"သွေးဓားဂိုဏ်းချုပ်က ချဲ့ကားပြောနေတာ ထင်တယ်။ အဲ့ဒီလူငယ်က ရှောင်ဖုန်းလား ဒါမှမဟုတ် ကျန်းဝူကျိလား" ဟုန်အန်းထုံက တဟားဟား ရယ်မောပြီး လုံးဝ မယုံကြည်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ယွမ်ချန်းကျီလည်း စိတ်ထဲမှာ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူက ဟွာရှန်းဂိုဏ်း၊ ရွှေမြွေသူရဲကောင်းနဲ့ သံဓားဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ကို တည်ထောင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ကမ္ဘာမှာ နံပါတ်တစ် မဟုတ်ရင်တောင် ဘယ်သူ့အောက်မှ မကျဘူးလို့ သူ ယုံကြည်တယ်။
"ဟုန်ဂိုဏ်းချုပ် သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ငါ့ထက် သာတယ်လို့ ထင်တယ်။ မယုံရင် အောက်ဆင်းပြီး လက်တွေ့ပြသနိုင်တယ်" သွေးဓားအဘိုးအိုက မျက်လုံးကို မှေးပြီး သွေးဓားကိုတင်းကြပ်စွားဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်
ဟုန်အန်းထုံရဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေ လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သူက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ပျောက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်သီးက သွေးဓားအဘိုးအိုရဲ့ ရင်ဘတ်က အရေးကြီးတဲ့ သွေးကြောအမှတ်တွေကို ဦးတည်သွားတယ်။ သွေးဓားအဘိုးအိုက သူ့ရဲ့ အရှိန်ကို အံ့အားသင့်မိပေမယ့် အတွေ့အကြုံများတဲ့ သူဖြစ်လို့ အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီး ဓားကို အပေါ်ကို ပင့်လိုက်တယ်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ နှစ်ယောက်သား သိုင်းကွက်ပေါင်းဒါဇင်ထက်မနည်း တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ ဟုန်အန်းထုံရဲ့ သိုင်းပညာအဆင့်က သွေးဓားအဘိုးအိုထက် အနည်းငယ် မြင့်ပေမယ့် တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘဲ ဖြစ်နေတာကြောင့် စိတ်ပျက်နေမိတယ်။
ဘေးက ဆန်းကျီက နှစ်ဖက် တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပဲ တိုက်ခိုက်မှုအလယ် ခုန်ဝင်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ လက်ဝါးပုံစံ အချို့ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို ချက်ချင်း ခွဲလိုက်တယ်။
"ဟွန့်!" ဟုန်အန်းထုံက အသံနိမ့်နဲ့ နှာခေါင်းရှုံလိုက်ပြီး လှည့်ထိုင်လိုက်တယ်။
"မုဒြာလက်ဝါးသိုင်း၊ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်"
သွေးဓားအဘိုးအိုလည်း သွေးဓားကို ခါးမှာ သိမ်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်တယ်။
ယွမ်ချန်းကျီ စိတ်ထဲမှာ လန့်သွားတယ်။ သူက တစ်ယောက်တည်းကို တိုက်ရင် အနိုင်ရမှာ သေချာပေမယ့် နှစ်ယောက်ပေါင်းရင် အနိုင်အရှုံး မသေချာဘူး။ သုံးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ရင်တော့ သူက ရှန်းရှင်းဘိုင်ပြန့်နဲ့ (လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်သော ခြေလှမ်း)ထွက်ပြေးမှ ရမယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။
"သွေးဓားအဘိုးအို၊ အဲ့ဒီ လူငယ်က တကယ်ပဲ ဒီလောက် တော်တာလား?" ယွမ်ချန်းကျီက ဝေရှောင်ပေါင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်လို့ သူနဲ့ရည်ရွယ်ချက်လည်းတူပြီး ရန်ငြိုးလည်း မရှိတဲ့ သွေးဓားအဘိုးအိုတို့နှင့် တစ်ခါလောက် ပူးပေါင်းတာလည်း မဆိုးဘူးလို့ ယူဆတယ်။
