အခန်း ၄၄ တောင်ငါးလုံးဓားသိုင်း(ဝူယွဲ့ဓားသိုင်း)
မုဝမ်ချင်းဟာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပေမဲ့ သူမ တွေးထားသလို မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျမသွားဘူး။ သံသယနဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ချောက်ကမ်းပါးနံရံက ထွက်နေတဲ့ အစွန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ခုန်ချခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ ပေအတော်ဝေးနေပြီ။ တောင်ပေါ်မှာ မြူတွေ ဝေနေတာကြောင့် အပေါ်ကနေ ကြည့်ရင် ဒီနေရာမှာ တခြား လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သတိထားမိတော့ မုဝမ်ချင်းဟာ ချက်ချင်း စုန့်ချင်းရှုကို တွန်းထုတ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ဒါက မင်းနေတဲ့နေရာလား။"
မိန်းကလေးရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့ကို ခံစားရင်း စုန့်ချင်းရှုဟာ ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ်၊ မိုးရွာတော့မယ်၊ လာခဲ့။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
မုဝမ်ချင်းဟာ စုန့်ချင်းရှုနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ရွှေမြွေသူရဲကောင်းရဲ့ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကို တွေ့တော့ လန့်သွားပြီး အသံတုန်တုန်နဲ့ "ဒီမှာ...ဒီမှာ ဘာလို့ သင်္ချိုင်းရှိတာလဲ။" လို့ မေးလိုက်တယ်။
"ဒါကို ဘာလို့ အံ့သြနေတာလဲ။" စုန့်ချင်းရှုဟာ သူမကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ပြီး "ဒီနေရာက သာယာလှပနေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရွှေမြွေသူရဲကောင်းဆိုတာက ထူးချွန်တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ့တံခါးထဲကို ဝင်လာရင် ကောင်းတာရော ဆိုးတာရော မင်းတာဝန်ပဲ။" နံရံပေါ်က စာတွေကို ဖတ်ပြီး မုဝမ်ချင်းဟာ ထူးဆန်းစွာနဲ့ "ဒီလူကြီးက သိုင်းကျမ်းတွေ ထားခဲ့ပုံပဲ။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ ဒီကို ရောက်လာတုန်းက ဘာမှ မတွေ့ဘူး။" စုန့်ချင်းရှုဟာ စိတ်ပျက်စွာ ပြောပြီး မုဝမ်ချင်းကို အစားအသောက်တွေ ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
မုဝမ်ချင်းဟာ ပေါင်မုန့်ကို ကြည့်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သတိနဲ့ ဒီထဲမှာ ဆေးထည့်ထားလားဆိုပြီး စိုးရိမ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ သွေးကြောအပိတ်ခံရတုန်းက ဘာမှ မလုပ်ခဲ့တာကို သတိရသွားတယ်။ ဒါကြောင့် ပေါင်မုန့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်တယ်။
ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတော့ မုဝမ်ချင်းဟာ အရမ်း အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်။ တိတ်ဆိတ်နေတာထက် စကားပြောနေတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးပြီး မေးလိုက်တယ်။ "အရူးလေး၊ မနက်ဖြန် မင်းဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"
"ရတနာတွေ ရှာမှာပေါ့။" စုန့်ချင်းရှုရဲ့ အဖြေကြောင့် မုဝမ်ချင်းဟာ အံ့သြသွားတယ်။
"ဘာရတနာတွေ ရှာမှာလဲ။" မုဝမ်ချင်းဟာ အံ့သြတကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ဟွာရှန်းတောင်မှာ ရတနာတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ ငါ ရတနာရှာဖို့ လာတာ၊ ဒီနေရာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ တွေ့တာ" စုန့်ချင်းရှုက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"မင်းပြောတဲ့ ရတနာက သိုင်းကျမ်းစာအုပ်တွေလား ဒါမှမဟုတ် ရွှေငွေတွေလား?" မုဝမ်ချင်း ဂူထဲက အခြေအနေကို ပြန်တွေးမိပြီး စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း နားလည်သွားတယ်။
"ဘယ် သိုင်းကျမ်းစာအုပ် ဘယ်ရွှေငွေတွေက စားလို့ရမှာလဲ?" စုန့်ချင်းရှုက အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ငါက မိန်းမရှာဖို့ လာတာ၊ ဟွာရှန်းတောင်ပေါ်မှာ နတ်သမီးတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းက တော်တော်လေး လှပေမဲ့ ငါက ပိုလှတဲ့ နတ်သမီးလေးတွေကို ရှာချင်သေးတယ်။"
မုဝမ်ချင်းဟာ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်တယ်။ အိပ်နေတုန်းမှာတောင် ညာဘက်လက်က ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူ့ကို သတိထားနေတယ်။
