အခန်း ၇၇ ချိုမြိန်သော မိန်းကလေး

လူအင်အားထောင်နဲ့ချီပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ချီတက်လာရင်း ဖြတ်သွားတဲ့ နေရာတိုင်းက ဂိုဏ်းတွေဟာ လေတိုက်ခံရတဲ့ မြက်ပင်တွေလို ဦးညွှတ်ကြတယ်။ လက်နက်မချချင်တဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ ဂိုဏ်းတွေလည်း စစ်သည် သုံးထောင်ကြောင့် ချက်ချင်း မြေပြင်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတယ်။

ဟဲပေပြည်နယ် ဖေးယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက ဌာနချုပ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေတယ်။ ဝေရှောင်ပေါင်က အဓိက နေရာမှာ ရပ်ပြီး ဘုရင့်အမိန့်တော်ကို အဓိပ္ပါယ်မရှိစွာဖတ်ပြနေတယ်။

ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက နောင်တနဲ့ မကျေနပ်တဲ့ ခံစားချက်ကို ကြည့်ပြီး စုန့်ချင်းရှု စိတ်ထဲမှာ အတော်လေး မချိတင်ကဲဖြစ်နေတယ်၊ ဒီ အရင်ခေတ်လူတွေရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ ထည့်ထားလဲ၊ ဘုရင့်အမိန့်တော်ကို နာခံပြီး ချင်မင်းဆက်ကို သစ္စာရှိကြောင်း ကြေညာလိုက်ရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တရားရုံးရဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို လက်ခံပြီး ချင်မင်းဆက်ကို သစ္စာရှိကြောင်း အမည်ခံရုံနဲ့ ဘာမှ မဆုံးရှုံးဘူး၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသလိုမျိုး ဖြစ်နေကြတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းတွေ အတော်များများကလည်း ကျောက်တောင်ကို ဥနဲ့ ပေါက်သလို တိုက်ခိုက်ဖို့ရွေးချယ်ကြပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး သိုင်းလောကကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နေကြတာလဲ...

စုန့်ချင်းရှု ဒီ အရင်ခေတ်လူတွေက ဒီဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ဂုဏ်ပုဒ်တွေကို ဘယ်လောက် အလေးထားတယ်ဆိုတာ သေချာ မသိဘူး။ မင်မင်းဆက်ရဲ့နောက်ပိုင်းမှာ တန်မျိုးနွယ်နဲ့ ကွေမျိုးနွယ်တို့က မင်မင်းဆက်ရဲ့ အမွေခံနေရာအတွက် အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြပြီး မန်ချူးတွေကို အလကား အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ကြတယ်...

ဒီ ဖေးယွင်ဂိုဏ်းက ချင်မင်းဆက်ရဲ့ ခန့်အပ်မှုကို လက်ခံလိုက်တာနဲ့ သူ့ဘဝမှာ မင်မင်းဆက်ကို ထောက်ခံတဲ့ အခြားအုပ်စုတွေနဲ့ နီးစပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဆိုရိုးစကားအရ “မတူကွဲပြားတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့အယူအဆရှိသူတွေဟာ အတူနေလို့မရဘူးတဲ့”(လမ်းကြောင်းမတူရင် အတူလျောက်လို့မရဘူးတဲ့)

"ဒီရှေးခေတ်လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တကယ်နားလည်ရခက်တယ်" စုန့်ချင်းရှုက ခေါင်းခါယမ်းပြီး စိတ်ထဲက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။ လက်ထဲက အချက်အလက်တွေကို လှန်လှောကြည့်ပြီး ဘယ်ဂိုဏ်းက နောက်ဆုံး ကံဆိုးမယ့်သူလဲဆိုတာ ရှာဖွေနေတုန်း 'ဝမ်ဝူဂိုဏ်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံး ချက်ချင်း သူ့မျက်လုံးထဲ ရောက်လာပြီး စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း လှုပ်ရှားသွားတယ်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စစ်တပ်ကြီးသည် ဝမ်ဝူတောင်ခြေသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒေသခံအရာရှိများသည် ဝေရှောင်ပေါင်၏ ပင်မတဲ၌ ဝမ်ဝူဂိုဏ်း၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြနေကြသည် "ဝမ်ဝူဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် စီတုဘိုလီဆိုတာ အရင်က ပင်ရှီမင်းသား ဝူဆန်ကွေ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်၊ ပင်ရှီမင်းသားက ကျွန်တော်တို့ ချင်မင်းဆက်ကို သစ္စာခံလိုက်လို့ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ပြီး သိုင်းလောကထဲရောက်လာတာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ဝူတောင်မှာပဲ အခြေချခဲ့တယ်..."

