အခန်း ၆၇ ကယ်တင်ခံရခြင်း

ဆန်းကျီနဲ့ သွေးဓားဘိုးဘေးလည်း တိုက်ခိုက်လာတယ်။ စုန့်ချင်းရှု အနည်းငယ် အားတင်းပြီး ခုခံနေတုန်း သွေးဓားဘိုးဘေးရဲ့ ဓားက သူ့လည်ပင်းဆီ ရောက်လာတယ်။

"ငါ့ဘဝတော့ ပြီးပြီ!" စုန်ချင်းရှု စိတ်ထဲမှာ အေးစက်သွားပြီး ခေါင်းပြတ်ပြီး လွင့်စင်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။

ဒိန်း!" လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခု သွေးဓားအဘိုးအိုရဲ့ ဓားကို ထိသွားတယ်၊ အဲ့ဒီနေရာက လူသုံးယောက် အံ့ဩသွားတယ်၊ ပစ်လွတ်လိုက်တဲ့ အရှိန်ကောင်းတာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီလက်နက်က ရွှေမြွေချွန်လေး ဖြစ်နေလို့ပဲ!

သံသယနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယွမ်ချန်းကျီနဲ့ မုရုံဖုတို့က ကျူးမိုကျိကို ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒီလက်နက်ကို ပစ်လွှတ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး...

"ကြည့်နေစရာ မလိုဘူး၊ အဲ့ဒီရွှေမြွေချွန်လေး ငါ ပစ်လိုက်တာ" ရှချင်းချင်း ညင်သာစွာ ဝင်လာတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမ အရင်က လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းလဲပြီး ဆံပင်ကို လှပစွာ ထုံးဖွဲ့ကာ ခါးမှာ ပုဝါနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ ဝတ်ဆင်ထားတယ်၊ အခု ခန်းမထဲက ယောက်ကျားတွေက သူမကိုမြင်တော့ သူမက အလွန်တည်ငြိမ်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးလို့ပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဆန်းကျီ လက်ညှိုးနဲ့ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အရေးကြီးတဲ့ သွေးကြောမှတ်တွေကို ပိတ်ပြီးထိန်းချုပ်လိုက်တယ်၊ ထို့နောက် ခေါင်းကို မော့ကာ သံသယနဲ့ မေးလိုက်တယ် "ယွမ်မိန်းကလေး ဘာလို့ သူ့အသက်ကို မသတ်ခိုင်းတာလဲ?"

"ကျွန်မမှာ သူ့ကို မေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊ ဒီမှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပေးတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှချင်းချင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ညာဘက်ခါးမှာ ထားပြီး ညင်ညင်သာသာ ခါးကိုင်းပြီး အရိုအသေပြုလိုက်တာက တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ဆန်းကျီနဲ့ ဟုန်အန်းထုံကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ တစ်ယောက်က ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အမျိုးသမီးတွေကို စိတ်မဝင်စားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ အိမ်က ချစ်ဇနီးတွေကိုတောင် ဂရုစိုက်ဖို့ အားအင် မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး သူမရဲ့ အလှကို သဘောကျပေမယ့် တခြားအတွေးတွေ မရှိဘူး။

သွေးဓားအဘိုးအိုကတော့ မတူဘူး၊ ရှချင်းချင်း အရိုအသေပေးနေတဲ့အချိန်မှာ ခါးသေးသေးလေးကို ကြည့်ပြီး သူမကို ကူညီဖို့ရှေ့ကိုတိုးချင်စိတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်၊ မျက်လုံးထဲမှာ တပ်မက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တခဏ ပေါ်လာပြီး သူမရဲ့ သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်သောခင်ပွန်းကို တွေးမိပြီး စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ် "တခြား မိန်းကလေးတွေကိုပဲ ရှာတော့မယ်၊ ခုနက ယောက်ျားလေးလို ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးလည်း မဆိုးဘူး"

စုန်ချင်းရှု ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်တဲ့သူက သူမဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ စောစောကသူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အချိန်တွေကို တွေးမိတော့ စိတ်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားတယ်။

သူ့ရဲ့ အကြည့်ကို သတိပြုထားမိတဲ့ ရှချင်းချင်း ဘာကို တွေးမိတယ်မသိ၊ သူမရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး တခြားဘက်က တိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ပုံနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘူး။