တော်တော်လေးကြာတော့ မုဝမ်ချင်းဟာ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက မြေကြီးပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် သူမဟာ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အိပ်လိုက်တယ်။
နောက်နေ့မနက်မှာ မုဝမ်ချင်းဟာ ပေအတော်မြင့်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကို ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုတက်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတယ်။ စုန့်ချင်းရှုဟာ သူမအနားကို လာပြီး "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ တင်ပေးမယ်။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မင်းဘယ်လိုတင်ပေးမှာလဲ။" မုဝမ်ချင်းဟာ သူ့ကို သံသယနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
စုန့်ချင်းရှုဟာ သူမကို ပြုံးပြီး သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ "ငါ့ကို ဖက်ထားလိုက်။"
မုဝမ်ချင်း၏ ခါးသေးသွယ်ကို အလွန်သဘာဝကျကျ သိုင်းဖက်လိုက်ရာ မုဝမ်ချင်းသည် ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျော့သွားသည်။ သူမကို ပွေ့ချီကာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြု၍ ကျွမ်းကျင်စွာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
တကယ်တော့ မုဝမ်ချင်းဟာ သူ့ကို သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ သံသယဝင်နေပေမဲ့ သူ တောင်တက်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မျောက်တစ်ကောင်လိုပဲဆိုတာ သတိထားမိတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ အရူးလေးဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက တောင်ပေါ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့တာဖြစ်နိုင်ပြီး ဒီပညာတွေကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေဆီက သင်ယူထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်ကို ရောက်တော့ မုဝမ်ချင်းဟာ ချက်ချင်း စုန့်ချင်းရှုကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ သူမဟာ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားထားပေမဲ့ ဘယ်သွားရမှန်း မသိတော့ စုန့်ချင်းရှု ပြောတဲ့ ရတနာက ဘာလဲဆိုတာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။
စုန့်ချင်းရှုဟာ သူမ မထွက်သွားတာကို တွေ့တော့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး "မိန်းမ၊ မင်း ငါ့ကို မခွဲနိုင်ဘူးလား။" လို့ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"မင်း ထပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောရင် ငါ အဆိပ်မြားနဲ့ ပစ်သတ်မှာ။" မုဝမ်ချင်းဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ သတိပေးလိုက်တယ်။ "နောက်ဆို ငါ့ကို မိန်းမလို့ မခေါ်နဲ့။"
"ဟုတ်ပါပြီ၊ မိန်းမ။" စုန့်ချင်းရှုဟာ ရယ်မောပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"မင်း!"
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ ရယ်မောလိုက်နဲ့ ဟွာရှန်းတောင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းမိန်းမပျိုတောင်ထိပ်ကို သွားနေကြတယ်။
ဟွာရှန်းတောင်၏ ချီဂိုဏ်းသည် နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တပည့်များ နည်းပါးလာကာ ချောက်ရန်တောင်ထွတ်ရှိ ဓားဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဝါကိုပင် မမီတော့ပေ။ နှစ်ယောက်သား တိတ်တဆိတ် သွားလာနေသောကြောင့် ချီဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူတို့ကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။
"ဆက်သွားဦးမှာလား။ ရှေ့မှာ ဟွာရှန်းတောင်ဂိုဏ်းရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်တဲ့ ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါး ရှိတယ်။" မုဝမ်ချင်းကရှေ့က မတ်စောက်တဲ့ တောင်တက်လမ်းကို ကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။
"ရတနာက အပေါ်မှာ ရှိတာလေ။ ဘာလဲ၊ မိန်းမ ကြောက်နေတာလား။" စုန့်ချင်းရှုဟာ သူမကို စနောက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