"ဝမ်ဝူတောင်က တည်နေရာ အန္တရာယ်များပြီး တောင်တက်လမ်းလေးတစ်လျှောက်မှာ သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ စောင့်ကြပ်နေတာကြောင့် ကာကွယ်ရလွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ရခက်တယ်..." ဒေသခံ အရာရှိက ပြောရင်း ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ မျက်နှာကို အကဲခတ်နေတယ်။

စီတူဘိုလီရဲ့ လက်အောက်မှာ လူတစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီး အများစုက အရင်တုန်းက စစ်မှုထမ်းဖူးတဲ့ စစ်သားဟောင်းတွေပဲ၊ ဝမ်ဝူတောင်မှာ အခြေချပြီးကတည်းက ဒေသခံအရာရှိတွေလည်း သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ မစဉ်းစားခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဓားပေါ်မှာ သွေးအမြဲစွန်းနေတဲ့သူတွေ‌ရှေ့ရောက်တော့ ရဲမက်တွေနဲ့ တာဝန်ရှိသူတွေက ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။

ဒီလူအုပ်စုက ပုန်ကန်တော်လှန်ဖို့ လက္ခဏာမပြတာကြောင့် ဒေသခံအရာရှိတွေက ဗဟိုအစိုးရကို တိုင်ကြားရင် သူ့ရဲ့ ရာထူးတိုးတက်လမ်းအတွက် ထိခိုက်မှာကို ကြောက်တာကြောင့် မျက်စိမှိတ်ပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အခု ဝမ်ဝူဂိုဏ်းက ပိုကြီးလာပြီး တရားဝင်စစ်တပ်နဲ့တောင် ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

"ဝေသခင်လေးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လူတွေ စုံစမ်းပြီးပါပြီ၊ ဝမ်ဝူတောင်က တကယ်ကို ခုခံသူတွေအတွက် အားသာချက်ရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရခက်တယ်၊ အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်ရင် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးနိုင်ပါတယ်" မြင်းစီးတပ်သား အရာရှိတစ်ဦးက ဝေရှောင်ပေါင် နားနားကပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

" ဒီဝမ်ဝူဂိုဏ်းဆိုတာက ကြည့်ရတာနဲ့ ချင်ပြည်ထောင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး မင်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ လုပ်နေတာပဲ၊ မိုးမြေအဖွဲ့နဲ့ ဘယ်လိုဆက်စပ်မှုရှိလဲ မသိဘူး" 

ဝေရှောင်ပေါင် နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားပြီး လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ "ဒီညတော့ အားလုံး တပ်စခန်းချပြီး အနားယူကြ၊ ဝမ်ဝူဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်မယ့် ကိစ္စကို သေချာ စဉ်းစားရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အရာရှိတွေ အသီးသီး ထွက်သွားကြတယ်။ ကိုယ်ရံတော် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ ရှောင်အာကို ကြည့်ပြီး စုန့်ချင်းရှုနဲ့ ဒိုလုံတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြုံးပြပြီး အလိုက်သိစွာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ရှောင်ပေါင်၊ ဒီဝမ်ဝူဂိုဏ်းက လူတွေက ကြည့်ရတာနဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေပဲ၊ မင်းက ချင်ဧကရာဇ်ကို ကူညီပြီး သူတို့ကို နှိမ်နင်းနေတာ၊ ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံး မန်ချူးတပ်တွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာ..." လူတွေ ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ရှောင်အာ မျက်ရည်ဝဲလာပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ဝေရှောင်ပေါင်ကို ကြည့်တယ်။

"ရှောင်အာ၊ ဘုရင့်အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘူးလေ၊ မင်းယောက်ျားလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး" ဝေရှောင်ပေါင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီ မန်ချူး အရာရှိ မလုပ်ဘဲ တောတောင်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ မရဘူးလား၊ အခုလို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြနေရတာထက် အဆတစ်ရာ ပျော်ရွှင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား" ရှောင်အာက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ဝေရှောင်ပေါင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"အဲဒါတော့ မသေချာဘူး..." ဝေရှောင်ပေါင် စိတ်ထဲမှာ သဘောမတူဘူး၊ ဒီစည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို သူ မစွန့်လွတ်နိုင်သေးဘူး၊ ပါးစပ်ကတော့ အလျင်အမြန် ချော့မော့ပြောလိုက်တယ် "ကောင်းတဲ့ ရှောင်အာလေး၊ မင်းယောက်ျားက မိုးမြေအသင်းက အစိမ်းရောင်သစ်သားခန်းမရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ၊ ငါ ဝမ်ဝူဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနည်းလမ်းကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်လိုသေးတယ်..."