ကျူးမိုကျိ အသာစီး မရပေမယ့် အနည်းနဲ့အများ ခုခံနိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လုံးထောင့်ကနေ စုန့်ချင်းရှု ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရတာကို သတိပြုမိတော့ စိတ်ထဲမှာ အေးစိမ့်သွားပြီး ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရင် တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓဆီရောက်သွားတော့မယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။

ချက်ချင်း မီးလျှံဓားကို အစွမ်းကုန်အသုံးပြုလျက် ယွမ်ချန်းကျီနဲ့ မုရုံဖုကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်းရှုဆီကို ခုန်လိုက်တယ် "စုန့်သခင်လေး၊ ဆရာတော် လာကယ်မယ်"

ဆန်းကျီနဲ့ ဟုန်အန်းထုံ အလွန်အံ့ဩသွားပြီး လေထဲက ကျူးမိုကျိကို လက်သီးနဲ့ ကြိုတိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ ကျူးမိုကျိရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အယောင်ပြသက်သက်ပဲ၊ လက်ဝါးက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပုံပေါ်ပေမယ့် တကယ်တော့ အားမပါဘူး၊ ဆန်းကျီနဲ့ ဟုန်အန်းထုံရဲ့ လက်သီးအားနဲ့ ထိတာနဲ့ တွန်းအားအဖြစ် အသုံးပြုပြီး လျှပ်စီးလက်သလို ဘေးက ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ညကောင်းကင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ ဘယ်သူမှ ရုတ်တရတ် ဒီလို အပြောင်းအလဲကို မျှော်လင့်မထားဘူး၊ ဒါပေမယ့် ယွမ်ချန်းကျီနဲ့ တခြားလူတွေက သူ့သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားကြောင့် ဘယ်သူမှ ဆက်ပြီး မလိုက်ချင်ကြဘူး။

"ဝေသခင်လေး၊ စုန့်သခင်လေး၊ ဆရာတော် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ခေါ်လာပြီး မင်းတို့ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်မယ်" အတော်ဝေးဝေးမှ ကျူးမိုကျိရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေက တကယ်ကို သစ္စာရှိတာပဲ" ရှချင်းချင်း စုန်ချင်းရှုဘေးမှာ ရပ်နေပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။

"ရက်ပေါင်းများစွာ အတူခရီးသွားလာခဲ့တာတောင် မင်းနဲ့ ခဏတာ ချစ်ခင်ရင်းနှီးခဲ့တာလောက် တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ မထင်ထားဘူး" စုန့်ချင်းရှု သက်ပြင်းချလိုက်တယ် 

ရှချင်းချင်း၊ ၊ တကယ်လှတဲ့ ပန်းပွင့်လေး၊ ငါ အစကတည်းက တွေးမိသင့်တာ"

ဝေရှောင်ပေါင်က အခြေအနေ မကောင်းတာကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း မျက်နှာတစ်မျိုး ပြောင်းသွားပြီး "ဟုန်ဂိုဏ်းချုပ် ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားပါစေ၊ အသက်ရှည်ချမ်းသာပါစေ!" 

"သွေးဓားဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စာပေနဲ့ သိုင်းပညာအရည်အချင်းတွေက..."

"ဆရာတော်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်က သတ္တဝါအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပါတယ်..."

အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မြှောက်ပင့်ပြီးပြောတဲ့စကားတွေကို လူတွေက အေးစက်စွာ ရယ်မောနေတာကို မြင်တော့ ဝေရှောင်ပေါင် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ဟူး၊ ဘိုးဘိုး၊ ဒီနေ့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ၊ သတ်ချင်ရင် သတ်၊ ဖြတ်ချင်ရင် ဖြတ်၊ နောက် ၁၆ နှစ်ကြာရင် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာမယ်!"