သွေးဓားအဘိုးအို မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာတယ်။ "ငါကိုယ်တိုင် သိုင်းလောကမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး တွေ့ဖူးပေမယ့် သာမန် သစ်သားဓားနဲ့ ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဓားကွက်ကို ပြနိုင်တဲ့သူကတော့ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"
နောက်တော့ သွေးဓားအဘိုးအို ထိုနေ့က အခြေအနေကို အသေးစိတ် ပြောပြသည်။
ကျန်တဲ့ သုံးဦးလုံး လည်း အံ့သြသွားကြသည်။ ယွမ်ချန်းကျီလည်း သံသယတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး သူ့သိုင်းပညာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က ရွှေမြွေဓားပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။ သာမန် သစ်သားဓားသာဆိုရင် ဒီသုံးယောက်ကိုတောင် သူ မနိုင်လောက်ဘူး။
သွေးဓားအဘိုးအိုရဲ့ သိုင်းပညာကို သိပြီးတဲ့နောက် လူတိုင်း သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်သွားကြသည်။ ယွမ်ချန်းကျီလည်း စိတ်ဝင်စားလာပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲက သံသယတွေကို ရှင်းချင်သေးတယ်။ "ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဒေသတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးမပါတဲ့ ဝေရှောင်ပေါင်ကို အတူတူ တိုက်ခိုက်ဖို့ စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်နေကြတာလဲ?"
ဆန်းကျီက သွေးဓားအဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ "ရွှေမြွေဘုရင်၊ ငါတို့ မင်းကို မလိမ်ဘူး။ သွေးဓားဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ငါ အခု မွန်ဂိုဘုရင် ခုနစ်ယောက်မြောက် မြေးတော် အရီဘူဂါမင်းသားရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ မင်းသားက မန်ချူးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ အချိန်အတော်ကြာ ကြာပြီ။ ငါတို့လို လက်အောက်ခံတွေက သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို လျှော့ချပေးနိုင်မလား၊ ဧကရာဇ် ခန်းရှီရဲ့ လက်ရုံးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မလားလို့ တွေးနေကြတယ်။ ဟုန်ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း မကြာခင် ငါတို့ မင်းသားရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာဖို့ စိတ်ဝင်စားနေပြီး မင်းသားကို မတွေ့ခင် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရယူဖို့ ကြံစည်နေတယ်..."
ဟုန်အန်းထုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အခြားအကြံအစည်တစ်ခုကို တွေးနေတယ်။
ငါ ဝေရှောင်ပေါင်ကို ရှာတွေ့ပြီး လေးဆယ့်နှစ်ခန်းစာအုပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ့ကို ပြောခိုင်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာပဲ နိုင်ငံတစ်ခု ထူထောင်တော့မှာပေါ့။ ဘာလို့ ကျွန်ခံဖို့ သွားပူးပေါင်းရမှာလဲ။
"ငါတို့ စုံစမ်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာအရ ဝေရှောင်ပေါင်က အဓိကအဖွဲ့နဲ့ ခွဲပြီး သွားနေပုံရတယ်။ အခု သူ စုန့်နိုင်ငံ ဂူဆူးနယ်မြေထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်။ သူ့ကို ယန်ကျင်းကို ပြန်တဲ့ လမ်းကြောင်းဖြစ်တဲ့ ယန်ကျိုးမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ကြမယ်!" ခေါင်းဆောင်ကြီးလေးယောက် ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အစီအစဉ် စဆွဲကြတယ်။
"သူ့ကို ယန်ကျိုးမှာ ခဏလောက် အချိန်ဆွဲနိုင်မှ ငါတို့ ဖမ်းဖို့ အချိန်ရမှာ"
"ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေက ဘာတွေလဲ?"