"ဟွန့်၊ ငါက ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။" မုဝမ်ချင်းဟာ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိတဲ့သူ။ အစက ဟွာရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကို နည်းနည်းလေး ကြောက်မိပေမဲ့ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ စကားကြောင့် သူမ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။
နှစ်ယောက်သား ကောင်းကင်သို့ ရှည်လျားသော လျှောက်လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။ ဆင်ခြင်းခြင်းချောက်ကမ်းပါးသည် သုံးဖက်ကချောက်ကမ်းပါးဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်သည် တောင်နံရံဖြစ်သည်။ တောင်နံရံတွင် ဂူတစ်ခုရှိပြီး အစပိုင်းတွင် ဟွာရှန်းမှ သိုင်းပညာရှင်များ ကျင့်ကြံရာနေရာဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တပည့်များ နံရံကို မျက်နှာမူကာ အပြစ်ဖြေရာနေရာအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒါကြောင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
"နောက်ဆုံး ဧည့်သည်က လင်ဟူချုံး ဖြစ်မှာပဲ။" "ဇာတ်လိုက်တွေ အများကြီးထဲမှာ လင်ဟူချုံးက တော်တော်လေး ရိုးသားတယ်၊ တုကူးဓားကိုးကွက်ကို သင်ယူခဲ့ပေမဲ့ တောင်ငါးလုံးဓားသိုင်း(ဝူယွဲ့ဓားသိုင်း)က ဂူထဲမှာ အကောင်းပကတိ ကျန်နေသင့်တယ်"
စုန့်ချင်းရှုဟာ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ကံတရားကို မယှဉ်ပြိုင်သင့်ဘူးဆိုတာကို နားလည်သွားတယ်။ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို သူ လက်လျော့လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှာ ဇာတ်ကောင်တွေ မပိုင်ဆိုင်တဲ့ သိုင်းပညာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဥပမာ ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးက တောင်ငါးလုံးဓားသိုင်း(ဝူယွဲ့ဓားသိုင်း)လိုမျိုးပေါ့။
"အရူး၊ မင်း တစ်နေ့လုံး သစ်သားဓားကို ဘာလို့ သယ်နေတာလဲ။" စုန့်ချင်းရှုရဲ့ ကျောပေါ်က ပါးလွှာတဲ့ သစ်သားဓားကို မုဝမ်ချင်းဟာ အစကတည်းက သတိထားမိတယ်။ သူမရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဓားမပါတဲ့ ဓားမဲ့အဆင့်ကို နားမလည်နိုင်ပါဘူး။ သူမက ဒါကို ကလေးကစားစရာတစ်ခုလို့ပဲ တွေးနေသည်။
"မိန်းမ၊ ငါက ဓားပညာမှာ ကျွမ်းကျင်လို့ ဓားကောင်းတွေကို သုံးဖို့ မလိုတော့ဘူး။" စုန့်ချင်းရှုဟာ သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးနေတယ်။
"မင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။" ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ မုဝမ်ချင်းဟာ သူ့ရဲ့ ကြွားပြောတတ်တဲ့အကျင့်ကို ရိုးနေပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။
စုန့်ချင်းရှုဟာ သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ယုံကြည်ပေမဲ့ ဓားသိုင်းကွက်များကို ကိုယ်တိုင် မမြင်မချင်း အရာအားလုံးသည် မသေချာမရေရာပေ။ ဂူထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် နံရံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို ဂရုစိုက်ပြီး မကြာမီတွင် သစ်နွယ်ပင်နောက်က နံရံသည် သိသိသာသာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။လက်ဖဝါးဖြင့် ညင်ညင်သာသာ တွန်းလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာတွင် ဖုံးအုပ်ထားသော ကျောက်တုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခါးကုန်းကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။
"အား!" အရိုးစုတွေ ပြည့်နေတဲ့ မြေပြင်ကို ကြည့်ပြီး မုဝမ်ချင်း စိတ်ထဲ တင်းမာသွားပြီး လက်ထဲက ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"ငါက ဘာရတနာများလဲလို့ ထင်နေတာ၊ အားလုံး လူရုပ်ပုံတွေပဲ။" စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေက နံရံပေါ်က ဓားသိုင်းကွက်အမျိုးမျိုးကို အလျင်အမြန် စကင်ဖတ်နေတယ်။
"မင်းက တုံးလိုက်တာ၊ ဒါတွေက အရမ်းကောင်းတဲ့ ဓားကွက်တွေပဲ။" သူ့ရဲ့ စကားကို ကြားပြီး မုဝမ်ချင်းဟာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ ဂူနံရံပေါ်မှာ တောင်ငါးလုံးဓားသိုင်း(ဝူယွဲ့ဓားသိုင်း)နဲ့ ဓားကွက်တွေကို တန်ပြန်ချိုးဖျက်တဲ့နည်းလမ်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။