"မင်းတို့ အလယ်ပိုင်းဒေသကလူတွေက 'နောက် ၁၈ နှစ်ကြာရင် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာမယ်' လို့ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား?" ဆန်းကျီ သူအမှတ်မှားနေတယ်လို့ ထင်ပြီး သူ့အဖော်ကို သံသယနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒီဘိုးဘိုးက၊ ၁၈ နှစ်က အရမ်းကြာတယ်ထင်လို့ ၂ နှစ်စောပြီး ဖြစ်ချင်တာ မရဘူးလား" ဝေရှောင်ပေါင် မျက်လုံးပြူးပြီး နောက်ဆုံးတော့ သေရတော့မယ်လို့ တွေးမိတော့ မထင်မှတ်ပဲ စိတ်ဓာတ်က ခိုင်မာလာတယ်။

"အားလုံး၊ မြို့ပြင်က စစ်သားတွေ ခဏနေရင် ရောက်လာတော့မယ်၊ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်" ယွမ်ချန်းကျီ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ညီမလေးကို ကယ်တင်ပြီးပြီမို့ အားလုံးကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး၊ ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" မုရုံဖု လက်သီးဆုပ်ပြီး  စိတ်ထဲမှာတော့ တွေးနေတယ်။ အစက ရွှေမြွေဘုရင်၊ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းချုပ်၊ သွေးဓားဂိုဏ်းချုပ်၊ ဆန်းကျီဆရာတော်တို့က အင်အားကြီးတဲ့ လူတွေပဲ။ သူတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ပြီးရင် သူ့ရဲ့ မင်းဆက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွက် အကူအညီရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ချင်ဧကရာဇ် အယုံကြည်ရဆုံး ဝေသခင်လေးကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် လက်တုံ့ပြန်မှုကို ခံရနိုင်တယ်၊ ဒီရေတိမ်ထဲကို ငါမနစ်တာကောင်းတယ်၊ ချင်မင်းဆက်(မန်ချူး)ကို စော်ကားတာက တကယ်ကို မိုက်မဲရာရောက်တယ်...

“တောင်ပိုင်းမုရုံဆိုတဲ့နာမည်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တာပဲ၊ မုရုံသခင်လေးနဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်တာက ယွမ်အတွက် တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ" အခုလေးတင် နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကျူးမိုကျိကို အတူတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့် ယွမ်ချန်းကျီက မုရုံဖုရဲ့သိုင်းပညာ ကျယ်ပြန့်နက်နဲပြီး အလွန်ကောင်းမွန်တာကြောင့် လေးစားမိသည်။

"အစ်ကို၊ စုန့်သခင်လေးက..." ဝမ်ယွီယန် မုရုံဖုရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး ဘေးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ စုန့်ချင်းရှုကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

"ဝမ်မိန်းကလေး စိုးရိမ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စုန့်က လွယ်လွယ်နဲ့သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ဒီကမ္ဘာထဲ ခေါ်လာပြီးပြီဆိုတော့ အဲ့လောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်၊ ဟားဟားဟား..." စုန်ချင်းရှု သွေးတစ်လုတ် အန်ပြီး ရယ်သံထဲမှာ အထီးကျန်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။

တကယ်တော့ စုန့်ချင်းရှုက မုရုံဖုရဲ့ အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ကြည့်တဲ့ သဘောထားကို ကောင်းကောင်း သိတာကြောင့် ပြိုင်ဘက် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ ဒီနေရာမှာ သူက ကူညီဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ နောက်ဆုံးမှာ သူက အကြောင်းပြချက်ကောင်းတွေ အများကြီး ပြောပြီး ညင်သာစွာ ငြင်းဆန်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်။

ငါ ဘာလို့ အဲ့ဒီ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်စကားတွေကို နားထောင်နေရမှာလဲ၊ သေခါနီးတောင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ...

"မတွေ့ရတာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပေမယ့်၊ စုန့်သခင်လေးက အရင်အတိုင်းပဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေတုန်းပဲ... ညီမလေး၊ ဒီနေရာက ကြာကြာနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ ငါတို့ သွားကြစို့" မုရုံဖု ဝမ်ယွီယန်ကို ဆွဲပြီး ခန်းမရဲ့ တံခါးဝကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"ဝမ်မိန်းကလေး၊ ခဏလေးစောင့်ပါဦး" တွမ်ယွီ နောက်မှအလျင်အမြန် လိုက်သွားတယ်။

စုန့်ချင်းရှုနဲ့ ဝေရှောင်ပေါင်ကို ကြိုးတုပ်ပြီး မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ် တင်လိုက်ပြီး လူအုပ်စုတစ်စု မြို့ပြင်ကို အလျင်အမြန် ထွက်သွားတယ်။