"အပျော်အပါးကို နှစ်သက်တယ်၊ လောင်းကစားကို ဝါသနာပါတယ်၊ ပိုက်ဆံကို တန်ဖိုးထားတယ်"
"ယန်ကျိုးက အမြဲတမ်း ပျော်ပါးရာနေရာပဲ၊ ဒါကြောင့် အလှအပနဲ့ ဆွဲဆောင်ကြည့်တာ မဆိုးဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ဝေရှောင်ပေါင်က မန်ချူးအရာရှိကြီးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် အလှလေးတွေကို မမြင်ဖူးဘဲနေမလဲ၊ သာမန် အလှအပလောက်နဲ့တော့ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ့ရဲ့ ဇနီးကလည်း တိုင်းပြည်ရဲ့ အလှအပလို့ ပြောလို့ရတယ်၊ အရင်တုန်းကတော့ သင့်တော်တဲ့သူလို့ ပြောလို့ရပေမဲ့ အဲ့ဒီ ခွေးမသားလေးက သူ့ကို မြင်ဖူးပြီးသားလေ၊ သူ့ကို သံသယဝင်သွားအောင် လုပ်မိရင် မကောင်းဘူး"
"ဟုန်ဂိုဏ်းချုပ် ဇနီးက သူမရဲ့ အလှအပကြောင့် အရမ်းကျော်ကြားတာ၊ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ၊ နှမြောစရာပဲ"
ယောက်ျားတွေ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ဘယ်သူ့ကို သုံးရမလဲ စဉ်းစားနေတုန်းမှာ တဲတံခါး ပွင့်သွားပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူမက ငယ်ပေမဲ့ ဆံပင်ကို ထုံးထားတဲ့ပုံစံ ကြည့်ရတာ အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ "ယွမ်အစ်ကိုကြီး၊ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်"
အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တီးတိုးပြောနေကြတယ်: ရှာနေတဲ့အရာက ခြေထောက်ရှေ့ရောက်လာတာပဲ
ယွမ်ချန်းကျီတော့ မျက်နှာမကောင်းဘူး: ချင်းချင်း၊ မင်း အစောကြီး မဝင်ဘဲ နောက်ကျမှ ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ။
ဘယ်သူသိမလဲ ရှချင်းချင်းက အားလုံးရဲ့ အစီအစဉ်ကို ကြားတော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်: ပျော်စရာကြီး! ပျော်စရာကြီး! ငါ့ကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ပါ၊ ဝေရှောင်ပေါင်ဆိုတဲ့ ဆံပင်ရွှေရောင် ကောင်လေးက ငါ့ရဲ့... အို... ငါ့ရဲ့ ဂါဝန်အောက်ကို မရောက်ဘဲ နေနိုင်မယ်လို့ မယုံဘူး"
...
စုန့်ချင်းရှုနဲ့ ကျူးမိုကျိတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကို ပြန်ကြည့်ရင် ကျူးမိုကျိက စုန့်ချင်းရှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်သား အဝေးကနေ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ကျူးမိုကျိက သူ့အမှားကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ ပြိုင်ဘက်က ကျွမ်းကျင်တဲ့ သိုင်းသမားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လောက်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်။
စုန့်ချင်းရှုက ပြိုင်ဘက်က သူ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး အရင်မတိုက်ခိုက်ချင်မှန်း သိတာနဲ့ နဂါနိုင်လက်ဝါးသိုင်းဆယ်ရှစ်ကွက်ရဲ့ "တိမ်မည်း မိုးမရွာ" ဆိုတဲ့ သိုင်းကွက်ကို သုံးပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တစ်လှည့်စီ ရိုက်ခတ်ကာ နေရာအနှံ့ လက်ဝါးအရိပ်တွေ ဖန်တီးပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။
"နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်းဆယ့်ရှစ်ကွက်?" ကျူးမိုကျိက အတွေ့အကြုံများတဲ့သူမို့ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ သိုင်းပညာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ "ခုနက မိန်းကလေးတွေ ပြောပုံအရ သူက စုန့်မျိုးနွယ်ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါဆိုရင် သူက ချောင်ဖုန်းနဲ့ ကော်ကျင့်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ ဒီလောက် တော်တဲ့သူ ရှိတယ်လို့ မကြားဖူးဘူး"
