အခန်း ၇၀ ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ လျှာအစွမ်း

"ငါ့ကို မင်းတို့ရဲ့ မန်ချူးဘက်ကို သစ္စာခံခိုင်းချင်တာလား?" သွေးဓားအဘိုးအို အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "အခု မွန်ဂိုအင်ပါယာက ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး ပြည်ထောင်ဖြစ်ပြီး အင်အားကြီးမားတယ်၊ လက်အောက်ခံ မြင်းစီးတပ်သား သန်းနဲ့ချီရှိတယ်၊ သူတို့ ဖြတ်သွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ရန်သူတွေ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးကြတယ်။ အခု တချို့နိုင်ငံတွေက ခုခံနေသေးပေမဲ့ ယဲ့ယဲ့ပဲ ရှိတော့တာ။ ငါက အရူးမို့ မင်းနဲ့ မန်ချူးဆီလိုက်ရမှာလား”

"အဘိုးအိုက ဒီလောက်ဉာဏ်ကောင်းပြီးအမြင်ရှိတာကို ကျွန်တော်က မန်ချူးကို သစ္စာခံဖို့ တိုက်တွန်းရင် ဒါ အဘိုးရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို စော်ကားသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့” ဝေရှောင်ပေါင် အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်ပြောတာက မင်းကို မွန်ဂိုမှာ ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ မြှောက်စားခံရဖို့ပဲ"

"မင်းဒီလောက်လေကြီးတာ မင်းလျှာကို ကိုက်မိမှာမကြောက်ဘူးလား" သွေးဓားအဘိုးအို လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "မင်း မပြောနဲ့၊ မင်းတို့ ခန်းရှီဘုရင်လေးတောင် ဒီလိုစွမ်းရည် မရှိဘူး"

"ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အရည်အချင်းက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာလွန်တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့..." ဝေရှောင်ပေါင် တမင်တကာ ခဏရပ်လိုက်တယ်။

သွေးဓားအဘိုးအို သိချင်တာကြောင့် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ?"

"ဒါပေမဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ် လုပ်လို့ မရတဲ့ အချို့အရာတွေ ရှိတယ်" ဝေရှောင်ပေါင် သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြီး "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီလို စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး"  

"ဘာကိစ္စလဲ?" သွေးဓားအဘိုးအို သံသယဝင်တဲ့ မျက်လုံးနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဥပမာ... ချင်အင်ပါယာရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ရောင်းစားတာ" ဝေရှောင်ပေါင် နက်နဲတဲ့ အပြုံးနဲ့ ရယ်လိုက်တယ်။

သွေးဓားအဘိုးအို စိတ်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ တွေးကာ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "တိတိကျကျ ပြောစမ်း!"

"ကျွန်တော်သိသလောက်တော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မွန်ဂိုဘုရင် တိမုကျင်းက မွန်ဂိုအင်ပါယာရဲ့ အင်အားကို လေးပိုင်းခွဲထားတယ်။ အဲ့ဒီထဲက အကောင်းဆုံး တပ်ဖွဲ့ကို သူနဲ့ ငါးယောက်မြောက် မြေးတော် ဆူလဲ့ဝူတို့ ဦးဆောင်ပြီး အနောက်နိုင်ငံတွေကို စစ်ချီတယ်။ ပြီးတော့ လေးယောက်မြောက် မြေးတော် ကူဘလိုင်ကို ဂျင်ပြည်ထောင်နဲ့ စုန့်ပြည်ထောင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စေလွှတ်တယ်။ တူတော် ရူယန်မင်းသား ချာဟန်က အနောက်ဘက်ဒေသကို တိုက်ခိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးက မင်းရဲ့ သခင်၊ ခုနစ်ယောက်မြောက် မြေးတော် အာလီဘူ... ဒါ ကမွန်ဂိုလွင်ပြင်မှာ ကျန်နေပြီး ငါတို့ ချင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်။ ကျွန်တော် အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် ကျန်သုံးဘက်စလုံးက အောင်မြင်နေပေမဲ့ မင်းတို့သခင်ရဲ့ ဘက်က အရှက်ရဆုံးပဲ" ဝေရှောင်ပေါင် "တဟဲဟဲ" ရယ်မောပြီး စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာနေတယ်။ အရင်တုန်းက ရှောင်ရွှမ်းဇီဘေးမှာ မကြာခဏ နေ့လေ့ရှိပြီး သူပြောတာတွေ အများကြီး ကြားဖူးတော့ ကိုယ်တောင် ဒီကမ္ဘာ့အခြေအနေကို သိနေပြီ။