ဒိုလုံ လူအင်အား အများအပြားနဲ့ လီချွမ်ခန်းမကို ရောက်တော့ ကြမ်းပြင်မှာ လဲနေတဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေကို ကြည့်ပြီး ဝေရှောင်ပေါင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိတာကြောင့် မျက်နှာမည်းမှောင်သွားပြီး "ငါတို့ မြို့ပြင်ကို ချက်ချင်းလိုက်မယ်!" လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ယွမ်ချန်းကျီတို့ အဖွဲ့သားတွေက အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီး အသွင်အပြင်ကို ပြောင်းလဲပြီး ထွက်ပြေးတဲ့ လမ်းကြောင်းကလည်း ရှုပ်ထွေးတာကြောင့် လိုက်လာတဲ့သူတွေကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။

တစ်နေ့ နေ့လည်ခင်း နားနေတဲ့အချိန်မှာ သွေးဓားအဘိုးအိုက ဝေရှောင်ပေါင်ကို စူးရှစွာစိုက်ကြည့်ပြီး ယွမ်ချန်းကျီကို "ရွှေမြွေဘုရင်၊ ဘာလို့ ဒီကောင်လေးကို ဓားနဲ့ တစ်ချက်တည်း မသတ်ဘဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖမ်းခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးနေတာလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

သွေးဓားအဘိုးအိုနဲ့ ဆန်းကျီတို့က ယန်ကျိုးကနေ လွတ်ရင် ထွက်သွားနိုင်ပေမယ့် ဝေသခင်လေး ပြန်ကယ်တင်ခံရပြီး လုပ်ငန်း မအောင်မြင်မှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် ယွမ်ချန်းကျီတို့ အဖွဲ့နဲ့ တစ်လမ်းလုံး လိုက်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရက်အတော်ကြာအောင် ရှောင်တိမ်းနေရတာကြောင့် နှစ်ဦးလုံး စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သွေးဓားအဘိုးအိုက နောက်ဆုံး မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။

"ယွမ်က ဒီခွေးအရာရှိကို ရွှေမြွေတပ်စခန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး ရှန်းတုန်းဒေသက တော်လှန်ရေးတပ်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး သတ်မယ်၊ ပြီးရင် အလံတင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ဒါမှ ငါတို့ ရှန်းတုန်းတော်လှန်ရေးတပ်ရဲ့ အရှိန်အဝါ တိုးလာမယ်" ခန်းရှီ နန်းတက်ပြီးကတည်းက တော်လှန်ရေးတပ်တွေရဲ့ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတာကို ယွမ်ချန်းကျီ သတိထားမိသည်။ မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ တပ်သားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ် အတော်လေးကျဆင်းနေပြီး အရင်ကလို ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ် မရှိတော့ဘူး။ ဧကရာဇ်ရဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး အရာရှိတစ်ယောက်ကို သတ်ခြင်းအားဖြင့် လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ချင်တယ်။

ဝေရှောင်ပေါင် ဘေးနားကနေ နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲမှာ အေးစက်သွားတယ်။ "အဘိုးရေ၊ ဒီမျက်နှာမည်းလေးက ကြည့်တော့ရိုးသားပုံပေါက်ပေမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်၊ သူ့ဆီ ရောက်သွားရင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရမှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီအစား ဒီရက်စက်တဲ့ သွေးဓားအဘိုးအိုကတော့..... လို့စဉ်းစားနေတယ်။

စဉ်းစားရင်း ချက်ချင်း အကြံတစ်ခု ရလာပြီး "အိုး၊ ငါ အပေါ့သွားချင်တယ်" လို့ အော်လိုက်တယ်။

သွေးဓားအဘိုးအို သူ့ဘေးကို ရောက်လာပြီး စိတ်မရှည်တဲ့ အသံနဲ့ "မင်း ဘောင်းဘီထဲမှာပဲ သွားလိုက်"  

ဝေသခင်လေး လေးစားတဲ့ အပြုံးလေး ပြုံးပြီး "ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆီးက အနံ့ဆိုးတယ်၊ အဘိုးအို ထမင်းစားရတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ”