ကျူးမိုကျိက စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှောင်လင်ရဲ့ လက်နက်မဲ့သိုင်းပညာ ၇၂ မျိုးထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ "ပညာလက်ဝါး" ကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ နှစ်ဖက် လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့ပြီး အကွက်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်က ကမ္ဘာ့အပြင်းထန်ဆုံး လက်ဝါးသိုင်းပညာကို သုံးပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရှောင်လင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ လက်ဝါးသိုင်းပညာကို သုံးနေတာမို့ တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကောင်းတွေနဲ့ တွေ့ဆုံနေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ စုန့်ချင်းရှုက နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်းဆယ့်ရှစ်ကွက်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို မရောက်သေးတာကြောင့် သူ့ စွမ်းအားရဲ့ ၇၀-၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သုံးနိုင်တယ်။ ကျူးမိုကျိကလည်း လှည့်ကွက်အချို့နဲ့ ပညာလက်ဝါးကို သုံးနေတာမို့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်လောက်ပဲ ရှိပြီး အနှစ်သာရကို မရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် နှစ်ဖက်လုံး ဒီလောက်ကြာကြာ တိုက်ခိုက်နိုင်တာပဲ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်းဆယ့်ရှစ်ကွက်ကို သုံးနေတဲ့သူက ရှောင်ဖုန်း ဒါမှမဟုတ် ကော်ကျင့်ဆိုရင် ကျူးမိုကျိက ပညာလက်ဝါးနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရင် အခုလောက်ဆို ရှုံးနေလောက်ပြီ။ အလားတူပဲ ပညာလက်ဝါးကို တကယ်တတ်မြောက်တဲ့ကိုယ်တော်က သုံးရင် စုန့်ချင်းရှုရဲ့ နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်းဆယ့်ရှစ်ကွက်က ၁၀ ကွက်တောင် မခံနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ အတွင်းအားတွေက အရမ်းကောင်းတာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က စားပွဲခုံတွေနဲ့ ထိုင်ခုံတွေဟာ လက်ဝါးရဲ့ လေဖိအားနဲ့ အကုန် ကွဲကြေကုန်တယ်။ ဘေးမှာ ရပ်ကြည့်နေတဲ့ ယောက်ျားနှစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမသုံးယောက်က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်နေကြတယ်။
"မင်းတို့က ဘယ်လို သိုင်းသမားတွေလဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုင်ရှင်က အပေါ်ထပ်ကို တက်လာပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ အရာတွေကို မြင်တော့ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်နေတယ်။
“တိတ်စမ်းကွာ၊ ငါတို့ ကြည့်နေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့” ဝေရှောင်ပေါင်က စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေရင်း ဆိုင်ရှင်ကို ငွေစက္ကူအနည်းငယ် ပစ်ပေးလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လျော်ကြေးလို့ သဘောထားလိုက်၊ မလောက်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်!”
"လုံလောက်ပါတယ် လုံလောက်ပါတယ်၊ ဆရာတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ကြပါ၊ ကျွန်တော် ရေနွေးကြမ်းအိုး သွားတည်ပေးမယ်" ငွေရဲ့ပမာဏကို မြင်တော့ ဆိုင်ရှင်က ချက်ချင်း ပြုံးရွှင်သွားပြီး အောက်ကို အပြေးအလွှား ဆင်းသွားတယ်။
ထိုအနှောင့်အယှက်ကြောင့် နှစ်ဦးလုံး အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခွဲလိုက်ကြတယ်။ ကျူးမိုကျိက စုန့်ချင်းရှုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ပြီး "စုန့်သခင်လေးက ဆရာတော် အလယ်ပိုင်းဒေသကိုရောက်ပြီးကတည်းက တွေ့ဖူးတဲ့ သိုင်းပညာ အမြင့်ဆုံးသူပဲ"
"ရှောင်လင်ရဲ့ ပညာလက်ဝါးကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ အနည်းဆုံး ၃၄ နှစ် လေ့ကျင့်ရတယ်။ ဒီ တိဗက်ဆရာတော်က နှစ်အနည်းငယ်ပဲ လေ့ကျင့်ထားပုံရပေမဲ့ ဒီလောက် အဆင့်ကို ရောက်နေတာက တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပဲ" ဘေးက ဝမ်ယွီယန်က တီးတိုးပြောပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ စဉ်းစားနေရင်း ရှုပ်ထွေးနေပုံရတယ်။