"ရှောင်ပေါင်၊ မင်းက အကောင်းဆုံးပဲ " ရှောင်အာက ငိုနေရာကနေ ရယ်လိုက်တယ်။

တမင်သက်သက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်နေတဲ့ စုန့်ချင်းရှုက တဲကြီးထဲက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တီးတိုးပြောနေသံကို ကြားတော့ စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်ပြုံးလိုက်တယ် "ဝေရှောင်ပေါင်လည်း ဝမ်ဝူဂိုဏ်းကို လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးနေပုံပဲ၊ ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေသွားပြီ"

ညဉ့်နက်လာသောအခါ စုန့်ချင်းရှုသည် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ငွေရောင်သံချပ်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ပြီး တိတ်တဆိတ် ဝမ်ဝူတောင်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

စစ်တပ်ကြီး ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ဝမ်ဝူဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် အလွှာလိုက် စစ်သားအများအပြားကို နေရာချထားသောကြောင့် ယုန်ပင်လျှင် လွတ်မြောက်ရန် မလွယ်ကူပေ။

စုန့်ချင်းရှုတွင် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ကိုယ့်ဖော့သိုင်းပညာ ခြေရာမဲ့သဲပြင်ပေါ်လျှောက်လမ်းခြင်းရှိတာကို ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။ အားကုန်သုံးလိုက်လျှင် အစောင့်များသည် လေညှင်းလေးတစ်ချက်ကိုသာ ခံစားမိပြီး စုန့်ချင်းရှုသည် လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားကာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည့်တိုင် သူ့အရိပ်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယနေ့ ကမ္ဘာတွင် ယခုလိုအခြေအနေမျိုး၌ တိတ်တဆိတ် တောင်ပေါ်သို့တက်နိုင်သော သိုင်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်သည်—ဒေါင်ဖန်းပုပိုင် တစ်ဦး၊ နေကြာသိုင်းဘိုးဘေး တစ်ဦး၊ အစိမ်းရောင်တောင်ပံ လင်းနို့ဘုရင် ဝေယွီရှောင် တစ်ဦး... ကျူးမိုကျိသည် သိုင်းပညာ မြင့်မားသော်လည်း မည်သည့်အစောင့်ကိုမျှ သတိမထားမိဘဲ တက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝမ်ဝူဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကစခန်း သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ ကျန်းရိုက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ လက်နဲ့ ပါးကို ထောက်ပြီး ကောင်းကင်က လင်းလက်နေတဲ့ လမင်းကို ငေးကြည့်နေတယ်။

တောင်အောက်မှာ မန်ချူးစစ်တပ်ကြီး ရောက်လာပြီး နေ့ခင်းဘက်မှာ အစ်ကိုတွေ၊ ဦးလေးတွေ၊ တူတွေ၊ မောင်တွေက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သဘောထားကွဲလွဲပြီး ငြင်းခုန်ကြလို့ လူတွေ အတော်လေး ကြောက်လန့်နေကြတယ်။

ဆရာကြီးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ မျက်နှာကို တွေးမိတော့ ကျန်းရိုက လမင်းကိုကြည့်ပြီး လက်ကလေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုကပ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းလိုက်တယ် "လနတ်သမီး၊ လနတ်သမီး၊ ကျွန်မတို့ ဝမ်ဝူဂိုဏ်းကို ဒီအခက်အခဲက ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီပေးပါ"

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး မသိစိတ်က အော်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လက်က လျှပ်စီးလက်သလို မြန်ဆန်ပြီး သူ့မရဲ့ သွေးကြောတွေကို လျင်မြန်စွာ ထောက်ပြီးပိတ်လိုက်တယ်။