"လူညစ်ပတ်!" သွေးဓားအဘိုးအို လက်ထဲက မုန့်လုံးကို ဘေးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆယ်မီတာအကွာအဝေးကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က ကြိုးတွေကို ဖြည်လိုက်တယ် "ဟေ့၊ မြန်မြန်လုပ်၊ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် ဒီအဘိုးက မင်းရဲ့ လက်ကြောတွေ ခြေကြောတွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်"

"ဟဲဟဲ၊ ဘယ်လုပ်ရဲပါ့မလဲ၊ တကယ်တော့ ရှောင်ပေါင်က အဘိုးအိုနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ" ဝေရှောင်ပေါင် သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ကြည့်နေတယ်၊ အရင်က အပေါ့သွားချင်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝမတူတော့ဘူး။

"မင်းနဲ့ ငါ ဘာပြောစရာရှိလဲ" သွေးဓားဘိုးဘေး မထီမဲ့မြင်စွာနဲ့ တစ်ဖက်လှည့်သွားတယ်။

"ဆရာတော်က ကျွန်တော် သေရင် အလုပ်ပြီးပြီလို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဝေရှောင်ပေါင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် မင်း မြန်မြန်သေတာ ကောင်းတယ်" သွေးဓားဘိုးဘေး သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ" ဝေရှောင်ပေါင် ခေါင်းခါယမ်းပြီး သူ့ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

သွေးဓားအဘိုးအို သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး "မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"မင်းနဲ့ အဲ့ဒီတိဗက်ဆရာတော်က အရူးတွေ၊ သူများရဲ့ လက်ပါးစေတွေ လုပ်ပြီး ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရလို့ရယ်နေတာ" ဝေရှောင်ပေါင် မထီမဲ့မြင်တဲ့အကြည့်နဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ကောင်လေး မင်း သွေးခွဲဖို့ မလိုဘူး" သွေးဓားအဘိုးအို တဟားဟား ရယ်လိုက်တယ် "ဒီအဘိုးက မင်းထက် ထမင်းအရင်စားလာတာ”

“အဲ့ဒီ ယွမ်ချန်းကျီကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ သူက ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ရှန်းတုန်းတပ်ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်နိုင်မယ်၊ မေးပါရစေ ငါ သေရင် မင်းအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ?" ဝေရှောင်ပေါင် အေးစက်စွာ မေးလိုက်တယ်။

"ဘာလို့ အကျိုးမရှိရမှာလဲ" သွေးဓားအဘိုးအို ပြောတယ် "မင်းသားခုနစ်က မင်းကို သေစေချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ငါတို့နဲ့ ယွမ်ချန်းကျီရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တူတယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးအကျိုးရှိတာမဟုတ်ဘူးလား"

"ကောင်းလိုက်တာ နှစ်ယောက်လုံးအကျိုးရှိတာ"ဟုတ်လား ဝေရှောင်ပေါင်က "မေးပါရစေ မင်းတို့မင်းသားက ငါ့ကို သတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ? ငါတို့ အခု ဘယ်မှာလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ခန်းရှီရဲ့ လက်ရုံးကို ဖယ်ရှားချင်တာ သဘာဝကျတယ်၊ အို! မဟုတ်ဘူး..." သွေးဓားဘိုးဘေး လန့်သွားပြီး မင်းသားခုနှစ်က တကယ်တော့ မန်ချူးနဲ့ စုန့်နိုင်ငံတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့တာကို ဖျက်ဆီးဖို့ အဓိက ရည်ရွယ်ထားတာကို သတိရသွားတယ်။ စုန့်ပြည်ထောင်နယ်မြေထဲမှာ ဝေရှောင်ပေါင်ကို သတ်လိုက်ရင် စုန့်ပြည်ထောင်က ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ တာဝန်ရှိလာမယ်။ သံတမန်တွေ သေဆုံးသွားရင် မဟာမိတ်စာချုပ်က ပျက်သွားမှာ သေချာတယ်။ ခန်းရှီ ဒေါသထွက်ပြီး စုန့်ပြည်ထောင်နဲ့ စစ်တိုက်ဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု ဝေရှောင်ပေါင် စုန့်ပြည်ထောင်နယ်မြေကို ကျော်လွန်ပြီး ချင်ပြည်ထောင်တော်ထဲ ရောက်နေပြီ!