"ငါတို့မင်းသားက အာလီဘူဂါ!" သွေးဓားအဘိုးအို ဒေါသတကြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အာလီဘူဒါ၊ အာလီဘူဂါဆိုတာ စာလုံးတစ်လုံးပဲ ကွာတာလေ၊ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို အာလီဘာဘာလို့ မခေါ်ဘူး" သွေးဓားအဘိုးအို ဒေါသထွက်တော့မှာ မြင်တော့ ဝေရှောင်ပေါင် မြန်မြန် ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် ခုနက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာ မှန်တယ်မလား?"

"ဟွန့်၊ မင်းတို့ ချင်ပြည်ထောင်က အင်အား မနည်းဘူး၊ ခန်းရှီလက်အောက်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဝန်ကြီးနဲ့ စစ်သူကြီးတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းသားရှန်ကျင်းပေါင်နဲ့ ရှန်ဟိုင်ကွမ်း ဝူဆန်ကွေ့တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားဖြည့်ထားတယ်၊ ငါတို့မင်းသား ခဏတာ အရှုံးပေါ်တာက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး" သွေးဓားအဘိုးအို ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြောပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်းသားခုနစ်က ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရခဲ့ဘူးဆိုတာ သိတယ်။

အာလီဘူဂါ နေ့တိုင်း တဲထဲမှာ ကျန်သုံးဘက်က လာတဲ့ စစ်ပွဲသတင်းတွေကို ကြည့်ပြီး ‌ဒေါသထွက်လာတယ်။ ရူယန်မင်းသား ချာဟန်ကတော့ ထားလိုက်တော့၊ နောက်မျိုးဆက် ခန်ဘုရင်မှာ သူ့အတွက်နေရာ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အစ်ကိုလေးနဲ့ အစ်ကိုငါးတို့ရဲ့ စစ်ပွဲအောင်မြင်မှုက တောက်ပနေပေမဲ့ သူကတော့ အရှက်ရစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေတယ်။ နောက်မျိုးဆက် ခန်ဘုရင်‌နေရာကို ရယူဖို့ အခြေအနေက ပိုပိုပြီး အခွင့်အရေးနည်းလာတယ်...

သွေးဓားအဘိုးအိုက အာလီဘူဂါရဲ့ အနီးကပ်ဆုံး လူယုံတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် သူ့သခင်ရဲ့ စိတ်သောကကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိပဲနေမလဲ။

"ကျွန်တော့်မှာ မင်းတို့မင်းသားရဲ့ အခုအခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိရင် မင်းသားက မင်းကိုဘယ်လို ဆုတွေလာဘ်တွေပေးမယ်လို့ ထင်လဲ?" ဝေရှောင်ပေါင် မျက်စောင်းထိုးပြီး မေးလိုက်တယ်။

သွေးဓားအဘိုးအို စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွားတယ်။ မင်းသားခုနစ်က မန်ချူးကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်ရင်၊ သူက ခန်ဘုရင်ရဲ့ အချစ်ဆုံး မြေးတော်ဖြစ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဒါဆိုနောက်မျိုးဆက် ခန်ဘုရင်နေရာက သူ့အတွက် သေချာသလောက်ပဲ။ မင်းသားက ရာဇပလ္လင်ပေါ် တက်တာနဲ့ သူ့အတွက် ရာထူးကြီးကြီး ရဖို့က မခက်ခဲဘူး။