"ဆရာတော်က တကယ်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး တစ်နှစ်လေ့ကျင့်ရုံနဲ့ ရှောင်လင်ရဲ့ ထိပ်တန်းကိုယ်တော်တွေ ဆယ်နှစ်လောက် လေ့ကျင့်တာနဲ့ ညီမျှတယ်!” စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ချီးကျူးလိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ဖက်လူက ရှောင်းဝူရှင်းဂုန်(အခြားသိုင်းများကိုတုပလို့ရသောသိုင်း)ကိုအသုံးပြုနေတာကို သိပေမဲ့ ချီးမွမ်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောတာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။
ကျူးမိုကျိက ခေတ်အဆက်ဆက်တွင်ထင်ရှားကျော်ကြားသော ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်ပေမဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ ကျော်ကြားမှုကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးဘူး။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကြားတော့ စိတ်ထဲမှာ အားနာပေမဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ခံလိုက်တယ်။
စုန့်ချင်းရှုက သူ့ရဲ့ အပြုံးကို မြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ လန့်သွားပြီး အမြန် ဘေးကို ရှောင်လိုက်တယ်။ လူတိုင်း ကြည့်လိုက်တော့ စုန့်ချင်းရှု ခုနက ရှိနေတဲ့ နေရာမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အပေါက်အချို့ ကျန်နေခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ မရှောင်ရင် အခုလောက်ဆို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရနေလောက်ပြီ။
(ကျူးမိုကျိက ပန်းကောက်လက်ညှိုး(ပန်းများကိုထိခိုက်ခြင်းမရှိပဲခူးယူခြင်း ကနေဆင်းသက်)၊ ဒိုလော့လက်ချောင်း(မြန်မာ-ပေရွက်၊ သက္ကတ-pattra)၊ သဏ္ဍာန်မဲ့လက်ချောင်းသိုင်း)
“ကိုယ်တော်ရဲ့ လက်ညှိုးသိုင်းကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်နိုင်တာကို ကြည့်ရင် သခင်လေးရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ အသိပညာ အတော်လေး နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ သာမန်လူတွေက ဗုဒ္ဓက ပန်းကိုခူးဖို့ ပြုံးပြတဲ့ အနှစ်သာရကို မသိကြတော့ ပန်းကောက်လက်ညှိုးရဲ့တိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်ကိုလည်း သတိမထားမိကြဘူး..." ကျူးမိုကျိသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးကို ပို၍ပင် သဘောကျလာသည်။
"အသွားရှိရင် အပြန်ရှိရမှာပေါ့ မဟုတ်ရင် မယဉ်ကျေးရာကျတယ် ဆရာတော် လက်ခံပါဦး" စုန့်ချင်းရှု မျက်နှာက ရုတ်တရက် ရန်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်လာပြီး လက်ဝါးကနေ လက်သည်းအဖြစ် ပြောင်းကာ အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။
ဝေရှောင်ပေါင်က အပေါ်ထပ်က စကျင်ကျောက်ပြားတွေ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ လက်သည်း ကုတ်ခြစ်လိုက်တာနဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အပေါက်တွေ ကျန်ခဲ့တာကို မြင်တော့ အော်ဟစ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်တယ်။ "စုန့်အစ်ကိုကြီး တကယ်တော်တယ်!"
ဘေးက ဝမ်ယွီယန်ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။ အချက်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် သူမက ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ယင်ကိုးပါး အရိုးဖြူလက်သည်းက အရမ်းအားကောင်းပေမယ့် စုန့်သခင်လေးက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ အခု သူက သိုင်းပညာကို အတင်းထုတ်သုံးနေတာ၊ ဒီလို ဆက်သွားရင် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားနိုင်တယ်"
သူ့မရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံကို ကြားတော့ သွမ့်ယွိ စိတ်တွေ လွင့်မျောသွားတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီ နေရာက ညစ်ပတ်တဲ့ ယောက်ျားနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ဝမ်မိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရတာနဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။