စုန့်ချင်းရှု မျက်စိရှေ့မှ မိန်းမပျိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးက အတော်လေး ချိုမြိန်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေက မှောင်မဲတောက်ပနေတယ်။ မျက်လုံးထဲမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်နေပြီး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေတယ်။ စိတ်ထဲတွင် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အသက်ကို ကြည့်ကာ သူမသည် ကျန်းရို ဖြစ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရန်သူ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ အသံကို ကြားသောအခါ စုန့်ချင်းရှုသည် လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားကာ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မိန်းကလေးတွေကို လိုက်ပြီး အဓမ္မကျင့်တဲ့ လူဆိုးလား?" ကျန်းရိုက သိုင်းလောကရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကို တွေးပြီး ပိုကြောက်လာတယ်။

သူမရဲ့ အတွေးတွေကို ခန့်မှန်းမိတဲ့ စုန့်ချင်းရှုက သူမကို ရယ်မောစွာ ကြည့်ပြီး "မင်း ခုနက လနတ်သမီးကို ဆုတောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ လနတ်သမီးက မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းမှန်ကို ခံစားမိလို့ ငါ့ကို ကမ္ဘာပေါ်ကို စေလွှတ်ပြီး မင်းတို့ ဝမ်ဝူဂိုဏ်းကို ကယ်တင်ခိုင်းလိုက်တာ"

ကျန်းရို မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နီရဲသွားတယ်။ သူမက မအဘူး၊ တဖက်လူက တမင်စနောက်နေတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မသိနိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့ မိန်းကလေးဆန်တဲ့ အတွေးတွေကို သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်က အကုန်သိသွားတော့ ကျန်းရို မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်လောက်အောင် ရှက်သွားတယ်။

"မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေကို ဖြေပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အော်လို့မရဘူး၊ သဘောတူရင် မျက်လုံးမှိတ်ပြ" သူမက မျက်လုံးကို လျင်မြန်စွာ မှိတ်ပြတာကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက အနည်းငယ် ပြုံးပြီး သူမရဲ့ သွေးကြောတွေကို ဖြေပေးလိုက်တယ်။

ကျန်းရိုက တည်ငြိမ်စွာ သူ့နဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ ရပ်ပြီး စားပွဲပေါ်က ဓားကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ "ရှင် ဘယ်သူလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ ကြည်လင်ပြီး နားဝင်ချိုတဲ့ အသံလေးကို ကြားတော့ စုန့်ချင်းရှု တစ်ကိုယ်လုံး လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသလိုမျိုး ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလိုက်ရတယ်။ စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်တယ် "လှပတဲ့ပန်းလေးတွေမှာ ရှိသင့်တဲ့အချက် သုံးခုရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်—အသံလေးကချိုသာရမယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်လေးကနူးညံ့ရမယ်၊ အလွယ်တကူ လှဲချနိုင်ရမယ်၊ ဒီစကားက မိန်းကလေးတွေအတွက် လုံးဝ ကိုက်ညီနေတယ်"

"ငါက မင်းတို့ ဝမ်ဝူဂိုဏ်းရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ" ဝမ်ဝူဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူ မရှိသလောက်ပဲ၊ စုန့်ချင်းရှုက သူမလို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေတယ်။ ခဏအကြာ ထိုင်ခုံ မတွေ့တာနဲ့ ဘေးက ခုတင်အစွန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

သူက သူ့ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်းရို ဒေါသထွက်ပြီး "ရှင် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေလျောက်ပြောမနေနဲ့”

"ငါအဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေပြောနေတယ်လို့ မင်းထင်တယ်ပေါ့" စုန့်ချင်းရှုက သူမကို စိတ်မရှည်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "အခု တောင်အောက်မှာ မန်ချူးရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့တွေ ထောင်နဲ့ချီရှိတယ်၊ မင်းတို့ ဝမ်ဝူဂိုဏ်းက တည်နေရာအားသာချက်ရှိပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ကျန်းရို မျက်နှာဖြူဖျော့သွားတယ်။ သူပြောတာတွေက နေ့ခင်းဘက်တုန်းက လူတွေဆွေးနွေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ စိတ်ထဲမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး "ဝမ်ဝူဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ ကံဆိုးတော့မှာလား”

သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ပုံကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှု သနားသွားတယ်။

ကောင်မလေး၊ မင်းနာမည်ကို ပြောပြရင် နတ်သမီးရဲ့ သံတမန်က ဒုက္ခခံပြီး မင်းတို့ကို ကူညီပေးမယ်"

ကျန်းရို မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှတော့ ပြန်မပြောဘူး

"မင်း မပြောလည်း ငါ ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်" စုန့်ချင်းရှုက လက်ချောင်းထောင်ပြီး တွက်ချက်နေဟန်ပြုကာ ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်လုပ်ပြီး "မင်းနာမည်က ကျန်းရို မဟုတ်လား?"