"မင်း ပြောကြည့်ပါဦး၊ ဒီအဘိုးကြီးက အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးနိုင်တယ်။ မင်းက ဒီအဘိုးကြီးကို လှည့်စားနေမှန်း သိရင်တော့ ဟင်း ဟင်း၊ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ သွေးဓားက သံကိုတောင် တိခနဲဖြတ်နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ အသားတွေကို တစ်စစီ လှီးပြီး လူတုံးလုပ်ပစ်မယ်" သွေးဓားအဘိုးအိုက တောက်ပနေတဲ့ ဓားကို ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တိုင်းတာလိုက်တယ်။

အေးစက်တဲ့ ဓားသွားက အရေပြားကို ထိလိုက်တာနဲ့ ကြက်သီးတွေ ထသွားတယ်။ ဝေရှောင်ပေါင် ချက်ချင်း ဓားကို ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်ပြီး ချော့မော့စွာ ပြောလိုက်တယ်။ "အဘိုးကြီးကို လိမ်ရင် ကျွန်တော် အသက်မရှည်ဘူးပေါ့"

"မင်းတို့မင်းသားရဲ့ လက်အောက်မှာ တပ်သားအင်အားနဲ့ ရိက္ခာတွေ ပြည့်စုံပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီး မထိုးဖောက်နိုင်သေးတာက ငါတို့ဘုရင်က ရှန်ဟိုင်ကွမ်း ဝူဆန်ကွေ့၊ ရှန်ကျင်းပေါင်မင်းသားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားလို့ မင်းတို့ နောက်ကျောက အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ခံနေရတာမဟုတ်ဘူးလား?" ဝေရှောင်ပေါင် မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်" သွေးဓားအဘိုးအို ဝန်ခံလိုက်တယ်။ မင်းသားခုနစ် စစ်ချီတိုင်း ကျန်နှစ်ဘက်ကို ကာကွယ်ဖို့ အင်အားအများကြီး သုံးရပြီး မန်ချူးရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ခံတပ်ကို ဘယ်ကစပြီး ထိုးဖောက်ရမှန်း မသိဘူး။

"ဒါဆိုရင် ခန်းရှီက သူ့ရဲ့ ခံတပ်ကို သူ့ဘာသာသူ ဖျက်ဆီးစေဖို့ နည်းလမ်း ရှိတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ?" ဝေရှောင်ပေါင် စိတ်ထဲမှာ ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။ "ရှောင်ရွှမ်းဇီ၊ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မင်းကို စော်ကားမိရင် အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

သွေးဓားအဘိုးအို ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားတယ်။ ချင်ပြည်ထောင်က သူ့ဘာသာသူ အရှုံးပေးရင် မင်းသားခုနစ်အတွက် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ချက်ချင်း မေးလိုက်တယ်။ "ဘယ်လို ဖျက်ဆီးမလဲ?"

သူ့ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားတာကို မြင်တော့ ဝေရှောင်ပေါင် သက်ပြင်းချပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "ဝူဆန်ကွေ့က အမြဲတမ်း ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်နေတာ၊ မင်းသားပေါင်ကလည်း တားမြစ်မြို့တော်က ရာဇပလ္လင်ကို အမြဲတမ်း လိုချင်နေတယ်၊ ခန်းရှီကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားချင်နေတာ ကြာပြီ ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မင်းသားခုနစ်က အဲ့ဒီအချိန်မှာ တိုက်ခိုက်လာတာက ကံမကောင်းဘူး၊ သုံးဘက်စလုံးက ကိုယ့်ကျိုးစီးပွားတွေကို ခဏဘေးဖယ်ပြီး ရန်သူကို အတူတူ တိုက်ခိုက်ရတော့တယ်"

