မျက်ခြေပြတ်သွားကြတယ်။
"ရှင်ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက ဒီလောက် ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" စုန့်ချင်းရှုက လိုက်လာတဲ့သူတွေကို မျက်ခြေဖြတ်ပြီး ရှချင်းချင်းကို သူ့နေရာသို့ ခေါ်လာပြီး ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ရှချင်းချင်းက စုန့်ချင်းရှု ရင်ခွင်ထဲကနေ ညင်သာစွာ ထွက်လာပြီး မျက်နှာက အနက်ရောင်ပုဝါကို ချွတ်လျက် နူးညံ့တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဒီလောက်လဲ မဟုတ်ပါဘူး" စုန့်ချင်းရှု နှစ်ချက် ရယ်မောလိုက်တယ်။
"ယွမ်အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကတောင် ရှင့်လောက် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး" ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ခင်ပွန်းကို တွေးမိလိုက်တော့ ရှချင်းချင်း ရင်ထဲမှာ နာကျင်သွားပြီး ကြယ်ရောင်မျက်လုံးတစ်စုံမှာ မြူမှုန်တွေ ဝေဝါးလာတယ်။
"အင်း၊ ယွမ်ကတော်လည်း အရမ်းဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့တော့" စုန့်ချင်းရှုလည်း စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေတဲ့သူကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမှန်း မသိဘူး။
သတိပေးလိုက်သလိုပဲ ရှချင်းချင်း ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စုန့်ချင်းရှုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်၊ "အဲ့ဒီနေ့က ရှင်လည်း ထိုက်ရှန်းမှာ ရှိနေခဲ့တာလား?"
"ဟုတ်ပါတယ်..." စုန့်ချင်းရှု ခေါင်းငုံ့ပြီး ခါးခါးသီးသီး ပြောလိုက်တယ်။ ပြောရရင် ကိုယ်တိုင်က သူ့ခင်ပွန်းကို သတ်တဲ့ သူတွေထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့တစ်ယောက်ပဲ။ မိမိကိုယ်တိုင်က နန်းတွင်းက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင် သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဆိုတော့ ငြင်းလို့လည်း မရဘူး။
"သေစမ်း!" ရှချင်းချင်း အသံချိုချိုလေးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်းရှု ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်တယ်။
ခုနက စကားထွက်လာကတည်းက စုန့်ချင်းရှုက သတိထားနေပြီ။ ရှချင်းချင်းက စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်တာဖြစ်လို့ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ စုန့်ချင်းရှုက ချက်ချင်း သူမရဲ့ ချိုင်းအောက်က အကြောကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်တယ်။
စကားပြောဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ မလှမ်းမကမ်းက ကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ ခြေသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတော့ စုန့်ချင်းရှု မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်က ရှချင်းချင်းရဲ့ လည်စည်းကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြုတ်လိုက်တယ်။
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ” ရှချင်းချင်း အသံထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
စုန့်ချင်းရှုက သူမရဲ့ အင်္ကျီကို ချွတ်နေရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
"မိန်းကလေး ယွီယွီ၊ ငါက မင်းရဲ့ အဝတ်အစားကို ခဏ ငှားချင်တာလို့ ပြောရင် ယုံမလား?"