"မင်း ဘယ်လိုသိလဲ?" ကျန်းရိုက အံ့အားသင့်ပြီး မအော်မိအောင် ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်စွာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါက လမင်းနတ်သမီး စေလွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောပြီးပြီပဲ၊ မင်း မယုံသေးဘူးလား" စုန့်ချင်းရှု နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာတယ်။

ကျန်းရို စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း တွေဝေသွားပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ် "မင်းက ငါတို့ကို ဘယ်လို ကယ်တင်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

"မင်းက ရာထူးနိမ့်တဲ့ မိန်းမငယ်လေးဆိုတော့ မင်းကို ပြောပြလည်း အသုံးမဝင်ဘူး" စုန့်ချင်းရှု ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတာကို မြင်တော့ ရယ်လိုက်တယ် "မင်းနဲ့ ဆော့ကစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ မင်းဆရာကြီးဆီ အမြန်ခေါ်သွား"

ကျန်းရိုက ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သူ့ဆရာကြီးဆီ ခေါ်သွားဖို့ မဝံ့ရဲဘူး။ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး 

ဓားဖြင့်ချိန်ရွယ်ကာ "မင်း ဘယ်သူလဲ မြန်မြန်ပြော၊ မဟုတ်ရင် တကယ် အော်တော့မယ်" 

စုန့်ချင်းရှု လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းရိုသည် ကြီးမားသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ဟန်ချက်ပျက်ကာ တဖက်လူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားသည်။

"အား~" ကျန်းရို နောက်ဆုံးတော့ မအောင့်နိုင်တော့ပဲ မိန်းမတို့၏ သဘာဝအတိုင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ခါးလေးကို လက်နဲ့ ထိန်းထားပေမယ့် စုန့်ချင်းရှုက သူမကို တားဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ သူမကို ချီပြီး အိမ်အပြင်ကို ပျံသန်းသွားကာ အသံကြားလို့ ရောက်လာတဲ့ တပည့်တွေကို ပြုံးလျက်ဖြင့် ကြည့်နေတယ်။

သူသည် ဝေရှောင်ပေါင်၊ ကျူးမိုကျိနှင့် အခြားသူများကို မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာလာပါက တဲထဲ၌ မိမိမရှိကြောင်း သိရှိသွားမည်ကို အမြဲစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သော်လည်း သစ်သားအိမ်များအားလုံး တူညီနေသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး စီတူဘိုလီ၏ နေရာကို ခဏတာအချိန်အတွင်း ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

စုန့်ချင်းရှုသည် အတွင်းအား တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ အကြားအာရုံအလွန်ကောင်းလာရုံမျှမက အမြင်အာရုံလည်းအလွန်ကောင်းလာသည်။ လေထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဆုတောင်းသံကို ကြားသောအခါ အသံလာရာသို့ လိုက်သွားရာမှ ကျန်းရိုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမက သူ့ရဲ့အစီအစဉ်အတိုင်း စီတူဘိုလီဆီကို ခေါ်မသွားချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူရောက်နေတာကို ဖော်ထုတ်ကာ ကျန်းရိုကို အသုံးချပြီး စီတူဘိုလီ ထွက်လာအောင် လုပ်လိုက်တယ်။

"အသံကျယ်ကျယ် အော်ပါ၊ ပိုပြီး သနားစရာကောင်းအောင် အော်လေ ပိုကောင်းလေပဲ" စုန့်ချင်းရှုက သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး သေးသွယ်တဲ့ ခါးလေးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပွတ်သပ်နေတယ်။ ဆိုရိုးစကားရှိတယ်မဟုတ်လား၊ အခွင့်အရေးရတုန်းကို မယူတဲ့ကောင်က လူမိုက်ပဲ။

ကျန်းရို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ခဏချင်း သွေးကြောတွေ ပိတ်ပြီးထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရတယ်။ ပါးစပ်တစ်ခုပဲ အသံထွက်နိုင်တော့တယ်။ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တကယ်ပဲ အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။