"မင်းပြောတာက ငါတို့မင်းသားခုနစ်ရဲ့တပ်က ဆုတ်ခွာသွားရင် သူတို့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြမှာလား?" သွေးဓားအဘိုးအို စိတ်ထဲ ဝမ်းသာသွားတယ်။

"အဲ့လောက်တော့ မလွယ်ဘူး" ဝေရှောင်ပေါင် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ငါ့ကို ခန်းရှီဘေးကို ပြန်ခွင့်ပြုရင် ငါ့ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုအောက်မှာ ခန်းရှီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်မှာ သေချာတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ရင် မင်းတို့ မင်းသားခုနစ်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါးဖမ်းသမားလို အသာစီးရသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဒီလိုလုပ်တာ မင်းအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ?" သွေးဓားအဘိုးအို လုံးဝ မယုံကြည်ဘဲ ဝေရှောင်ပေါင်ကို သံသယဝင်တဲ့ မျက်လုံးနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါ ဝေရှောင်ပေါင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက် မရှိဘူး၊ ရာထူးကြီးကြီး ရချင်တယ်၊ ပြီးတော့ လောင်းကစားလုပ်ဖို့ ချမ်းသာချင်တယ်၊ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပျော်ပါးချင်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကို သခင်အဖြစ် ခစားရမလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး" ဝေရှောင်ပေါင်က "တဟဲဟဲ" ရယ်မောလိုက်တယ်။ "အဘိုးကြီး ခုနက ပြောသလိုပဲ၊ မွန်ဂိုက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိမ်းပိုက်တော့မှာ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှာထားတာပေါ့။ အဘိုးကြီး ပြန်ရောက်ရင် မင်းသားခုနစ်ကို ကျွန်တော့်အကြောင်း စကားကောင်းကောင်း ပြောပေးပါဦး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်ရေးက သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ" 

"ဟားဟားဟား၊ အဲ့ဒါတော့ သေချာတာပေါ့" သွေးဓားအဘိုးအိုက ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အော်ရယ်လိုက်ကြတယ်။

"နှစ်ယောက်သား ဘာကိုရယ်နေကြတာလဲ မသိဘူး၊ ဒီဟုန်ကို ပြောပြလို့ ရမလား?" အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု အဝေးက လာတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟုန်အန်းထုံက ကိုက်ကိုးဆယ်အကွာမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သွေးဓားအဘိုးအို စိတ်ထဲ မချင့်မရဲဖြစ်သွားတယ်။ နောက်က လူတစ်ယောက်ရောက်လာတာကို သိနေပေမယ့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဝေရှောင်ပေါင်ကို ဖက်ကာ အော်ရယ်နေသော်လည်း ညာဘက်လက်က သွေးဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး နောက်ကနေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင် အရင်ကတည်းက သေစေနိုင်တဲ့ ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရပြီ။

"ဟုန်ဂိုဏ်းချုပ်ပါလား၊ စခန်းထဲက အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ မသိဘူး?" သွေးဓားအဘိုးအို ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

"ယွမ်ချန်းကျီ ဒဏ်ရာပြင်းထန်တယ်၊ ဆန်းကျီ လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားတယ်၊ အကယ်၍ မိုးမြေအဖွဲ့က ချင်ကျင့်နန် ရုတ်တရက် မပေါ်လာခဲ့ရင် ငါ ယွမ်ချန်းကျီရဲ့ အသက်ကို ယူပြီးပြီ" ဟုန်အန်းထုံ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။

"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ~" ဝေရှောင်ပေါင် စိတ်ထဲ နွေးထွေးသွားတယ်။

ခုနက ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ၊ အောင်မြင်မှုကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာကြောင့် ဟုန်အန်းထုံကို လှည့်စားပြီး ပြောလိုက်တယ် "ဒီအဘိုးကြီး အခု ကောင်လေးကို မွန်ဂိုကို ခေါ်သွားတော့မယ်၊ ဟုန်ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လို သဘောရလဲ?"